One Day Fly Odoorn 2011
 
Tekst en Foto's: Bennie Bos
 

Mijn mooie provincie Drenthe was aan de beurt om als strijdveld te fungeren van de voorjaars One Day Fly, een treffen tussen ballonteams die het leuk vinden om op een vriendschappelijke doch competitieve manier hun wedstrijdhobby te delen. 10 teams meldden zich aan, waarvan er eentje helemaal uit België de reis naar

het noorden van Nederland ondernam. De ochtendbriefing stond gepland om 06.00 uur, voor een aantal erg vroeg uit de veren dus. Aangezien ik maar 20 minuten hoef te rijden naar de uitvalsbasis in Wezuperbrug, valt dat voor mij nog wel mee. Wat niet mee viel was de dichte mist die ik onderweg tegen kwam, dat zou nog wel eens tot vertraging kunnen leiden. In de kantine van vakantiepark ’t Kuierpadtien is de tafel met koffie en broodjes gedekt, de bak met markers staat klaar om uitgedeeld te worden aan de deelnemers, en uiteraard wordt de briefing direct een half uur uitgesteld ivm de mist zodat een ieder genoeg tijd heeft om even bij te kletsen met de collega’s die men sinds de laatste wedstrijd niet meer had gezien. Omdat er niet genoeg observers beschikbaar zijn voor alle teams wordt er gewerkt met meetteams. Dat betekent dat het geen zin heeft je marker te

droppen als je niet binnen 100 meter van je doel zit, en dat scheelt weer een hele hoop werk voor de crews. De wedstrijd is onder leiding van Rutger Coucke en Sanne Haarhuis, ervaren mensen. Ons team krijgt startnummer 1 toegewezen en dat zal gezien een aantal andere professionele teams waarschijnlijk niet onze

stand op de eindranking worden. De naam One Day Fly zegt het al, een ééndagswedstrijd waarbij er dus 2 maal gevaren kan worden, mits dit toegestaan wordt door de weersomstandigheden. Voor de ochtendvaart bedachten Sanne en Rutger een Fly-in, een Hesitation Waltz en een Landrun. Een ieder dient dus zijn eigen startplek te zoeken, in dit geval ten noorden van de N374 of ten oosten van de N34 maar aangezien de mist hardnekkiger blijkt te zijn dan gehoopt besluit men eerst tot een extra briefing op een braakliggend veld achter de nieuwe brandweerkazerne van Borger. We arriveren daar tegen 07.30 uur en zien direct dat het nog een harde kluif gaat worden omdat de nieuwbouw honderd meter verderop totaal aan het zicht onttrokken wordt door de dikke mist. Over kluif gesproken . . . hondenkeutels zat hier. Als referentie kijken we naar de nieuw aangeplante bomen langs de weg waarvan

we er net 3 kunnen zien. De tasksheet wordt aangepast naar een Landrun en een Maximum Distance Time. Het is 08.30 uur, nog steeds 3 boompjes. Rustig het mandje opbouwen, ballon uitleggen en wat ijsberen om de kou van je af te slaan. 09.30 uur, nog steeds 3 boompjes.

   
   

Enkele wandelaars spreken ons aan en vragen zich ernstig af wat we toch aan het doen zijn hier. Weerman Jacob Kuiper wordt gebeld en hij verteld dat de thermiek vandaag laat in zal zetten, dus we hebben nog wat speling met de vaarperiode. Om 10.30 uur komt langzaam boompje 4 in zicht en dan gaat het ineens heel snel

met de mist. De zon had al enige uren vanaf de bovenkant op de mistlaag staan branden en lijkt de wedstrijd nu toch te gaan winnen. De woonwijk komt in zicht en de ventilatoren kunnen eindelijk aangetrokken worden. De tasksheet wordt nogmaals aangepast, er blijft enkel een landrun over. Punt A begint zodra je gridlijn 5900 Noord overvaart. Daarna wordt punt B na een kwartier gezet waarna de piloot moet proberen zijn vaarrichting zover mogelijk 90 graden te verleggen. Punt C wordt dan weer na een kwartier gezet, allemaal keurig bijgehouden door de logger. De oppervlakte van de dan ontstane driehoek is bepalend voor de score. Hoe groter, hoe beter. Omdat dus ook de Fly-in is komen te vervallen zullen alle ballonnen gezamenlijk vanaf dit veld opstijgen. Alles staat al heel snel overeind en de ballonnen stijgen gecontroleerd op. Crewleden houden nauwkeurig in de gaten of er geen ballon boven de

