Barneveld 2010
 
Tekst en Foto's: Bennie Bos
 

Vijf vaarten in vier dagen tijd, prachtige nightglows met meerkleurige lasers en een nachtstart gevolgd door een unieke landing in de donkere nacht . . . . om maar een paar uitzonderlijke momenten uit de 27 jarige editie van de Ballonfiesta Barneveld op het digitale papier te zetten. Noem daarbij een heerlijk zonnetje,

weinig wind, goed eten, heerlijke toetjes en gezellige mensen en het feest is compleet. Ik ken mijn Oostenrijkse vriend en piloot Hans Pravda al bijna 10 jaar en het is volgens mij al zo’n 3 jaar geleden dat hij mij over zijn wens vertelde om een keer een Nederlandse meeting te gaan doen. Voor 2010 wilde hij daar serieus werk van maken, zette zijn zinnen op de bekende ballonfiesta in Barneveld en vroeg mij of ik dat voor hem mogelijk kon maken. Nu was dit niet de eenvoudigste zaak van de wereld want op deze meeting kom je niet zo maar binnen, maar in goed overleg met Peter van Harten die de ballonzaken dit jaar behartigde, hebben we alles rond kunnen breien en kon Hans zijn reisje naar Nederland gaan plannen. Hij vertrok al een dikke week eerder uit zijn woonplaats vlak langs de Roemeense grens omdat er

eerst nog een meeting in het Duitse Thüringen op het programma stond, een meeting die op 1 vaart na volledig in het water is gevallen. Nu maar hopen dat Barneveld dit goed kan maken. Ik regelde een leuk pensionnetje voor het team vlak bij het startveld, nam een paar verlofdagen op en reed zelf op de eerste dag ook die kant op want een paar dagen optrekken met goede vrienden die je niet elke dag ziet is altijd leuk.

  
  

Ons team van 4 personen was compleet en met de hele groep sliepen we op een grote kamer, gezellig. Hun eerste impressie van het startveld en alles er omheen maakte al grote indruk, dat kende men in Oostenrijk niet. Deze prachtige locatie, gelegen achter het kasteel van Jan van Sw . . euh . . . Schaffelaar viel in goede

aarde. Cateraar De Elstar verzorgde een voortreffelijke maaltijd welke heerlijk met de snufferd in de zon genuttigd kon worden. Op de daarop volgende briefing heette de goedlachse Monique Hoogeslag iedereen van harte welkom, zij was de komende dagen aangesteld als Event Director, een taak die ze al vele malen met succes heeft mogen vervullen. De huishoudelijke regels worden in het Nederlands en in het Engels uitgelegd. Zo kent men hier bijvoorbeeld het systeem dat er in 3 waves wordt opgestegen. Iedereen krijgt voor de vaart een lijst met daarop de plaats van zijn of haar ballon. Na het uitladen moeten de auto’s van de voorste 2 rijen het veld verlaten. Enkel de auto’s van de achterste rij mogen op het veld blijven staan en doen dienst als anker voor de 2 ballonnen vóór hem en uiteindelijk

zijn eigen ballon, zo is er ruimte en rust op het veld. Op zich een mooi systeem maar dat houdt wel in dat de crew na het vertrek van de ballon de ventilator naar de buiten het veld geparkeerde aanhanger moet slepen. De slimsten leenden trouwens gewoon even de ventilator van de achterste rij. Hans had voor zijn team
T-shirts laten bedrukken met de afbeelding “Barneveld 2010” op de rug.

 

  

Leuk bedacht, zo zagen we er allemaal hetzelfde uit. Omdat Hans daarbij had gekozen voor een felle oranje kleur bracht dit voor velen toch weer de fijne herinneringen aan de afgelopen voetbalperiode naar boven. De weersomstandigheden waren helemaal in orde en zodra Hans van Hoesel met de splinternieuwe ballon van

