Goooodmorning Chambley !!!


Tekst: Bennie Bos, Foto's: Bennie en Nienke Bos

    

"Goooodmorning Chambley !!!" schalmde het uit de luidsprekers over de uitgestrekte voormalige NATO basis in het noordoosten van Frankrijk terwijl de hemel een prachtig kleurenpalet vertoonde van honderden door de zon beschenen hetelucht ballonnen. De Lorraine Mondial Air Ballons 2007 was begonnen, een meeting waar

we 2 jaar naar hadden uitgekeken, en we werden niet teleurgesteld. In mijn ogen was het grootste ballonfeest van Europa de "Best One Ever",
de mooiste ooit. En dat niet zozeer omdat de organisatie speciale dingen had georganiseerd in verband met deze tiende editie, de opzet was praktisch gelijk aan de vorige 3 keer dat we hier waren, maar veel meer omdat het Franse weer over het algemeen prachtig meewerkte en de vaarten die ik met vrienden mocht maken werkelijk adembenemend waren. Zowel vanaf de grond bekeken als vanuit de kleine rieten mandjes, de beelden waren ongelofelijk. Ik betrapte mezelf er diverse keren op dat ik hardop zei "dit bestaat toch niet", terwijl ik al het moois aanschouwde. Een ware uitputtingsslag, elke ochtend om 05.00 uur ging de

wekker om op tijd voor de ochtendbriefing in de grote hangar 610 te zijn waar het ontbijt bij een standje was af te halen. De meeste teams hadden het vroege opstaan er graag voor over want dit jaar waren de ochtendvaarten absoluut het mooiste van alles. Om 05.45 uur in de file staan is op zich al uniek.

    

   

De basis heeft 2 gescheiden ingangen, één voor de bezoekers en één voor de ballonteams, pers en genodigden die de beschikking over een speciale parkeerkaart hadden. De wind was in de ochtenden over het algemeen rustig met soms een dun laagje mist. Dit in tegenstelling tot de door het publiek druk bezochte

avondvaarten. Bij de avondbriefing van 18.00 uur stond er vaak toch nog wel een stevig briesje die dan meestal vanaf 19.00 uur keurig afnam. Af en toe duurde dit afzwakken ietsje langer en was het voor de teams toch nog een stevig potje vechten. Ons onderdak vonden we ook dit keer weer in een "gite" bij "Lac de Madine", een groot meer wat lang geleden is aangelegd om de waterhuishouding van de stad Metz te regelen. Het meer is nu zeer populair bij karpervissers. Langs het meer staan een aantal huisjes en meerdere campings. Het was voor ons een kwartier rijden naar de ballonbasis. Op de basis bood men dit jaar voor het eerst de gelegenheid aan camperbezitters om hun dure huisje op wielen naast de startbaan op te stellen. Een leuk iniatief maar in mijn ogen kan het nog veel leuker, de basis heeft

namelijk heel veel ruimte. Als ik iets te zeggen zou hebben over deze meeting, wat ik niet heb, zou ik ter plaatse een tijdelijke grote ballonvaarderscamping inrichten met alle mogelijke voorzieningen. Denk hierbij aan een camping met mobiele toiletten en douche’s, elektriciteit, draadloos internet voor de teams met laptop

voor de meteoinformatie, een restaurant en bars. Geen feesten na middernacht, in verband met het vroege opstaan, maar wel na de middag met muziek en vermaak. De mensen kunnen elkaar dan overdag treffen en hoeven niet te rijden naar de briefing. Op die manier maak je het voor ballonteams nog aantrekkelijker om de rit naar Chambley te maken. Hier valt in mijn ogen voor de organisatie ook nog redelijk wat geld te verdienen. We arriveerden op vrijdagmiddag, de eerste dag van deze 10 daagse meeting. De toegang tot de basis ging zonder problemen, de gendarmerie liet iedereen door met een parkeerkaart en die hadden ze ons al thuis gestuurd. Alle inschrijvingen vonden zoals gewoonlijk plaats in de grote hangar 610 waar ook de briefingen werden verzorgd. De rij voor het pers-loket was op

dat moment niet groot en ondanks dat het op Franse snelheid ging waren we toch vlot voorzien van de nodige "Presse" badges. Zeker in vergelijking tot de vele ballonvaarders die in een lange rij stonden te wachten op hun "Pilote" en Equiper" badges. De meesten hadden behoorlijk honger toen ze eindelijk na enkele

