Uitgave 52 - September 2006 - Jaargang 5

    

1

Birds Ballonteam op de Petrisberg


Tekst en Foto's: Bennie Bos

   

Vol goede moed begonnen we aan de reis naar het Duitse Trier, ter hoogte van het midden van Luxemburg. De voorspellingen waren niet al te best, we hadden dus een grote kans dat we het enkel moesten doen met bierdrinken en wijnproeven, wat vervelend. Trier is de oudste stad van Duitsland en door haar rijke

verleden en vanwege haar mooie ligging in het Moeseldal is Trier een veelbezochte toeristenplaats geworden. Het is de geboorteplaats van Karl Marx en tevens de zusterstad van ’s-Hertogenbosch. In 2004 werd op de Petrisberg in Trier de Landesgartenshau gehouden, voordien was dit een groot legerterrein. De organisatie nam toendertijd contact op met de ballonfirma Schroeder uit het naast gelegen Sweich om te kijken of het mogelijk zou zijn om tegelijkertijd met de Landesgartenshau een ballonfestival te houden. De groepen kwamen op één lijn en de Trierer Petrisberg Ballon Fiesta was geboren. Nu 2 jaar later is een gedeelte van het terrein nog steeds intact en wordt er op een ander gedeelte hard gewerkt om deze vol te bouwen met markante huizen en kantoren. Op vrijdagmiddag 18 augustus checkten we in bij één van deze bijzondere gebouwen, wat tevens de plaats van onze dagelijkse briefings zou

zijn, om op uitnodiging deel te nemen aan de derde editie van deze fiesta. Een korte meeting met geplande vaarten op vrijdagavond, zaterdagochtend en avond met de terugreis op zondag. Ons onderdak kregen we in Hotel Deutscher Hof, een leuk optrekje in de stad wat er keurig verzorgd uitzag met een grote Schroeder

inflatable draak in de ontvangsthal. Eric en ik deelden een kamer, de matglazen deur die als afscheiding diende tussen slaapvertrek en douche/wc vonden we iets minder plezant. Van de oorspronkelijke 42 deelnemers kwamen er in verband met het weer nog ongeveer 35 opdraven, een keurige score. In de General Briefing werd iedereen verwelkomd door Werner Waschenbach (midden) van Schroeder Balloons en de Running Man Jurgen Slowik (links), de man van het fiestaterrein. In een ontspannen sfeer werden alle ins en outs van de fiesta uitgelegd, gevolgd door een verslag van de weersituatie door de meteogoeroe Claude Sales (rechts), normaal werkzaam op de meteoafdeling van het vliegveld van Luxemburg. In het Duits werd zijn naam uitgesproken als “Kloot’, het is niet anders. Het weer zag er aangenaam en zonnig uit, er stond echter een zeer sterke wind over de Petrisberg te blazen. Er was

door deze omstandigheid onder de deelnemers weinig hoop voor de eerste vaart. Toch wilde Claude over een uur nog een extra meteobriefing op het startveld. We bestelden bij de bierkraam vier grote Bitburgers. Deze werd met zeer veel geduld getapt en het duurde dan ook wel zeker 10 minuten voordat we eindelijk de lippen

aan het gele vocht konden zetten. Toen we naar het startterrein reden, enkele honderden meters verderop, viel het ineens op dat de wind plotseling aanzienlijk in kracht was afgenomen. Er groeide hoop en de extra meteobriefing gaf even later een groen signaal voor vanavond. Door de regenval van de afgelopen periode was het startveld op een aantal plekken redelijk nat en enkel de 4x4 wagens konden het veld op. De rest waaronder ook wij, zochten een droog stuk gras naast de oprijlaan, ook een prima plaats om te starten. Het veld was oorspronkelijk ook niet ontworpen om met wagens op te rijden en had ook geen drainage. Mijn collega crewleden Robbie en Wendy gingen met onze “Birds” ballon de lucht in, samen met twee inwoners uit de stad Trier. Ik zou de achtervolging op mij nemen. Jurgen Slowik doet de verslaggeving op het startveld en vertelde het publiek van alles over ballonvaren. Hij drukte tevens

een ieder die hij op het veld tegen komt de microfoon onder de neus en stelt een vraag. Hij beklaagde zich later wel over de Belgen en de Nederlanders want die renden telkens een andere kant op als hij in de buurt kwam. “Ich spreche kein Deutsch” had ik al op mijn voorhoofd geschreven. Werner stijgt op met zijn "Kat"

special shape, hij speelt vandaag de vosballon. Het ging allemaal heerlijk rustig aan de grond, de ballonnen dreven langzaam weg. Op het veld werd nu ook de “Kasper” ballon opgebouwd, samen met de Kat is dit één van de zeer weinige special shapes die door Schroeder is gebouwd. Een zeer typische ballon. Even later zette ook ik de achtervolging in. Op hoogte bleek toch wel wat meer wind te staan en ik had moeite om te onderscheiden welke ballon ik moest volgen, elke ballon in de verte leek zwart. Op een gegeven moment zag ik de “Birds” in een dal hangen, net vlak voordat Eric aan de grond ging. Snel van de snelweg af, door een dorpje en hoppa, precies bij de landing. Een inwoner van het dorp met zijn piepkleine hondje kwam aangelopen. Dat beest maakte echter net zoveel lawaai als die twee van mij samen. De man werkte op de Amerikaanse legerbasis even verderop. De ballon was er vlak langs gekomen.

Met een prachtig Amerikaans accent noemde hij het beestje “Frénkie”. We pakten de boel weer achter op de wagen en leverden onze gasten af op het beginpunt van hun reis. Het gastanken was voorzien achterop de Petrisberg. We hadden geluk omdat we als één van de eersten terug keerden, en waren snel klaar.

De Pizza en de Bitburger gleden er goed in. De volgende ochtend bracht de wekker alweer om 04.30 uur vreselijke geluiden voort. Alle lichten in de kamer aan, dat helpt om snel wakker te worden. Even opfrissen achter de glazen deur en met de lift richting draak (links). Normaal heeft een hotel op dit tijdstip nog niets te eten omdat een ontbijt vaak pas om 06.00 uur te krijgen is. De organisatie had echter geregeld dat we al om 05.00 uur een voor-ontbijt konden nuttigen zodat niet iedereen met een hongerige maag op pad moest. Een uitstekende zaak. Heerlijke broodjes en koffie stonden in de hal van het hotel klaar, een ieder maakte er graag gebruik van. De briefing bracht geen slechte berichten, het zou droog blijven, maar ook nu was de meteoinformatie weer het scherpst als hij zo laat mogelijk werd gegeven, en besloot Claude weer tot een extra veldbriefing. Een aantal Duitse teams was niet op

komen dagen, hadden waarschijnlijk een drup water gevoeld. Op het startveld was in de verte regen zichtbaar.  Een aantal teams (waaronder ons team) besloten alvast langzaam de zaak voor te bereiden, de rest wachtte af wat Claude ons straks te vertellen zou hebben. Even begon het wat te regenen en moesten

we de mand afdekken. Dit was echter van korte duur. Er verscheen in het westen een mooie regenboog en de zon kondigde zich in het oosten aan door de hele hemel rood/oranje te kleuren, iets wat ik nog niet zo vaak gezien had in de ochtend. Op de briefing werd duidelijk dat die paar druppen die we hadden gehad, een lokaal wolkje was, zonder broertjes of zusjes in de buurt en dat we niks meer mochten verwachten. Er hing in de verte wel een donkere lucht maar dat was ver genoeg weg. Die donkere lucht gaf een heel bijzonder effect aan de ballonnen op de foto’s toen de zon fel begon te schijnen. Toch vertrouwden een paar Duitse teams het niet en lieten hun zaken in de aanhanger liggen. Het andere Belgische team van Luc Versporten steeg als eerste op en al gauw daarna stond onze “Birds” ook fier overeind. Robbie en Wendy bestuurden de bus en ik zou bij Eric instappen. Omdat we dan

behoorlijk licht geladen waren, stuurde Eric mij op pad om 2 mensen te zoeken die ik gelukkig mocht maken. Ik ging op zoek naar Jacco, de grootste ballonfan van Nederland, die ook hier naar toe was gekomen om samen met zijn moeder van de ballonnen te genieten. Helaas bleek later dat ook zij die ene drup hadden zien vallen vanuit hun hotelbed waarna ze zich weer hadden omgedraaid. Het balen was maximaal toen ik ze die middag vertelde dat ze toch iets gemist hadden.

   

     

Toevallig waren ook de grootste Belgische spotters aanwezig, Marnix en Brigitte, en zij waren graag bereid om als ballast te dienen. Allemaal aan boord, gas, en daar dreef het gezelschap boven de Petrisberg. Niet direct te hoog Eric, nog even blijven hangen hier. Op het startveld staat nog een mooi overblijfsel van de Landesgartenshau, geheten de “Luxemburg Turm”, de “Toren van Luxemburg”. Hierboven op de foto te zien.

Een kunstig werk, compleet van ijzer gemaakt dat totaal verroest is. De roest is de originele kleur van de toren, zo is het project met een hoogte van 30 meter bedacht. We gaan wat hoger en zien dat de Petrisberg al aardig vol gebouwd word. We drijven richting de Moesel en komen over een testbaan van het leger waar heel veel soorten weggetjes van beton naast elkaar liggen. Recht, glad, schuin, hobbels, bobbels, je kunt het zo gek niet bedenken. Achter ons hangt de enige Nederlandse deelnemer. John Boon met de Willems ballon. Op de Moesel zien we een grote boot naderen, een Zwitsers cruiseschip. Eric laat de ballon zakken waardoor we zelfs weer 180 graden van richting veranderen. Op het moment dat we een paar meter boven de Moesel hangen, passeert het cruiseschip en we kijken recht in de slaapkamers van de gasten die al wakker zijn. Achterop het schip is de eetzaal zichtbaar en de

mensen weten niet wat ze zien als ze zo ineens vlak naast de boot een aantal personen in een rieten mandje zien zwaaien. Croissantjes vallen terug op het bord en het bakkie Earl Grey thee word weer voorzichtig op het schoteltje gezet. Ik vond dit een geweldig moment, en dat is enkel maar mogelijk met een luchtballon.

    

    

Absoluut kicken (foto links gemaakt door Hekor). We vervolgen onze reis weer terwijl een drietal ballonvaarders ook richting de Moesel zakten. Het schip is dan helaas voor hun al verder gevaren. We varen over heuvels en valleien totdat de gasvoorraad begint te slinken en we weer naar de bodem moeten. Het was even rekenen omdat die 180 graden sturing aan de grond er nog steeds stond, maar even later staan we keurig op een grasweggetje tussen 2 zandpercelen. Dat ene boompje lag al plat voordat wij er langs kwamen.

   

   

Na het tanken en een heerlijk ontbijt in het hotel, ga ik met de camera gewapend de stad in. Ik had gisteren al de prachtige oude gebouwen gezien in het centrum en die wilde ik graag digitaal mee naar huis nemen. Een werkelijk schitterend centrum met vooral rond het plein waanzinnig mooie indrukken.

    

   

Aan het einde van de winkelstraat vond ik de “Porta Nigra” Een bekend historisch monument uit de 2e eeuw, de best bewaarde Romeinse stadspoort ten noorden van de Alpen. links op de foto. Luc Versporten had ons uitgenodigd om die middag te komen wijnproeven. Hij logeerde 30 kilometer van het startveld op een

locatie die werkelijk uniek is. Zijn ouders gingen hier vroeger op vakantie en zodoende kende hij de plek. Luc (rechts) logeerde namelijk bij een echte wijnboer. Op het terras van het huis had je uitzicht over een 180 graden bocht van de Moesel en zag je wijngaarden en dorpen en bruggen zover het oog reikte. Van de druiven uit de wijngaarden die we zagen, maakte Eddy en zijn zoon de heerlijkste en bekroonde wijnen. Hij nam ons mee naar de kelder onder zijn huis en liet de houten wijnvaten zien waarin het kostbare vocht lag te rijpen. De glazen kwamen op tafel en een aantal flessen werden ontkurkt. We proefden allerlei soorten en iedereen bleek een andere smaak te hebben. Ik ben helemaal geen wijndrinker maar de zoete wijn die Eddy in zijn kelder had staan, bracht mij toch wel op andere gedachten. Hij kon mij buiten precies aanwijzen van welke heuvel mijn wijn kwam, erg leuk. Uiteraard 

gingen er diverse flessen mee de bus in. De lucht buiten zag er niet best uit. Donker, regen en onweer.

Maar . .  daar laten we ons niet meer door uit het veld slaan. Op de briefing werden de radarbeelden van Europa getoond. De bui boven ons gebied was duidelijk zichtbaar. Boven Frankrijk kwam de volgende storing

alweer onze kant op. Claude deed een voorzichtige schatting wanneer deze bui ons zou bereiken en gaf ons 2 uur. Aj, dit is net aan de krappe kant voor een ballonvaart. “Ik zal nog even een actueel beeld van het weer laten zien” sprak Claude waarna per ongeluk zijn beeldscherm achtergrond te voorschijn kwam met een foto van een zonnig Hawai. “Oh, we kunnen varen” klonk het uit de hele zaal. Hans Kordel stond op, de tweede man bij Schroeders Balloons en sprak een paar woorden. “Ik ben hier gekomen om ballon te varen. Laten we nog een nauwkeurige meting doen met alle beschikbare informatie”. Claude ging natuurlijk akkoord en begon direct met zijn denkwerk. Na een kwartier de volgende briefing en wat bleek, het gat tot aan de rand van de volgende bui had een tijdsduur van zeker 3 uur. Dat veranderde de zaak natuurlijk. Ook Hans had nog wat vliegvelden gebeld en kreeg daar dezelfde

uitkomsten. Werner gaf groen licht maar wilde niemand meer op het grote veld hebben. Met de bui van de afgelopen middag was het niet meer berijdbaar. Dat werd opgelost door 9 teams langs de weg te leggen en 10 ballonteams een startlocatie te laten zoeken buiten het startveld voor een Fly-in. De resterende piloten zagen het niet zitten. Het weer was weer prachtig en er was veel publiekelijke belangstelling.

  

   

Als we in de rij staan te wachten om ons op te stellen, loopt een moeder met een baby langs onze bus, net op het moment dat ik mijn imitatie van een brandweersirene doe. Het kind kijkt me aan en begint ineens te gieren. Dat was nou ook weer niet de bedoeling. Hopen dat het kind geen olifantengeheugen heeft. Toen ik

ze later terug zag, keek het kind mij aan en begon direct weer te brullen. Marnix was bereid om op onze bus te rijden en zo kon onze driekoppige crew in zijn totaal nogmaals mee de lucht in. Luc Versporten schoot als eerste weg, gevolgd door John Boon. De Duitse teams bleven de kat uit de boom kijken. Maar nu volgden zij ook snel met de opbouw. Wij kregen startvrijgave van Werner en stegen op onder een prachtig zonnetje. Vaart 3 op 3 was een feit. In de verte zien we de Fly-inners al komen. Deze omgeving is werkelijk erg mooi om ballon te varen. De Moesel en de wijngaarden op de heuvels geven een prachtig beeld. Op de Moesel scheurt een speedboot heen en weer. Hij is duidelijk hoorbaar en ik heb het idee dat die motor het niet lang meer houdt. We hadden een gast aan boord uit de omgeving en hij was dolgelukkig dat we bijna recht over zijn huis kwamen. We passeren een klein vliegveldje wat gebruikt wordt

door ultra lights en we zien de één na de ander opstijgen en landen. Verderop worden zelfs enkele parachutisten uit een vliegtuig gedropt. Na een dik uur biedt een stoppelveld een prachtige landingsplaats en is onze crew al voor de landing ter plaatse. De traditie is voortgezet, bij elke meeting waar we met het “Birds

Ballonteam” voor het eerst deelnemen, hebben we elke keer het geluk gehad dat alle vaarten door kunnen gaan. Die avond hebben alle teams een gezamenlijk diner bij ons in het hotel. Het is allemaal perfect geregeld en ziet er prachtig uit. “Mevrouw, heeft u ook Sekt”. . . . oeps, duidelijk spreken Eric !! De volgende ochtend iets langer op ons nest liggen waarna we uitchecken en nog een laatste bijeenkomst hebben in een zaal in ons hotel. Werner Waschenbach van Schroeder Balloons blijkt ineens bijna geen stem meer te hebben. Een plotseling opkomende verkoudheid die hij gisteravond nog heeft proberen te bestrijden met een Wiskey-kuur, het mocht niet baten. Alle deelnemers krijgen een pakket met wijn uit de streek, passende glazen en een kookboek. De winnaar van de vossenjacht en de

Fly-in is Thorsten Monch, de mandenvlechter van Schroeder. Running Man Jurgen Slowik had één

enkele klacht. Hij had in het hotel de enige kamer gekregen met een waterbed en beklaagde zich dat er geen dame bij geleverd werd. De belofte werd gedaan dat hij bij de 4e editie van de Trierer Petrisberg Ballon Fiesta een bijpassende dame zou krijgen bij zijn opblaasbed. Ik kan wel bedenken wat er bij de eerstvolgende briefing in 2007 in de hoek van de briefingzaal staat. Die reactie wil ik graag zien !!