“Stichting Present” de doop had ondergaan en was opgestegen mochten ook de andere deelnemers vertrekken. Ik ging op deze eerste avond met Hansi mee de lucht in richting de Veluwe. Met de weinige wind die er stond leek het een kort vaartje te worden omdat we dan voor de Veluwe weer naar de grond zouden moeten. Op hoogte bleek de snelheid echter dusdanig dat een oversteek van het grote natuurgebied verantwoord was en een tiental ballonnen maakten dan ook van deze gelegenheid gebruik om Apeldoorn te kunnen bereiken. Ook wij koersten met maar liefst 47 km/u over mooie stukken natuur en grote militaire oefenterreinen. Daarbij was een minimale hoogte verplicht van 5600 foot. Wetende dat het toegestane vaarplafond op 6500 foot lag, zie je dat de piloot zich moest concentreren

op de niet al te brede gang van zo’n 300 meter die daartussen over bleef. Onze passagier die we van de organisatie mee hadden gekregen was zeer enthousiast over hetgeen aan zijn voeten voorbij trok. Zeker toen we recht over Paleis ’t Loo dreven met zijn prachtige tuinen, een bijzonder aanblik vanaf ons balkon. Het paleis valt onder de Nederlandse Unesco monumenten en doet thans dienst als nationaal museum.

 
    

Na het passeren van de A1 zagen we Jan Peter Balkenende naar de grond zakken, Hans Zoet zette zijn ballon vlak na de hoogspanning aan de grond. Verderop koerste Peter Flagll met zijn BP ballon recht op vliegveld Teuge af en dat leek Hans ook wel een geschikte landingsplek. Hans is wedstrijdpiloot, dus manoeuvreren kan

hij als de beste. Via de radio hoorde hij van Peter dat het vliegveld nog toegankelijk was en dat men ons al verwachtte. Laag over de startbaan, gevolgd door een landing als op Barneveldse eieren. De ballon waar we deze dagen mee varen is gebouwd door het Oostenrijkse bedrijf Schön Ballon en draagt de naam “Flecki”. De ballon is gemaakt van allerlei reststukken stof die de bouwer over hield van andere ballonnen. Een leuk idee wat een zeer bijzondere ballon van het type “Schön Saturn 90” heeft opgeleverd. De organisatie van de Ballonfiesta Barneveld had echter zijn eigen naam voor de ballon bedacht en noemde het de “Testbeeld ballon”. Het gastanken is gelukkig pas ’s middags dus we hoefden niet meer in het donker te tanken en hadden alle tijd voor een snackje en een drankje waarna we konden genieten

van een mooie lasershow, gevolgd door het nachtfakkelen wat hier tot een kunst is verheven. Om ongeveer 23.00 uur moest nightglow coördinator Ben Bläss zijn show even onderbreken voor een belangrijke gebeurtenis in de Nederlandse ballonvaart geschiedenis.

  

  

Peter van Harten en Martijn de Vries stonden namelijk klaar om op te stijgen. Nu stijgen er wel vaker ballonvaarders met een speciale nachtvaart vergunning op in Nederland, maar dat is dan meestal enkele uren voordat het licht wordt zodat men dan weer gemakkelijk kan landen. Peter wilde echter ook landen in het

donker, dit had hij ooit een keer op een ballonmeeting in Zwitserland gezien en hij liep al langer met het plan rond om dat ook een keer zelf te gaan doen. Hij wist de inspectie van Verkeer en Waterstaat te overtuigen dat hij deze vaart in Nederland ook veilig zou kunnen uitvoeren, met onder andere zijn enorme kennis van het gebied. Toen Peter en Martijn opstegen moest ik even terugdenken aan de eerste keer dat ik een ballon in de nacht zag verdwijnen. Dit was een gasballon en die varen gemakkelijk de nacht door. De ballon van Peter gaf echter nog een extra dimensie aan de show, de felle kleuren van de ballon staken prachtig af tegen de donkere nacht en langzaam verdwenen de mannen uit het zicht. Voor velen een brok in de keel moment. Ondertussen maakte Ben zijn

nightglowshow af welke door het publiek met luid applaus werd beloond. Peter en Martijn zijn later geland bij de wijk Veller aan de Lunterseweg. Een gebied wat de heren goed kenden en wat van beneden door de vrijwillige brandweer met schijnwerpers beschenen werd. Op de landing kwamen zeer veel toeschouwers af die de ballon ook waren gevolgd. De volgende ochtend begon goed, echter wel heel abrupt.

