Hot Air Magazine 89 - Oktober 2009 - Jaargang 8

 
   
One Day Fly 2009
 
Tekst en Foto's: Bennie Bos
 

We mogen weer terugkijken op een oergezellige ODF 2009, de One Day Fly vanuit het mooie Buren in het Westelijk Rivierengebied. Maar liefst 17 teams hadden zich ingeschreven voor deze wedstrijd die mee telt voor de nationale selectie van de piloten. Rutger Coucke is aangewezen als competitieleider met links en 

rechts van hem de dames Sanne Haarhuis en Judith ten Brummelhuis. De coördinatie over de 17 observers wordt door Marlène Cornelis en Lex Maat uitgevoerd. Kortom, een hoop leuke mensen met gelijke interesse op een prachtige door bomen omzoomde locatie in het Gelderse Buren, de blokhut in het Plantsoen. Het motto van de organisatie: ”Wij doen ons uiterste best om het iedereen naar de zin te maken, als u zelf met goede zin naar Buren komt, helpt dat zeker deze wedstrijd weer tot een geslaagd festijn te maken”. Het was de eerste keer dat deze ééndaagse ballonwedstrijd zich over zoveel teams mocht verheugen. Vrijdags werd de knoop doorgehakt over een Go/NoGo. Een lastige beslissing want er zou de komende ochtend landelijk op veel plaatsen mistbanken kunnen ontstaan en dat zou de

wedstrijd kunnen verstoren. Een aantal grote ballonbedrijven had hun vaarten voor de zaterdagochtend al gecanceld maar er kwam toch een Go voor de ODF 2009. Ons team bestaat uit enthousiast piloot Jean Louis Becker, Chief Crew Bennie Bos (mijzelf) en chauffeur en topcrew eerste klas, Jeroen Schrijver.

   

    

Onze ballon, de PH-VIP, werd beschikbaar gesteld door A3 Ballon, de bus door collega piloot Huib Holsteijn, waarvoor onze oprechte dank. De Garmin navigatie leidt ons keurig naar Buren, JL is echter vergeten de instelling “veerboot” weg te vinken, wat er in resulteert dat we in alle vroegte in het donker via het pontje

naar de overkant moeten, gelukkig is de goede man al wakker en arriveren we precies op tijd voor de ochtend briefing. Na het welkomstwoord en de huishoudelijke regels wordt de flightdata besproken. Er prijken 2 opdrachten op de tasksheet, te beginnen met een Elbow, gevolgd door een Fly-On. De Elbow opdracht bestaat altijd uit 3 punten, waarbij het CLP (Common Launch Point) ofwel ons startveld het eerste punt is. De andere 2 punten moeten dan via een marker met, in ons geval, een minimale onderlinge afstand van een kilometer worden gezet. De beste Elbow maak je door vanaf het startveld een kilometer weg te varen, daar je eerste marker te droppen en weer terug te varen naar het startveld voor de tweede marker. Die ideale mogelijkheid heb ik echter nog nooit meegemaakt. De aangekondigde

mist is op het startveld niet aanwezig maar de wedstrijdleiding heeft via een autoritje al vastgesteld dat de situatie er buiten het veld anders uitziet. Er komt een extra veldbriefing om 08.00 uur. In verband met de zeer zwakke wind wordt de tasksheet over de kop gegooid en veranderd in een Maximum Distance.

   

    

Daar komt dan direct een protest op om dit te veranderen in een Maximum Distance Time, waarbij alle deelnemers dezelfde tijdsperiode hebben om hun marker af te zetten. Deze tijd wordt gezet op 45 minuten. Omdat men buiten het veld nog steeds hardnekkige mist waarneemt, wordt wederom tot een extra briefing

besloten en deze wordt daarna nogmaals om dezelfde reden uitgesteld tot 09.00 uur waar de wedstrijd uiteindelijk in verband met de mist wordt gecanceld. Zijn we daar zo vroeg voor opgestaan?? Op de vraag of we een vrije vaart mogen maken volgt een positief antwoord. Op de koppies van alle deelnemers was duidelijk te lezen wat er nu ging gebeuren. Op één na werden alle ventilatoren aangetrapt en de ballonnen gevuld met als prachtige resultaat dat het even later bont kleurde van de ballonnen boven het Plantsoen, wat een vrolijkheid, heerlijk. JL neemt onze toegewezen observer Johan uit Breda mee aan boord en ook mijn collega crewlid Jeroen kan instappen. Ik ben bereid om wel even alleen te volgen, snel zal het daarboven toch niet gaan. JL besluit wat doelen uit te zoeken om aan te

varen. Via de radio communiceren we de gegevens en rijdt ik naar de kruisingen toe waar ik mijn wedstrijdkaart op de centre-lines leg als doel. Dat gaat zo slecht nog niet, ik zie echter wel dat op het onderdeel marker-slingeren nog wat geoefend moet worden.

   

    

Bij de landing staat een spotter foto’s te maken, hij noemt zichzelf Balloonhunter en wil de foto’s bij thuiskomst op de Ballonvaart Babl plaatsen. Het leuke is dat ik eigenaar van die babbelsite ben, de wereld is klein hè. Na het inpakken moeten de gasflessen weer gevuld worden. De organisatie heeft daarvoor een

tankstation in het plaatsje Asch geadviseerd. Ondanks dat er al een aantal ballonwagens voor de pomp staan, gaat het tanken voorspoedig. Nicolas Berben kan het niet laten om van de 6 cent korting op het reclamebord even 9 cent te maken, de schavuit. Het team van Corry Lubbers staat in de blokhut klaar om de lunch van alle ballonvaarders te verzorgen. Een klus die ze met veel passie klaren. Soep, lekkere broodjes en knakworst, we komen niks te kort. Waarom ik een extra knakworstje tussen mijn broodje krijg weet ik niet, het is waarschijnlijk mijn lieve uitstraling. Na het eten heb ik bedacht dat we gaan oefenen in het gooien met markers. En aantal mensen gebruikt daarvoor brute kracht door wild rond te slingeren maar deze markers komen vaak op plaatsen terecht waar ze niet willen en bij

ballonvaren gaat het wel om afstand maar zeker ook om nauwkeurigheid. Gedurende de oefeningen komen steeds meer mensen langs die wel even willen meedoen met ons spelletje en aan het einde van de middag zie je overal groepjes slingerende crewleden en piloten staan. De sfeer tussen de teams is erg vriendelijk.