   

  

De presidente van de Deutscher Freiballonsport Verband (DFSV), Marita Krafczyk nam als laatste het woord en bedankte de gehele organisatie voor hun grote inzet. Wij kijken terug op een erg mooie meeting in een prachtige omgeving waarbij een aantal Duitse teams toch wat meer vertrouwen zouden moeten hebben in de meteoman en niet zoveel zouden moeten discussiëren totdat de tijd te krap word. Europa is qua weer op het moment moeilijk vaarbaar maar je moet de kansen grijpen als ze zich voordoen.   Bennie Bos

    

2

Teuto Wettfahrt 2006


Tekst en Foto's: Bennie Bos

    

De twee netballonnen staan al overeind als de hemel openbreekt en het hemelwater het Heiliges Feld besprenkelt. We proberen wat te schuilen onder een grote gasgevulde bol, maar als de aanvoer van het water niet minder maar steeds meer wordt, duiken we toch maar onder de grote luifel die opgesteld staat op

het startveld van de Ballonclub Teuto die vandaag haar jaarlijkse Teuto Wettfahrt wil laten plaatsvinden. Eigenlijk hadden we hier al een dag eerder moeten staan, maar de weersomstandigheden lieten het oorspronkelijke plan niet toe. Nederland, Belgie en Duitsland hangt vol met buien, maar de voorspellingen gaven aan dat het startveld in Uffeln vanaf de zaterdagmiddag tot aan de zondagmiddag in een droog middengebied zou komen te liggen. Een beetje een “Eye of the storm” gevoel. We konden een enkele bui verwachten. Dat klopte dus inderdaad, maar deze enkele bui was heftig genoeg. De gasballonnen die al klaarlagen werden zeikenat, wat verder niet zo heel erg is. Het materiaal neemt geen water op en is net een groot dekzeil. De manden werden snel afgedekt en crews doken de aanhangers in. Toen de bui even afzwakte, sprongen ook zij uit hun schuilplaats en probeerden een droge

stoel te vinden in de tent. Klaus was al druk bezig met zijn favoriete hobby, worsten bakken. Eerst de innerlijke mens maar eens goed verzorgen, voordat het werk kan beginnen. De bui zette een uurtje door en toen er ook nog onweer aan te pas kwam, vroeg ik mij even af wat er zou gebeuren als er een bliksem in zo’n

klaarstaande gasballon zou inslaan. Men wees mij op een grote hijskraan even verderop en dat zou een mooie bliksemafleider zijn. Toen de bui in hevigheid afnam verscheen het laatste team op de locatie, de winnaars van de Gordon Bennett 2005, Bob Berben en Benoit Simeons. Bob had voor iedereen alvast even het affiche van de komende Gordon Bennett in Waasmunster meegenomen. Toen de bui eindelijk overgetrokken was, ontstond er een heel bijzonder beeld. Enkele gasballonnen tegen een donkere achtergrond met daarop een regenboog, vol in het warme zonlicht. Er lagen grote plassen water op de ballonnen die al uitgespreid op het veld lagen. Er kon weer verder worden gegaan met het gasvullen. De mensen die op de uiteinden van de ballonnen moesten zitten tijdens het vullen, konden hun lol op. Het water dreef allemaal hun kant op. We probeerden aan de zijkanten de stof wat naar

beneden te drukken om zo het meeste water te laten afvloeien maar toen de ballonnen omhoog kwamen was het telkens weer een prachtig waterballet. Maar dat werkte zeker niet negatief op de sfeer. Terwijl Nienke samen met Miche, de vrouw van Bob, de zandzakken aan het vol scheppen was, en Guy en Gino het transport deden, hielp ik Benoit en Bob om de ballon voor te bereiden. Ik heb weer wat technieken geleerd.

    

    

De ballon is vernoemd naar de aardigste Belgische vrouw die ik ken, Miche. We nemen plaats op de opgerolde top van de ballon, Nienke, Gino en ik om ervoor te zorgen dat er geen gas ontsnapt, terwijl de kraan open gaat. Je weet van tevoren nooit welke kant als eerst omhoog begint te trekken, Nienke kreeg de hoofdprijs.

Het duurde niet lang voordat ze plat gedrukt tegen mij aan lag. De gastoevoer werd even gestopt en op commando sprongen we van de ballonrand af. Nienke had de hulp van Bob nodig, ze lag al helemaal in de kreukels. Ballon Miche stond vol trots te glimmen van de regen. Het is tegen middernacht als alle 9 ballonnen afgevuld zijn en de teams weggaan om nog wat te drinken of om een paar uurtjes slaap te scoren. Paul Heuing had wachtdienst deze nacht en moest er voor zorgen dat er geen onbevoegden aan het materiaal zouden komen. De volgende briefing staat om 05.00 gepland. In de tent is het mooi rustig want een ieder wil natuurlijk fris aan de start verschijnen. Rien Jurg en zijn crew hadden een camper op het veld geplaatst, andere teams hadden ergens onderdak geregeld of gingen een hotel in. Het team van de Miche koos voor de laatste optie maar beleefde een onrustige nacht omdat er in hun hotel

net een boerenbruiloft aan de gang was en het later een komen en gaan van taxi’s was. Nienke en ik sliepen in de auto, althans we deden een poging. Ik was net goed en wel in mijn eerste slaap, toen er een stelletje malloten voor mijn half open raampje stonden te schreeuwen “Heey Bennie, ga je mee bier drinken . . . . . . . . . . . . Nederlanders die even naar deze meeting kwamen kijken. R*t op, ik lig te slapen !!!

  

   

In de slaapzak was het aangenaam warm, de sokken over de binnenspiegel gehangen. “Dat riekt” schreeuwt Nienke nog. Ruim voor de briefing werd ik wakker, de oudere ballonnen moesten nog wat worden nagevuld en de meeste teams waren bezig met de laatste voorbereidingen. Het was droog, windstil en het maanlicht gaf een bijzondere sfeer. Met het statief onder de camera probeerde ik die sfeer te vangen en dat is me aardig gelukt. Het was amper licht toen de ballonnen mochten vertrekken, de vos als eerst. Paul nam ook

het afwegen voor zijn rekening. Geen enkele ballon mocht vertrekken zonder zijn goedkeuring. Nauwkeurig werd de ballon afgewogen zodat deze een lichte heffing vertoonde. Het was de eerste keer dat Miche mee omhoog ging in de naar haar genoemde ballon, een uniek moment en ze had naar eigen zeggen best wel een beetje schrik !! Daarna klonk het uiteraard van alle kanten “Gluck Ab, Gut Land” en alle deelnemers dreven richting het noordwesten, later steeds meer naar het westen, richting Nederlandse grens. Een aantal ballonnen zijn Nederland nog binnen gekomen. Het gas werd gesponsord door Akzo Nobel, een fabriek in de buurt. Ik heb later nog de foto’s geleverd voor hun bedrijfsmagazine. We reden nog een klein stukje met de ballonnen op en lieten de Nederlandse Festo Flyer nog even over ons heen komen. Een mooie relaxte meeting met fijne mensen.   Bennie Bos

    

3

Een ballonvaarder moet ook een hobby hebben


Tekst en Foto: Bennie Bos

    

Ik was nog geen uur thuis van het voorgaande avontuur, toen ik werd geconfronteerd met de hobby van een ballonvaarder uit het noorden van Nederland, Lammert Dijkstra. Hij is een vervend Ultra Light (ULV) vlieger.

"Bennie, ik ben om 10.00 uur in Stadskanaal, heb je zin om een rondje mee te vliegen?". Een ULV is één van de weinige dingen waar ik nog niet mee de lucht in was geweest en die kans wilde ik wel graag even nemen. Een prachtige Duitse kist stond in de hangar, 1 van de 100 vliegtuigjes op deze locatie. Lammert werkt zijn checks af en doet nog even voor hoe ik moet instappen want het is echt klein, zeker met mijn lengte. Riemen vast, koptelefoon op en daar taxien we naar de startbaan, een langerekt stuk grasland. Gas geven en binnen enkele seconden hangen we op 100 meter hoogte. "We doen even een rondje Emmen" zegt Lammert en met 150 km/h windsnelheid zijn we er binnen 10 minuten. We cirkelen als een aasgier enkele malen rond de straat waar mijn bed staat en ik zie zelfs mijn honden in de tuin lopen. Het gaat allemaal een stuk sneller als met een ballon maar het is een pracht belevenis. Je moet

wel een sterke maag hebben want de thermiek is duidelijk voelbaar. De landing is een plaatje. Met een gangetje van 100 razen we het grasveldje weer op en zitten enkele minuten later al aan de verse koffie. Leuk, erg leuk.  Bennie Bos

    

4

Crewen op de "Miche"


Tekst: Gino Ciers, Foto's: Gino Ciers, Bennie Bos, Nienke Bos en Benoit Simeons

    

Op zaterdagmiddag 12/8 had ik net de meteo voorspellingen voor het weekend geanalyseerd en was er zowaar ietwat mistroostig van geworden… het zag er alweer niet best uit, augustus 2006 valt echt tegen tot nu. Snel nam ik ook nog een kijkje op het “ballonforum” en las daar dat Luc nog dringend crew zocht voor een

gasballonwedstrijd in Duitsland. Niet getalmd dus en Luc gebeld dat ik beschikbaar was als crewlid. Bleek dat hij de vaart had doorgegeven aan de winnaars van de Gordon Bennett gasballonwedstrijd 2005, Bob en Benoit die zouden deelnemen met hun gasballon MICHE als allerlaatste training voor de GB 2006 die tussen 9-16 september 2006 doorgaat te Waasmunster. Bob dus gebeld en ja hoor, hij was ook nog op zoek naar crew om hem te helpen. Het was inmiddels na enen op zaterdag en om 15.00 uur moest ik bij Bob in Waasmunster zijn… Vrouwlief op de hoogte gebracht dat ik (alweer) op avontuur ging, snel e.a. ingepakt, frigobox gevuld en weg was ik, hopend dat het daar in het noorden van Duitsland wel beter weer zou zijn. Eénmaal in Waasmunster stond de aanhanger met “Miche” al klaar en even later begon de lange rit naar de startplaats van de Teuto ballonclub in het Duitse Ibbenbüren.

Piloten Bob en Benoit, Miche (de “echte” vrouw van Bob) en Guy en ikzelf als crewleden, volgers. De rit verliep vlotjes en hoe verder we kwamen, hoe slechter het weer. Toen we na een 4 uur durende rit ter plaatse aankwamen viel het water met bakken uit de lucht en was het zelfs hevig aan het onweren.

 Oeps, dacht ik, rit voor niets. Maar de Duitse teams + de plaatselijke weerman zagen het allemaal goed zitten en voor de volgende ochtend voorspelden ze gunstig ballonweer. Er stonden zelfs een aantal gevulde gasballons reeds klaar op het veld, in de gietende regen, zoiets had ik nog nooit gezien. Toen omstreeks 21.00 uur de regen ophield bouwden we samen de gasballon op en vulden hem met gas. Het is en blijft een prachtig zicht als die gasballonbel statig ten hemel reist en dan mooi stil blijft staan, op de grond gehouden door meer dan 1000 kg zand in zandzakjes. Omstreeks 23.00 uur waren de 9 aanwezige ballons gevuld. De mand van “onze Miche” werd netjes in zeilen ingepakt tegen regen en vocht en toen was het tijd om wat te slapen. De start was voorzien de zondagmorgen om 05.00 uur, vroeg dag dus! Dat slapen viel al bij al wat tegen (is het niet Guy?) maar om 04.30 uur stonden we fris en monter

Guy, Bob, Miche, Benoit en Gino

klaar en ja hoor, de meteo was gunstig (tot 12 u ’s middags). Laatste voorbereidingen voor de vaart, nog wat gas bijgepompt en omstreeks 05.30 uur ging de eerste ballon, tevens de vos voor de wedstrijd, de lucht in. Om 05.45 uur steeg ook Miche, met aan boord Bob en Benoit en ook voor het eerst Miche, de vrouw van

Bob zelf, statig ten hemel. Achteraf vernam ik dat het een doorgedreven trainingsvaart werd, met veel naderingen (approaches) waardoor de ballon ietwat was afgedreven van de anderen. Toch verliep het volgen met mijzelf als chauffeur en Guy als navigator praktisch feilloos en omstreeks 07.30 uur voeren de meeste ballons vlak naast onze volgwagen en hadden we visueel contact. Alleen …waar was Miche? Plots vernemen we via de krakende radio dat ze van plan zijn om te Brandlecht, in de buurt van Nordhorn, nog in Noord-Duitsland een tussenlanding te maken om crew mee te nemen. We rijden die richting uit en vrij vlot, en met wat geluk, vinden we de ballon terug op een stoppelveldje, verscholen tussen de bomen. Ik denk, Miche gaat uitstappen en Guy de lucht in maar het blijkt dat Bob en Miche uit zullen stappen en Benoit als piloot solo de lucht ingaat, met Guy en mijzelf als passagier.

Joepie, mijn tweede gasballonvaart! En zo geschiedde. Rond 09.00 uur stijgen we opnieuw op en Benoit besluit snel te stijgen om alsnog te proberen in de buurt van de vos te komen. Na het lozen van 2 zakjes zand, en mede door het uitzetting van de resterende gas in de ballon door de warmte, stijgen we gezwind

door naar 10.600 ft (zo’n 3250 m), da’s hoog, héél hoog in zo’n klein mandje, maar ik geniet uitbundig van de prachtige vergezichten. We zien de andere gasballons ver voor ons en gaan hun richting uit. Een half uurtje blijven we heel hoog varen en daarna laat Benoit de ballon, met een paar rukjes aan het parachutetouw, waardoor het gas met een sissend geluid ontsnapt, opnieuw zakken. Intussen krijgen we de instructies voor de landing, Guy moet de zandzakjes klaar houden en ik moet het landingstouw op bevel lossnijden. We proberen nog dichter bij het wedstrijdkruis van de inmiddels gelande vos te komen maar dat lukt net niet en gezien de opkomende thermiek besluit Benoit wijselijk te gaan landen. We zakken nu heel snel en net over de grens. Inmiddels in Nederland ziet de piloot een paar mooie vrije weiden om in te landen. We hebben geluk en kunnen toelating vragen aan de eigenaar die buiten zijn

boerderij staat te zwaaien en door een paar scheppen zand uit te gooien wordt de daling mooi afgerond en zet Benoit de ballon zachtjes neer in een grote weide, zelfs zonder het droptouw te gebruiken. Zowel de vriendelijke eigenaars van de weide in het Nederlandse Langeveen, als Bob en Miche met de volgwagen,

zijn dadelijk ter plaatse. De boeren zagen nog nooit een gasballon, en willen er alles over weten, vooral wat we allemaal uit de mand smeten om te kunnen landen en waren verwonderd te horen dat het gewoon zand was. We kregen toelating om alles op ons gemak op te bergen en doen dat heel zorgvuldig, met het oog op de volgende héél belangrijke wedstrijd de G.B. 2006 die onze klassepiloten opnieuw willen winnen. De training was alvast FANTASTISCH, bedankt jongens, dit had ik nooit durven dromen…of toch, toen ik ’s avonds om 9 uur doodmoe in mijn warme bedje kroop, heb ik tussen het snurken door gedroomd van mijn tweede gasballonvaart. Reken maar dat ik er zal zijn op 9 september te Waasmunster!  