uren voorzien waren van de nodige bescheiden. De briefingen vinden plaats om 6 uur, zowel in de ochtend als in de avond. Ons Belgische team met de Maskot special shape hopper was het eerste weekend aanwezig en als allereerste piloot van deze tiende editie steeg Eric Martens net even na 20.00 uur op en dreef laag over het camper-camp richting het einde van de startbaan. Het was een bewolkte avond zonder zonneschijn maar op de één of andere manier was het beschikbare licht voor de foto’s erg bijzonder. Omdat ons huisje pas vanaf zaterdag beschikbaar zou zijn, hadden Nienke en ik een klein tentje meegenomen om illegaal op de grote parkeerplaats te gaan overnachten. Wat de Fransen niet zien of weten, daar doen ze ook niet moeilijk over. Dus niet vragen maar gewoon doen. Even

gewacht tot het schemerdonker is, de auto een beetje achteraf in de bosjes geparkeerd en de tentjes opgebouwd. Dat opbouwen duurde 1 seconde. Tentje uit de zak, in de lucht gooien en klaar. Ideaal, die fiberglas koepeltjes. Bij de ochtendbriefing bleek het geen geschikt ballonweer en ook de voor die middag

aangekondigde gasballonnen werden gecanceld en verschoven naar maandag. We besloten om samen met het Maskot team in alle vroegte de "Butte de Montsec" te bezoeken, een door de Amerikanen tot in de puntjes onderhouden monument met strak gemillimeterd gras, boven op een heuvel in het nabij gelegen Montsec waar je een prachtig uitzicht over de omgeving hebt. Op stap gaan met die mannen is een hele klus want bij elke Mirabelle boomgaard moest worden gestopt om weer een handvol van deze overheerlijke vruchtjes te plukken. Elke 300 meter dus. Eric en zijn team waren door de organisatie ondergebracht in een omgebouwde abdij in Pont a Mousson, een leuk klein stadje aan de Moessel. Die middag konden we ons huisje betrekken en de koffers uitpakken. ’s Avonds was het bewolkt

en stond er nog een beste bak wind. Na achten kon de groene vlag pas worden gehesen waarna toch nog een groot aantal teams een vaartje gingen maken. Frank Prell was ter gelegenheid van deze 10de editie aanwezig met zijn mooie verjaardagstaart special shape. Ik kende de ballon maar deze zou totaal nieuw zijn.

  

  

Zondag werd het slecht en kwam er zeer veel regen naar beneden, maar zoals vaak bij dergelijke dingen . . . op een gegeven moment kan het alleen maar beter worden. Zondagavond kreeg ik een SMSje van Eric met de onverwachte melding "morgenvroeg 100% vaarbaar met blue sky". Het was moeilijk te geloven toen ik op dat

moment naar buiten keek. Maandagochtend, ik sta in mijn onderbroekje op de veranda van mijn buitenhuis (ahum) en er fladderen wel 10 kleine Franstalige vleermuisjes boven mijn hoofd. Daarboven schijnt een heldere volle maan en ik zie door mijn halfopen spleetoogjes een sterrenhemel. Dat betekent dat de lucht wolkenloos is en dat er inderdaad over een uur als de zon opkomt wel eens een blue sky kan ontstaan. Hier zat iedereen op te wachten en terwijl we naar de basis rijden flitst de nieuwe TGV over het viaduct richting Parijs. In 2003 was men al met deze baan aan het bouwen en nog maar pas is het traject geopend. Op een aantal weilanden hangt een mooie dunne mistlaag. Op de vroege briefing was het erg druk, de hangar puilde uit. Vrolijke gezichten alom, men is zichtbaar opgewekt over de omschakeling in

het weerbeeld. En de komende dagen zou het zo blijven, zon en 25 graden, minimaal tot donderdag . . . . tres magnifique. Als de volgauto’s in een lange stoet de taxibaan oprijden, ontstaan al de eerste langgerekte schaduwen. Nienke krijgt een vaartje aangeboden door de Oostenrijkse piloot Hans Pravda, een wedstrijdpiloot die in het bezit is van de allermooiste racer, oranje bovenkant met blauwe vlammen. (onder)

 

  