 

    

We kwamen er achter dat het heel snel slingeren weinig invloed heeft op de afstand. Rustig slingeren is wel bepalend voor de nauwkeurigheid van je richting. Als je dan in je laatste 270 graden van de slinger een maximale versnelling plaatst, gooi je ver én nauwkeurig. En daar gaat het bij het markeren toch om. Slingeren

vanuit een ballonmand kent daarbij uiteraard extra handicaps omdat de mand natuurlijk mee gaat bewegen met je beweging en er allerlei kabels in de weg hangen. Ik heb in het verleden menig marker naar boven in de ballon zien verdwijnen. Het was een leuke invulling van een gedeelte van de dag. Het zou met een relatief lage investering als nieuw en verslavend spel op de markt gebracht kunnen worden. Als je het dan ook relateert aan ballonwedstrijden, heb je tevens een mooi stukje promotie voor onze lievelingssport. Voor de middagbriefing komen we weer bij elkaar in de Blokhut en nemen plaats op de iets te krappe bankjes. De tasksheets worden uitgedeeld aan de Observers, Piloot en wat ik heel belangrijk vind, de Chief Crew. Ook de crew aan de grond moet namelijk

precies weten wat de opdrachten zijn, zodat ze daar waar mogelijk de piloot in kunnen ondersteunen. Het is bij wedstrijden niet meer simpelweg de ballon volgen totdat deze weer geland is om deze daarna weer in te pakken. Bij het wedstrijdvaren komt het op teamwerk aan, een samenspel van piloot en volgcrew. Dat maakt

het wedstrijdvaren interessant en leuk voor het hele team. Het was een zware taak voor de wedstrijdleiding omdat de wind heeeel zwak is met een variabele richting. Het eerste doel is dan ook een zogenaamde Hesitation waltz, waarbij de piloot zijn keuze kan maken uit een aantal doelen. Deze doelen heeft men heel slim als een cirkel rondom het Plantsoen gelegd, dus dat moet te doen zijn. Hierna staan een Fly-On en een Maximum Distance tot aan 19.30 uur gepland. Omdat er geen duidelijke richting is, liggen de ballonnen kris kras door elkaar. Daarbij krijg je soms rare situaties, zoals in ons geval waar 6 chutes bijna tegen elkaar liggen. In het binnenplaatsje wat daar is ontstaan is het een beetje krap geworden om aan de toplijn te staan, maar daar hebben we handschoenen voor, nietwaar.

Binnen no-time hangt alles in de lucht en kunnen Jeroen en ik de achtervolging inzetten. De wedstrijdleiding heeft er voor gezorgd dat de wedstrijdkaart ook digitaal beschikbaar is, zodat we deze op de laptop in de wagen kunnen gebruiken via Ozi Explorer. Met alle gemerkte doelen duidelijk op de kaart hebben we een zeer

compleet beeld van de situatie. JL koerst op HW1, één van de hesitation doelen maar blijft daar te ver links van hangen. Wij staan in de buurt van het doel met de bedoeling om via een heliumballonnetje de grondwind te meten, maar met de weinige wind die we hebben gaat deze enkel maar omhoog. Doel HW2 ligt verder naar links en door hoger te gaan varen probeert JL een stroming naar dat doel te vinden. Inmiddels staan ook wij daar te kijken maar het wordt al snel duidelijk dat hij precies tussen de 2 doelen door vaart en weinig opties tot compenseren zal vinden. We rijden naar de ballon toe want de marker moet wel worden veilig gesteld omdat hier het coördinaat van de volgende opdracht op staat, een Fly-On. Uiteindelijk komt de marker in een groot weiland terecht waar we hem moeten laten liggen

omdat onze observster Norma ook in de mand zit en wij de marker niet mogen aanraken. Aangezien Norma de marker natuurlijk heeft zien vallen is de zekerheid van deze score echter al gewaarborgd. Voor de Fly-On mogen 2 doelen worden opgegeven en even later zien we de marker van hoog vallen. Deze drijft iets af en valt precies in de dakgoot van een basisschool. Ook die halen we later wel op, want daar kan geen hond bij. Als laatste opdracht de Maximum Distance die eindigt in een mooi weilandje waar wij de ballon al staan op te wachten en waar vele kijkers op de weg staan. “Wachten tot de ballon zijn eerste grondcontact maakt, anders scoren we daar nog strafpunten op”. In de uiteindelijke uitslag komen we niet in de top voor, maar qua ervaring is er weer een stuk gewonnen. De titel van beste piloot op deze One Day Fly gaat naar de Belg Jan Timmers. Het was een dag met veel voldoening.    Bennie Bos

 
 
   
40 jaar ballonvaart in België
 
Tekst: Les Ballons de Ceroux, Kleurenfoto's: Sandy Schaut
 

  

Op 13 september 2009 is in Temploux, België de eerste vaart van een moderne hetelucht ballon op Belgische bodem herdacht. Deze vond plaats op 13 september 1969. Aan boord destijds was Francois Schaut. De 40ste verjaardag is in beperkte kring gevierd. Het was een zeer gezellige namiddag en Francois heeft er zeker van genoten. Hij had ook heel wat te vertellen en gaf uitgebreid uitleg bij filmbeelden van 40 jaar geleden. Rond 18.00 uur steeg François Schaut op met een replica van zijn in 1973 zelfgemaakte heteluchtballon, gevolgd door andere montgolfières. G-AXJA was het registratienummer van de montgolfière die de moderne hetelucht ballonvaart boven België inluidde. Om 18.10 uur steeg de Engelse ballon met een inhoud van 1600M3 op vanaf het luchtvaartterrein van Temploux en landde een uur later te Lonzée. Aan boord waren de piloten de Engelsman Mark Westwood en de Belg François Schaut, alsook Michel Evrard, passagier en organisator van de vaart. Deze laatste, commercieel verantwoordelijke van Petrogaz, kwam op het idee vijf promotievaarten te sponsoren waardoor de geschiedenis van de moderne heteluchtballonvaart in België van start kon gaan. De volgende vaarten gingen door te Luik in 1969: Mark Westwood en Jeanne De Bast op 14 september, Mark Westwood en François Schaut op 15 september te Doornik en Don Cameron en François Schaut op 20 september te Gent. De vijfde vaart te Gouy-les Piétons ging niet door wegens te veel wind. 
Les Ballons de Ceroux
Bekijk hier de oude filmbeelden van de eerste vaart.