eigen teamballon hangt waardoor de weg vrij is om de wedstrijd te beginnen. Ik zie in de naast het veld gelegen kapsalon een dame voor het raam staan, vol in de krulspelden. Als ik haar op de video zet, schrikt ze zich het apelazerus, knallen alle krullers eruit en ligt ze daarna dubbel van het lachen. Het loopt nu tegen de klok van 11, ongekend laat voor een ochtendvaart maar door ontbreken van thermiek geen enkel probleem.

  
  

De ballonnen verdwijnen al snel uit het zicht in de laaghangende bewolking waardoor we moeten gokken waar het spul naar toe gaat. We rijden een stuk het mooie Drentse landschap in en genieten samen met enkele andere teams van de rust, het gefluit van vogels en het getik van de paarsgevlekte Drentsche eikenspecht

(althans dat gok ik zo). Er ontstaan nu snel grote gaten in de bewolking waardoor de blauwe lucht zichtbaar wordt. Een ieder zoekt naar ballonnen en luistert aandachtig naar het bekende geluid van branders. Zitten ze heel hoog?, waait het daarboven toch de andere kant op?, staan we hier mooi voor Jan Doedel te wachten? . . . . Uiteindelijk worden er in de verte ballonnen gespot en wordt de achtervolging ingezet en hebben we al snel onze ballon weer in het vizier. Erwin heeft inmiddels zijn opdracht uitgevoerd en gaat op zoek naar een landingsveldje. Hij ontwijkt enkele laagvliegende helikopters . . . . want hij landt namelijk direct naast het modelvliegveld in Odoornerveen. Hij denkt zijn Landrun vrij goed te hebben gemaakt omdat hij praktisch een 90 graden knik had gemaakt. En dat had hij heel goed gedacht. Met uitzondering van Johannes Kooistra, die deze opdracht glansrijk wint, laat Erwin de top van de wedstrijdvaarders ver achter zich. Knap gedaan. . . . .

   

   

Onder prachtige voorjaarsomstandigheden begint om 16.00 uur de middagbriefing. Op het programma staan wederom een Fly-in en een Hesitation Waltz, nu gevolgd door een Angle. Met de door de wedstrijdleiding gemeten windgegevens op zak gaan de teams op zoek naar een opstijgveldje wat in dit geval minimaal op 3

kilometer afstand moet liggen van het eerste doel, een groot rood kruis naast de bungalows van het vakantiepark. Her en der zie je de ballonteams door het landschap crossen en windmetingen doen met kleine heliumballonnetjes. De richting was toch iets anders dan verwacht maar uiteindelijk vind iedereen zijn plekje. Een aantal teams waaronder wij bouwen de ballon in de berm van een langgerekte landweg op. Johannes was heel snel weg, achteraf bekeken was dat heel slim. Het is goed te zien waar alle ballonnen liggen en als 7e stijgt onze rood/wit/blauwe ballon op en zet koers naar het Fly-in doel. Appie en ik zetten de achtervolging in want ik wil graag zien hoe er gemarkerd wordt op het kruis. Op het moment dat wij op het Kuierpadtien aankomen hebben er al enkele piloten gedropt en hangen er een drietal uiterst geconcentreerd in de aanvaarroute. Het aanvaren moet zo nauwkeurig

mogelijk omdat bij deze opdracht de vermelding geldt “Gravity drop”, wat betekent dat de piloot zijn marker over de rand moet laten hangen met zijn handen binnenboord en los mag laten als hij denkt dat hij goed boven het doel zit. Corrigeren door de marker te gooien is nu dus verboden en zal strafpunten opleveren. 