Hans zou graag in 2008 aan een Nederlandse meeting deelnemen, info bij mij. Buiten het aanmerkelijke deel aan Franse en Duitse piloten, tref je hier ook heel veel Engelsen. Verder zijn er vele Belgen, Oostenrijkers, Zwitsers, een handvol Nederlanders maar ook Amerikanen en zelf Koreanen. De meeting staat over de hele

wereld goed bekend. Bertrand Piccard, de man die samen met Brian Jones als eerste met een ballon rond de wereld is gevaren, is ook elke keer op deze meeting aanwezig met zijn Breitling Replica en nog steeds geniet hij veel aandacht van de media. In alle kalmte stijgen de ballonnen gedurende 1,5 uur op, niemand heeft hier stress, alles verloopt in goede harmonie. Een waanzinnig gezicht en dit was één van die moment waarbij de kreet "dit bestaat toch niet" over mijn lippen kwam. Zo mooi, zo mooi. Terwijl ik een week later in de nachtelijke uurtjes dit verhaaltje zit te typen, klinkt op de radio het bekende nummer van Nena, 99 luftballons en ik moet lachen "ha, 99 luchtballonnen, 400 zul je bedoelen". Ik begin al grootheidswaanzin te vertonen. Alle ballonnen drijven langzaam in zuidelijke richting en blijven lang in het

zicht. Die middag staan we alweer om 14.00 uur op het veld. De gasballonstart die zaterdag was uitgesteld zal nu plaatsvinden. Bob Berben met de "Miche", de Fransen met een oude netballon en Willy Eimers met een hele kleine netballon. Het was helemaal niet de bedoeling dat Willy hier met een gasballon zou varen.

   

 

Willy was hier aanwezig met zijn hetelucht ballon. Voor de origineel geplande vaart op zaterdag was echter een hoeveelheid gas beschikbaar om 5 gasballonnen te vullen en Willy was nummer 6 op de lijst. Maar in verband met de verschuiving naar de maandag, waren een paar teams naar huis gegaan en kwam er nu een

plaats beschikbaar voor deze piloot uit Duisburg. 
Het toeval wilde dat Willy een kleine gasballon bij zich had voor een keuring. Er moest wat worden geregeld in verband met de ontbrekende zandzakken maar uiteindelijk had hij de uitrusting compleet. Het lag in de bedoeling dat de ballonnen tegen 17.00 uur zouden starten en dat de teams de hele nacht zouden doorvaren. Het ballast zand lag in een vrachtwagen wat daar ter plekke door een aantal vrijwilligers in de zakken werd geschept. Het gas werd aangeleverd in losse containers met een inhoud van 250 m3. Voor de "Miche" zouden dus al 4 containers nodig zijn. Er werden aan de betrokkenen speciale "Security" badges uitgereikt en ruim rond de ballonnen werd een lint gespannen waarbinnen geen enkele GSM of fotocamera aanwezig mocht zijn.

Foto’s maken mocht enkel achter het lint. Het vullen ging tergend langzaam. Normaal is een 1000 m3 gasballon in een half uurtje gevuld maar omdat er hier geen pomp aanwezig was, duurde het ietsje langer . . 3 uur. Ondertussen brandde de zon lekker door en begon mijn nek al op een kreeft te lijken.

  

  

We waren echt gezegend met prachtig weer. Om 17.45 uur steeg de miniballon met een inhoud van 340 m3 van Willy Eimers op, de ballon kan 2 personen dragen. Na de Fransen steeg ook Bob op met aan boord de Belgische heteluchtpiloten Harry Vos en Gino Ciers. Prachtig beschenen door de zon met op de achtergrond

een mooie wolkenpartij. De volgende ochtend hoorde ik dat de ballonnen al voor het invallen van de nacht waren geland omdat de richting recht op de stad Zurich af ging en dat levert toch wel problemen op met internationaal vliegverkeer. Nadat de gasballonnen waren vertrokken was het ook al weer tijd voor de avondbriefing. Even wachten op de afnemende wind en om 20.00 uur de groene vlag. Tot mijn grote verbazing stonden de waterstof containers nog op het veld met op enkele meters afstand de grote branders. In de gascilinders zat zeker nog restgas want er werd steeds overgekoppeld als de druk te laag werd. Terwijl het die middag zo ontzettend streng was dat je nog geen scheet mocht laten omdat anders de boel zou ontploffen. Maar goed . . . . als ik naar "Zone Rouge"

loop, wordt ik aangesproken door een Aziatische man. Hij zegt "ik ken u". Ik zeg dat ik dat mooi vind maar dat ik hem niet ken. Hij vervolgd "U bent een zeer bekend man in Korea. Alle ballonpiloten is ons land kennen uw website en uw foto’s". Ik vertelde hem dat ik me zeer vereerd voelde en kwam met hem in gesprek.