  

   

Ik werd om 06.00 uur wakker van (wat ik dacht) de GSM wekker van mijn crewcollega Hatl, die op het bed naast mij sliep. Een eigenaardig soundje, erg hard, het leek wel een sirene. Hatl dacht op zijn beurt dat het geluid van mijn GSM kwam maar boven mijn bed knipperde een rood ledje. Nu bleek dat in het hele pension

het brandalarm luid stond te joelen en dat de brandweer al automatisch was gebeld. Ik kon de eigenaar gelukkig overtuigen dat we gewoon hadden geslapen en niet op de kamer hadden gerookt en dat ik ook niet met de dekens had gewapperd. We hadden vandaag een afspraak met Eddy Oude Luttikhuis, wie kent hem niet, de vrolijke launchmaster. Eddy heeft via zijn werk connecties met ons Nederlandse leger en had een leuk dagprogramma bedacht. Met een grote groep mensen vertrokken we naar een militaire opslagbasis. Hier wordt al het overtollige en defecte Nederlandse legermaterieel verzameld, opgeknapt en waar mogelijk verkocht naar het buitenland. We keken onze ogen uit in een grote hal met zo’n 60 Leopardtanks. Maar ook voertuigen die bijvoorbeeld

in Afghanistan of in andere oorlogsgebieden op een bermbom reden of defect raakten, worden hier compleet naar toe verscheept voor de onderdelen die nog bruikbaar zijn. We hebben het allemaal gezien, zeer bijzonder. De rondleiding werd op een waanzinnige manier afgesloten. Er werd een Leopard tank tevoorschijn

getoverd en in groepjes mochten we allemaal even plaatsnemen in het mangat waarop de chauffeur op full speed met ons over de testbaan scheurde, een uitzonderlijk gevoel met 70 ton onder je donder. Op de foto test Wilco Air een nieuw geschikt volgvoertuig voor het meer ruigere werk. Vanaf 15.00 uur kon er getankt worden en daarvoor is vlak naast het startveld een veldje ingericht met een one way route. Af en toe was de druk wat aan de lage kant en duurde het lang voordat een fles afgevuld was, maar voor de rest was het prima geregeld. Het is nog droog maar het weer veranderd duidelijk van karakter, dat kan wel eens nattigheid geven straks. Via de laptop van een medewerker van Radio Barneveld zie ik de radarbeelden. 2 grote regengebieden naderen ons. Daartussen zit een

kleine strook waarin men in principe kort zou kunnen varen, maar dat is minimaal. Op de briefing spreekt Monique de woorden “Today we have a much different situation, in de last hour the weather forecast changed dramaticly”. De kans dat de special shapes vanavond kunnen varen is nagenoeg nul en als er al gevaren wordt door de gewone ballonnen, dan zal het een zeer kort vaartje zijn. Dat zag er niet goed uit.

  
  

Alle teams worden wel verzocht om het startveld op te rijden in verband met de logistiek en er wordt een extra briefing gepland voor de laatste meteo-update. Als we goed en wel op het veld staan breekt de hemel echt open en lopen de wolken leeg. Op de tribune komen de paraplus tevoorschijn en we verwonderen ons er

over dat de meeste mensen gewoon blijven zitten. Als het eerste regengebied voorbij is bouwen een paar teams snel hun materiaal op om in het ontstane gat te kunnen starten. Een half uur later gebeurt er dan iets bijzonders, iets wat niemand verwachtte, een klein wondertje. We zien het tweede regengebied in de verte praktisch live afsterven waarna steeds meer teams beginnen met het uitrollen van hun ballon. De lucht trekt op, de zon verschijnt en er ontstaat een prachtige avond om ballon te varen. Het witte van de Panda ballon steekt prachtig af tegen de donkere lucht op de achtergrond. Ook onze “Flecki” gaat uit de zak en stijgt binnen 10 minuten op. Samen met Hatl volg ik de ballon welke 45 minuten later weer vlak naast Hans Zoet in de buurt van Kootwijkerbroek aan de

grond komt alwaar ik de dochter van de boer met een goed gevuld boerenpakket mag verblijden. Op vrijdag krijgen we van de organisatie de “Barneveldse dag” aangeboden en ik vind het geweldig dat men dit met name voor de buitenlandse teams organiseert. We ontmoeten elkaar in de ochtend op het zonbeschenen VIP terras voor koffie met gebak. Gert Jan is één van de vele vrijwilligers op deze meeting (en een aardig mens).

