Friese Ballonfeesten 2010
 
Tekst en Foto's: Bennie Bos
 

De Friese ballonfeesten zijn alweer voorbij, met een aantal prachtige momenten. Ik bracht op woensdag, vrijdag en zondagavond een bezoek aan de Nutsbaan in Joure en op alle avonden was het feest compleet. Voor de gelegenheid heeft men de naamsborden op de invalswegen naar Joure voorzien van de tekst

“Ballooncity”, een naam die terecht gedragen mag worden. Beginnen we met de woensdag want dit zou een bijzondere dag worden. Men had het plan gevat om deze 25e editie van de Friese Ballonfeesten extra kracht bij te zetten door een recordpoging op poten te zetten. 125 ballonnen airborne boven jubilerend Ballooncity Joure. Nederland kent de restrictie van 35 ballonnen, dus werden er meerdere startlocaties ingepland. Men selecteerde een aantal buitenterreinen waar maximaal 5 ballonnen zouden komen te liggen. Dit aantal heeft alles te maken met vergunningsplicht. Bij meer dan 5 is er een vergunning nodig en deze kost veel geld. Vooraf wist elke piloot precies waar hij naar toe moest en elke locatie beschikte tevens over een coördinator. Het zoeken naar de vele deelnemers werd maanden

geleden al gestart en je kunt je vast nog wel de diverse oproepen in vorige Hot Air Magazine’s herinneren. Maar ook via andere kanalen werden ballonvaarders benaderd en langzaam druppelden de aanmelders binnen. Voor de buitenlandse deelnemers moest tevens nog onderdak in Joure worden gezocht.

 
 

Uiteraard hoort een dergelijke actie gepaard te gaan met een goed doel en legde men contact met de stichting “Spieren voor spieren” en de stichting “Kind en brandwond”. Een heel mooi streven, veel ballonvaarders zullen kosteloos een kind meenemen in hun mand. Als ik op vrijdagmiddag naar het Friese Joure

rijd, sta ik al ver van tevoren in de file, het lijkt wel alsof heel Nederland niks van het luchtspektakel wil missen. In de verwachte windrichting zitten overal groepjes mensen op een kleedje met gevulde picknickmand om zo van buiten het startveld van de overvarende ballonnen te kunnen genieten. De organisatie heeft de parkeergelegenheid prima voor elkaar en er is voor de bezoekers die naar de Nutsbaan gaan plaats genoeg. Bij de kassa is het druk, gelukkig kon men net als vorig jaar via internet de kaartjes bestellen. De bezoekers zijn verplicht het polsbandje om te doen, daar is de controle heel streng in. De tribune zit al heel snel vol en op het veld staan de ballonwagens klaar. Het waait nog te hard om te starten maar toch wil Johannes even zijn nieuwe Lindstrand wedstrijdballon showen, een

volledig van hyperlife gebouwde 69X type in de schitterende huiskleuren van het merk waarvan broer Pieter de Nederlandse dealer is. Piloten die een proefvaart willen maken met deze demonstrator kunnen zich uiteraard altijd even bij hem melden.

 
  

Het Amerikaanse team met de Miss Daisy ballon is inmiddels al druk bezig om grote kleden op de grond uit te spreiden, de shape is nog mooi wit en moet dat ook nog even blijven. Veel crewleden leggen de ballon daarna uit, heel veel crewleden. Amerikanen mogen niet te zwaar tillen hé. Gasleverancier Geert Smeding had even

moeite om de Daisy piloot te kunnen voorzien van het nodige gas, de aansluiting op zijn flessen was behoorlijk afwijkend, maar uiteraard heeft Geert de zaak toch kunnen oplossen. Het geduld van het publiek werd nog even op de proef gesteld, de wind was nog net aan de speedy kant, maar al snel ontdekten een aantal tribunezitters dat je ook hier een wave kon maken. Langzaam begon men met opbouwen en kwam er vorm aan de enorme lappen stof. Zoals gezegd waren de ballonvaarders verdeeld over diverse startvelden, maar alle specials lagen op de Nutsbaan waaronder de uit Brazilië afkomstige familie kangoeroe. Wat maken die gasten van Victoria Balloons prachtig spul. Vooral moeder kangoeroe is erg gedetailleerd met 2 kindjes in haar buidel. Er schijnt zelfs nog een losse baby

modelballon bij te zijn maar die zie ik nog niet. Er wordt een enorme grote bak op wielen uitgeladen en daarin bevind zich de ballon die ik zeer graag wil zien, de George White Superbike. Een zeer gedetailleerde motor met berijder gebouwd door Lindstrand Balloons.