   

  

Hij vertelde me dat zelfs Nienke met haar blonde haren daar zeer bekend was en dat hij graag zou willen dat ik haar ook nog even aan hem voor zou stellen want hij wilde dolgraag haar handtekening. "Die laat ik dan aan alle piloten in Korea zien". Ik was zo trots als een aap met 7 lullen. Bij een strakblauwe hemel is al

spoedig de gehele ballonarmada airborne. Langs de taxibaan wordt in alle rust een special shape opgebouwd. Ik herken de ballon als de Amerikaanse "Miss Daisy", een bloem met een gezichtje. De ballon was vroeger van Carol Weiner en hoorde bij het setje van de "Sunny Boy" en de "Pumpkin Head". Met veel crewleden wordt de ballon opgebouwd en ik vraag me altijd weer af waarom die Amerikanen tot zoveel personeel nodig hebben. Een stevige Amerikaanse dame met een zelfde hoofdversiersel als de ballon geeft een interview af aan een journalist. Het is al laat als de ballon uiteindelijk staat en een vaart zit er dan ook niet meer in. Dinsdag in alle vroegte, dezelfde omstandigheden als de dag ervoor. Zon, weinig wind en een dun laagje mist op een aantal plaatsen. Hansi had mij gisteren al gevraagd of ik

vanochtend zijn gast wilde zijn aan boord van zijn prachtige gevlamde racer. Hoe kan ik dat weigeren. Even voor 07.00 uur zijn we los, de piratenvlag wappert aan de toplijn. Het is een onwezenlijk uitzicht, honderden ballonnen, beschenen door de zon met op de achtergrond een mistig landschap. Een bijzondere combinatie.

    

   

Hans heeft express even gewacht met het opstijgen zodat we een aantal ballonnen voor ons hebben hangen. Hij hield rekening met mijn wensen, de zon moet uiteraard op de ballonnen schijnen voor de mooiste foto’s. We hangen een kwartier in de lucht en achter ons gaat het opstijgen continu door. Hans besluit de ballon

even aan de grond te zetten zodat er nog meer ballonnen aan de goede zonnige kant van ons komen. We zakken een dun mistlaagje in en pauzeren een kleine 10 minuutjes in een stoppelveld. En oh, wat een plaatje als we weer als een stel echte piraten uit onze schuilplaats opduiken. We drijven langzaam over de nieuwe TGV baan en naderen het plaatsje Pannes. Ik weet niet of je die kleine Fransje dorpjes wel eens gezien hebt maar het is een mix van hele pittoreske huisjes waar ik zo zou willen wonen afgewisseld met enorme bouwvallen. Af en toe zagen we de grote puinhopen achter sommige huisjes. Je ziet ook heel veel huisjes waar aan gewerkt wordt, ogenschijnlijk. Er ligt dan veel bouwmateriaal en hopen zand. Grote kans dat je over 2 jaar hier weer langs komt en alles er nog zo bij ligt. Maar over het

algemeen hebben de dorpjes hier een zeer aparte Franse uitstraling. Boven het grote meer van Madine hangen een dertigtal ballonnen boven het water, ik zie zelfs de Breitling replica laag boven een eilandje hangen. Op een klein landweggetje staat een Fransman foto’s te maken terwijl zijn hond ons wil bijten.

 

  

Wij gaan net links aan het meer voorbij en landen even later in een ruim weiland. Deze vaart komt zeker in mijn top 10 van mooiste vaarten. De ballonbasis ligt dan wel in de "middle of nowhere", toch liggen er een aantal grote steden in de buurt als je overdag vertier zoekt. Metz, Nancy en Verdun om een paar te noemen.

Wij gingen vandaag eens naar het Centre Commercial wat aan de voet van Metz langs de snelweg ligt. Een industriegebied met allerlei grote winkels. Wat zal de avondvaart brengen, er stond wat wind overdag maar het weer was prima. Als verrassing voor het publiek had Gino Ciers zijn prachtige paard meegenomen, "we gaan paardrijden". De Nederlandse piloot Sebe Kruijer nodigde Nienke en mij uit om die avond met hem en zijn vrouw mee te varen. Beide dochters hingen aan de toplijn en het waaide nog stevig. Zijn gele ballon lag langs de afzetting van het publiek en op het gegeven moment begonnen die Fransozen de dames aan te moedigen. Geen probleem, dochter Bianca ken ik al wat langer en die is niet op haar mondje gevallen. Uiteindelijk komt het allemaal goed en drijven we langs de drukke VIP

tenten die gevuld zijn met relaties, sponsoren en hun families. Elke sponsor heeft zijn eigen tent en overal werden de lekkerste hapjes en drankjes geserveerd. Uiteraard mocht het publiek daar niet naar binnen. De weggetjes buiten de basis staan vol met auto’s en toeschouwers en vele ballonvaarders varen laag over de kijkers wat zeer gewaardeerd word. Een Engelse piloot komt even later vlak naast ons hangen

  

  