   

 
 
   
Kalender Ballooning 2010
 
Tekst en Foto: Caroline de Noble
 

En ook in tijden van crisis tikken de dagen weg, vastberaden om het jaar 2010 te halen, het jaar van herademing voor de economie en de koopkracht, zo wordt ons beloofd. Antonio Biasioli is er klaar voor, met een nieuwe en riante kalender Ballooning 2010, met prachtfoto’s verspreid over – jawel, ook deze keer – 12 maanden !! Al is Kerstmis nog veraf, mis hem niet, de oplage is beperkt (het is immers crisis) en alleen de gelukkige few zullen in het jaar 2010 elke dag kunnen genieten van de Biasioli-kalender aan de muur ! De prijs is ongewijzigd en blijft 12 euro + verpakking en verzendkosten. Bij interesse kan je een email sturen naar Antonio voor het adres van de dichtstbijzijnde dealer.  Caroline de Noble

 
 
   
Boesman Award
 
Tekst en Foto: Ben Bläss
 

Een foto van de Boesman Award, die Jean Sax vanwege zijn verdienste voor de gasballonsport op zaterdag
5 september jl. tijdens een ontvangst van het gemeentebestuur van Sint- Niklaas overhandigd heeft gekregen van Hans van Hoesel. Jean wist er niets van en was ontroerd. In de commissie Boesman Award zitten Rien, Hans, Pamela Visscher (net toegetreden) en ondergetekende.   Ben Bläss

    

 
 
   
Boomsma Special van zolder
 
Tekst en Foto: Johan Potman
 

Om op 31 augustus de doorkomst van de Vuelta in ons dorpje Toldijk op te leuken, was Paul Kok van 'Ballonteam Gelderland' uit Bronkhorst (waar ik bemanningslid ben) bereid om, de Boomsma fles
PH-VLB (1988), nadat deze 12 jaar ongebruikt op zolder heeft gelegen, weer even op te zetten.
Door de sterke zuiden wind en thermiek bleek 'de oude Boomsma' nog behoorlijk 'koppig' te zijn en stond te 'dansen' om een vaartje te maken. Wie weet, misschien een volgende keer? Op de foto is, in verhouding met de volgauto, ongeveer te zien hoe groot deze historische 'Special Shape' de Boomsma Cameron Bottle 100 is. Hoogte ca. 40 meter, doorsnede 16 meter en een volume van 3600 m3.   Johan Potman

 
 
   
Warstein International Montgolfiade
 
Tekst en Foto's: Sebe Kruijer
 

Het bier smaakte er weer overheerlijk. Ik kwam vrijdag middag aan in Warstein en ik ben eerst naar mijn logeer adres gereden. Die hadden een parkeerkaart voor me, waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt.
Om half zes was ik op het startveld en de meeste teams stonden al helemaal klaar in de start blokken.

De manden opgebouwd en de enveloppen al uitgetrokken, sommige nog recht, anderen helemaal wijd om alvast zeker te zijn van een eerste start. Er stonden 177 ballonnen op het veld. Maar de rode vlag bleef die avond nog lang omhoog. Het waaide best wel veel. Ik kwam op het veld diverse bekende Nederlanders tegen, zoals het team Ruif Ballooning, Het team Fasna Ballooning, het team van Marberts Ballonvaarten, Euroregio ballooning (met een nieuwe ballon), het team van Bouke Sonneveld, het team van Gerrit van Keulen, en ook A3 ballooning met hun Warsteiner Ballon. Omdat het zo winderig was, gingen de eerste ballonnen pas erg laat weg en Bouke moest wachten op 2 anderen ballonnen voordat hij de ventilatoren kon laten blazen. Hij had het eigenlijk al opgegeven om nog een uur te kunnen

varen en had zijn passagiers al doorgestuurd naar de andere ballon van Euroregio. Uiteindelijk kon Bouke toch nog op tijd opbouwen, maar toen had ie gaan passagiers meer en moest er toch wel wat ballast mee. Ik werd door Bouke ook uitgenodigd om in de mand te stappen en dat was dus een onverwacht genoegen. De vaart

ging richting Meschede en we zijn in de buurt van Remblinghauzen in een mooi groot weiland geland. Om 10 uur begon de eerste nightglow van het evenement, wat weer een mooi spektakel was, er stonden een groot aantal ballonnen op de beide velden, en er stonden ook een aantal manden met alleen branders vooraan. Het geheel onder begeleiding van een prachtige stuk muziek en ook nog aangevuld met laserstralen en een show van een 11 tal trommelaars. Na de Nightglow was het tijd voor een Warsteiner in de Pilot-Inn, en het bleef niet bij eentje. Vrijwel alle Nederlanders zaten bij elkaar en er liepen enkele Duitsers langs onze tafel die tegen elkaar zeiden dat dat de Engelse tafel was en dat je die mensen niet kon verstaan. Toen kwamen de trommelaars binnen lopen en hebben op het

balkon speciaal voor alle teams de show met de trommels nog een keer gegeven. Erg indrukwekkend. Omstreeks middernacht gingen velen nog naar de feesttent om daar eens helemaal uit het dak te gaan, want die avond was er al besloten dat er geen ochtendvaart zou zijn. Dat werd dit maal erg modern

gecommuniceerd, nl. elk team (of piloot) kreeg een sms-je als de ochtendvaart werd afgelast. Er was te veel mist en vocht in de lucht. Dus we konden heerlijk uitslapen. De zaterdag ben ik een stukje gaan toeren door het mooie gebied rondom Warstein. Prachtige heuvels en dalen, mooie dorpen met vele vakwerk huizen. Wist je dat je daar al een prachtig vrijstaand huis kan kopen voor 50.000 euro… helemaal kompleet waar je zo in kan gaan wonen…? De zaterdagavond was het weerbeeld eigenlijk vrijwel gelijk aan de vrijdag avond, alleen stond er nog iets meer wind. Op een gegeven moment ging de groene vlag omhoog, maar die stond nog strak aan de mast…. Uiteraard werden de ballonnen opgebouwd en het werd een spektakel zoals we dat gewend zijn in Warstein. Veel te veel ballonnen op een veel te klein

veld en die dan allemaal over elkaar heen gaan rollen en draaien. Hier en daar zijn er dan ook wel enkele panelen stukgebrand… Maar vertrekken deden ze, op een paar na. Een aantal ballonnen hielden wat minder rekening met de stevige wind en de kans op wind scheering. Er bleek een wind scheer op 100 voet te zitten,

dus net boven het veld, hetgeen voor diverse ballonnen valse lift tot gevolg had. Een grote Warsteiner ballon wou opstijgen vanaf het kleine veld, maar zakte dusdanig snel weer omlaag dat ie bijna door de feesttent heen ging. Een andere ballon vanaf het grote veld had het ook niet helemaal goed ingeschat en ging flink door de grote bomen naast het veld. En zelfs 1 van de laatste ballonnen, ook een grote Warsteiner ballon had nog last van valse lift en moest flink in de branders om nog net de VIP tent te kunnen ontwijken. Die avond zouden er 171 ballonnen opstijgen, maar er zijn er 3 of 4 blijven liggen, die waren ofwel te laat om nog een mooie vaart te kunnen maken, ofwel vonden ze dat het toch te hard waaide. Na het opstijgen van de ballonnen begonnen de “Zeppelins” met opbouwen.