 

       

Gino Ciers

    

5

Henk Broeders wint NK


Tekst: Ron Gregoor, Foto: Jelle Seyen

    

Ballonvaarder Henk Broeders uit Zundert, professioneel piloot van ballonbedrijf Ad Ballon in Breda, is voor de negende keer Nederlands kampioen ballonvaren geworden. Het NK werd samen met de Belgische kampioenschappen gehouden van 11 tot en met 15 augustus op vliegveld De Keiheuvel in het Belgische Balen. Aan deze open kampioenschappen deden twintig ballonvaarders mee, onder wie de huidige wereldkampioen Marcus Pieper uit Duitsland. Broeders werd niet alleen met grote voorsprong Nederlands

kampioen, hij won ook het totaal klassement. Tweede werd Harrie de Greef uit Grave en derde Jan Fokken uit Oosterwolde. Wereldkampioen Pieper eindigde op de zesde plaats. Broeders heeft zich door dit resultaat weten te plaatsen voor de Europese kampioenschappen, volgend jaar in Maagdenburg (Duitsland). In november doet Broeders als enige Nederlander mee aan de wereldkampioenschappen in het Japanse Motegi. Broeders die werd geboren in Wagenberg, lange tijd in Breda woonde en nog niet zo lang geleden verhuisde naar Zundert, is ballonvaarder van beroep. Hij maakte in 1975 onder begeleiding van Ad Haarhuis (Ad Ballon) zijn eerste vlucht. Sinds 1986 vaart hij zelf, een jaar later deed hij voor het eerst mee aan het Nederlands kampioenschap. „Ik ben al heel lang geïnteresseerd in de ballonvaart“, zegt Broeders. „Ik was elf jaar, woonde in Wagenberg. Daar kwam

Simon Faithfull wonen, Engelsman en de eerste beroepsballonvaarder van Nederland. Als kind hielp ik hem, dat vond ik prachtig.“ De eerstvolgende klus voor Broeders is het WK in november. „Je zou mij een hoge subtopper kunnen noemen“, zo schat hij zijn kansen in. „Bij de laatste Europese kampioenschappen eindigde ik als zesde, ik was al eens negende en tiende en bij het laatste WK behaalde ik ook een tiende plek.“ Toplanden in de ballonvaart zijn Engeland, Duitsland, de VS en Japan. „Dat zijn allemaal gasten die zwaar gesponsord worden. Zij krijgen hele teams mee, meteorologen, noem maar op. “ En de Nederlands kampioen moet alles alleen doen. Hij heeft nog geen sponsor, maar is daar wel hard naar op zoek.   Ron Gregoor

    

6

Europese Buienradar


Tekst: Bennie Bos, Screendumps: Meteox en Buienradar

    

Het inmiddels al heel populaire buienradar.nl heeft nu een Europese variant erbij gekregen. Zo heb je een nog beter beeld hoe het er buiten Nederland en Belgie uit ziet met de neerslag. Kijk even op de website van Meteox. De site heeft dezelfde opbouw als de Nederlandse, is alleen (nog) niet zo uitgebreid. Zo kun je op de Nederlands/Belgische versie inmiddels al 3 referentieplekken vastzetten en is het nu ook mogelijk om op datum terug te kijken naar historische beelden. Buienradar.nl heeft mij al aardig wat natte pakken bespaard.   Bennie Bos

   

    

7

Stad Groningen wil ballonfeest


Tekst: Dagblad van het Noorden, Foto: Ron Kleinsmit

    

De stad Groningen krijgt in de nabije toekomst mogelijk een groot ballonfeest. Marketing Groningen speelt met die gedachte. Het evenement zou in combinatie met Groningens ontzet gevierd kunnen worden. Directeur Dirk Nijdam zegt met de gedachte te spelen een evenement in Groningen op te zetten naar het voorbeeld van de Ballonfeesten in Joure. Dat is een meerdaags evenement waarbij het opstijgen van meer dan 50 luchtballonnen de hoofdmoot vormt. Vele duizenden bezoekers wonen dat jaarlijks bij. In het Groningse luchtballonfeest moet een centrale rol zijn weggelegd voor de oranje 'Er gaan niets boven Groningen' ballon die vorig jaar op 11 augustus vanaf de Grote Markt voor het eerst officieel het luchtruim koos. De gemiddelde levensduur van een luchtballon is vier jaar. Volgens Nijdam moet er daarom ook wel enige haast worden gemaakt met de uitwerking van het plan om in Groningen een ballonfeest op te zetten.
Dagblad van het Noorden

    

8

Avontuurlijke ballonvaarten


Bron: Programmaboek Friese Ballonfeesten 1993, Foto's: Bennie Bos

    

Het mooiste van elk avontuur is het verhaal achteraf. Angst, nattigheid, pijn; het wordt achter een goed glas in een warme omgeving snel verdrongen door het plezier van het vertellen. Natuurlijk, niet elke vaart is avontuurlijk, maar iedere ballonvaarder maakt elk jaar wel een paar voor hem of haar onvergetelijke

gebeurtenissen mee. Een bundeling van avontuurlijke ballonvaarten: Ballonpiloot Jan Sauber uit Luxemburg kan zich nog heel goed zijn ballonvaart van 23 januari 1983 herinneren. Hij koos het luchtruim in de Zwitserse Alpen. "Het weer was redelijk, maar wat winderig," herinnert Sauber zich. "De bedoeling was dat mijn co-piloot Christiane Lisch en ik in Rossiniere zouden landen." Maar vlak voor de landing wordt de ballon door een paar felle windstoten gegrepen. "We moesten toen snel opstijgen, anders waren we tegen de bergen gebotst. De landing in Rossiniere zat er toen niet meer in. Even later vonden we een nieuwe landingsplaats aan de zuid-oever van het Meer van Genève. Maar weer draaide de wind. Door gasgebrek moest ik wel in het Meer van Genève landen. Het was voor ons beiden een sensatie, want zoiets hadden we nog nooit meegemaakt. We werden gelukkig snel gered door de waterpolitie. Veel schade

hebben we aan het avontuur niet overgehouden, want alle apparatuur konden we droog aan wal krijgen." De Nederlandse ballonvaarder Hans Habers maakte in 1986 een zeer gevaarlijke landing. Samen met zijn zwager voer hij op een stralende winterdag vanaf Emmen richting Slochteren. "Overal waar ik dacht te kunnen

landen, was wel een hoogspanningsmast gevaarlijk dichtbij. Tot overmaat van ramp zag ik dat onze vaarroute kilometers boven de hoogspanningskabels liep. Dodelijk gevaarlijk natuurlijk zoiets. Ik had nog maar een klein beetje gas in de flessen. Ik ben met mijn ballon vlak boven de hoogspanninsleiding gaan varen in de hoop dat de grondwind ons van de levensgevaarlijke kabels weg zou doen drijven. Onverantwoordelijk laag boven de leiding gebeurde er een klein wondertje. Heel langzaam dreven we weg van het dodelijk gevaar. Even later maakten we een sleeplanding van zo'n 150 meter vrijwel parallel aan de hoogspanningsleiding. Inderdaad: zonder geluk vaart niemand wel." Anette Mayes uit Engeland begint te beven van de kou als ze aan haar vaart van 8 december 1981 terugdenkt. Ze maakte toen samen met haar man Dave een schitterende vaart in haar geboorteland. Alleen waren de temperaturen

 wat laag. "Van de kou hadden we tijdens onze vaart niet veel last. Het was zo'n twintig graden onder nul. De brander fungeerde af en toe als kachel. Door de snel verminderende gasdruk, moesten we op een gegeven ogenblik wel dalen. Waar we landen, maakte niets uit. Ergens in de sneeuw zagen we karrensporen.

We dachten: daar kan onze volgauto ook mooi rijden. Dicht in de buurt van het spoor zijn we geland, maar onze volgauto was in geen velden of wegen te zien. We zijn toen het karrespoor gevolgd en na kilometers lopen, zagen we een boerderij. Totaal verkleumd zijn we in het huis van de boer weer een beetje op verhaal gekomen. Daarna hebben we de ballon met een tractor opgehaald." In België beleven ballonvaarders soms de gekste dingen. Laura van den Eynde weet er over mee te praten. Zij presteerde het om op een militaire basis te landen. "Argwaan had ik wel een beetje. Ik vond het terrein te mooi. Het gras was zo kort gemaaid en ik zag rode schotels. Maar dat het een militaire basis zou zijn, had ik niet verwacht. Mijn passagier en ik werden door een paar mannen in blauwe uniformen met grote geweren gearresteerd. We werden afgevoerd naar het hoofdkwartier. Een commandant heeft ons

een tijdje ondervraagd. Hij raakte overtuigd van onze onschuld en we konden onder militaire escorte de ballon inpakken."  Bron: Programmaboek Friese Ballonfeesten 1993

    

9

Ballon Fiesta Europa Park


Tekst en Foto: Bennie Bos

    

Er worden ballonteams gezocht die willen deelnemen aan een evenement in het Europa Park in de buurt van Baden Baden in Duitsland. Aangezien het park de naam Europa Park draagt wil men graag een Nederlands en een Belgisch team uitnodigen. Indien je geïnteresseerd bent, kun je even een email sturen naar Norbert Schmied, hij is de piloot op het Vossenhoofd special van Rudi Höfer, de man die verantwoordelijk is voor deze meeting. Reactie’s graag naar Norbert via email.  

  

      

Bennie Bos

    

10

200ste gasballonvaart


Tekst en Foto's: Rainer Herkenhoff

    

Op 30 Juli maakte ik mijn tweehonderdste gasballonvaart. Snel naar huis van de meeting in Leipzig om de voorbereidingen voor deze vaart af te ronden. Eigenlijk was alles al geregeld, enkel de crew moest nog even gebeld worden. Ik had al heel lang in de planning dat de persoon waarvan ik mijn opleiding gehad had, zou

meevaren. Helma Sjuts uit Munster. Het was voor mij een grote eer om deze gasballonlegende aan boord van mijn ballon te hebben. Het mandje werd verder gevuld met Hedwig Nieland, waarvan ik tijdens de opleiding de theorie had geleerd en Paul Heuing en Klaus Gayer van de Ballonclub Teuto. Allemaal ervaren gasballoncollega’s in de mand. De vervolging werd op zich genomen door Hasko Schreider. Veel dank ben ik verschuldigd aan allen die aan het slagen van al die 200 gasballonvaarten hebben bijgedragen. Crew of ballonmeister, helpers en passagiers. In de vroege ochtend ging we van start samen met nog een andere gasballon die gevaren werd door Klaus Göddeker vanaf de startplaats Mutter Bahr in Ibbenbüren. Bewapend met 24 zakken zand ging het richting het noord-oosten. Eerst heel kalm, en daarna tijdens het verloop van de ochtend een stuk vlotter. Mijn bemanning was in opperbeste stemming.

Vooral Helma, die al vier jaar niet meer zelf als piloot optreedt, genoot van de vaart. Zij maakte vandaag, geloof het of niet, vaart nummer 1161. Het is ongelofelijk wat ze tegenwoordig nog steeds doet. Elk jaar maakt deze 87 jarige dame nog ongeveer 5 vaarten als passagier. Ik vind het prachtig dat ze bij goed weer

door de in Duitsland varende piloten wordt meegenomen. Zondag was ze dus bij ons te gast. De vaart ging over Fürstenau verder richting Löningen waarna we in een stoppelveld een zachte landing maakten. Na het inpakken werden we uitgenodigd door de landeigenaar die onze landing gezien had. Ze kregen de inhoud van onze overgebleven zandzakken want die konden ze precies gebruiken voor de één of andere klus in hun tuin. We bouwden naderhand nog een prachtig landingsfeestje. Tot slot wil ik in het bijzonder mijn vrouw Bettina bedanken, die mij elke minuut met mijn ballonvaarten ruggesteun gegeven heeft. Zonder een dergelijk ondersteuning is iets dergelijks ook niet mogelijk. Ook dank aan de Ballonclub Teuto die mij tot het ballonvaren heeft gebracht. Op de foto zie je Helma en mijzelf.

        

Vriendelijke groeten, Rainer Herkenhoff

    

11

Fata Morgana


Tekst: Bennie Bos, Foto: Dick Kleinlugtenbeld

    

De Friese Ballonfeesten mochten zich verheugen op heerlijk warm weer, op sommige momenten tropisch heet. Dat je dan rare dingen gaat zien, ondervond piloot Dick Kleinlugtenbeld toen hij in de verte keek. Was het een zonnesteek of toch een echte Fata Morgana. De Britse doedelzakspeler had een enorm groot hoofd gekregen. In Friesland zijn de wonderen de wereld nog niet uit.

      

Bennie Bos

    

12

Breda Ballon Fiesta


Tekst: Nicole Andries, Foto's: Peter van Harten

    

In alle vroegte zweeft zaterdag de eerste luchtballon over het centrum van Breda. Na twee dagen wachten kunnen de piloten eindelijk de lucht in: de Breda Ballon Fiësta is, toch nog, begonnen. En op zaterdagavond beleeft het evenement zelfs één van zijn drukste avonden ooit. Deze editie van de Breda Ballon Fiësta is er

één van extremen geweest. Van extreme tegenslag: nooit eerder kwam het voor dat de luchtballonnen twee dagen lang niet konden opstijgen. Van extreme weersomstandigheden: de organisatie moest zelfs een dag een parkeerterrein afsluiten, omdat het door de regen onbegaanbaar was. En uiteindelijk van een extreem hoog bezoekersaantal op de laatste avond van het evenement. De politie schat in dat er op zaterdagavond veertigduizend bezoekers naar de ballon fiësta kwamen, fiëstavoorzitter Jeroen Berkhout noemt dat zelfs een voorzichtige schatting. „Als je keek waar overal nog mensen stonden, zou het me niet verbazen als er meer waren. Het is één van de best bezochte avonden uit onze geschiedenis. Zaterdagavond leek er geen einde te komen aan de toestroom van ‘ballonnenkijkers’. Zelfs met het heropende tweede parkeerveld kwam de organisatie ruimte tekort. Bezoekers parkeerden hun

auto’s uiteindelijk in de berm van de Emerparklaan, die tot aan de buurt Kievitsloop vol stond met wagens. De reden voor die massale belangstelling zoekt Berkhout juist in de afgelastingen op de eerste twee dagen van de fiësta. „Veel mensen zijn gewend elk jaar een dagje te komen kijken en hebben massaal het weer op de

zaterdagavond afgewacht. Toen het mooi bleef, zijn mensen tussen zes en zeven uur nog hier heen gekomen.“ Die mensen hebben uiteindelijk nog gekregen waar ze voor kwamen. Voor ongeveer zestig passagiers van de ballonnen gaat dat niet op. „De mensen die bij de organisatie een vaart hadden besproken voor de laatste drie vaarten, hebben we allemaal mee kunnen nemen. Dat waren er zo’n honderdvijftig. Maar de passagiers die voor donderdag en vrijdag stonden gepland, zijn niet allemaal de lucht in geweest.“ Voor die passagiers regelt de organisatie van de ballon fiësta de komende weken nog een ballonvaart. Ook mensen die tijdens de fiësta een ballonvaart wilden regelen via internet, moesten worden teleurgesteld. Monique Bakker van de organisatie weet nog niet of dat financiële gevolgen heeft voor het evenement. „Het duurt een paar weken om dat allemaal op een rijtje te krijgen.“

De meeste special shapes, ballonnen in bijzondere vormen, moesten tijdens de fiësta aan de grond blijven. Zaterdagavond konden de smurf en de Calimero uit Belgie nog wel een vaart maken. Grote publiekstrekkers zoals het flesje van Grolsch en een luchtballon in de vorm van een schildpad konden niet opstijgen. „Dat is

niet ongebruikelijk“, zegt Berkhout. „Omdat deze ballonnen meer wind vangen, hebben ze een nog rustigere wind nodig dan de andere luchtballonnen. Andere jaren is het ook gebeurd dat de special shapes aan de grond moesten blijven.“ Gisterochtend is nog een luchtballon beschadigd geraakt, toen de takken van een boom bij het opstijgen het doek van de ballon raakte. Drie panelen van de Rooi Pannen-ballon raakten beschadigd. „Met zo’n lek kun je nog veilig varen, maar de piloot heeft er toch voor gekozen de ballon weer zo snel mogelijk aan de grond te zetten. Die vaart heeft maar een minuut of zeven geduurd“, vertelt Berkhout. Ondanks alle tegenslagen kijkt de organisatie toch met een tevreden moment terug op deze editie van de ballon fiësta. „De overheersende stemming hier is het gevoel: ‘top, we hebben geluk gehad, het had veel erger kunnen zijn.“ Dat de zaterdag uiteindelijk goed verliep, is volgens

de voorzitter heel belangrijk geweest. Berkhout: „Dat is altijd de topdag, qua programma en qua publiek. De ballonnen konden toen prima opstijgen, het candlelighten kon ook doorgaan. Natuurlijk is het uitzonderlijk en jammer dat we drie vaarten moesten cancelen, maar het liep toch lekker af. En we weten met een evenement als dit dat we gewoon heel erg van het weer afhankelijk zijn.“   Nicole Andries

    

13

Shirt ala minute


Tekst: Bennie Bos

    

Het uiterlijk en de herkenbaarheid van ballonteams is natuurlijk erg belangrijk. Je presentatie is een belangrijk deel van het optreden. Zoek je een adres om shirts te laten maken, kijk dan eens op Shirtalaminute. Ze bieden de mogelijkheid om zelfs 1 enkel exemplaar af te nemen (voor hele kleine teams) met je eigen logo. Volgens het bedrijf zijn het professionele textieltransfers die worden gemaakt voor de promotionele markt. Shirtalaminute is een onderdeel van www.bertico.nl , specialist op textieltransfers. Met deze transfers heb je geen vlak aan de achterzijde zoals je wel bij goedkope prints ziet, en de wasbaarheid is optimaal. Je kunt vrijblijvend je shirt samenstellen op de website en je eigen logo uploaden waarna je zeer snel een prijsopgave via email terug krijgt. Kijk maar eens even op de website van Shirtalaminute en voor het samenstellen van het shirt met je eigen logo klik je op de blauwe knop "Eigen design inleveren".