We kunnen gewoon wat tegen elkaar zeggen zonder radio. In de verte zien we nu ook het paard opstijgen maar we zijn al te ver weg voor een fatsoenlijke foto. Als de zon langzaam ondergaat ontstaat er een mooi beeld met de donkere silhouetten van de ballonnen die nog voor ons hangen. Na onze landing was het nog

even wachten op de crew want er bleek een behoorlijke file te zijn ontstaan van volgauto’s en toeschouwers. De terugweg was het zwaarste moment van deze vakantie voor mij. Ga maar eens in een auto zitten met 2 Kruijer dochters. Arme oortjes. Woensdagochtend 1 augustus, het is vervelend om weer te moeten zeggen maar wederom prachtig zonnig weer en weinig wind. De Zwitserse piloot Stefan Walchli steeg samen op met een landgenoot. Omdat het vandaag een feestdag was in Zwitserland hadden ze tussen beide ballonmanden een touw gespannen met daaraan de Zwitserse vlag. De zon is fel terwijl de maan nog duidelijk zichtbaar is, een onwezenlijk beeld. Ik zie diverse ballonnen van het type Viva, een oud model van Cameron. Ik heb iets met deze ballonnen met hun bolle banen, ik weet niet

wat het is maar ik vind ze prachtig. En weer werd ik uitgenodigd om in een mandje te stappen, dit keer bij mijn Italiaanse vriend en collega fotograaf Antonio Biasioli. Antonio is de eigenaar van de Italiaanse sinasappel special shape, praktisch gelijk aan de Belgische variant. Hij is zelf geen piloot maar heeft een uitstekende gezagvoerder gevonden in Donatella Ricci, de presidente van de Federazioni Italiana Aerostatica.

  

  

Ik ken haar nog uit de tijd dat ze als observer meedeed aan internationale ballonwedstrijden en het was leuk haar weer te ontmoeten. Als we opstijgen hangt Filip met de Belgische sinasappel voor ons met op de achtergrond heel veel ballonnen, een prachtig gezicht. We drijven richting het meer bij het dorpje

Lachaussée. Het leuke aan Italianen is dat ze veel kletsen, een ballonvaart samen met 3 Italianen kent dan ook weinig stille momenten. Gezellig is het wel. Als we langs een gelande ballon varen en onze schaduw komt voorbij, lijkt het net alsof we in een gasballon zitten maar dat komt door de ronde vorm van onze drijvende vrucht. Als we lager gaan varen veranderd onze richting met bijna 90 graden. Vlak voor de landing gaat de scheurbaan open en zet Dona de ballon zachtjes tussen de grote strobalen. De ballonvaarder die achter ons aan komt presteert het om het enige boompje wat langs dit immense veld staat te raken en komt al slingerend voorbij. Even later komt Gino over het veld met zijn nieuwe Supra ballon en even lijkt hij te willen landen maar dan blijkt hij zijn passagiers te willen imponeren met

een strakke approuch op één van de grote strobalen. Op enkele centimeters passeert hij het ding en vaart weer verder. Ik had in de vorige dagen ook al vaak gedacht om een wedstrijdje strobaalrollen te doen. Het precies aanvaren van een strobaal en deze dan met je mand een stuk over het veld laten rollen. De relatie met de lokale boeren is echter heel goed en dat moeten we zeker zo houden.

    

  

Als we de sinasappel bijna hebben ingepakt nadert de nieuwe Belgische Night Store ballon. Aan het begin van dit grote veld ligt een klein slootje, zonder water. De piloot presteert het om de mand precies in dit slootje te landen. We drinken samen met een Belgisch team nog wat oranje spul en rijden terug. De discussies

onderweg in het Italiaans komen weer op gang. Caroline, de van oorsprong Belgische vrouw van Antonio, legt me uit dat degene die het hardst praat, de conversatie wint. Lachen. Bij een tankstation komen we het team tegen van Ultra Magic. Carles Llado Costa is de commercieel directeur van deze Spaanse ballonfabriek en hij nodigt mij uit om bij de eerstvolgende mogelijkheid met hem mee te varen op zijn racer ballon. Dat zal dan waarschijnlijk vanavond worden want het weer ziet er nog steeds geweldig uit. Overdag bezoeken we de prachtige oude stad Metz met zijn enorme kathedraal. Die avond is het nog steeds geschikt om ballon te varen, als we tenminste even wachten tot na 19.45 uur wanneer de wind er genoeg uitgezakt is. Carles en Hansi leggen beide hun racers naast elkaar want deze 2

piloten doen mee met de wedstrijd, een competitie waar meer dan 100 piloten aan deelnemen. Een vrij losse wedstrijd waarbij de piloten meestal 1 marker mee krijgen. Carles gaat hoog weg om uiteindelijk rechts van het doel uit te kunnen komen. Hans Pravda en Nienke volgen ons in hetzelfde patroon. Als we het doel dicht