Er waren er ditmaal 3 stuks, waaronder 2 geheel nieuwe Zeppelins. Eigenlijk zijn het ook hetelucht ballonnen, want de draagkracht (de lift) komt van hete lucht. De vorm is die van een zeppelin en dat maakt het een speciaal shape. Daarbij zitten de piloot en een aantal passagiers in een constructie onder de zeppelin en daar

zit ook een motor met een enorme propeller waarmee voortstuwing kan worden gegenereerd. En aan de achterkant (dus bij de staart) zit een verticaal roer en een horizontaal roer die de piloot kan bedienen. Dat samen met de voortstuwing maakt dat de “zeppelin” ballon bestuurbaar is. De piloot bediend dus zowel de brander als de motor voor de propeller als ook de roeren achter aan de ballon. Omdat het lang duurde voordat de wind echt wat rustiger werd, konden ze niet zo lang varen, al na een rondje van een kwartier moesten ze weer landen. Op het veld werd ook de T-rex uit Canada weer opgezet tot groot genoegen van het publiek. Dit was ook de grootste ballon van het evenement. De T-rex dinosaurus is al een oudje, maar blijft een imposante ballon. Alleen al de poten zijn zo groot dat ze met

gemak een auto kompleet kunnen afdekken. Om tien uur stond het veld weer vol ballonnen voor de nightglow. Dat was eigenlijk een kopie van de vrijdag avond. Dezelfde ballonnen en dezelfde muziek. En na de nightglow was er het traditionele vuurwerk van de zaterdag avond, ook onder begeleiding van muziek. De ochtendvaart werd wederom afgeblazen, dus dit maal was het vuurwerk ook meteen de afsluiting van het 2009 ballon Montgolfiade in Warstein.    Sebe Kruijer

 
 
   
Gordon Bennett 2009
Tekst: Bennie Bos, Tomas Hora en Kurt Frieden.
Foto's: Michel Bobillier, Team Leys, Team Hora, Andreas Benz en Team Frieden
 

De grootst mogelijke uitdaging voor gasballonvaarders is ongetwijfeld de wereldberoemde Gordon Bennett, de race der ballonracen. Een race waarbij uithoudingsvermogen op een hoog peil staat. Meestal blijven de teams 3 of soms wel 4 dagen airborne om een zo lang mogelijke afstand af te leggen binnen het wedstrijdgebied.

Voor 2009 lag de startplaats in het mooie Genéve, of zoals de Duitsers het noemen, Genf. Zware, lange en koude nachten stonden de deelnemers te wachten, de aanwezige volle maan straalde maar bar weinig warmte af. Met 2 piloten op een vierkante meter, dan moet je behoorlijk goed met elkaar overweg kunnen als je bedenkt dat je zelfs voor een sanitaire stop niet eventjes achter een struik kunt gaan zitten. Een week voor de start maakte ik zoals je vorige maand kon lezen een prachtige gasballonvaart met de D-OBCW. Deze ballon ging een dag later al op transport naar Genéve omdat deze tijdens de Gordon Bennett zou worden gevaren door de Engelse deelnemer David Hempleman Adams. Wat ik in mijn vorige verslag niet verteld heb is dat ik tijdens onze landing met deze gasballon vlak voor Berlijn mijn GSM ben kwijtgeraakt. En omdat ik zo slim was om deze uit te schakelen, kon ik mezelf ook niet bellen om het ding te traceren. Kwijt dus. . . althans dat dacht ik. Op de dag van de start van de Gordon Bennett krijg ik een email met een heugelijke mededeling. Bij het opbouwen van de D-OBCW was mijn “Handy” uit de ballonstof gerold. Hij was blijkbaar bij het inpakken van de ballon uit mijn broekzak gevallen en als blinde

passagiers meegereisd naar deze prachtige Zwitserse plaats. Me so Lucky. Maar liefst 18 gasballonnen prijken op de deelnamelijst uit landen als België, Duitsland, Zwitserland, Finland, Amerika, Frankrijk, Engeland en Oostenrijk. Deze wedstrijd winnen is een enorme eer en het team gaat voorgoed de geschiedenisboeken in.

  

  

Het Hysplit windmodel wat vooraf werd gemaakt voorzag een aantal mogelijke richtingen. Zo zou het mogelijk zijn om met de beschikbare winden zuid-Spanje of zelfs zuid-Italie of Griekenland te bereiken. Voor de thuisblijvers werd ook goed gezorgd. Er werd in België een prachtige speciale website opgezet en ook via een

Duitse site gaf men veel actuele info. Zaterdag 5 september, een drukke dag. De “Pirat” en de “Golden Eyes” zijn de eerste ballonnen die gevuld worden omdat ze voorzien zijn van een net en een langere opbouwtijd nodig hebben. Rond 22.30 is het dan zover, de eerste deelnemer, het team uit Finland, vertrekt onder de klanken van het nationale volkslied in de donkere nacht, op weg naar onbekende bestemming. Hoe lang de reis gaat duren weet niemand. 3 kwartier later is ook de laatste deelnemer uit Zwitserland airborne en drijft de hele stoet naar het zuiden. Italië werpt een handicap op door geen nachtelijke vluchten boven haar grondgebied toe te staan. Op zondag zo rond het middaguur hangen alle ballonnen boven de Middellandse zee, en dat is een heleboel water. Op zich is dit geen gevaarlijke actie,

er vanuit gaande dat de ballonnen boven water weinig ballast verbruiken, zullen ze zeker 3 dagen in de lucht kunnen blijven en met een beetje snelheid komt er altijd wel weer ergens land in zicht. Spanje, Frankrijk, Italië en ook het werelddeel Afrika omsluiten deze grote waterplas. Een landing in Afrika zou dan de minst favoriete keuze zijn van de piloten omdat dit buiten het competitie gebied ligt en geen geldige score oplevert.