  
  

De ballon is splinternieuw, pas in april maakte men de eerste vaart en nu al mag het publiek in Joure hem bewonderen. 37 meter hoog en 46 meter lang, 23 keer groter dan de gewone superbike. 5500 panelen ballonstof, één van de meest complexe ballonnen die Lindstrand ooit bouwde. Ik vind zelfs de ventilator al

mooi, deze heeft een blauw rooster, zeer apart. Ik vraag me even af waarom alle ventilatoren normaal rood zijn, maar dat zal een veiligheids-issue zijn denk ik. Het moment is daar, het startsein zal worden gegeven. Omdat men ook de ballonvaarders op de omliggende terreinen moet kunnen bereiken, wordt er een lichtkogel afgeschoten te teken dat een ieder de branders in de ballon kan zetten en mag opstijgen, een uniek moment voor Nederland. De eerste ballon die opstijgt is de Friese ballon, terwijl de inzittenden het Friese volkslied zingen. Onverwacht krijg ik toch nog de gelegenheid om Joure van boven te bekijken, en wel op een bijzondere manier, vrolijk met de benen zwaaiend. Mees van Dijk nodigt me uit om naast hem te komen zitten op zijn tweezitsbankje. De crew gespt me vast op de stoel, ik doe dat ook

liever niet zelf, en al snel stijgen we op. Van boven zie ik hoe de superbike klaar ligt om overeind te komen en drijven we richting de bebouwing waar veel mensen op het gras zitten te genieten van deze bijzondere avond. Dit is mijn eerste vaart met een hopperballon en ik had geen idee hoe ik dat zou ervaren met de beentjes los. Een absoluut super gevoel zonder enige angst dat ik er uit zou kunnen kukelen.

  
   

Na een prachtig relaxed vaartje waarbij we worden achtervolgd door de Superbike shape gaat Mees op zoek naar een landingsplekje. Precies in onze vaarrichting liggen de Miss Daisy en het kangoeroe mannetje aan de grond. Hun crews komen ons al tegemoet lopen maar Mees besluit er nog even overheen te hoppen zodat we

op de volgende heuvel kunnen landen. Laag aan de grond blijkt er vandaag net geïnjecteerd met verse Friese stront, dus nog even 100 meter verder. Mees draait de ballon zodat we achterste voren de grond naderen, een veilige manier om met een dergelijke ballon te landen. De onderkant van het bankje is rond en we schuiven zonder te stuiteren zo het gras op, een prachtige landing. Daar liggen we dan op onze rug naar de hemel te kijken. De heuvel blijkt achteraf een oude vuilnisstort te zijn. De dochter van de boer komt direct aangelopen en mag het uitgebreide boerenpakket in ontvangst nemen. Mmmm, roggebrood. Als later alles weer op de aanhanger gesnoerd zit en het al bijna donker is, zie ik nog branders fakkelen. Bij een dergelijk aantal deelnemers zijn er zeker crews die hun ballon in dit

onbekende gebied kwijtraken. Het was een hele mooie avond en de organisatie was zeer tevreden. Donderdag heeft een klein aantal ballonnen gevaren omdat het weer niet al te geschikt bleek, maar de voorspelling voor vrijdag leek op voorhand al perfect. De organisatie gaf dan ook al vrij vroeg het signaal “groen” op de website. Weerman Pietje P. zit in het publiek en “Oant Moan’t” dat het een lieve lust is.

  
   

Daarna is het tijd voor Bassie, en wie is er niet groot mee geworden. Eigenlijk ben ik meer van de generatie Pipo de clown en Mammaloe, maar samen met mijn kind heb ik toch heel veel B&A gekeken. Bassie toont zijn andere talent, hij blijkt namelijk een voortreffelijk mondharmonica speler te zijn. Ik ga voor hem op het gras

zitten en geniet, soms met kippenvel, van de klanken die hij uit het kleine instrument tovert, eigenlijk is dit wel heel erg mooi. Na 3 nummers moet speaker Jan Oddink de microfoon uit Bassie’s handen graaien want anders zou de man met de rode neus zo de hele avond doorspelen. Er is geen wolkje meer te zien aan de strakblauwe lucht en er is amper nog wind, de meest ideale situatie. Prominent op het veld ligt de Action Man shape welke al op tijd begonnen was met zijn voorbereidingen. De piloot was al naar huis maar hij vertrouwde zijn ballon toe aan de vakkundigheid van Pieter die vanavond de mooie shape zal gaan varen. De vele ballonnen fonkelen in het zonlicht en vanaf de plek waar de Pipy ligt, klinken de bekende blaasgeluiden uit de doedelzakken. De één vind die muziek niet om aan te

horen, de ander vind het prachtig. De scherpe roffels uit de snare trommel en de jengelende toontjes uit de drukzakken, ik vind het absoluut mooi. Aan de Pipy is nu ook van dichtbij wel te zien dat hij een jaartje ouder word. Onder de voetzolen hangen behoorlijk wat verffladdertjes, maar het is en blijft een waanzinnig mooie shape. Als laatste ballon vertrekt Miriam Jurg al draaiend met het kunstwerk van Menno Baars, “De onafhankelijke vrouw” waarna de Duitser Jupp Hein zijn miniatuur ooievaar special sjeepje nog even opbouwt.