genoeg zijn genaderd laat Carles de ballon met 6 meter per seconde dalen om in de linkse stroming te duiken. We dalen iets te laat waardoor we achter het doel uitkomen. Hans ziet de fout en maakt hier gebruik van. Hij daalt iets eerder en gooit zijn marker aardig dicht bij het kruis. Hans staat op dit moment hoog in de ranking en maakt zeker kans op de titel. Onderweg verteld Carles me van alles over zijn ballonbedrijf in Igualada, Ultra Magic Balloons.
In de verte is al te zien dat het weer spoedig zal veranderen, de voorspelling voor morgen was dan ook weinig hoopgevend. Dat zou echter maar een korte dip zijn. Carles wil later in de vaart aan zijn crew doorgeven waar we zitten omdat ze ons niet meer in het zicht hebben. Hij twijfelt echter over de naam van het dorpje wat voor ons ligt. Dan is er

maar één mogelijkheid, we dalen tot vlak naast de straat en kijken welke naam er op het bordje staat bij de ingang van het dorp, St. Hilaire en Woevre. Dat is wel kicken. We stuiteren achter een boerderij aan de grond waarna al heel snel zijn crew bestaande uit zijn vrouw en 2 dochters ons oppikken. Die avond laat zou er nog

een nightglow plaatsvinden op het startveld maar dat liet ik maar links liggen. Nienke was met een andere ballon onderweg en zou worden thuis gebracht zodat ik dus maar terug reed naar onze slaapplaats bij het meer van Madine. Tot mijn verbazing was men aan de rand van het water ook net bezig een kleine nightglow op te zetten. De op de camping staande Zwitsers wilden op deze wijze de al eerder genoemde Zwitserse feestdag op een passende manier afsluiten. Nicolas, Steven en Henk hadden hun kleine modelballon in de vorm van een kubus ook opgebouwd en deden vrolijk mee. Onder het genot van enkele wazige drankjes hebben we later in onze cabana samen met het Oostenrijkse team van Pravda de vele foto’s van de afgelopen week nog even doorgenomen. De donderdag bleef

een ballonvrije dag omdat het lokale weer geen vaarten toeliet. Op zich was niemand daar rouwig om en kon er eindelijk eens weer worden uitgeslapen. Die avond bleken buiten de basis toch nog een handvol ballonnen in de lucht te hangen en als we vanaf onze veranda ineens een bekend geluid horen wat erg op een

grasmaaier leek maar ook net zo goed een ventilator kon zijn, is de nieuwsgierigheid te groot om niet even te gaan kijken wat het werkelijk is. Op 100 meter afstand blaast de Zwitser Stefan Walchli zijn mooie Onyx ballon vol om een kort hopje over het meer te maken. Hij stuurde me later deze foto van zijn landingsplek, recht bovenop een grote ronde strobaal, geweldig. Vrijdagochtend weer om 05.00 opgestaan. Ik sta op mijn veranda en denk "nou, het waait wel redelijk en als het hier al waait dan waait het op de basis nog veel harder". Dus maar even weer in de slaapzak en over een half uurtje weer kijken. Het is best lastig als je dan niet even snel internet kunt raadplegen. Ook bij de tweede poging veranderde mijn mening niet. Om 06.00 uur staan er meer mensen te denken wat ze zullen doen maar ik vindt het nog steeds niks. "Ik kruip er weer lekker in". En toch lig je dan niet rustig want ik weet dat het weer hier zeer snel kan veranderen en als ik dan toch een half uur later nog eens een keer met mijn oren de wind wil gaan meten ontdek ik tot mijn schrik dat de wind bijna verdwenen is. Ik maak Nienke wakker en vertel haar dat ik nu toch naar de basis wil gaan. "Nu nog, zo snel kan ik dat niet hoor", was het antwoord. "Blijf lekker slapen meid", en binnen 5

minuten zit ik met een plak brood met kaas in de auto. Een half pak melk naast me op de stoel. Het is vrij donker weer maar ik zie in de verte al een paar silhouetten van ballonnen. Ik scheur met mijn rode bolide over de taxibaan terwijl er naar mijn schatting toch nog zo’n 150 ballonnen de lucht in gaan. Het was redelijk donker dus niet erg geschikt voor foto’s maar bijzonder was het natuurlijk wel.