   
  

Maar goed, liever een landing in Afrika dan een landing in de Middellandse zee, nietwaar. 2 Duitse ballonnen van de teams Eimers en Hora drijven recht op het Spaanse eiland Menorca af en besluiten daar op zondag al te landen omdat ze een draaiing naar het Spaanse vasteland niet zien zitten. Het derde Duitse team pakt een

koers meer naar het oosten op en landt zondag tegen de avond op het Italiaanse eiland Sardinië. 3 ballonnen koersen strak richting het zuiden en ze lijken de draaiing naar Spanje te gaan missen. De gehele race is via een live tracking op internet te volgen. Dat de belangstelling groot is blijkt wel uit het feit dat men op maandag al meer dan een miljoen hits had geregistreerd en noodgedwongen moest overschakelen op een sterkere server om alles weer gladjes te laten verlopen. De resterende ballonnen vinden uiteindelijk toch de stroming naar Spanje met uitzondering van de genoemde 3 teams die noodgedwongen in Algerije aan de kant komen. Voor de Belgen, de Fin en een Oostenrijks team begint hier het volgende avontuur om weer thuis te komen met hun equipment. 6 ballonnen gaan de derde nacht in en alles hangt nu inmiddels boven Spaans grondgebied. Team USA2 ligt op kop en het is duidelijk dat het doel bepaald is. Het kleine plaatsje Sagres in de uiterste zuidwestpunt van Portugal. Het is onduidelijk hoeveel ballast de teams nog hebben en hoelang ze het nog kunnen uithouden. Om 11.56 precies verbreekt de Britse pilote Janet Folkes het

damesduurrecord met 60,48 uren. Waarschijnlijk zal ze er op dat moment niet eens bij stil hebben gestaan. Het begint langzaamaan weer donker te worden en het Amerikaanse team wat nog steeds aan kop ligt heeft Sagres nog niet bereikt maar zit akelig dicht bij de kust. Een ander Amerikaans team land, een Engels team land en ook de koploper houdt het om 21.14 uur lokale tijd voor gezien. Team SUI1 ligt nu aan kop maar staakt om 04.30 uur de race en land in een groot eucalyptus veld, amper 10 mijlen van de kust.

 

   

De enige ballon nu nog in de lucht zijn de Fransen Sebastian Rolland en Vincent Leys en ze hebben nu mooi de kans om bij daglicht de langste afstand te pakken. Het doel ligt er immers. De Zwitsers hadden een afstand van 1570 kilometer afgelegd, de Fransen moesten gewoon een stukje verder varen. Nou, gewoon . . .

de zon zal zijn werk weer gaan doen en thermiek veroorzaken, dus wind. En deze wind kan de piloten bij de landing wel eens parten gaan spelen. Op dit moment hangen duizenden gasballon minded liefhebbers aan de live tracking pagina die daardoor keer op keer chrast. Af en toe is er een doorkomen en steeds wordt de afstand op de voorganger kleiner. Om 12.00 uur landden de heren veilig op droge bodem en mogen zich de winnaar noemen van de 53e Coupe Aeronautic Gordon Bennett. Volgend jaar start de race in Engeland maar over 2 jaar zal de race dus vanuit Frankrijk plaats vinden. Het zou een prachtige combinatie zijn met de Mondial Air Ballons in 2011. Voordat alle teams weer terug zijn op de basis in Geneve gaan er dagen voorbij. Langzaam komen de verhalen naar boven en ik wil jullie graag laten meegenieten van de spannende belevenissen van een tweetal Gordon Bennett teams. . . . . .

Piloot Tomas Hora, team GER2. Op dit moment zitten we op de veerboot en heb ik tijd om terug te denken aan onze vaart. De start was onder rustige omstandigheden maar we gingen te zwaar weg waardoor ik een hele zak zand moest dumpen om te voorkomen dat we tegen de Belgische ballon zouden botsen. De nacht

was prachtig met een heldere maan. Helaas kwamen we in aanraking met een zogenaamde rotor, een draaiwind boven bergachtig gebied welke ons zo’n 20 mijlen meer naar het zuiden bracht. Toen we eenmaal uit de bergen waren liepen de windsnelheden op naar een ongelofelijk tempo. Onze Finse vrienden meldden een snelheid tot boven de 100 km/u. Op grotere hoogte zat de mogelijkheid om te “sturen”, maar niet genoeg om het water totaal te kunnen vermijden. Op dit punt wenste Team GER3 ons een “see you later” omdat ze een andere route kozen in een poging om het Italiaanse eiland Sardinië te bereiken waarin ze uiteindelijk ook slaagden. Boven het water ondervonden we wat turbulentie van de mistralwind welke de zee raakte en een meer zuidelijke stroming veroorzaakte. De samenwerking met al de andere teams boven het water was perfect. Iedereen deelde informatie over wind en

weer afkomstig uit het hoofdkwartier met elkaar. De wind werd steeds zuidelijker en het drong tot ons door dat de voorspelde wind naar rechts niet op tijd zou komen om ons naar het Spaanse vastland te brengen. Op dat moment bepaalden we het eiland Menorca als ons “Fly in” doel. We bestudeerden de kaart van Menorca

zorgvuldig en identificeerden de westkant als het vlakste gedeelte. We koersten op het eiland af en hadden op ongeveer een uur afstand visueel contact. Terwijl we nog maar liefst 20 zakken zand aan boord hadden, prepareerden we de mand als voorbereiding op een hele harde landing. Ondertussen mistte team AUT1 het eiland op een haar na en hoorde ik duidelijk ongerustheid in hun stem. Wel kregen we van hen alle info over de winden op laag nivo zodat we daarmee rekening konden houden. De controller van de toren op Menorca, zijn naam was Damia, voorzag ons regelmatig van windupdates op het vliegveld. 15 knopen met uitschieters naar 25. We weten nu dat het vliegveld achter de bergen ligt en het was wel duidelijk voor ons, de echte wind zou nog veel sterker zijn. Net als wij zat ook GER1 op koers naar het eiland en we spraken af dat we bij een

succesvolle landing een biertje of drie zouden drinken, samen. Het eiland is enkel 18 km lang en we naderden met 50 km/u, wat inhield dat we enkel 20 minuten hadden om een geschikte landingsplek te zoeken. We lieten de ballon snel zakken, dwars door de snelle windlaag waarna we weer met 3 meter per seconde