Bennie Bos

    

14

Paul Kok, hoe het allemaal begon


Tekst: Ballonteam Gelderland, Foto's: Ballonteam Gelderland, Bennie Bos en Ben Bläss

    

Ballonvaarder Paul Kok (1951) kwam bijna dertig jaar geleden voor het eerst in contact met ballonvaren. Hoe majestueus zo’n ’ding’ op grote hoogte. Je neemt het mee in je gedachten en in 1977 kwam hij nog eens in contact met het ballonvaren. Nu was vliegen voor Paul de gewoonste zaak van de wereld, want zijn ouders

emigreerden op hoge leeftijd naar de ommezijde van de wereld en één of twee keer per jaar moest Paul naar Auckland in Nieuw Zeeland om hen te ontmoeten. Rond 1980 nam hij het besluit zelf een heteluchtballon aan te schaffen. Let op... je koopt een peperdure heteluchtballon, een N-77 met een grootte van 2190m3, terwijl je nog niet eens weet of je wel de kennis opdoet om zelfstandig de ballon te besturen. Een drie persoons ballon en voor die tijd echt een groter exemplaar, want doorgaans voeren er ballons van de grootte 56 en 65, tot 1500m3 inhoud.  Het was de PH-INK en Paul heeft hem nog steeds met 112 uur op de teller. De ballon is natuurlijk langzamerhand een museumstuk geworden, doch de enveloppe is in een zeer goede staat en zou nog wel vele jaren kunnen varen. De mand en branders heeft Paul aan het museum Aviodrome in Lelystad geschonken, want de techniek heeft al die jaren niet stilgestaan. Terugkomend op een ballon aanschaffen. Je koopt een zeer dure auto en je moet nog met je rijlessen beginnen! Zo ging het Paul ook. Gelukkig had deze ballon de mogelijkheid wisselende teksten op de enveloppe te monteren en Paul voer dan ook met teksten voor vele middenstanders, met name in de regio Ede door het zwerk. Overigens ook door Nederland. Paul kreeg ballonvaartlessen van goede en minder goede docenten. Als didacticus viel dat

hem natuurlijk op. Destijds was in het land der ballonvaartblinden één oog koning. De theoriestudie was voor een groot gedeelte zelfstudie en kennis opdoen bij uiterst deskundigen. Denk eens aan meteorologie, navigatie, wetgeving en natuurlijk de ballonmaterialen. Gelijktijdig met de theorie- en praktijklessen deed Paul

ook zijn Radio Telefonie studie. Vooral in het begin van de jaren tachtig was het twee of drie avonden in de week naar lessen. Met een medeleerling naar meteorologieles en op naar Schiphol voor RadioTelefonie lessen. Wij kwamen pakweg drie uur in de nacht thuis, want van acht tot tien was het RT-les in de schoolbanken en aansluitend gingen we met de docent (tevens verkeersleider op Schiphol) mee naar de verkeerstoren om onze materie aan de praktijk te voelen. Aan de andere kant konden wij natuurlijk wat terug doen, want aanvang tachtiger jaren was het aantal actieve ballonvaarders op pakweg twee handen te tellen... Denk nu niet dat het examen een eenvoudige zaak was cq is... het wordt gesplitst in een theoretisch- en een praktisch gedeelte. Let wel, twee kandidaten en acht examinatoren en dat twee dagen lang theorie-examen in de aula van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat, een grote zaal met aan twee zijden (20m van elkaar) twee tafels met een keur van examinatoren er omheen. Je werd werkelijk over wetgeving uitgemolken. Je werd gezagvoerder, de wetgeving noemt het ballonvoerder en vergeet niet.. de luchtvaartwet is zeker een eeuw ouder dan het eerste vliegtuig het luchtruim koos. We hadden het tot naamswijziging in Nederland over de instantie Rijksluchtvaartdienst. Mevrouw Nini Boesman, destijds met haar echtgenoot Jan was de voorzitter, een uiterst charmante dame, die veel wist over gasballonvaart en wij –de twee kandidaten- namen graag deze kennis op. Het was nog de tijd van de Haagsche Ballonclub, een lief stel mensen met vooral een hete aardappel in de mond en die

met stropdas aan het luchtruim koos onder hun bol gevuld met waterstof- of heliumgas. De tijden zijn veranderd. Paul was natuurlijk na twee dagen uitgemolken en Dr. Van der Ham, een hoofdmeteoroloog van het KNMI ging toch wel erg ver door op zijn bevraging van Cumulo Nimbus, we zeggen dan Cb of te wel een

onweersbui. Het werd een herexamen op het KNMI en thans na bijna dertig jaar is meteorologie in feite je hobby… Zo gaat dat. Maar kijk eens, twee dagen examen doen voor pakweg 75 gulden en wij samen hielden acht examinatoren twee dagen in de weer voor dat geld. Er werd dan ook huizenhoog opgekeken naar een ballonvaarder! Dan na drie jaar het praktijkexamen en we mogen gerust vertellen dat deze eindtoets een uiterst pittig gehalte had. Het werd gecombineerd met eerst een solovaart en tussenlanding. Beide examinatoren stapten in en met de minuten werd het weer thermischer, dus konden we rekenen op een pittige landing van rond de 12 knopen. Nu had Paul in zijn lestijd vaarten gemaakt die hij nu na 25 jaar niet meer zou doen. Zelfs landingen van 18 knopen grondwind op grote Brabantse akkers! De examinatoren vroegen hem in Duitsland in de regio Nordhorn te landen in een hek en dat om de eindsnelheid te minderen. Kom daar nu eens om. Doch na uitvoerig beraad geslaagd voor dit pittig examen. Nu zelfstandig de lucht in… Paul was inmiddels in contact gekomen met Jodocus Boomsma, president directeur van Boomsma Distilleerderij BV te Leeuwarden. Hij zou zijn sponsor worden voor wel twintig jaar en het bedrijf heeft een enorme naams en productbekendheid teruggekregen. In 1983 werd het eeuwfeest van de distilleerderij gevierd. Boomsma kwam in contact met Paul en wilde een Elfstedentocht per ballon houden en ook nog over de gelijke route. Dit laatste is natuurlijk lastig, want met westen wind kom je natuurlijk nooit van Leeuwarden naar de volgende stad Sneek. We zouden het anders gaan doen. Boomsma kocht een ballonenveloppe

(in feite het ballongedeelte boven de branders) met registratie PH-BBB. Boomsma Beerenburger Ballon, een type O-84 en alles gecombineerd met het materiaal van de andere ballon van Paul. We hebben het natuurlijk over mand, brandstoftanks, branders en instrumentarium. Wij voeren met het eeuwfeest bijna dagelijks door

het land en in Friesland liepen hele dorpen uit, immers daar waren wij in feite de eerste ballonvaarder, al woonden we natuurlijk in het Veluwse Ede. Het werd nog gekker, want Paul leerde ’op de streep te varen’ en had wel talenten om zijn kwaliteiten in ballonvaartwedstrijden te gebruiken. Het was allemaal nog ver voor de tijd van de computer en van een GPS had men nog dromen. Voor wedstrijden moest je een ’fingerspitzen gevoel’ hebben en het lag Paul wel. In aanvang werd je door de mede deelnemers op de proef gesteld en van je fouten leer je. Paul werd reeds in 1985 Nederlands Kampioen ballonvaren in Weert na een uiterst zwaar kampioenschap, waarbij zijn grote concurrent zelfs een landing in een bibliotheekpui maakte! Je moet altijd bij de les zijn om uit een wedstrijd te kunnen stappen als je kennis tekort schiet voor het verantwoord deelnemen! Paul werd enige jaren nummer 1, 2 of 3. In 1990 stond hij met tweeduizend punten voor en dat is in feite twee vaarten gewonnen terwijl de overigen nog niet eens gestart zijn! Hij startte na een zware onweersbui en de concurrentie vertrok –z.i. onverantwoord- voor de onweersbui en allen moesten snel een veilige landingsplek kiezen en waren dus uit de wedstrijd. Als je dan bij de wedstrijdjury een annulering van de wedstrijd krijgt terwijl Paul 2000 punten legaal in de zak heeft, krijg je te maken met nieuwe wedstrijdregels en dat kan natuurlijk niet. Het was Paul zijn laatste deelname aan het Nederlandse Kampioenschap! De volgende dag werd de

splinternieuwe passagiersballon PH-JBL van de firma Boomsma ingezet voor een genoeglijke vaart van de bemanning en hooggeleerde gasten van de Diergeneeskundige Faculteit in Utrecht, want Paul had een bemanningslid, dierenarts die promoveerde op een stressonderzoek bij grote huisdieren, varkens, koeien en

paarden. Van wedstrijddeelnemer ben je in feite mede-onderzoeker met twee professoren aan boord. Thans hangt de mand van een wedstrijddeelnemer geheel vol met GPS apparatuur en deze ruimtetechniek moet de deelnemer van A naar B brengen, vroeger was het anders zullen we maar zeggen. Boomsma kwam bij Paul met de vraag "Zou je een vliegende fles voor me willen bouwen?". Je krabt dan wel eerst achter de oren en gaat ontwerpen; dat was voor Paul geen probleem gezien zijn opleiding. Het werd de vorm van een 0,5 liter fles, 127.000 ft3 met aan de ene zijde een etiket Vlierbessengenever en aan de andere zijde Bramengenever. Alleen de ontwerpfase was al dagen arbeid. Dan nog de technische fase. Hoe vliegt zo’n ding, beter gezegd: hoe vaart zo’n ding? Een dergelijke ballon, men noemt het een ’special shape’ heeft een deel rendementinhoud en een deel ballastinhoud. Dit laatste is lucht, die je meeneemt en in feite voor promotiedoeleinden gebruikt wordt en voor de vaart (landing) hinder is. Deze ballon werd gebouwd door Cameron Balloons Ltd. te Bristol en is tot vandaag nog steeds de grootste vliegende fles ooit gebouwd! In de ballon kwam een grote scheurbaan en twee rotatieventielen, want de scheurbaan moest gedurende de landing aan de achterzijde worden geopend. Door de voorwaartse snelheid in de landingsfase kwam deze flessenvorm liggend voor je mand en de hete lucht kon ontsnappen = tot stilstand komen! Let wel... bij stilstaande landingen geen probleem, doch sleepsporen van 125m! zijn voorgekomen. Het was ongetwijfeld de moeilijkst te besturen ballon van ons

land en hiermee bedoelend niet het varen, doch het landen. In de landingsfase kon je geen lucht laten ontsnappen en iets teveel branden in de eindfase was... wederom omhoog! Je moest dus ’achter de komma’ werken aan je brandertechniek! Wederom een leerproces. In de landingsfase werd de 15m hoge en 6m brede

scheurbaan uit de ballon getrokken om dit gevaarte tot stoppen te dwingen. Paul leerde op soms 20 meter hoogte(!) reeds een gedeelte van de scheurbaan te openen en na de laatste bomenrij de landingsweide te nemen. In feite was dit uit den boze en na 50 uur veel experimenteren ging de ballon terug naar de fabriek om NB in de dop van de fles een 1.5m diameter parachute (hersluitbaar) ventieltje te laten bouwen. Na deze ombouw waren deze zgn. cold descent landingen niet meer nodig en was deze vliegende fles beter in de hand te houden. Paul heeft van 1988 tot 1998 met deze fles PH-VLB gevaren. In deze tien jaar stonden werkelijke files van 50 auto’s of meer bij de landingen en dorpen liepen uit. De balloncoating van deze vliegende fles is compleet versleten, doch hij wordt onbeschadigd in de zak bewaard. De rol reservestof is vliegermateriaal geworden. Paul heeft met een kern van 7 mededocenten enige jaren theorie- en praktijklessen ballonvaren gegeven. Het belangrijkste was natuurlijk een gedegen theorie-ondergrond en zijn kandidaten slaagden met hoge cijfers voor hun theorie-examen. Gemiddeld lag het percentage van examenkandidaten (die voor het eerst theorie-examen deden) op nog geen 20%. Het eerste jaar bij Paul 65% en het tweede jaar op 90%. Paul werkte met name aan ballonvaartattitude, ook kennis opdoen van eigendommen als koeien en paarden van boeren. Denk eens aan stalherkenning. Wat is er in een stal: ligbox, varkensopfok, kippen etc. Wat gebeurt er als je laag met verkeerd brandergebruik over zo’n stal gaat? Belangrijker nog is het voorkomen van deze problemen en juist reageren als je een probleem moet oplossen. Ook hier komt een ’fingerspitzen gevoel’ om de hoek kijken. Het ontwikkelen van ballonvaarders inzicht! Door toename van activiteiten in de lucht

moest Paul zijn theorie- en praktijklessen, waar hij NB ook nog een vliegschoolerkenning van de Rijksluchtvaartdienst voor kreeg, staken en zelfs na ruim tien jaar gebruiken vele kandidaten zijn cursusmateriaal gekopieerd met zelfs zijn tikfouten op de schrijfmachine. Succes ermee en zijn

kennisoverdracht heeft dus kennelijk rendement opgeleverd. Ruimtegebrek en ook de opslag van propaangas heeft Paul het besluit doen nemen te gaan verhuizen. Daar hij een grote betrokkenheid heeft bij cultuurhistorie kocht hij een historische boerderij in de gemeente Steenderen, thans gemeente Bronckhorst. Een boerderij met zijn wortels zelfs in de 15e eeuw, doch grotendeels 18e en 19e eeuws.  Eerst de opslag voor de ballons en natuurlijk de grote propaantank en dat allemaal onder zgn. hinderwetvoorwaarden. Ballonteam Gelderland verhuisde van de Veluwe naar de Graafschap om meer te landen tussen de landgoederen en kastelen van de Achterhoek dan op de Ginkelse Heide. In de jaren negentig kwam de VSB bank bij Paul met de vraag een eigen passagiersballon voor haar VIP-gasten in de lucht te brengen. Twee keer een metershoge tekst van 25 meter breedte en duizenden gasten genoten van deze in 1993 gebouwde ballon PH-PIN, een leuke woordspeling voor de ’flappentap’ die even oud is. In 1990 werd deze ballon vervangen voor een nieuwe ballon de

PH-GBT (Gelders Ballon Team) van de Fortis Bank. Deze ballon werd gebruikt voor gasten van alle filialen in het land. Eveneens bij evenementen werd zij ingezet, zoals de grote ballonfiesta’s in Barneveld en Joure, de KLM Open Golfkampioenschappen en zelfs de voetbalvereniging Feijenoord. Dat natuurlijk allemaal als de meteorologische omstandigheden het

toelaten. Is het weer geschikt, dan vertrekken wij vanuit de Zutphense dreven naar een startplaats in den lande."Spelen met het weer is belangrijker dan een speelbal van het weer worden." Is het motto van Paul en 2500 landingen met >10.000 passagiers met evenzo nimmer een gebroken arm of been aan boord wil Paul nog lang continueren. Iedere ballonvaart moet van A tot Z onder controle zijn en nonchalance is absoluut uit den boze bij ballonvaren. Daarom is het ook belangrijk eens bij een andere ballonvaarder in de keuken te kijken, zelfs ex-leerlingen van Paul. Kennis moet je delen en natuurlijk overdragen.    Ballonteam Gelderland

    

15

Persbericht Gordon Bennett 2006


Tekst: Niels Berben

    

30 september 1906, Parijs, Jardin des Tuileries. 200.000 toeschouwers aan de start van de Coupe Aéronautique Gordon Bennett. De eerste internationale wedstrijd in de geschiedenis van de luchtvaart. Onder de 16 deelnemers zijn Amerikanen, Fransen, Spanjaarden, Engelsen, Duitsers en 1 Belg.. In 1906 schreef

James Gordon Bennett een trofee uit en schonk deze aan de Fédération Aéronautique Internationale (F.A.I.), een wereldorganisatie gevestigd in Parijs. De eerste internationale organisatie in de luchtvaartgeschiedenis nodigde daarop alle landen uit om hun beste ballonvaarders te sturen om te strijden voor "The Coupe Aéronautique Gordon Bennett". Het reglement schrijft voor: maximum drie ballons van elk land, ballons gevuld met hetzelfde gas en de startvolgorde wordt bepaald door een loting. De start was gewoonlijk in het land van de piloot die de voorgaande race gewonnen had. De Gordon Bennett ballonrace werd 26 keer gehouden tussen 1906 en 1938. In 1939 werd het evenement geannuleerd door het begin van de tweede wereldoorlog. Alhoewel de oorlog afgelopen was in 1945 duurde het nog tot in 1983 voor de wedstrijd opnieuw georganiseerd werd. De 200ste verjaardag van de ballonvaart werd aangegrepen om in 1983 officieel opnieuw een ‘Coupe Aéronautique Gordon Bennett’ te laten plaatsvinden. En net zoals bij de eerste editie werd ook toen gestart in Parijs. De 100ste verjaardag van de Gordon Bennett Race valt in 2006 precies samen met de 50ste editie van deze race. Het land dat de vorige editie won, heeft het voorrecht om deze wedstrijd in te richten. Deze verjaardag wordt internationaal gevierd. Gezien de grote internationale belangstelling hoopte de FAI deze verjaardag te vieren door opnieuw op te stijgen vanuit Parijs. De reglementen voorzien dat het land dat drie keer op rij de Gordon Bennett Race wint, deze trofee mag behouden. De Belg Ernest Demuyter won in 1922, 1923 en 1924. Hierdoor was de allereerste trofee van