 

 

Overdag brachten we een bezoek aan de stad Nancy met het indrukwekkende "Place Stanislas" met zijn vele sierlijk vergulde smeedijzeren hekwerken. In Nederland was het nog steeds baggerweer maar wij stonden die avond weer onder een heerlijk stralend zonnetje voor hangar 610, te wachten op de volgende briefing. De

groene vlag verschijnt al spoedig na 19.00 uur maar toch zien de meesten de aanwezige wind nog niet echt zitten en wachten geduldig af. Wij krijgen ondertussen een paaldans demonstratie te zien van Maria uit het Wings of Freedom team van Hans Pravda. Hans neemt mij vanavond nog een keer mee omhoog omdat het zo gezellig is. Ik vertelde al eerder dat Hans een grote kanshebber was om de wedstrijd te winnen. Met nog één opdracht te gaan en meer dan 1000 punten voorsprong op de tweede plaats, was hij nu al zeker van zijn overwinning. Het was extra feestelijk omdat het vanavond zijn 500ste vaart zou zijn. We varen over een enorme hoeveelheid geparkeerde auto’s van de bezoekers en zien al snel het doel liggen. Stefan Walchli hangt rechts naast het kruis maar kan niet dichterbij

komen. Wij naderen van hoog en vallen even later met 6 meter per seconde uit de lucht om vrij gunstig in positie te raken. Recht voor het doel hangt nu de prachtige lapjesdeken van XAfrica, een ballon die gevaren wordt door het nichtje van Carles Llado Costa. Een werkelijk schitterende fotocompositie ontstaat, de ballon,

de schaduw en het doelkruis. Ik ben helemaal gelukkig. Samen met vele andere ballonnen koersen we door een vallei en hangen even later boven een echte professionele Mirabelle teler. Vele rijen met fruitbomen. Daarnaast nog een omvangrijke appelgaard, aan de bovenkant afgeschermd met netten. Hans wist me te vertellen dat dit tegen hagelschade wordt gedaan. De hele groep ballonvaarders wipt nog even over de laatste bossen, Hans gooit nog wat stickers naar een mooi meisje, alvorens de meeste ballonnen in hetzelfde veld landen. De crew is al snel ter plaatse en verrast ons met een enorme voorraad van het lekkerste fruit wat ze onderweg voor bijna niks hebben gekocht. Het tweede weekend breekt aan. De organisatie beslist op de briefing om deze zaterdagochtend de

generale repetitie te doen van de Line-Up. De wind zou komen uit de richting noord . . . en oost . . . en zuid . . . en west. Tot mijn verbazing bleken deze meteogegevens later nog te kloppen ook. Even is er wat zon op het startveld maar er hangt een laag wolkendekje, precies op de verkeerde plaats.

   

   

De zon zal opkomen en al snel achter dit wolkendek verdwijnen, damn. De Nederlander Alex Waaijenberg crewde bij een Belgisch team en hij bedacht een leuke foto. Met 3 man hand in hand voor de ballon staan op het moment dat de zon even schijnt. De schaduwen aan de binnenkant geven dan een erg leuk plaatje. 

Maar wat dat kleine stompje op de rechterfoto te betekenen heeft ??? Hans plaatst zijn ventilator op een karretje en rijd op windkracht over de taxibaan, mafketels. De ballonnen worden keurig in 2 rijen opgebouwd en langzaam ontstaat er een zeer ongewoon plaatje. De zon is inmiddels al verdwenen als vanuit de lucht met een helikopter de ballonnen worden gecontroleerd en geteld. Om 07.30 uur komt het signaal dat iedereen mag opstijgen. Helaas heeft men hier nog niet goed door hoe ze ballonnen synchroon moeten laten starten maar uiteindelijk hangt toch alles in de lucht. Heel veel ballonnen en dan laat de zon ons helaas in de steek. Het zou zo mooi kunnen zijn als . . . . en dan ineens worden alle gebeden verhoord en geeft die rotwolk zich gewonnen en ontstaat het allermooiste moment van

de hele Mondial. Er is bijna geen wind, het gaat inderdaad zoals voorspeld alle kanten op en al die honderden ballonnen blijven gewoon laag boven de basis hangen, waaaaaanzinnig. Op de achtergrond die mysterieuze mistlaag en boven ons een blue sky, met maan.