omhoog werden gestuwd door de thermiek. Wat wil je om 15.30 uur in de middag. Volker dwong de ballon te zakken door de thermiek en we naderden één van de miljoenen stenen muurtjes op het eiland. We gooiden complete zakken en het sleeptouw overboord en voeren over het laatste muurtje waarna we met 20-25 knopen op de grond sloegen. Ballon en piloten waren safe!!! Het was moeilijk om hulp te vinden want we zaten in de middle of nowhere. Uiteindelijk vonden we enkele aardige boeren die ons hielpen met het bergen van de ballon en ons naar een hotel brachten. De ballon van het eiland krijgen leek onmogelijk, dus onze crew moest naar ons toe komen waarbij ze ook crew van GER1 meenamen. Nadat we elkaar hadden getroffen in de haven van Ciutadella, een prachtige stad welke een bezoek waard is, pikten we eerst onze ballon op en toen het materiaal van Willie. Daarna troffen we ons

met Damia, de behulpzame ATC controller, voor de beloofde biertjes. Deze hele vaart zou onmogelijk zijn geweest en zeker niet zo goed zijn afgelopen zonder de hulp van Dominik, werkzaam op de achtergrond. Hij informeerde ons over het veranderende weer en dat het waarschijnlijk beter zou zijn om een harde landing op het eiland te riskeren dan ergens in the middle of nowhere te stranden in Algerije. De Gordon Bennett is met deze race naar een hoger nivo getild. Zaken die in het verleden als onmogelijk werden gezien, zijn nu standaard geworden. Ik denk dat er in de toekomst meer moet worden gesproken over veiligheid. . . . . . .

Piloot Kurt Frieden, Team SUI1. Perfecter kon de timing van het weer bij een Gordon Bennett niet zijn. Natuurlijk had iedereen op een stabiele west of zuidwestelijke stroming gehoopt. Een vaart richting Scandinavië spookte al een jaar door ons hoofd. De startdatum kwam langzaam dichterbij. In het begin nog een beetje onduidelijk maar langzaam tekende zich een richting naar het Rhonedal af. Moet dat nou echt? De Mistralwind is gevreesd, grondwindsnelheden kunnen wel 100 km/u bedragen. Maar ja, we waren toch ook niet van plan om de eerste ochtend al weer te landen en zo langzamerhand moesten we onze gedachten instellen op een vaart richting Spanje. Het werd 5 september, op de startplaats in Vessy bij Geneve heerste een enorme bedrijvigheid. Perfect weer, een goede sfeer, veel helpers en voldoende tijd om zich op de komende vaart voor te bereiden. We hadden onze

equipment op het broodnodige geoptimaliseerd en met onze lichte mand waren we klaar voor een lange reis. Wederom volgde een indrukwekkende start. Vele handen werden gedrukt en ons succes gewenst. Onder de klanken van ons nationale volkslied liet startmeister Sabrina Handl ons in de donkere nacht verdwijnen.

  
   

Al in het Rhonedal konden we de eerste ballonnen inhalen. De eerste ochtend brak aan, we voeren de Middellandse zee op. Een groep van 6 deelnemers had zich in de eerste nacht met de snelle grondwind uit het Rhonedal laten schieten en lagen 100 km voor ons. Wij moesten tevreden zijn met 25-30 km/u. Het was zaak

zo lang mogelijk boven het water te blijven omdat dat de minste ballast zou verbruiken. Overdag totaal geen thermiek. De afstand tot de groep van 6 werd steeds groter, hadden we de aansluiting verloren? Was de race voor ons al gelopen?, nee we vochten verder. Voor ons lagen nog een paar lange dagen. Ballast hadden we gedurende de hele dag niet nodig. Om de paar uur bevestigde onze meteoroloog Daniel Gerstgrasser per satelliettelefoon dat de windberekeningen nog steeds een draai richting Spanje voorspelden. De kopgroep dreef met 40 km/u richting Menorca en dat was veel te snel. De winddraaiing zou daar niet plaatsvinden. De ballonnen van Tomas Hora, GER2 en Willie Eimers, GER1 beslisten voor een landing op het eiland Menorca. FIN1, AUS1 en BEL1 gingen door en landden tegen de avond in Algerije. Dit viel buiten het competitiegebied wat deze 3 teams dus diskwalificeerde. De situatie

was nu dus gewijzigd, de 6 teams hadden geen invloed meer. Andere ballonnen zijn tegen de avond in Zuid-Frankrijk geland. We zaten weer vol in de race en zagen ons zelf op de tweede plaats in de kopgroep. . . . met nog 400 kilometer water voor ons. Door de afkoeling van de ballon verbruikten we 6 zakken van 10 kilo en we waren heel blij dat onze ED.Spelterini in prima conditie en absoluut dicht was. Met een gangetje van 20 km/u zoefden we op enkele honderden meters hoogte over het wateroppervlak richting Mallorca.

   
  

We vroegen ons constant af of de wind ons uiteindelijk naar de kust zou drijven. Onze meteoroloog Daniel Gerstgrasser was er absoluut zeker van dat het goed zou komen en dat gaf ons een geruststellend gevoel. Afwisselend konden we tot 6 uur aan één stuk slapen. Ons hemelbed is comfortabeler dan menig hotelbed.

We waren altijd fit en hadden geen energiedrankjes nodig. De volle maan tekende een zilveren streep in het wateroppervlak en de absolute stilte gaf ons pure rust. De schoonheid en het gevoel in deze eenzame nacht is niet te beschrijven, die zou je moeten beleven. De zon komt op en nog steeds zitten we boven het water maar de draaiing richting de kust wordt al merkbaar. Hiervoor moesten we wel in de onderste 300 meter varen. De zon verwarmde echter ons gas en steeds weer wil de ballon stijgen. Om dit te voorkomen moeten we gas laten ontsnappen. Met maximaal 28 km/u zouden we tegen 14.00 uur het land bereiken. In de verte zagen we twee ballonnen, vermoedelijk SUI2 en FRA1. USA2 was moedig om Mallorca heen geslopen en probeerde tussen de Balearen en Marokko de draaiing naar de Spaanse kust te vinden. Wij hadden op dat moment niet de indruk dat ze hierin zouden kunnen slagen.