  
   

Het vertrekkende publiek veroorzaakt lange files op de uitvalswegen rondom Joure, maar het was weer de moeite. Zaterdag leek helemaal goed te komen maar werd een teleurstelling, het weer werkte ’s avond volledig tegen waardoor enkel het late vuurwerk nog voor de nodige oh’s en ah’s kon zorgen. Uiteraard is de

meeting al met Friese vlag en wimpel geslaagd maar toch zou een mooie afsluiting op zondag niet verkeerd zijn. Tegen de middag kijk ik op de ballonmeteo, dat ziet er niet slecht uit. Wind die eindigt in variabel en 10 procent kans op regen. De buienradar laat echter een klein plukje regen zien en laat die nou net richting Joure koersen. Precies die 10 procent, hoe is het mogelijk. In de loop van de middag lijkt het erop dat het plukje net onder Joure doortrekt. Ik heb nog even contact met Hendrik, mijn geheim agent ter plaatse, en krijg te horen dat men de vaart door laat gaan. Een uur later sta ik ook op het veld en zie dat de teams hun voorbereidingen treffen om te starten. Volgens de radar zou er nog één drupje op het veld kunnen vallen waardoor een aantal teams voor de zekerheid hun materiaal afdekt

met een zeil maar dat drupje bleef achterwege. De zon is dan wel niet aanwezig maar dat heeft ook zijn voordelen. Normaal kun je eigenlijk alleen foto’s maken met de zon in je rug. Tegen de zon in fotograferen levert meestal een te donker beeld op, zonder zon kun je dus vanuit alle hoeken je plaatjes maken.

   
   

Op het veld verschijnt de kok Reitse Spanninga en hij zal vanuit een ballonmand zijn gerechten aan de gelukkige passagiers voorschotelen. Egbert Oordt nodigt mij uit om mee te varen in zijn mooie gele ballon met een grote zonnebril erop ge”artworked”. Op de plaats waar bij een normale zonnebril bijvoorbeeld “RayBan”

staat, staat hier nu “Egbert”. Kapsones??, nee hoor, gewoon bijzonder stijlvol. De vuurpijl gaat weer de lucht in want ook vanavond heeft men nog ballonnen buiten het veld staan. Door de weinige wind komt de rode vuurbal aardig in de buurt van de ballonnen naar beneden maar is gelukkig weer op tijd uitgedoofd. Nu zie ik ook de kleine modelballon van de kangoeroe familie verschijnen. Een erg leuk idee en het ziet er perfect uit. Als eerste stijgt de stoere Action Man shape op en drijft laag over de VIP tent. Ik zag de ballon voor het eerst, volgens mij wel 15 jaar geleden, op de ballonfiesta Barneveld. De ballon blijkt ook voor lange tijd niet uit de zak te zijn geweest. Het is nog steeds een bijzonder kunstwerkje. Als Egbert eindelijk ruimte krijgt tussen de vele ballonnen om ook te inflaten, zijn we binnen no-time airborne.

Trees hangt voor ons met de mooie “Smile” ballon en in de verte zien we de vele ballonnen over het “Nannewied” bij Oudehaske drijven. Om ons heen zien we trouwens ook op enkele plekken de lichte regen vallen, maar dat is gelukkig ver weg. Als ook wij het meer bereiken staat Miss Daisy weer aan de grond, te wachten op de crew met het dekkleed, zodat de ballon schoon kan worden ingepakt.

  
   

Achteraf hoorden we dat de ballon inderdaad wel schoon maar tevens kletsnat is ingepakt. Men werd verrast door een zeer lokaal buitje. Die moet dus morgenvroeg even weer opgebouwd en drooggestookt worden, waarna de ballon in de opslag kan voor de komende ballonfiesta in Barneveld. Een enkele ballon waagt zich

zeer laag boven het “Nannewied”, het lijkt alsof de piloot een splashje wil gaan maken, maar deze doet dit toch maar niet. De wind zakt er steeds verder uit nu. Aan de overkant van het meer staan vele toeschouwers en ontstaat er een file met auto’s, het zal een mooi gezicht zijn. Onder ons verschijnt een klein zeilbootje met schreeuwende kinderen. Eén van mijn medepassagiers vraagt of ze naar beneden mogen spugen maar dat kan natuurlijk niet, ik vertel ze dat enkel naar beneden plassen is toegestaan. Egbert heeft een mooi landingsveldje in gedachten waar meerdere ballonnen aan de grond staan maar de wind denkt daar anders over. Op een gegeven moment hangen we praktisch stil boven een enorm aardappelveld. De piloot laat de ballon zakken waarna we langzaam helemaal de verkeerde kant op

drijven. Aan het eind van een verhard weggetje zet Egbert de ballon keurig op het beton en is de reis bijna ten einde. Hier kunnen we de ballon eigenlijk niet inpakken maar gelukkig zijn de boeren hier in de omgeving zeer ballonminnend en komt er al gauw een tractor het pad opgereden.

  
   

Met een touw trekt de boer de ballon het hele pad af, de weg met vele toeschouwers en zelfs een heuse verkeersregelaar over, het volgende gemaaide weiland in. Hier hebben we alle tijd om de boel af te breken, alhoewel, er vallen soms wel enkele spatjes. De 25e editie van de Friese Ballonfeesten is in stijl gevierd.
Met dank aan Mees en Egbert voor de mooie vaarten. Op de "Foto" pagina staan meer foto's en tevens kun je nog nagenieten van een mooie video die ik heb gemonteerd.  Bennie Bos