België. Nog 4 landen slaagden erin om de beker definitief te houden. Amerika in 1928 en 1932, Polen in 1935, Oostenrijk in 1987 en 1990 en tenslotte Frankrijk in 2003. Intussen staat de 8ste beker in België na de overwinning van Bob Berben en Benoît Siméons in 2005. België won gedurende de voorgaande 49 edities 9

keer. Elk land mag maximaal 3 teams afvaardigen voor deze wedstrijd. In 1999 was het 61 jaar geleden dat een Belgisch gasballon team deelnam aan de Gordon Bennett. De slogan ‘We are back’ liet het meteen aan de hele wereld weten met meteen een overwinning. Voor 2006 worden voor de eerste keer sinds lang weer 3 Belgische teams aan de start verwacht. De Belgen Bob Berben en Benoît Siméons, winnaars in 2005 zullen hun titel verdedigen en de 2 andere ballons zullen bemand worden door Philippe De Cock – Ronny Van Havere en Luc Van Geyte – Rudy Paenen. 20 deelnemers uit 9 landen zullen het hen zeker moeilijk willen maken. België behaalde in 2005 zijn 9de overwinning en is zeker van plan om opnieuw te winnen. Alle landen die lid zijn van de FAI worden uitgenodigd om deel te nemen aan deze 50ste Coupe Aéronautique Gordon Bennett in België. Niet elk land heeft echter nog gasballons en piloten met een licentie voor gasballon. Europa heeft het grootste aantal gasballonvaarders. Landen als Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk,Zwitserland, Engeland, Rusland zullen zeker hun beste piloten sturen, maar ook USA zal willen deelnemen aan de hardste gasballonwedstrijd ter wereld. De winnaar is het team dat de langste afstand vaart, in rechte lijn, vanaf de startplaats tot de landingsplaats (zonder tussenlanding). Zo eenvoudig zijn de spelregels op weg naar de overwinning! Pittig detail: vermits een landing op het water automatisch de diskwalificatie betekent, worden er vaak wel eens risico's genomen. Alleen hiervoor gaan de deelnemers tot het uiterste. In 2005 werd gestart in Albuquerque (USA) en legden de 14 teams hiervoor een afstand af van 24.254 kilometer. Een gemiddelde van 1.732 kilometer. Heel wat landen worden overvlogen. De jaarlijkse ‘Race’

maakt geschiedenis over de hele wereld. Elke deelnemer heeft maar één doel: zo lang mogelijk in de lucht te blijven om daarbij zo ver mogelijk weg te komen van het vertrekpunt. De winnaar wordt opgenomen bij de grootste namen uit de geschiedenis van de luchtvaart, en geeft zijn land de kans om de wedstrijd in te richten. 3400 kilometer is de afstand die Bob Berben en Benoît Siméons aflegden. Zij startten samen met 26

andere ballons in Albuquerque om ruim 65 uur later te landen in Canada. Het record van de Gordon Bennett Race stond als sinds 1912 op naam van de Fransman Bienamé met 2191 kilometer. Tijdens deze laatste editie van de Gordon Bennett Race slaagden liefst 4 teams om dit record uit 1912 te verbreken. Slechts 6 teams slaagden er ooit in om de afstand van 2000 kilometer te overbruggen. Met deze prestatie verbeterde dit team ook meteen het Belgische record afstand. Dit stond sinds 2003 op naam van Philippe De Cock en Ronny Van Havere met een afstand van 1422,7 km. Begin 2003 slaagde de Amerikaan Richard Abruzzo er in om Amerika te doorkruisen. Hij zorgde toen voor een recordafstand van 3338,24 km. Nu, iets meer dan 2 jaar later, zorgen Bob Berben en Benoît Siméons ook voor de verbetering van dit record. Zowel het Belgische als het Wereldrecord zijn intussen officieel gehomologeerd. De ballons worden gevuld met helium of waterstof. Voor het vullen van de ballons is 26.750 kubieke meter gas nodig. In Duitsland liggen rechtstreekse leidingen naar de verschillende opstijgterreinen. In België moet gas aangeleverd worden via de weg. 20 teams, telkens bestaande uit 2 piloten en de grondcrew. Samen goed voor ongeveer 120 deelnemers. De wedstrijdleiding bestaat uit een 10-koppig team.

De ballons worden gestart door de startmeesters. Deze 5 man zorgen ook voor het opvolgen van het gasvullen. De teams komen een 2-tal dagen voor het begin van de wedstrijd aan. Al het materiaal wordt

nagekeken en de zandzakken worden gevuld. 15.000 kilogram zand wordt dan in zakken gedaan. Elke ballon krijgt een tracker mee. Via satelliet worden de posities van bij de start tot na de landing geregistreerd. De posities worden weergegeven op de website van de organisatie. De website is tevens ook voorzien van online informatie over de teams. Van voor de start tot na het bekendmaken van de einduitslag is een team 24 uur op 24 bezig om de website up-to-date te houden. Alle informatie over de posities van de verschillende teams wordt meteen weergegeven. Alleen de hoogte is niet zichtbaar. De hoogte kan immers voor de concurrentie belangrijk zijn. Alle info en de live trackings op de officiële websiteNiels Berben

    

16

Nieuwe Ballonnen


Foto's gemaakt door de desbetreffende fabrikant tenzij anders vermeld

    

De nieuwe Cameron LG Chocolate GSM voor het Spaanse ballonbedrijf Flying Circus. Op 25 augustus is deze ballon voor het eerst rechtgezet bij Cameron in Bristol. De dag daarna is de ballon op transport gegaan naar Madrid. Het zijn twee telefoons met de ruggen tegen elkaar aan. De eerste publieke presentatie zal in het Duitse Warstein zijn tijdens het tweede weekend. Anulfo Gonzales maakte onderstaande foto's van de eerste test in Spanje op de ochtend van 31 augustus.

     
    

Kubicek BB85Z, Zwitserland

Ultra Magic T-210, Spanje

Cameron A-415
  

Ultra Magic N-210, Engeland

Kubicek BB42Z, Duitsland

Cameron Z-105, Zwitserland
    

Cameron Z-150, Duitsland

Ultra Magic M-77, Spanje

Kubicek BB30Z, Oostenrijk
    

Kubicek BB70Z, Ned. PH-GSB

Cameron Z-77, Frankrijk

Ultra Magic M-65, Spanje
    

Ultra Magic H-42, Engeland

Kubicek BB30Z, Frankrijk

Cameron Z-225, Frankrijk
   

Cameron Z-105, Oostenrijk

Ultra Magic H-65, Spanje

Kubicek BB42Z, Oostenrijk
    

Kubicek BB45N, Tsjechië

Ultra Magic M-130, Ned. PH-ITH

Cameron Concept 90, Japan
    

Cameron A-250, Spanje

Kubicek BB70Z, Finland

Ultra Magic M-120, Duitsland
    

Ultra Magic M-120, Duitsland

Cameron Z-140, Oostenrijk

Kubicek BB45N, Tsjechië
    

Kubicek BB20GP, Italië

Ultra Magic H-77, USA

Cameron Concept 80, Finland
  

Ultra Magic M-120, Duitsland
 

Schroeder Balloons, Luxemburg
Foto: Christoff Deyaert

Libert, Luxemburg
Foto: Christoff Deyaert
 

Kubicek BB Ice, Duitsland
  

Kubicek BB30Z, Duitsland
Het grootste printed Artwork wat Kubicek ooit deed.
    

17

Stock Ballonnen te koop


Tekst: Bennie Bos, Visuals: Cameron Balloons UK

   
  

Cameron Balloons in Bristol heeft nog enkele stock ballonnen klaar liggen die direct verkocht kunnen worden. Variërend van grootte 90 tot aan 400. Kijk op de website voor meer info en contactgegevens.   Bennie Bos

   
    

18

Montgolfiade Munster


Tekst en Foto's: Johan Hetebrij

   

Dit jaar werd alweer voor de 36e keer de Montgolfiade gehouden, georganiseerd door de Freiballonsport-Verein Münster und Münsterland. In 1988 bezochten we voor het eerst dit ballon-evenement, dat toen tijdens de pinksterdagen op de luchthaven Münster-Osnabrück gehouden werd. Na afloop van een grote

vliegshow stegen daar dan zo’n 100 ballonnen op, genoeg voor ons om hier jaarlijks terug te keren. Helaas zijn die tijden voorbij. Nadat de luchthaven niet langer beschikbaar was voor vliegshows en ballonopstijgingen verhuisde de Montgolfiade naar het vliegveld van Hamm, en later naar Borghorst-Füchten. Sinds drie jaar stijgen de ballonnen op vanuit een park bij de Aasee in Münster. Dit is een hele mooie locatie, niet alleen voor het publiek maar ook voor de piloten die over de prachtige binnenstad kunnen varen. In de week van de Montgolfiade 2006 is het wisselvallig weer: zonnige perioden en hevige buien wisselen elkaar af. Na bestudering van de buienradar lijkt het donderdag heel wat beter weer te zijn, dan de verwachting oorspronkelijk was. Omdat er na de middag geen nieuwe buien meer ontstaan, gaan we op weg naar Münster. Daar aangekomen is het, na een regenachtige dag,

inderdaad prachtig weer geworden: weinig bewolking, weinig wind, en door de zonneschijn is het ook een aangename temperatuur. In het gras ligt de (inmiddels op ballonfeesten gebruikelijke) half opgeblazen “inloopballon”, in dit geval een oude ballon van Westfalen Gas. Veel bezoekers maken gebruik van de

mogelijkheid om een ballon eens van binnen zien! Vooral kinderen vinden het leuk om in zo’n grote tent te spelen… Verder zijn er enkele modelballonnen te zien, maar daar blijft het helaas bij. Omdat de verwachting voor deze avond zo slecht was, is de avondopstijging al vroegtijdig afgelast… Op zaterdag ondernemen we een tweede poging. De inloopballon van Westfalen Gas is vervangen door de Warsteiner-ballon van Gerrit, maar verder is er weinig veranderd. Gelukkig komen deze avond rond half zes de ballonteams inderdaad het park binnenrijden. Maar ook nu is het afwachten wat het weer doet: er zit nog een buiengebied ten noordwesten van Münster. De geplande start om 18.00 uur wordt dan ook uitgesteld, maar tegen zeven uur wordt er toch één ballon rechtgezet. Dit is de vos tijdens de vossenjacht, want de Montgolfiade is ook een wedstrijd. De tweede task is een pilot-declared goal, en als derde task tenslotte nog een judge-declared goal. Omdat alle piloten zo snel mogelijk achter de vos aan willen, is er een tweede startveld in gebruik. Hierdoor hoeft niemand te wachten tot een andere ballon eerst is opgestegen, maar heeft elke ballon meteen zijn eigen plaats. Voor spotters is het hierdoor wel lastiger, want je kunt maar op één plaats tegelijk staan. Uiteindelijk heb ik toch een mooi plekje op het hoofdveld uitgezocht, waarbij de ballonnen van het andere veld recht over me heen komen, en daarna nog met de zon in de rug te fotograferen zijn. Nadat de vos is opgestegen, gaat

het snel. De ene na de andere ballon stijgt op. Eén van de opbollende ballonnen schuurt langs een (stilstaande) ballon-aanhangwagen, en er onstaat een scheur in de ballon. Helaas geen opstijging voor deze piloot vanavond… De andere ballonnen varen richting de binnenstad van Münster, we kunnen ze nog lang nakijken. Bij de 45 deelnemende ballonnen is slechts één Engels team, de overigen zijn Duits.

  

    

Toch zit er een oude bekende bij: de Domino’s Pizza PH-IZA die nu Duits geregistreerd is als D-OOOK. Maar de mooiste ballon stijgt als laatste op: de Bären Marke special shape. In het Hot Air Magazine van juli hebben we al kennis kunnen maken met deze prachtige Kubicek BB Bear, maar het was fantastisch om deze nu in het echt te zien!    Johan Hetebrij  

    

19

Nieuwe modelballon "Doosje lucht"


Tekst: Bennie Bos, Foto's: Hendrik Deleu

    

Nicolas Berben en Hendrik Deleu hebben de werkzaamheden aan hun nieuwe modelballon voltooid. Op 26 augustus probeerden de boys hun ballon voor het eerst recht te zetten maar door een probleempje met de brander bleef het enkel bij een cold inflate. De brander is inmiddels hersteld maar omdat het nu steeds hard waait laat de maiden flight nog even op zich wachten. Als alles goed gaat zal de modelballon voor het eerst te zien zijn op de ballonfeesten op de grote markt in Sint-Niklaas.   

 

 

 

 

Bennie Bos

   

    

20

Culinair genieten met je hoofd in de wolken


Tekst: Monique Sterker en Angélique Schmeinck, Foto's: Peter Barlo

    

Woensdag 23 augustus 2006 om 06:00. Zeebaars, crevettes géantes met wortel-saffraan cutney en gevuld piepkuiken. Haute cuisine zou je aanvankelijk niet bedenken bij een etentje in een luchtballon. En al helemaal niet dat de kok de hitte in de ballon gebruikt om de gerechten in te bereiden. Langzaam druppelen alle gasten

binnen in de verbouwde boerderij ergens op het Gelderse platteland. Allemaal deelnemers aan een speciale ballonvaart, waar ze zich niet alleen zullen vergapen aan het prachtige Nederlandse landschap vanuit de lucht, maar ook aan tongstrelende gerechten. Bereid door een heuse chef-kok. Gewoon aanschuiven is er niet bij. Allereerst omdat dat onmogelijk is in een klein mandje, ten tweede moet eerst de ballon worden 'opgeblazen'. Terwijl dat gebeurt, worden allerlei raadselachtige pakketjes af en aan gedragen. Op de trailer staat de champagne klaar, en chef-kok Angelique Schmeinck legt de laatste hand aan de amuses: tonijn in mierikswortelcrème en roodbaars met gegrilde paprika. Schmeinck, die al een lange kookcarrière achter de rug heeft, kreeg een paar jaar geleden in de auto een ingeving toen ze in de auto zat. Een ballon wordt verwarmd, dacht ze, dus dat schept

mogelijkheden tot koken. Maar hoe warm wordt het en wat kun je ermee? Ze zocht contact met A3 Ballon, de grootste ballonvaartonderneming die ons land rijk is. En die was wel in voor een experiment. Schmeinck leerde dat een ballon zo'n twee uur voor zonsondergang afvaart, omdat de lucht dan het meest stabiel is.

"Een mooie tijd voor een diner", zegt Schmeinck. "In de ballon wordt het zo'n 100 tot 125 graden, wat in een oven genoeg is om vis en vlees te bereiden."

En na enig oefenen bleek de ballon inderdaad een prima hetelucht-oven: de vlees en vis wordt in gewone ovenzakken via een katrol in de top van de ballon gehesen en Schmeinck houdt nauwlettend de juiste tijd in de gaten. Want even terugzetten is er niet bij: eenmaal weer naar beneden getakeld moet het vlees gaar zijn. Meestal gaat dat goed, vertelt ze: "Omdat de vis, en straks het vlees, op lage temperaturen wordt gegaard, blijven de smaak en de sappen behouden.'' Tijd om te testen. Als de ballon is gevuld, stappen we in.  De mandjes blijken toch niet zo heel klein, want er gaan buiten de piloot en de kok maar liefst 12 gasten mee. Het weer werkt gelukkig mee; het is een zachte avond en het zicht is goed. Langzaam stijgen we tot 700 meter hoogte,

we krijgen een stoffen servet met bestek uitgereikt. De eerste wijngang is al in de glazen geschonken. Niks plastic bordjes of bekertjes. "Bij een mooi diner hoort mooi servies'', vindt Schmeinck. Op anderhalve kilometer hoogte, we zweven net boven Markelo, is het tijd voor de crevettes géantes met wortel-saffraan chutney,

compleet met kruidensalade met citroengrasvinagrette, ter plekke bereid door onze chef-kok. Routineus verdeelt ze de salade en de garnalen over de porseleinen schaaltjes. De garnalen, die niet zoveel tijd nodig hebben, zijn goed gaar en smaken heerlijk. Even rijst er twijfel over de combinatie eten en ballonvaren. Immers, kan het voorkomen dat iemand zijn diner door luchtziekte weer voortijdig eruit gooit? ",Ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand ziek werd," vertelt piloot Peter Barlo, die met ruim 2200 vluchten toch wel ervaringsdeskundige mag worden genoemd. En je merkt ook niet veel van de hoogte, als je niet naar beneden kijkt tenminste. De ballon zweeft over het Gelderse landschap met een snelheid van 30 kilometer per uur. De branders, die regelmatig aangaan om de ballon op hoogte te houden, zorgen ervoor dat het in de mand behaaglijk warm is. Dan is

het tijd voor de zeebaars. Voor deze gelegenheid wordt de vis op wel heel bijzondere wijze uit de oven gehaald: door Jean Louis die boven op de ballon zit. "Als de zeebaars gaar is, kan hij naar beneden", zegt piloot Barlo door zijn radio. Gelukkig, want door het zitten op de hete luchtballon is Jean-Louis zelf inmiddels

ook gaar. Langzaam daalt hij met zijn pakje vis langs de ballon naar beneden en overhandigt de vis aan de kok. Dan klimt hij uit de mand en springt! Hij heeft meer te doen voor die avond: als zijn parachute hem veilig aan de grond heeft gebracht, moet hij namelijk de voorbereidingen voor het dessert gaan treffen. Ondertussen is de chef-kok in de ballon aan de bereiding van de wilde zeebaars met gekonfijte tomaatjes en peultjes begonnen. Compleet met warme bouillabaissesaus, die is meegekomen in een thermoskan. En natuurlijk krijgen we een glas bijpassende witte wijn erbij. Het is wel even goochelen, zo in de krappe mand met alleen een vork. Want je moet wel blijven staan tijdens de vlucht, en tafeltjes behoren nu eenmaal niet tot de standaarduitrusting van een ballonmand. Maar het eten smaakt echt heerlijk, en er is geen enkel toprestaurant met zo'n fantastisch uitzicht. Na de

vis volgt nog een met eekhoorntjesbrood gevuld piepkuiken, geserveerd met paddestoeltjes en groene asperges in basilicumcrème. Hierbij is het voor onze meesterkok ook even spannend of het piepkuiken wel helemaal gaar is, maar de ballon doet prima zijn ovenwerk: het vlees is goed gaar en heerlijk mals. Tevreden

spoort Schmeinck haar gasten aan meteen van het eten te genieten: "Nu is het nog warm." Ondertussen wijst Barlo ons op het Twentekanaal, die ver onder ons doorstroomt. Dan is het tijd voor de landing, want ongemerkt varen we toch al zo'n anderhalf uur en het begint al aardig donker te worden. Barlo zoekt een geschikte plek in een open veld. "We landen echt alleen bij uitzondering in een beplant land, als we tegen een boom dreigen te varen of zo", legt hij uit terwijl we over de maïsvelden zweven. "En dan vergoeden we natuurlijk wel de schade. Wat je stuk maakt, moet je betalen." Maar gelukkig is dat vanavond niet nodig. We scheren nog even spannend dwars door de boomtoppen, maar Barlo zet de mand daarna keurig rechtop op een veldje neer. "Niet allemaal uitstappen", waarschuwt hij. Natuurlijk, anders is die ballon zo weer boven. De auto's staan al klaar om ons terug te brengen naar de boerderij en

terwijl de ballon wordt leeggemaakt en opgevouwen, worden de gasten onder het genot van een glas Prosecco tot baron of barones geslagen. Want een oude wet bepaalt nog steeds dat ballonvaren alleen toegestaan is voor adel, ooit bedacht om het plebs ervan te weerhouden zich ook met ballonvaren bezig te

gaan houden. Terug op de boerderij wacht ons nog een goddelijk toetje van verse aardbeien en bramen in steranijsroom, die door Schmeinck aan tafel gegratineerd wordt. De dessertwijn maakt het menu compleet en met het hoofd nog in de wolken keert iedereen weer huiswaarts. Monique Sterker   Angélique heeft nog het volgende te vertellen:

Dit jaar is culi-air een waar succes, inmiddels zijn we zo'n 10 keer opgestegen en zijn tot nu toe alle geplande culi-air vaarten door gegaan. Mede ook door de nieuwe ballon van Jelke waar een ander katrolsysteem in is gehangen waardoor we ook bij wind aan de grond kunnen vertrekken. Afgelopen dinsdag hebben we de allermooiste vaart meegemaakt (verslag boven), het voorgerecht van crevettes géantes met chutney van bospeentjes en sinaasappel, kruidensla en citroengrasvinaigette boven de wolken gepresenteerd aan de 11 gasten.

Een sprookje, alsof je droomt en waarbij alle zintuigen worden geprikkeld. In 2007 gaan we Culi-air nog specialer maken met o.a. live cooking van amuses bij de opbouw van de ballon en ook worden er steeds meer nieuwe gerechten ontwikkeld op basis van de seizoenen. Angélique Schmeinck

    

21

Ballonfiesta Barneveld


Tekst: Matine van der Haar, Foto's: Gerben van Beek

    

Als het aan de weersvoorspellingen had gelegen zouden er drie van de vier Ballonfiësta-avonden in het water zijn gevallen. Op maandag gaf het KNMI nog aan dat woensdag de mooiste dag zou zijn en dat er de rest van de dagen maar liefst negentig procent kans op regen was. Uiteindelijk zijn er op alle avonden, behalve de

woensdagavond, ballonnen opgestegen vanaf de Koewei bij Kasteel de Schaffelaar in Barneveld. Toch bleef het ook donderdag, vrijdag en zaterdag tot op het laatste moment spannend, want niet alleen de regen speelde een rol, nee ook de wind was zeer aanwezig. Deze negatieve weersverwachting heeft de Ballonfiësta naar hoogste waarschijnlijkheid dan ook grote parten gespeeld, want na een voorzichtige peiling blijkt dat er iets meer dan de helft van het aantal bezoekers van vorig jaar is geweest. De aftrap van de Ballonfiësta op woensdagavond door het optreden van drie parachutisten ging perfect tot aan de doop van Interhiva-ballon. Na de gelukwensen voor behouden vaart bleek dat deze vaart vanavond niet zou komen. De flight director Monique Hoogeslag had inmiddels besloten dat het ballonvaren niet door zou gaan. Niet lang na deze beslissing was voor iedereen duidelijk waarom het

feestje niet doorging, want boven het Kasteel de Schaffelaar pakten zich inktzwarte wolken samen die na enkele minuten dikke druppels loslieten boven de toeschouwers. De rijen wachtende bezoekers voor de kassa’s dropen teleurgesteld af nadat bekend was geworden dat naast de ballonnen ook de rest van het

programma in het water was gevallen. Voor de VIP-gasten was de deceptie iets minder doordat zij in ieder geval droog konden zitten in de grote tent. Toen ook nog het dweilorkest de Valleibloazers uit Amersfoort een optreden kwam geven, werd de avond toch nog vrolijk afgesloten. Toen donderdagmiddag rond half vijf het verlossende bericht kwam dat deze avond wel in zijn geheel door zou gaan, ontstond er een juichstemming onder de organisatie en vrijwilligers; eindelijk zouden er dit jaar ballonnen opstijgen vanaf de Koewei! Naast de optredens door de Franse trekpaarden van dhr. Vink, de parachutisten, de prachtige oldtimer vrachtwagens, de opblaasbare kinderspelen en de schitterende nightglow gingen er ook 31 ballonnen op, waaronder vele special shapes.Waaronder de vrolijke Schildpad, de kikker, Calimero, het Keerlke en het Wiefke, de Keulse Pot en de oer-Hollandse

Windmolen. Op vrijdag kon het sein ‘varen’ niet zo vroeg worden gegeven. Dit keer was de buiigheid geen probleem, maar de wind was laag aan de grond zeer sterk waardoor het stijgen en het landen voor sommige ballonnen een hachelijke onderneming zou worden. Met de verantwoordelijkheid voor de passagiers in het

achterhoofd is besloten dat niet alle ballonnen zouden opstijgen. Vooral de special shapes moesten het af laten weten. Dé publiekstrekker van vorige avond Mr.Bup (de schildpad) zou helaas ook niet opstijgen, maar om het publiek toch te trakteren op zijn prachtige vorm, is er besloten deze ballon mee te laten doen in de nightglow en ook daar stal hij de show. Nu we het toch over publiekstrekkers hebben; deze avond is ook minister Rita Verdonk mee gegaan in een ballon. De organisatie had eerder die ochtend het telefoontje gekregen dat zij die avond langs zou komen. Rita Verdonk ging op die manier in op de uitnodiging van de plaatselijke afdeling van de VVD. Samen met haar man, wethouder van den Hengel en zijn vrouw en met de voorzitter van de Ballonfiësta Frans Hars is zij in een ballon van van Manen b.v. opgestegen. Uiteindelijk zijn zij na een redelijk ruwe landing terecht gekomen in Nijkerk. Snel terug

gereden, gaf zij opgewekt haar antwoord op de vraag van de terreinspeaker Cor Wiesnekker of ze volgend jaar weer zou komen; ‘heel graag!’ De volgende avond zou heel wat minder vloeiend lopen. De weersvoorspellingen werden gedurende de dag alleen maar slechter; er kwamen grote buien met regen en onweer aan. Uiteindelijk zijn er vier briefings en meerdere adviezen voor nodig geweest om de knoop door te hakken. Om kwart over acht werd duidelijk dat in ieder geval enkele ballonnen op zouden gaan.

  

  

Elke piloot die het aandurfde met zijn ballon, mocht opstijgen. Tenslotte zijn er toch nog 25 ballonnen opgestegen en het meest bijzondere daaraan was dat ze allemaal binnen een half uur weg waren; een groot compliment aan de piloten en hun crew! Zij zijn degene die voor de bezoekers de avond compleet maakten.

Voor de rest van het programma was nog maar weinig tijd over. Vooral van de opblaasbare kinderspelen kon maar korte tijd gebruikt gemaakt worden want na een klein halfuurtje gooide de regen roet in het eten en moest ook dit onderdeel al weer ophouden. Het was inmiddels wel duidelijk dat het weer niet om over naar huis te schrijven was. Nu was dus de vraag of de nightglow wel door kon gaan. Het bestuur heeft samen met de flight director spoedberaad gehouden en uiteindelijk is besloten dat de nightglow in aangepaste vorm zou doorgaan. Ditmaal zouden de ballonen niet opgezet worden, maar alleen de manden met de branders. De regen trotserend bleven de meeste bezoekers wachten op de ‘grande finale’ van de 23e editie van de Ballonfiësta Barneveld. En niet voor niets, want ook deze versie van de nightglow bood een prachtig schouwspel; zeven manden op een rij die op het

ritme van de muziek fakkelen, omringd door laserstralen met voor de rest niets anders dan pikzwarte duisternis. Achteraf zijn er veel reacties gehoord dat deze aanpaste vorm van de nightglow minstens zo mooi was als de gebruikelijke. Er kan dus wel gezegd worden dat ook deze afsluitende avond van de Ballonfiësta geslaagd is, hetzij wat turbulent. De organisatie kan dus ondanks het weer terugkijken op een geslaagd evenement. Op naar volgend jaar, dan zal de Ballonfiësta Barneveld gehouden worden van 22 tot en met 25 augustus. U bent dan van harte welkom op de Koewei bij Kasteel de Schaffelaar in Barneveld.  

Matine van der Haar

    

22

Ballonkalender 2007


Tekst en Foto: Bennie Bos

    

Ook voor 2007 is er weer een fraaie ballonkalender verschenen met prachtige foto's. Mijn Italiaanse vriend Antonio Biasioli heeft deze kalender van groot formaat onlangs weer op de markt gebracht. Geïnteresseerden uit Nederland en België kunnen even contact opnemen met het verkoopadres in Belgie via email bij de Hr. Blancquaert. Deze prijs van deze 11e editie van de kalender is 12 euro plus de eventuele verzendkosten. 

 

 

 

 

 

Bennie Bos

    

23

Nederlands en Belgisch Kampioenschap 2006


Tekst en Foto's: Marc de Vries

    

Van 11 tot en met 15 augustus werd in België bij Balen/Keiheuvel de 2nd Belgian Balloon Trophy gehouden. Dit was een gecombineerd  Belgisch en Nederlands kampioenschap. De organisatie maakte gebruik van de faciliteiten van de Aëroclub -Keiheuvel die dit weekend haar 50 jarig bestaan vierde met een scala aan

activiteiten waaronder een vliegshow met oude toestellen, een ballonfiësta en dit kampioenschap. Wij, Monique Dirks en Marc de Vries, vormden de crew voor Johannes Kooistra. De briefingroom was de feestzaal van de Aëroclub; een deel van een houten schuur met parachutes aan het plafond en halogeen lampen aan de muur. In de hoek een bar waar ‘s morgens het ontbijt met koffie en thee werd geserveerd. Door de grote ingang kon het publiek vrijelijk in en uit lopen. Iets wat, aangemoedigd door de aanwezigheid van alle teams en officials, vooral tijdens de avondbriefings gebeurde.. De briefings voor de observers vonden in dezelfde ruimte plaats voorafgaand aan de taskbriefing. Het toernooi werd gekenmerkt door veel regen in de vorm van zware buien die al tijdens de inschrijving iedereen naar binnen joegen. Door het wisselvallige weer was het voor de organisatie ook niet eenvoudig om de

wedstrijden uit te zetten. Bij de aanvang van iedere vaart was er dan ook wel sprake van uitstel van briefings en het afroepen van extra briefings zowel onderweg naar het gezamenlijke startveld als op het veld. Het aantal uit te voeren taken wijzigde zelfs onderweg naar het veld om op het veld nog gedeeltelijk

geschrapt te worden. En daarna werd de zwarte vlag gehesen. Vrijdagavond werd de vaart geannuleerd tijdens een briefing onderweg bij het sportveld in Geel. Zaterdagochtend was een veelbelovende start van het kampioenschap. Er staan 4 taken op het programma; 2 keer een Judge Declared Goal, een Elbow en een FlyOn. Op het Common Launch Area was het dringen. Het veld is niet echt ruim voor 19 ballonnen. Rutger Coucke, één van de launchmanagers, stond al geruime tijd klaar maar geen van de piloten wilde als eerste starten.  Daarop verzuchtte Rutger: “En straks willen ze natuurlijk allemaal tegelijk weg.” En dat was dus ook zo. Omdat er op het eerste goal een meetteam aanwezig was konden wij direct naar het tweede goal rijden waar onze observer de marker moest zien vallen. Voor de crew is dat iets minder leuk want de drukte bij zo’n verplicht goal is een schouwspel op zich. Nu worden

de mooiste foto’s gemaakt door de observers van het meetteam en de overige officials. Bij het tweede goal waren we als een van de eerste teams aanwezig maar al snel werd het razend druk op de kleine driesprong. De auto’s mochten soms niet doorrijden omdat de markers anders op het dak van de auto’s zouden kunnen

komen. Dan 5 km laag varen voor de eerste etappe van de Elbow. Het ging langzaam dus de crew kreeg de tijd om even koffie te drinken om daarna dicht bij de ballon te blijven. De druk liep weer iets op toen de marker er bijna uit moest. Dan moet je weer dichtbij zijn. Anders moet je gaan zoeken en dat kan veel te lang duren. Na de marker ging Johannes flink omhoog om de koerswijziging zo groot mogelijk te maken. Na iets meer dan 5 km hangt de ballon boven een bos. Wij kregen het niet voor elkaar om onder de ballon te blijven en hadden zelfs moeite om de ballon in het zicht te houden. Daarop werd besloten om de marker in het zicht van de observer op afstand uit te gooien.  Johannes heeft nog een foto van de plek genomen om later iets meer zicht op de locatie te krijgen. Wij zijn, via een bospad met loslopend jongvee, een stukje verder gereden en werden door Johannes gebriefd waar we moesten stoppen om een

weiland in te lopen. De marker was snel gevonden, de GPS coördinaten werden genoteerd en we gingen weer verder naar het einddoel van deze morgen. Na het spuiten van een kruis op de weg konden we een klein half uur wachten op de ballon. Op de laatste 300 meter werd de atmosfeer, door invloed van een doorbrekende

zon, onrustiger en dreef de ballon op 120 meter langs het kruis om een stukje verderop de landing in te zetten. Terug op het vliegveld kregen we te horen dat een ballon door gasgebrek een berekende landing in de top van een boom had gemaakt. Het was hier landen of mogelijke problemen krijgen met een hoogspanningsleiding.  De piloot is ongedeerd uit de mand en de boom gekomen; de ballon kon na een kleine reparatie bij de volgende vaart weer op het appèl verschijnen. In de lokale kranten werd geschreven dat de piloot te kampen had met een helium tekort. En toen kregen we zaterdagmiddag, terwijl we op de briefing wachtten, te horen dat er een paar uur eerder een vliegtuig van de airshow tijdens een demonstratievlucht voor de ogen van het publiek was neergestort op de airstrip. De piloot is in de loop van zondag overleden. Tijdens de briefing is de vaart van deze avond om meteorologische

redenen geannuleerd. Zondagmorgen gaf iedereen weer acte de presence op het appèl. De weersverwachtingen waren gunstig en de tasksheet gaf een Hesitation waltz en 2 maal een FlyOn weer. Op de Common Launch Area van vandaag was meer ruimte dan de vorige keer. De ballonnen werden in twee rijen

opgezet en ook nu weer maakte niemand haast om als eerste te vertrekken. De twee doelen waren uitgezet op kleine schiereilandjes in het recreatiegebied het Zilvermeer. In het water je marker droppen is out of bounds en levert geen punten op. Dit is één team overkomen. Wij waren door Johannes meteen naar het volgende doel gestuurd. Onderweg naar het tweede doel  kregen we te maken met een communicatieprobleem. Wij hoorden Johannes wel maar hij hoorde ons niet. En dat kwam het sterkst tot uiting op het moment dat het niet goed uitkwam.  Het bleek dat het gestelde doel niet haalbaar was en daarom moest de marker er uit maar wel in het zicht van de observer. En wij konden Johannes nu net niet duidelijk maken dat dat niet lukte. Hij heeft de marker zo gunstig mogelijk geworpen in een bosje, de GPS coördinaten genoteerd en is doorgegaan naar het laatste doel.