SUI2 kwam steeds dichterbij en bij het bereiken van de kustlijn konden we elkaar toeroepen. We waren zeer verbaasd toen we de ballon Kandersteg plotseling zagen dalen waarna hij vlak na de kust in een korenveld landde. We hebben ze opgeroepen via de radio waarbij we te horen kregen dat hun ballastvoorraad dusdanig

laag was voor een volgende nacht. Op dat moment hadden wij nog 400 kilo aan boord. Was hun ballon lek of bij welke actie hadden ze zoveel zand nodig gehad?? Wij wisten het niet en concentreerden ons op het verdere verloop van de vaart, het landschap werd al wat heuveliger. Het was zaak voor ons om op te stijgen om de thermiek te ontwijken en we gingen naar 2500 meter. We waren blij dat enkel in het noorden, ver weg van ons, onweerswolken te zien waren. De windrichting baarde ons lichtelijk zorgen. Deze draaide steeds meer naar het noorden. Op dat moment varen we met 25 km/u met 350 graden maar we wilden graag 250 graden. Met de natuurlijke afkoeling lieten we ons tot in een dal zakken waar we een oostelijke wind vonden met 55 km/u. Op deze manier konden we een afstand opbouwen van 70 km tot de teams FRA1 en USA3. Maar ook op deze hoogte draaide de wind steeds

meer naar het noordwesten. We moesten uit het dal en een wind zoeken naar het zuidwesten. We vonden onze wind en het avontuur kon verder gaan. Dankzij veel slaap en goede conditie genoten we met volle teugen van onze derde nacht. De volgende ochtend was de beste richting wederom in de lage regionen te vinden. Daarom moesten we in de eerste uren weer gas aflaten om door verwarming van de zon niet te hoog te stijgen. Vanaf 10.00 uur lieten we de stijging toe en vonden een ideale richting op 2400 meter.

   
  

Tot onze grote verbazing en genoegen verbruikten we daar bijna geen ballast meer. Zouden we nog een nacht door kunnen varen? Strategisch nadenken. FRA1 en USA3 zaten 70 km achter ons. USA2 was ondertussen in het zuidoostelijke deel van Spanje aan land gekomen. Dat zal zeker niet eenvoudig geweest

zijn. Er waren dus nog 4 deelnemers in de race voor de trofee. Onze ballastvoorraad was met 13 zakken absoluut solide. Ondertussen bereikte ons het bericht dat USA3 geland was. Wow, we waren nu zeker van een podium plaats. In deze nacht werden ook de winden in de lagere regionen zwakker. Daniel meldde zich met de tip dat het vanaf 2100 meter sneller en direct naar ons doel in zuid-Portugal zou gaan. We moesten zeer behoedzaam met het goud van een gasballon omgaan. Een halve schep zand liet ons 200 meter stijgen, en zo werkten we ons langzaam omhoog. Inderdaad, het ging sneller en de richting was perfect. Via de controltower ervoeren we dat USA2 aan de kust bij Faro was geland. We plaatsten snel hun coördinaten in onze GPS. Een tweede plaats lag nu zeker binnen ons bereik. Ons volgteam reed als een speer naar het mogelijke landingsgebied om de grondwind te meten. Eigenlijk wilden we de vaart

zo plannen dat we in de ochtend de kust zouden bereiken maar de gewenste richting zat enkel in de snelle winden vanaf 2 km hoogte. We moesten ons dus nu instellen op een nachtlanding. Dat zou in principe geen probleem moeten zijn want we waren voorzien van een nachtkijker welke ook door het leger wordt gebruikt.

We concentreerden ons op de vaarrichting en wachtten op de grondwindmelding van onze crew. FRA1 zat ook op de juiste koers maar dan 150 km achter ons. De windmelding van onze crew kwam en liet onze hartslag enigszins stijgen. Op een kleine berg in de buurt van de kust een zuidoost wind met 40 km/u. Direct daarna reed de crew een lager gebied in wat nog dichter bij de kust lag en trof daar 20-30 km/u met uitschieters. Met onze nachtkijker onderzochten we het gebied onder ons, de heuvels waren begroeid met Eucalyptus bomen. We ontdekten maar weinig dun begroeide stukken. Voor ons was het duidelijk, de veiligheid en het materiaal komt voor de overwinning. Landen in de nacht met nog maar 4 zakken zand en forse grondwinden is geen pretje. We lieten de ballon verder dalen en kwamen achter een berg in de luwte. De snelheid zakte naar 10 km/u, dat gaf enige rust. We koersten

op een dun begroeid veld af waarbij de wind al weer toenam naar 25 km/u. Vastbesloten om te landen lieten we de sleepkabel uitrollen terwijl we op de eucalyptusbomen af koersten. Eén zak zand overboord waarna we met de mand door de boomtoppen scheerden. De wind drukte ons van boom naar boom. Eucalyptus is een zeer elastische boom met lange zachte bladeren. Plotseling dook een vlakte met gravel voor ons op.

Een krachtige ruk aan het ventielkoord en we stonden aan de grond en konden de ballon zonder schade leeg laten lopen. De Gordon Bennett 2009 was voor ons na een sensationele vaart van 77 uur waarin we 1573 km afgelegd hadden tot een goed einde gekomen. Er viel een behoorlijke last van onze schouders na deze geslaagde landing. We informeerden crew en onze meteoman. Kurt begon via de gravelweggetjes te zoeken naar een grote weg en eventueel een huis. Het was knap griezelig om in deze donkere nacht met de wind die door de bomen giert door een Portugees berglandschap te dolen. Bij elke afslag maakte hij pijlen van takken om de weg terug te kunnen vinden. Pascal zorgde ondertussen voor al het materiaal. Na 1,5 uur trof Kurt op een asfaltweg en liep richting een dorp. Een automobilist stopte gelukkig toen hij wild met zijn armen stond te zwaaien. Ze konden elkaar niet

verstaan maar met handen en voeten begrepen ze elkaar. In het dorp trof Kurt de crew en samen gingen ze op pad naar de ballon, via moeizaam begaanbare gravelpaden, bergop en bergaf. Enkele paden waren amper te doen voor de wagen. Uiteindelijk was iedereen weer bij elkaar en dolgelukkig over de prestatie.

  
  

Het team FRA1 was op dat moment nog als enige in de lucht en hoefde enkel nog onze prestatie overtreffen. Het moet voor hen een moeilijke landing geweest zijn want ondertussen stonden er winden tot 80 km/u. Nu gaan we op weg door het Eucalyptusbos naar de bewoonde wereld. De Gordon Bennett is ondanks de digitale wereld nog steeds een geweldig avontuur.  Bennie Bos / Tomas Hora / Kurt Frieden
Kijk voor de sfeerbeelden van deze Gordon Bennett even op de YouTube pagina van Sergio.