Dat doet Erwin absoluut niet slecht en behaald met zijn 46 meter op deze opdracht een derde plek. Onze Belgische gast Steven Vlegels legt zijn marker het dichtst bij het doel, zijn score van 12.32 meter levert hem de maximale 1000 punten op. Door naar de Hesitation Waltz. Hierbij zijn 3 doelen aangegeven waarvan de piloot zelf mag beslissen op welke hij zal markeren. Omdat Erwin vergeten was om na de ochtendvaart zijn portofoon uit te zetten, was deze leeg. En omdat hij boven de 500 meter hoogte vaart, is GSM verkeer ook niet mogelijk. We weten dus niet welk doel hij aanvaart en moeten gewoon zorgen dat we op elk doel klaar staan om de eventuele marker te zien vallen. Hij koerst hoog over doel A maar de marker blijft achterwege. Ook bij doel B krijgt Erwin het niet voor elkaar om deze laag te naderen. Heel hoog zie ik ineens een marker vallen en probeer deze continu in mijn zicht te houden. Het meetteam heeft

hem ook in de gaten. Vlak voor de bosrand zie ik de rode marker vallen. Dit zal enkele honderden meters vanaf het doelkruis zijn, dus het meetteam hoeft deze niet in te meten. Ik overleg met Marnix wat zij er mee doen. Hij heeft er 2 man met een auto naar toe gestuurd en die proberen ter plaatse te komen. Ik zie de

auto de landweg afrijden maar even later terug komen. Omdat wij er vanuit gaan dat ze er dus niet bij kunnen komen,  besluiten we de ballon verder te volgen en de marker na de landing te gaan zoeken. Voordat we wegrijden mag ik bij een aardig meisje nog even een graai in haar paprika chipspuut doen. Nu staat enkel de Angle nog op het programma, waarvan een kleine uitleg. De meting zal plaatsvinden tussen de 5000 Noordlijn en de 4500 Noordlijn. Als referentie is de koers 160 graden afgesproken. De grootst mogelijke afwijking vanaf deze lijn levert de meeste punten op. Erwin vaart de landerijen van Noord-Sleen binnen waarna we de ballon ineens zien landen. Het blijkt namelijk dat het nog 5 minuten voor sunset is. Overschrijding van deze tijd kost punten. Erwin had dus simpelweg geen tijd genoeg om de laatste opdracht uit te kunnen voeren en nu snap je ook waarom ik net vertelde dat het heel slim

van Johannes was om zo snel mogelijk te starten. Hij had van te voren uitgerekend hoeveel tijd hij nodig zou hebben. De meeste ballonvaarders hebben niet in de gaten gehad dat tijdgebrek hun de laatste opdracht zou kosten. Johannes Kooistra, Bert Stuiver en Jan Oudenampsen hadden dit gevaar wel onderkent. De rest scoorde hier een No Result. De bevolking van Noord-Sleen was zo vriendelijk om te helpen met het naar een schoon veld trekken van de ballon. Na het inpakken snellen we terug naar de verloren marker. Via een mooi bospad waarbij 7 witkontige Drentse reeën voor de wagen langs springen komen we in het gebied waar de

rode marker ergens moet liggen. We lopen een half uur in het schemerdonker verspreid te zoeken maar vinden hem niet terug, helaas en jammer. Terug in het competitiecentrum blijkt dat het meetteam nog langer heeft doorgezocht en de marker toch heeft kunnen bergen. Uiteraard ging de prijsuitreiking weer gepaard met de nodige Drentse droge worsten van een meter lang, en zo kwam aan een leuke wedstrijd een succesvol eind. Grote winnaar van deze dag, Johannes Kooistra en zijn team. Het was een interessante dag waarbij zelfs een nieuwkomer op de wedstrijdmarkt zijn geluk wilde beproeven. Juist op dat vlak wil ik een kleine en goedbedoelde kanttekening plaatsen. Toen deze bewuste piloot zijn tasksheet had gekregen, stelde hij een vraag over de Landrun opdracht. Ondanks dat de wedstrijdleiding kort antwoord gaf op de vraag, bekroop mij de gedachte dat de piloot het nog niet helemaal snapte.

Aangezien het vandaag niet om bijvoorbeeld een Nederlands kampioenschap ging, denk ik dat men hier anders mee om kan gaan en dat men wat meer aandacht moet besteden aan educatie en gerust de tijd kan nemen om een opdracht eens via een whitebord door te spreken, dat kost hooguit een paar minuten. Ondanks dat de DBCC goed bezig is door bijvoorbeeld mooie animaties op hun website te vertonen van de diverse opdrachten kan de drempel voor geďnteresseerden in de wedstrijdballonsport nog een stuk lager en zouden ze zo mogelijk meer belangstellende piloten kunnen trekken.    Bennie Bos