Pas daarna zijn we op het idee gekomen om de mobieltjes in te zetten in plaats van de radio. Achteraf bleek dat de batterijen van onze radio bijna leeg waren en dan kun je wel luisteren maar niet zenden. Eigen schuld dus. Wij zijn ook naar het laatste doel gereden, waar de observer een kruis op de weg heeft gespoten en we

moesten wachten op Johannes. Deze keer was de wind geen spelbreker en werd een redelijke score gezet. Johannes is geland in een weiland. Wij zijn naar de eigenares toe gegaan. Zij ging mee om te laten zien waar we het land in konden rijden. Toen bleek dat zij de toegang ook niet kon vinden en besloot ze terug te gaan om haar vader te vragen waar de toegang is. Vervolgens kwam ze niet meer terug. Dus hebben we de hele handel maar uit het veld gesjouwd en over het hek getild.  Daarna moesten we nog de marker van doel twee terugvinden. Het kostte Johannes 10 minuten om, met behulp van de GPS, naar het bosje te lopen waar de marker gelukkig niet in de top van de bomen was blijven hangen. De papieren werden vervolgens ingevuld onder het genot van koffie met koek waarna we terug konden naar Keiheuvel. Zondagavond werd de briefing eerst uitgesteld. Daarop de melding dat

we op het vliegveld zouden opstijgen. De volgende briefing werd op de parkeerplaats gehouden, vervolgens uitgesteld om, nadat de lokale ballonvaarders weer uit het zicht waren verdwenen, te melden dat de vaart afgelast werd. En dat was voor het publiek opnieuw een teleurstelling. Voor alle teams was dit wel weer een

voortreffelijk moment om bij te praten, sterke verhalen te vertellen of gewoon een beetje te dollen. Maandagmorgen zag het weer er wat dreigend uit en het was ook niet echt helder. Er werden tasksheets uitgedeeld en na de briefing gingen we naar een tussenstop in de buurt van een startveld. Daar werd de briefing uitgesteld voor 15 minuten, gevolgd door een uitstel van 10 minuten. De task werd gedeeltelijk geschrapt en we gingen naar het startveld. De ballonnen werden voorbereid maar de envelop bleef wel in de tas. Vertrouwen hadden we er niet echt in. Weer een briefing met weer uitstel. En de volgende melding was de zwarte vlag. Maandagavond werd de vaart op de eerste briefing geannuleerd. Cees van Helden gaf op zijn eigen ludieke manier uiting aan het gebrek van een geluidsinstallatie en deelde medailles uit aan de organisatie voor het behalen van de meeste briefings tijdens een toernooi. Dinsdagmorgen

was iedereen aanwezig voor het laatste appèl. Bij het afroepen van nummer drie, Mathijs de Bruin, zorgde Mathijs voor een verrassing. Hij gaf aan dat dit de laatste keer was dat hij zich op een kampioenschap meldt als zijn nummer geroepen wordt. Na 28 jaar en evenzoveel kampioenschappen vindt hij het genoeg en neemt hiermee afscheid van het actief wedstrijdvaren. Dat hij het er moeilijk mee had bleek al eerder.

 

  

Vlak voor de briefing zat hij voor zich uit te staren terwijl zijn laptop aan het starten was. Hij was er duidelijk al mee bezig. Ik denk dat veel mensen hem, zijn vrouw Leny en zijn crew wel zullen missen in de komende kampioenschappen. Na het afroepen van de deelnemers werd ook deze vaart geannuleerd.

Een nieuw fenomeen is de opkomst van de laptop naast de bekende kaart. Meerdere teams gebruikten nu een laptop en ik moet toegeven: het ziet er gelikt uit en geeft je heel veel extra informatie maar het kost wel weer het nodige geld. En ik weet niet hoe de piloten zullen presteren als de batterijen het onverhoopt laten afweten. Maar dat steeds meer laptops gebruikt gaan worden is duidelijk te merken aan alle reacties die ik heb gehoord. Maar in dit gebied met veel dorpjes en heel veel kleine straatjes en paadjes was het lastig kaartlezen. En dan kun je met de laptop toch mooi inzoomen op de kaart waardoor alles wel weer een stuk duidelijker wordt. Voor de piloten vormen daarnaast ook de vele bovengrondse leidingen een obstakel waar je heel goed op moet letten. Het toernooi is gehouden met twee vaarten en zeven taken. Wij hebben het gevoel dat de wedstrijd eigenlijk niet is gestreden. Alle

teams hebben niet goed kunnen tonen welke kwaliteiten ze werkelijk in huis hebben. Daarvoor zouden nog twee vaarten nodig zijn geweest. En dan was er een reëlere eindstand uitgekomen dan nu het geval is. Maar bedenk wel dat enkele piloten altijd bovenin het klassement eindigen. Maar hoe dan ook: wij zijn blij dat we er bij waren en alles hebben ervaren. En daarom willen we iedereen bedanken die dat mogelijk hebben gemaakt en die er aan mee hebben gewerkt. De total score vind je hier.   Marc de Vries

    

24

Warsteiner Achterhoek Ballooning


Tekst en Foto's: Antonio Biasioli

    

Op zaterdag 19 augustus 2006 vond de 8ste editie van de Warsteiner Achterhoek Ballooning plaats, ditmaal op een nieuwe en schitterende locatie. De Ballonboerderij Ticheloven te Sinderen/Varsseveld was het decor voor een tikkeltje 'herfstige' ballonmeeting. Het programma bood spek voor ieders bek: ook de Volvo Touring

the Cars had dit jaar de Ballonboerderij uitverkoren, en vanaf de ochtend kon het publiek een prachtige parade van Oldtimers bewonderen. s'Namiddags stapelden de regenwolken zich echter op en  kwamen onheilspellend aandrijven, terwijl op de terreinen van de Ballonboerderij het eigenlijke Ballonfeest van start ging. Het is moeilijk weerstaan aan een uitnodiging van Marjolein (die ik beschouw als de Koningin van de Europese vrouwelijke piloten), en zo komt het dat ook ik het kleine paradijs te Sinderen (NL) ben gaan opzoeken. Temidden de groene velden van Varsseveld, dichtbij de Duitse grens, maakten 25 ballonnen zich op voor de vaart, waaronder de splinternieuwe Warsteiner van Marjolein, de Special Shape Robijn en de nog steeds oogverblindend mooie Haan van Alex Jan Barends. Vòòr, tijdens en na de vaart werden piloten en gasten in de Bistro de Ballonnerie verblijd met een

rijkelijk buffet en Warsteiner-bier a volonté. De locatie is prachtig: de Ballonboerderij heeft een restaurant, speel- en beeldentuin, vergaderruimte, kamers en twee grote terreinen van waaraf de ballonnen opstijgen. Het loont werkelijk de moeite even langs te rijden met de aanhanger!   Antonio Biasioli

    

    

25

LUXGSM Trophy & WHGP in Echternach


Tekst: John Vercruyssen, Foto's: Johan Hetebrij

    

Van 26 tot 30 juli vond in Echternach in Groot Hertogdom Luxemburg zowel de LUXGSM Trophy als de Hot Air World Honda plaats. Aan de wedstrijd deden 35 piloten mee en aan de fiësta 12 teams. De fiësta ballons zijn degene die gedurende de vier dagen vanaf het meer van Echternach vertrekken voor het grote publiek. Deze

ballons zijn grotendeels ballons van de LUXGSM Trophy sponsors waaronder twee special shapes namelijk de Japanse Honda Asimo ballon, welke identiek is aan de verwoeste Zwitserse Asimo ballon, maar waar het blauwe deel bij de Japanse roze getint is. Intussen is er in Zwitserland ook een nieuwe Asimo Shape aangekomen. Uiteraard was ook de enige Luxemburgse shape aanwezig namelijk de Mag-Lite shape, dit is een gewone ballon met zaklampjes aan de zijkanten bevestigd. Op woensdag 26 juli werd van start gegaan met de openingsceremonie op de marktplaats van Echternach. De ceremonie startte omstreeks 18.00 uur, in tropische hitte, met de voorstelling van de 35 deelnemende piloten uit 17 verschillende landen. Zo zijn er onder andere piloten uit Rusland, Italië, VS, Zweden, Japan, UK, … en uiteraard voor België Philippe De Cock en voor Nederland Jan Fokken. De ballonteams kwamen

aangereden en werden voorgesteld waarna de piloot naar het podium begeleid werd en zijn mandnummer in ontvangst mocht nemen. De piloten werden uiteraard door de talrijk opgekomen pers gefotografeerd en als afsluiter werd een groepsfoto genomen. Intussen werd de splinternieuwe LUXGSM gevuld en klaar gemaakt

voor de doop die uitgevoerd werd door de burgemeester van Echternach, Marc Diederich. Daarna werd ook de Russische ballon rechtgezet, waarna beide ballons vanuit het historische marktplein opstegen. De volgende ochtend omstreeks vijf uur vond de eerste wedstrijdbriefing plaats voor de eerste vier opgaven. Omstreeks 07.00 uur stegen de piloten elk individueel op vanuit verschillende plaatsen in de omgeving van Christnach om zo op hun doel af te varen. Prachtige zonsopgang en omgeving om te varen, één met de natuur. Indrukwekkende beelden van al die race ballons die één voor één uit het niets het luchtruim kiezen en enkele minuten later als één zwerm de lucht kleuren. Voor de eerste drie opgaven eindigden als eerste Uwe Schneider, tweede Markus Pieper en als derde Jan Fokken. De drie piloten stegen samen vanaf hetzelfde weiland op. ’s Middags omstreeks vijf uur

vond de tweede briefing plaats met drie nieuwe opgaven. Het weer was die avond vrij wisselvallig, maar omstreeks half acht werden de ballons toch recht gezet. De Asimo en de Mag-Lite shape waren van de partij. Groot spektakel kwam er van de andere ballons die zorgden voor een splashdown in het meer, wat voor heel wat bewondering zorgde bij de bezoekers. De volgende ochtend vroeg op voor de ochtend briefing maar ik

kwam te laat in verband met autopech. Gelukkig zag ik de ballons nog net opstijgen. Ik zag de Mag-Lite shape die slechts een 20tal minuten gevlogen had en op 100 meter van zijn opstijgplaats over het meer in een weiland naast het opstijgterrein landde. Eind resultaten van de LUXGSM TROPHY; op de eerste plaats de Amerikaan Joe Heartsill, als tweede Marcus Pieper en als derde eindigde de Britse Lindsay Muir. Voor België eindigde Phillippe De Cock op de 17de plaats en voor Nederland Jan Fokken op de 21ste plaats. Voor de 2006 World Honda Grand Prix als winnaar de Duitser Uwe Schneider, op de tweede plaats tevens Duitsland met Markus Pieper en als derde de Spanjaard Javier Tarno. Daar eindigde Nederland met Jan Fokken op de 8ste plaats en voor België Phillippe De Cock wederom op de 17 de plaats.

  

John Vercruyssen

    

26

Gordon Bennett Team Sweich 3


Tekst en Foto: Stefan Zeberli

    

Team Schweich 3 neemt na twee jaar onderbreking weer deel aan de Gordon Bennett. Onze voorbereiding begonnen al in het voorjaar. Allereerst moest ons materiaal weer opgepoetst worden. We wilden onze

racemand opnieuw construeren, maar dit project kwam even weer in de ijskast. Pas na deze race zullen we beginnen aan de bouw van de nieuwe mand. Onze eerste briefingen met de meteorologen Dr. Manfred Reiber en Daniel Gerstgrasser hebben al in april plaatsgevonden. Ons materiaal hebben we in juli samengesteld en enkele weken geleden hebben we het nieuwe zonnepaneel binnen gekregen en ook al geinstalleerd. Op dit moment is bijna alles klaar voor de start. Ons team bestaat uit twee piloten, Kurt Frieden en mijzelf, Stefan Zeberli en 3 crewleden. We hopen natuurlijk op perfecte weersomstandigheden. Het beste zou wel noordwestenwind zijn. Het wedstrijdgebied loopt tot in Turkije. De maximale afstand in deze richting zou iets van 2000 kilometer kunnen bedragen. Bij een zuidwestelijke stroming is dit ongeveer 1500 kilometer. We hopen natuurlijk op een beetje stevige

wind. Ik verheug me nu al op dit grote avontuur. Het is elke keer een onbeschrijfelijk moment als je voor veel publiek op het podium wordt gezet en dan de lucht in gaat onder begeleiding van het nationale volkslied.  Stefan Zeberli

    

27

Introductie Join2Jump


Tekst: Robert Wilmer, Foto's: Bennie Bos en Marc Lammers

    

Maandag 21 augustus 2006 was het eindelijk zover. De splinternieuwe Join2Jump trailer komt langzaam in beweging vanaf de Boergoorn in Assen op weg naar Twente Ballooning 2006. Gelukkig heeft de onlangs aangeschafte Rocky geen enkele moeite om het bijna 2 ton zware gevaarte naar het Hulsbeek in Oldenzaal te

trekken. Het terrein van Twente Ballooning 2006 wordt de komende week de officiële testsite voor Join2Jump. Bij aankomst in Oldenzaal treffen we een nog enigszins verlaten Hulsbeek aan. De eerste bezoekers zijn Johan de Vries en Huub (beheerder van het Hulsbeek) die ons een warm welkom heten. Zoals eerder besproken met Johan rangeren we als eerste de podiumtrailer naar het strand. Gelukkig neemt een grote shovel dit klusje over van de Rocky. Het gaan nu een paar spannende dagen worden, want niet alleen ziet Join2Jump hier het levenslicht, ook de complete certificering van de installatie zal in Oldenzaal plaatsvinden.  De hele maandag, deels in de stromende regen, hebben we nodig gehad voor het afmonteren van de ballon. Talloze lijnen en harpen van de storm- en windverankering worden aangebracht. De werkzaamheden verlopen voorspoedig en rond de avond is alles klaar. Dinsdag

22 augustus hebben we als eerste de partytent verplaatst, want handig als we zijn hebben we die op afschot geplaatst en modderstromen vielen ons maandagavond ten deel. Dinsdag klokslag 08:00 uur, met de tent net op z’n nieuwe plek en de koffie klaar, komt Maarten Verheyen van AIB Vinçotte Nederland het terrein

oprijden. Na de kennismaking begint de minutieuze klus van de keuring. Ieder onderdeel van de installatie wordt gecontroleerd en dient voorzien te zijn van een certificaat. Nadat alle werkzaamheden klaar zijn maken we een nieuwe afspraak voor de ingebruikname. We hebben ons huiswerk goed gedaan, de keurmeester is tevreden. We voldoen nu aan alle wettelijke eisen gesteld in het “Besluit keuring speel- en attractietoestellen”. Inmiddels is ook het gas gearriveerd op het Hulsbeek, 4 bundels met in totaal 436 M3 helium zijn direct vanuit Duitsland, door een zeer charmante chauffeuse, naar Oldenzaal gebracht. Met ingang van het seizoen 2006 heeft Air Adventures Nederland een contract met het zeer enthousiaste Westfalen Gassen. Gerry Nordkamp (directeur Westfalen Nederland) &  Richard Dommerholt (hoofd verkoop) hebben een deel van het helium gesponsord voor deze “acte de precense”

van Join2Jump, super!! Op woensdag 23 augustus wordt de ballon eindelijk gevuld, waarbij we werden ondersteund door mensen van de luchtmachtbasis Twente. Veel dank aan Erik en Michel voor alle hand- en spandiensten. Voor mij echt spannend om voor het eerst de 9 meter grote ballon te zien verrijzen,

in bedwang gehouden door een fantastische crew en vele zware ballastzakken. Nadat de laatste bundel is leeggestroomd spoelen we de lierkabel op en voor het eerst hangt Join2Jump boven de podiumtrailer, precies zoals het is bedoeld. Begin van de middag beginnen we met testdraaien. De volledig frequentie- en PLC gestuurde lier laat de ballon stijgen tot een duizelingwekkende hoogte van 80 meter. Plots komt Johan de Vries aangelopen: Een verontrust telefoontje van de luchtmachtbasis, er zou een grote gele ballon zijn losgeraakt. Johan kon ze geruststellen, Join2Jump is geboren en meteen al spraakmakend…. Vanaf dat moment kon Twente Ballooning niet meer stuk. Alle avonden mooi weer en Join2Jump is doorlopend de lucht in geweest. Uitsluitend in superlatieven kwamen mensen beneden. Een dolenthousiast Nederlands en Duits publiek. Ook Rien Jurg heeft zijn Twente Ballooning

vanuit de lucht kunnen bekijken. Een bijzondere ervaring vond hij het. Terug op moeder aarde werd hij opgewacht door Miriam, zijn dochter en Jacqueline die aansluitend ook het luchtruim kozen en genoten van het uitzicht. Waarom begin je eigenlijk aan zo’n project? We merkten dat zelfs na 5 jaar Jumping Balloon er

altijd veel belangstelling bleef van bedrijven voor bijzondere marketing instrumenten. Zeker de Douwe Egberts tour in 2005 heeft dat bewezen. Jumping Balloon werd echter te ingewikkeld. Er is veel crew voor nodig, slechts één persoon kan tegelijk in de lucht en de stijghoogte is maximaal 50 meter. Dat moest beter kunnen, daarom nu Join2Jump. De lier doet het werk, twee mensen gaan tegelijk naar boven, garantie voor meer fun en succes. De ballon is ook nog eens veel groter en gaat hoger. Kortom Join2Jump is een fantastisch marketing instrument en kan worden ingezet voor spraakmakende reclame doeleinden. Grenzen worden alleen bepaald door de grenzen van de eigen fantasie. Join2Jump = Beleveniseconomie. Hoeveel effectiever kan het nog. Join2Jump is ook synoniem aan krachtige evenement marketing en ideaal voor het behalen van meetbaar succes bij de promotie van een product of dienst.