   

   

Mensen op de grond weten niet waar ze moeten kijken, de mensen in de lucht hebben hetzelfde probleem. Het gaat zo rustig dat één ballonvaarder het zelfs presteert om weer op zijn eigen aanhanger te landen waarna zijn crew de complete opgebouwde ballon een stuk over de taxibaan rijdt. Dit maak je toch nergens

mee, thats entertainment. De Night Store ballon is een kwartier bezig om een kleine Viva voor zich aan te duwen over de baan. Dit geheel is volgens mij het mooiste wat ik ooit met ballonnen heb gezien. De meeste piloten zijn later ook weer op de basis geland. Tja, en dan is het dus zaterdag en moet je alweer je huisje uit. Nienke en ik wilden de komende nacht nog een keer doorbrengen in ons tentje op de basis maar toen ik dit aan onze Oostenrijkse vrienden vertelde bleek er een andere oplossing voorhanden. Hans huurde namelijk een 8 persoons huisje tot zondag waarin ze met twee teams sliepen. Het tweede team vertrok vanochtend en we werden uitgenodigd om die kamer te gebruiken. Het werd steeds gezelliger. Hans had vanmiddag zijn eerste prijs in ontvangst mogen nemen voor de wedstrijd,

een prachtig ornament van glazen bol en een rieten constructie, in een stevige houten kist verpakt. David Turner uit Engeland werd tweede en Carles Llado Costa behaalde de derde plaats en kreeg, en dat was een beetje genant voor de eigenaar van de Ultra Magic fabriek, een pilotentas van . . . Kubicek Balloons.

    

  

Overdag bezochten we de bekende stad Verdun. De slag om Verdun in 1916 was één van de meest bloedige veldslagen uit de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog. Die avond ontzettend veel bezoekers, de officiële line-up staat gepland. Onder volle zon is het zoals gebruikelijk weer wachten op minder wind. De paramotors

scheren over de baan en proberen de ballonvaarders te imponeren. De ballonnen worden langzaam opgebouwd en ik zie wat bekends verschijnen, een geheel zwarte ballon. Dat kan alleen maar . . . .
Dart Vader zijn, leuk. Het duurt even voordat alle ballonnen overeind staan en zich twee lange rijen hebben gevormd, een prachtig gezicht wat op geen enkele foto past. Nadat de Miss Daisy special als eerste in de lucht hangt, scheurt ineens een wagen van de organisatie toeterend over de startbaan en geeft de chauffeur met een handgebaar aan de achterste rij de vrijgave tot starten. Men durft het blijkbaar niet aan om beide rijen samen te laten starten omdat er toch nog wel wat wind staat en de voorste rij dan richting de achterste rij zou gaan. Het hele spektakel, wat er werkelijk zeer indrukwekkend

uitzag, was vrij snel voorbij omdat alles snel van de basis weg dreef. De telling wees uit dat er 209 ballonnen waren opgestegen. Hiermee was het record van 2005 helaas niet verbroken. Omdat alle ballonnen bijna op het zelfde moment waren vertrokken, kwam ook de stroom volgwagens ineens op gang wat een enorme file opleverde. De meeste ballonnen moesten dan ook worden gevonden toen ze al aan de grond lagen.

   

 

Voordat we op zondagochtend beginnen aan de terugreis, gaan we nog één keer langs de basis om voor de laatste keer de ballonnen te zien vertrekken. Het is wel duidelijk dat toch al veel teams al weer onderweg waren naar huis, meer dan 100 ballonnen zullen het niet zijn geweest. Het is mooi geweest, heel heel mooi,

soms wel 400 ballonnen in de lucht. Zoals ik aan het begin van dit verslag zei, de Mondial van dit jaar was de mooiste ooit. 14 van de 19 vaarten gingen door. De Lorraine Mondial Air Ballons is een prachtig feest voor elk ballonteam wat een heerlijke ongedwongen ballonvakantie samen met de crew wil vieren. De meeste piloten komen met kleine ballonnen, er waren echter ook grote bakken aanwezig maar dat waren er niet veel. Neem gerust je fietsen mee om door de heerlijke Franse dorpjes te fietsen. Bereid je wel voor dat het landschap niet helemaal vlak is, af en toe hing mijn tong echt over het stuur. Als je dan op een heuvel wat kunt uitrusten bij een oud kapelletje en het uitzicht ziet over het grote meer terwijl je maar een paar meter hoeft te lopen om de heerlijkste rijpe Mirabellen uit de boom te plukken, dan voel je je

echt God in Frankrijk. De organisatie is absoluut goed, sommige dingen gaan wel met de bekende Franse slag maar dat is niet storend. Ik ben dankbaar voor de 5 prachtige vaarten die ik mocht maken, Nienke maakte er zelfs 6. De datum voor de volgende Mondial over 2 jaar is al bekend, 24 juli t/m 2 augustus 2009. Bekijk zeker even de vele foto’s in groter formaat die ik nog klaar heb staan in de rubriek "Pictures" en laat je overtuigen dat ook jij deze meeting op de Chambley Air Base de volgende keer gewoonweg niet mag missen.  
Bennie Bos