    
   

Hij gaat ons vandaag begeleiden. Gert Jan is tevens gids in het Barneveldse pluimveemuseum en daaraan zullen we als eerste een bezoek brengen. We leerden alles over de kip en het ei, echter bleef ook nu de grote vraag over wie er het eerst was onbeantwoord. Barnevelder Ben Bläss neemt de vertalingen voor de

Duitstalige gasten voor zijn rekening. We kwamen er achter dat Barneveld vroeger een heuse sexschool had, dit bleek echter iets anders te zijn dan wat we allemaal dachten. Op deze school leerde men om bij kuikentje te voelen of het een hennetje of een haantje was. Uiteraard moest ik van onze gids ook even bij een kuikentje voelen (waarom altijd ik) en naderhand wilde niemand aan mijn vinger ruiken, stom hè. Hierna ging het door naar een echte veiling waarbij men met een druk op de persoonlijke knop artikelen kon kopen. Omdat Hatl natuurlijk even op mijn knop moest rammen, zat ik vast aan 2 pluche kipjes die ik direct maar weer weggaf aan Jupp Hein zodat hij ze die avond weer weg kon geven aan de kinderen die hij vermaakt met zijn modelballonnen. Sponsor De Elstar bood ons een heerlijke lunch aan

waarna we doorreden naar Rondeel, een uniek huisvestingsconcept voor leghennen. De kippen hebben alle ruimte en leggen hun eieren in een legnest waarbij het ei automatisch word afgevoerd naar het hart van het bedrijf voor automatische verpakking. Kijk voor meer info even op de website. Onder: Erika is enige tijd geleden getrouwd en ik moet zeggen dat ik haar nog nooit zo vaak heb zien smilen. Way to go Oenema !!!

   

   

Door de enorme uitsmijter die we tussen de middag hadden genuttigd (met ei), kwam ik bij het avondeten niet veel verder dan het toetje . . . eigenlijk 2 toetjes . . . best wel ruim opgeschept . . . met een beste dot slagroom. Als ik mijn camera uit de auto haal zie ik twee jongens een enorme karper van wel een halve meter

uit de omliggende gracht halen en onderweg naar de briefingtent hoor ik de Barneveldse drumband in de lucht, oftewel, er zat onweer in de buurt maar dit doofde uiteindelijk uit waarna we onder een fijn zonnetje konden opbouwen. De vaart verliep goed en eindigde in Zwartebroek wat ik moest vertalen als "Zwartse Hose". Ja, mijn Duits is weer met sprongen vooruit gegaan. Die avond besloten we de nightglow maar even te laten wat het was want de volgende ochtend stond er weer een vaart gepland. Achteraf hebben we weinig gemist want door een stevige wind had men enkel met de branders gefakkeld en bleven de ballonnen in de zak. Na een korte nachtrust stond de koffie de volgende ochtend om 06.00 uur al weer klaar op het VIP terras. Om de vrijwilligers te bedanken voor hun inzet worden een groot aantal

van hen getrakteerd op een ballonvaart. Het VIP terras stroomde vol met maar liefst 19 ballonteams en enthousiaste vrijwilligers die hun werkgebied nu eens vanaf de andere kant mogen bekijken. Tijdens de briefing krijgen we een keycord met ons teamnummer wat moet fungeren als marker en ik denk dat ik daar straks dan maar een maatje 46 van mij aan ga hangen.