Join2Jump vormt de unieke combinatie van een reclameplatform op 80 meter hoogte en een “adventure” voor alle leeftijden en doelgroepen. Iedereen kan het beleven, zelfs als je last hebt van hoogtevrees. Hoe is Join2Jump stand gekomen? Dit project is het resultaat van een zeer intensieve samenwerking tussen vele bedrijven en een geweldig team, waarbij mijn bijzondere dank uitgaat naar Wim, Wil en Gerbrand.

    

    

In maart 2006 hebben we de formele “kick off” gegeven voor dit bijzondere project, dat al lange tijd op stapel stond, als de volgende stap na Jumping Balloon. Nadat de project begroting was vastgesteld en de financiële middelen geregeld, kon met de bouw worden begonnen. De speciaal voor Join2Jump ontworpen trailer & lier zijn gebouwd door respectievelijk Dijkstra Constructiewerk te Assen en de Stokvis Group. VM Lifting Gear heeft de kabelgeleiding gemaakt en de Fa. van Echten de RVS ring waaraan de passagiers hangen. Sign*A*Rama Assen en Utilis Communicatie hebben gezorgd voor de complete huisstijl samen met

kunstenares Anky van Riet. De ballon heeft een diameter van 9 meter en een inhoud van 380M3, genoeg om alle materialen en twee volwassen passagiers een “bird’s eye” view te geven. De ballon heeft een ingenieus wind en stormverankering systeem, dat het mogelijk maakt om de ballon gevuld te laten, ook bij harde wind. De lier vormt één geheel met de podiumtrailer en deze laatste dient tevens als grondanker voor de ballon. De elektronische gestuurde lier kan de ballon vieren met 40 meter per minuut en inhalen met 20 meter per minuut. Aan de ballon kan een reclamedoek worden bevestigd met een omtrek van 28 meter en een hoogte van twee meter. We hebben een speciaal “banner” ophangsysteem ontwikkeld, waardoor het zelfs mogelijk is om tussentijds reclamedoeken te verwisselen (meer sponsors tijdens één evenement is mogelijk). U kunt Join2Jump huren voor één of meer

dagen, voor b.v. een spraakmakend marketing evenement. Join2Jump is daarnaast ook een product van Air Adventures Nederland, dat u zelf kunt exploiteren. Bent u de eigenaar van een attractie park, mega camping, of outdoor bedrijf dan is Join2Jump misschien iets voor u. Neem voor meer informatie contact op met Air Adventures Nederland, contactpersoon: Robert Wilmer, tel.: 050–50 333 44 of via e-mail Zie voor meer informatie ook onze website. Met dank aan Bennie Bos die deze publicatie mogelijk maakt.  Robert Wilmer

    

28

Twente Ballooning


Tekst en Foto's: Bennie Bos

    

We waren aan de late kant, de helft van de ballonnen stond al overeind en de eerste zweefde al gracieus over ons heen. Men had besloten om zo snel mogelijk na de briefing op te bouwen omdat er een vaarbaar gat van twee uren ontstaan was tussen de buien waarvan men graag gebruik wilde maken. Donderdag 24

augustus, de kerkklok van Oldenzaal slaat 7 keer. De place to be, Twente Ballooning 2006. Ik maak snel wat foto’s. Schud, zoals elk jaar als traditie hier, de hand van Harry uit Hupsel, en loop nog geen 3 minuten op het veld als ik de Spanjaard Anulfo Gonzáles startklaar zie staan in de LG telefoon special shape, een immense ballon. Ik stap nog even op hem af om hem een goede vaart te wensen en gelijk krijg ik het verzoek om in te stappen. Toen hij echter ook Nienke zag lopen, verviel direct het aanbod weer en moest zij bij hem instappen en kon ik aan boord gaan van zijn andere ballon, de shape met de 3 telefoons rondom. En ik maar denken dat ik de knapste van het stel ben, ik ben toch ook blond. De zon hadden we vandaag nog maar heel weinig gezien, maar net op dit moment begroet zij alle ballonnen met vriendelijke stralen. De Spaanse piloot van mijn ballon heet Germán Rodero, met een

Spaanse klank. Ik noem hem Herman, voor het gemak. Anulfo vertrekt als eerste van de twee onder luid applaus van het publiek wat langs de afzetting op het Hulsbeek staat te genieten. Direct daarna ontstijgt Germán het vaste land en heb ik een mooi overzichtplaatje van de aanwezige ballonnen op het startveld.

  

    

Zoals gezegd, ik had nog niet eens de tijd gehad om rond te lopen. Vanuit de lucht zie ik vele bekenden welke ik nog niet eens de hand heb kunnen schudden. Dat haal ik morgen wel weer in. Het luchtschip ligt nog plat en op het strand zie ik de nieuwe knalgele Join2Jump helium ballon van Robert en zijn vrienden. Eénmaal

airborne steekt Germán een sigaretje aan en hangt relaxed over het lage mandje. Spaans spreek ik amper, ik ken enkel “Dos cerveza por favor” (twee bier alstublieft). De Engelse taal is ook niet echt de hobby van Germán. Toch proberen we zo goed als mogelijk een gesprek te voeren. Hij verteld me dat dit één van de laatste vaarten is van de telefoon special die naast ons hangt omdat morgen de nieuwe LG Chocolate telefoon special voor het eerst geinflate wordt bij de Cameron fabriek in Bristol. De first inflate foto’s heb je al kunnen zien bij de nieuwe ballonnen. De ballon zal daarna direct opgestuurd worden naar Spanje en zal zijn eerste optreden hebben in het Duitse Warstein tijdens de grote meeting in September. Het team zal daar waarschijnlijk na het eerste weekend op dinsdag arriveren. Het moet zeker winstgevende reclame zijn voor LG want de telefoon shape maakte pas in

Januari dit jaar zijn Maiden Flight in het Zwitserse Château-d'Oex. De ballon zal enkel in Europa ten tonele verschijnen omdat deze gefinancierd wordt voor de LG Europe Tour. In Albuquerque zul je hem dus niet aantreffen. We maken een mooie vaart, het is enkel een beetje heiig in de verte. Germán doet zijn best om

vlak bij Anulfo te blijven. De jongens weten precies dat een setje ballonnen meer aandacht trekt dan een enkele ballon. Het wordt een spel, Anulfo daalt naar een snellere windlaag aan de grond en hij vaart onder ons door. Hermán roept even later via de radio enkel Spaanse kreten waarvan ik enkel “rapide” begrijp en dat zal ongetwijfeld iets van “snel” betekenen. Even later zie ik hem de parachute iets open trekken waardoor we snel zakken en weer bij elkaar drijven. Erg leuk. Germán vertelde me dat hij ook aan wedstrijden doet, dat verklaard een heleboel. De ballon waar ik in vaar is van het type 77 maar door de 3 telefoons aan de zijkanten is het een 90er geworden. Achter mij zie ik nog steeds het startveld waar vandaan onder andere, naast de normale ballonnen, de Bup en de Jaguar specials opstijgen. Het valt me op dat de telefoon shape regelmatig slingert, en daarmee bedoel ik alsof hij net

met de mand de boomtoppen had geraakt. Dit komt dan waarschijnlijk door het lange model van de ballon. Onze ballon vertoonde ook een verschijnsel, hij draaide regelmatig om zijn as. Links en dan weer rechtsom. Dat komt dan natuurlijk omdat de wind tegen één van onze uitsteeksels aanblaast als we in een andere

windlaag komen. Er komt een landingsveld in zicht en beidde piloten sturen dusdanig dat ze naast elkaar uitkomen. Nienke gaat als eerste aan de grond. Onze ballon komt op hetzelfde veld zoals gepland, echter de bomenrij loopt in een punt naar binnen. “Problem??” vraag ik. “Hold on” zegt Germán en trekt op 30 meter hoogte de chute gedeeltelijk los waardoor we snel dalen en met een kleine stuiter op de grond slaan. Perfecte landing op een mooi groot maar nat veld. De hele boerenfamilie komt direct kijken en vind het buitenlandse bezoek prachtig. Nienke regelt de contacten met de boer, want de man kent geen Engels. Ze verzorgt de landingsregistratie en het boerenpakket. Germán gooit zijn shirt uit en er verschijnt een behoorlijk behaard bovenlichaam waarna hij op de ballon duikt om deze in te pakken. “I’m gonna take a picture of the monkey” schreeuw ik. Dat begreep hij wel, zijn

crewleden hadden de grootste lol. Na terugkomst op het Hulsbeek kreeg Nienke diverse zoenen, ik kreeg niks. Voor de vrijdag verscheen vlak na de middag de code groen op de website van Twente Ballooning, een teken dat er prima condities voor die avond werden verwacht. Nu waren we uiteraard ruim op tijd en konden we

even een bezoek brengen aan Robert Wilmer met zijn Join2Jump ballon, een splinternieuwe heliumballon welke met een lier naar 80 meter hoogte wordt gebracht. Op deze hoogte kun je werkelijk heel ver kijken. Robert geeft ons een volledige toer rond de installatie. We krijgen uitleg over de ballon, de strenge keuring, de lierinstallatie en het elektrische gedeelte. Twee mensen worden in een harnas gehesen en kunnen dan naast elkaar plaats nemen. De frequentieomvormer regelt dat ze in het begin mooi langzaam vertrekken waarna de snelheid toeneemt. Als ze bijna op hoogte zijn, schakelt de elektronica traploos over op een lagere snelheid en stopt op 80 meter hoogte. Een erg leuke attractie en het team mocht zich dan ook verheugen op veel belangstelling. De gasvulling werd gesponsord door Westfalen Gassen, een perfecte combinatie. De pilotenbriefing onder meteoleiding van Ab Maas vindt

plaats op het startveld bij de prachtige wagen van het Festo luchtschip. De omstandigheden om te varen zijn prima in orde, men houdt uiteraard nauwgezet de verplaatsing van de buien in de gaten. Er kan gevaren worden en zelfs de geplande nightglow voor vanavond lijkt niets in de weg te staan.

 

  

In no-time staat alles overeind. Langs de omheining veel publieke belangstelling, ook zij hadden blijkbaar vertrouwen in het weer van vanavond. Veel mensen waren speciaal op deze avond gekomen om ook van de nachtelijke lichtshow langs het water te gaan genieten. Plots zie ik wat blonde haren wapperen uit een

mandje wat zojuist vertrok. Nienke was bij Gérman ingestapt en ging nogmaals de fiesta van boven bekijken. De richting was nu anders als gisteravond en alles ging nu richting Oldenzaal City, recht over de kerk. Nienke slaagde er in om enkele mooie foto’s te maken van de LG telefoon boven de stad. Ik genoot ondertussen gewoon even verder van al dat moois wat hier enkel door hete lucht de hoogte in ging. Toen het startveld weer leeg was, maakte het luchtschip zijn laatste rondje. Miriam Jurg, de dochter van Rien, stapte samen met een collega in de comfortabele gondel en had er duidelijk zin in, giegel, giegel. Voor de nightglow op deze locatie moet je enkele voorbereidingen treffen. Uiteraard eerst in verband met het weer een stuk plastic, want het gras was nog nat. Een kleed om op te zitten en wat eten en drinken want je moet er op tijd zijn omdat anders de gehele overkant van het meer vol

staat. De locatie is namelijk prachtig omdat de ballonnen aan de andere kant van het meer worden opgesteld en je zo een prachtige weerspiegeling hebt. Een statief is een must als je scherpe foto’s wilt maken want de sluitertijd van je camera ligt tussen een halve en 4 seconden. Ik liep samen op met Neerlands grootste

ballonspotter Johan Hetebrij en we hadden tijd zat nu om even bij te kletsen. Vlak voordat de nightglow zou beginnen heb ik maar eens een telefoontje naar Nienke gepleegd en ze bleek allang terug te zijn. Madam zat in de VIP tent op het startveld en vermaakte zich prima met de Spaanse en Belgische teams. De voice van Rien Jurg Promotions schalmde over de luidsprekers, Tanja legde uit dat op veler verzoek de nightglow weer hier op de vertrouwde locatie aan het water was. Vorig jaar deed men het voor proef op het grote startveld maar vele vonden dat geen verbetering. Tanja wenste iedereen heel veel plezier en startte de show. Vlotte nummers werden afgewisseld met rustige ballads en regelmatig spoot het vuurwerk omhoog wat een zeer bijzonder plaatje gaf. De kade was afgeladen vol en iedereen vond het prachtig. De Grande Finale was schitterend. Na afloop nog even langs de VIP tent want de

barbecue stond nog aan en ik had wel lekkere trek. De Spanjolen waarmee mijn dochter een vaart had gemaakt waren al druk aan het mixen met flessen cola en wijn, de stemming zat er goed in. Zaterdag de laatste avond voor Twente Ballooning en ook vandaag leek het met het weer goed te komen. Code groen

was al op tijd gegeven. Die middag had men nog wel een enorme regenbui op de kop gehad, maar het grasveld had dit prima verwerkt. We liepen nog even bij Join2Jump langs, de gele heliumballon. Het bleek een groot succes te zijn, de mensen vonden het prachtig. Robert nodigde Nienke en mij uit om ook een keer aan de kabel omhoog te gaan en ik stelde hem voor om dat dan maar tijdens het opstijgen van de ballonnen te doen zodat ik 2 vliegen in één klap kon slaan. Ballonfoto’s van 80 meter hoogte is zeker de moeite. Het luchtschip draaide allang zijn rondjes voordat de teams uberhaupt op het veld waren. Prachtig door de zon beschenen hing deze zilveren sigaar in de lucht. Johan de Vries kondigde de ballonteams stuk voor stuk aan waarna zich het veld weer vulde. Ook vanavond veel publiek langs de baan. Jacqueline, de rechterhand van Rien, had voor de hoffotografen van Twente Ballooning ruimte

gereserveerd op de beste locatie die maar mogelijk is voor een ballonevenement. Het luchtschip werd op een zijveld naar beneden gedirigeerd waarna we konden instappen. Na het wisselen van 2 gasflessen steeg Heimo op en bracht ons boven het startveld waar de ballonnen net in lange stroken waren uitgetrokken.

   

   

Mister Bup ziet er op deze manier niet uit. Op 20 meter hoogte toerden we over de ballonteams, en er werd flink wat over en weer gezwaaid. Ook voor het publiek is dit een prachtig vermaak. Als de ballonnen overeind komen, zorgt ook Heimo dat hij niet meer in de weg hangt met dit enorme gevaarte. Als een havik koersen we

nu rond het veld. Het is een prachtgezicht vanaf onze eretribune, al die bonte toppen van de vele ballonnen. De ballon van Koopmans vertrekt als eerste waarna het feest niet meer te stoppen is. Het is een geweldige avond als alle ballonnen net als gisteren weer recht naar de kerktoren van Oldenzaal drijven. Als uiteindelijk na een uur ook Lenny zijn prachtige Mister Bup langzaam laat stijgen is de vreugde compleet. Vrolijk lachend drijft het beestje langs ons en laat een leeg startveld achter. We hebben nu weer alle ruimte om te landen en even later staan we weer met beidde benen op de grond. Ik geef Jacqueline een dikke pakkerd voor onze exclusieve fotoplaatsen en feliciteer Rien met een geweldige 16e editie van Twente Ballooning. Hij kon zich niet heugen wanneer de laatste keer was geweest dat werkelijk op alle avonden alle ballonnen inclusief de specials op waren gestegen. En dan ook

nog die prachtige nightglow. De weergoden waren Rien Jurg Promotions zeer gunstig gestemd geweest. De dagen die volgden waren weer allemaal rampzalig wat het ballonweer betrof. We hadden nu wel onze jump onder de gele helium ballon gemist, maar Robert was ons zeker niet vergeten. Het was nog steeds druk bij Join2Jump en we moesten even op onze beurt wachten (zoals het hoort) maar toen konden ook wij genieten van het hangen onder een bel helium waarmee we langzaam opstegen naar 80 meter hoogte, een hele belevenis. Life is good.    Bennie Bos   

   

  
    

29

Tot Slot


Tekst: Bennie Bos, Foto: Christoff Deyaert

    

Dat het leven van ballonvaarders niet altijd over rozen gaat bewijst deze foto die geschoten is tijdens de ballonmeeting in Eeklo. Je ziet de ballonpiloot Marc Verhelst met alle Belgische kandidaat Missen. Met het zweet op zijn voorhoofd moet hij 3 dames kiezen die met hem de lucht in mogen. . . . . . .
Dan wil ik nog even enkele websites noemen. Allereerst gammelemandje.nl, dit zijn crewleden die zich aanbieden om te crewen. Jacco Verhaaf heeft zijn site overgezet van het storende .TK naar .NL op jaccoballonfan.nl, Ook bij hem een verslag van Trier.

Maar liefst drie nieuwe fotoseries staan op mijn eigen HOTAIR.NL klaar bij Ballooning Pictures. De gasstart van Teuto, de fiesta in het Duitse Trier en natuurlijk Twente Ballooning. Ook Airdreams van mijn dochter heeft weer nieuwe foto's. Zo, en nu eerst de tent van zolder want . . . Big Fiesta !! Heb je iets leuks, stuur een mail naar info@hotair.nl   Bennie Bos