   
  

Monique zal samen met Mees opstijgen met het “Eestairs” tweezittertje en dienst doen als vosballon, de rest van de ballonnen mag 10 minuten later starten. Bij de landing van de vos zal het bekende gele Barneveldse badje worden uitgelegd en als doel dienen. De inhoud van onze mand zal bestaan uit piloot Hans, mijzelf en

Eddy als passagier, die zich de afgelopen dagen ook uit de naad heeft lopen werken. De vaart gaat richting Amersfoort en Hans doet zijn uiterste best om vosje Monique te volgen. Een laag hangende nevel geeft een prachtig mystiek beeld over het landschap, ochtendvaarten zijn toch altijd erg mooi. Blijkbaar heeft Monique geen zin om te landen want ze gaat lang door. Bij Nijkerkerveen zet ze de hopper vlak achter de maïs en kan Mees de longen uit zijn lijf blazen om dat rottige gele zwembadje te vullen waarin we onze zelfgemaakte marker mogen proberen te deponeren. Mijn schoen aan het keycord met nummer 21 ligt ondertussen klaar en na enige correcties om de juiste koers te pakken smijt Hans mijn 46er richting doel. Daar lijkt zo’n 3 meter tussen te zitten, we waren de eerste ballon die zo dicht in

de buurt kwam. We landen vlak achter de vos in het volgende weiland en kijken wat onze enige concurrent doet die vlak achter ons zat. Helaas pindakaas, want piloot Rupert Maut slaagde er in om met de Suncircle special shape net een meter dichterbij te scoren. Ik loop nog even langs Monique die volledig loopt te stralen van haar allereerste hoppervaart, geloof het of niet. Dit had ze nog nooit gedaan en ze vond het prachtig.

  
   

“Ik had af en toe de neiging om te gaan staan om te branden”, zei ze. Terug op het VIP terras konden we de hongerige magen vullen met een heerlijk en goed verzorgd ontbijt. Monique reikte de wisselbeker gevuld met muntjes uit aan winnaar Rupert en bedankte ook de nummer 2 en 3. Ze noemde nog even expliciet dat mijn

schoen blijkbaar toch niet aerodynamisch genoeg was. Een klein deel van de rest van de dag werd opgeofferd aan het bed, een aantal mensen was toch wel moe geworden. Het weer in de middag zag er prima en vaarbaar uit, met de mededeling op de briefing dat de wind aan het eind van de vaarbare periode zou toenemen waardoor een vroege start nodig zou zijn. De kangoeroe tweeling lag al uitgespreid op het veld en kon zo geinflate worden. De wind was wat gedraaid waardoor er nu 2 dubbele waves werden gepland. De luchtmachtjeep van Dook kwam achter onze ballon waarna het richting het centrum van Barneveld ging. Het aantal bezoekers op en naast het veld was overweldigend. Ik volgde samen met Hatl en hij keek zijn ogen uit naar de hoeveelheid mensen die voor dit spektakel op de

been waren gekomen. Ook buiten het veld stond het zwart, tot kilometers van het startveld, indrukwekkend. Na de landing in Scherpenzeel op een prachtig groot veld kon ik het boerenpakket aanbieden aan de boerin en haar dochter die net aan kwamen fietsen. We waren van harte welkom op haar enorme gemaaide veldje.

  
  

Terug op het veld genoten we nog even van de show van de vrijwillige brandweer met hun voertuigen en de dagelijkse nightglow met lasers, die al een beetje geplaagd werd door de aangetrokken wind. We namen daarna afscheid van oude en nieuwe vrienden. Man, wat was er nog een hoop volk op de been. De Ballonfiesta Barneveld was voorbij met maar liefst 5 vaarten op 4 dagen, dat was nog niet zo vaak voorgekomen in haar geschiedenis.

  
   

Het Oostenrijkse team van Hans was zeer tevreden over de locatie, de vriendelijke mensen, de daguitstapjes, het eten en de mooie vaarten en bedankte mij voor de begeleiding. Het genoegen was geheel aan mijn kant. Maar liefst 28.000 betalende bezoekers zorgden er voor dat de organisatie de voor dit jaar uitgekozen goede doelen heel blij kan maken. Rest mij nog meer dan 500 korte videoshots welke uitgezocht moeten worden, gesneden en gemonteerd. De napret duurt dus nog even voort. Inmiddels staan de foto's op de "Foto" pagina en is de prachtige video gemonteerd.  Bennie Bos