 
 
   
Ballonmuseum Barneveld
 
Tekst: Barneveldse Krant
 

De plaats Barneveld moet een Ballonmuseum krijgen. Bij de 'Ballonstad Barneveld' hoort volgens Ben Bläss, de grote promotor van de plaatselijke ballonvaart, een museum. Recent kreeg hij de nalatenschap van ballonpilote Nini Boesman. Een 'erfenis' met uniek materiaal om tentoon te stellen. Het Nederlands

Ballonmuseum zou wat hem betreft ook ondergebracht kunnen worden in een nieuw te bouwen vleugel van het Veluws Museum Nairac. Inmiddels heeft hij een gesprek gehad met de conservator van het museum. ,,Barneveld is de ballonstad van Nederland. Ballonvarend Nederland smacht om een ballonmuseum en Barneveld heeft nu de kans om zo'n museum te krijgen, een kans die we niet voorbij mogen laten gaan", zegt Bläss die in 1982 het initiatief nam voor de eerste Ballonfiësta in Barneveld. Sindsdien heeft de ballonvaart in Nederland een enorme vlucht genomen. Recent ontving Bläss de nalatenschap van ballonlegende Nini Boesman. Zij overleed in juni dit jaar op 91-jarige leeftijd. Ze liet hem onder meer een gasballon met mand na en zo'n 35 verhuisdozen vol historisch materiaal over de ballonvaart in Nederland. ,,Een unieke collectie, eentje die niet in dozen moet blijven

zitten", zegt hij beslist. De Barnevelder heeft meteen contact opgenomen met conservator Priscilla van Leeuwen van Veluws Museum Nairac in Barneveld. ,,Dit is een gouden kans die Barneveld niet aan zich voorbij moet laten gaan. Het zou toch schitterend zijn als Barneveld het Nederlands Ballonmuseum zou hebben!
Je zou er ieder jaar een wisseltentoonstelling kunnen hebben. Het materiaal dat ik heb, is echt uniek en onvervangbaar."    Barneveldse Krant

 
 
   
Parkstad Ballonfestival
 
Tekst en Foto's: Bert Broers
 

Van 18 t/m 20 September werd in Hoensbroek (zuid-limburg) het Parkstad Ballonfestival gehouden. Over het weer hadden we niks te klagen, 3 dagen mooi vaarweer, op wat nevel na. Op zaterdag was het schitterend weer en al snel stroomde het terrein vol met toeschouwers. Bij windstil weer waren eerst de modelballonnen aan de beurt, dit jaar voor het eerst met meerdere. De modelballonnen vermaakten het publiek totdat de eerste ballonnen rechtstonden en werden toen ook ingepakt. De eerste ballonnen kozen het luchtruim en als snel was het vrolijk gekleurd in de lucht. Toen de meeste ballonnen de lucht in waren draaide de wind 180 graden waardoor ze nog een keer over kwamen. De L1 Ballon zette na wat gespeel tussen enkele huizen door en over een flat heen dan ook weer de landing in op het festivalterrein. Een paar minuten erna steeg hij weer

rustig op, de andere ballonnen achterna. Een soort touch and go dus. Nadat de led lamp was vertrokken kwam over Hoensbroek nog een ballon aan die als een van de eerste was opgestegen en zette dan ook de landing in op het terrein. De ballon werd alvast in positie gebracht voor de nightglow. Ondertussen vermaakten de modelballonnen het publiek weer en konden zij in een inloopballon kijken.

    
   

Ook de rest van de teams kwamen alweer langzaam terug. Nadat de ballonnen weer allemaal opgebouwd werden en de modelballonnen een snelle tankbeurt hadden gemaakt kon de nightglow starten. Deze verliep goed en na een kwartiertje klassieke muziek werden de ballonnen weer opgeruimd. Ook op zondag was het weer goed en ook het publiek was weer massaal toegestroomd, alle ballons kozen het luchtruim en maakte een mooie vaart in de richting van Vaals.   Bert Broers

 
 
   
Team onderweg
 
Tekst en Foto: Marion Verhaaf
 

In het vorige Magazine werd al aandacht besteed aan ons Team Onderweg, Jacco Verhaaf (bekend als Jaccoballonfan) heeft dit team opgericht om in juni 2010 de Alpe d'Huez te beklimmen voor het Koningin Wilhelmina Fonds voor de Kankerbestrijding. Op 19 september was er een verrassing voor hem. Die dag mochten we namelijk bekend maken, dat Jacco en zijn vader Bert een eigen shirtsponsor hadden. En wel Bas Ballonvaarten uit Laren. Zij wensen hen vele veilige kilometers toe tijdens hun trainingen, en dat werd zeker gewaardeerd door beide heren. Op zondag 27 september mochten zij nog eens hun Team Onderweg promoten op de Rhienderense Markt. Hier kon men als bezoeker voor slechts 1 euro raden hoeveel Jacco's racefiets zou wegen. Voor degene met het juiste antwoord was er een ballonvaart voor 1 persoon te winnen. Deze was ter beschikking gesteld door sponsor Bas Ballonvaart, waarvoor

onze dank uiteraard. Degene die het dichtst bij het gewicht van 9,55 kg zat, was een inwoner van Brummen. N. Mediati had gegokt op 9,41 kg en mag de vaart gaan maken. In totaal is er die dag 215 euro opgehaald voor ons Team Onderweg, en dus voor het KWF. Wilt u hen ook sponsoren? Dat kan natuurlijk altijd, mail even met Jacco en u kunt ook alles nalezen op de website. Alvast bedankt voor jullie steun.  
Marion Verhaaf

 
 
   
Ballonfiesta Europapark
 
Tekst en Foto's: Bennie Bos
 

Er hadden zich maar liefst 90 teams aangemeld maar enkel 30 daarvan kregen de uiteindelijke uitnodiging in de digitale brievenbus om deel te nemen aan de ballonfiesta in het Europapark in het zuid-Duitse Rust bij Freiburg. Het IKEAIR ballonteam, bestaande uit piloot Ike Visser, crew Rene Westerhof en mijzelf Bennie Bos reden op donderdag 17 september via de Duitse autobaan in een kleine 6 uur naar het park.

    
   

Na de check-in bij organisator Rudi Höfer, piloot van de Vos Special Shape, nemen we onze intrek in de mooie kamers van het in Spaanse stijl gebouwde Hotel El Andaluz. Ike en ik hadden in 2006 ook deelgenomen aan deze meeting en weten dat ons een paar hele leuke maar intensieve dagen te wachten staan. De organisatie

biedt namelijk gedurende deze 4 daagse meeting onder andere gratis toegang tot het Europapark, het grootste attractiepark van Duitsland, en dat is ons de vorige keer meer dan prima bevallen. Donderdagmiddag de General Briefing waarbij iedereen wordt verwelkomd en alle ins en outs van de ballonfiesta inclusief de huishoudelijke regels worden besproken. De briefings vinden plaats in de prachtige zaal Refectorium van het naastgelegen Hotel Santa Isabel, welke geheel in stijl van een Portugees klooster is opgebouwd, en daarbij is over elk detail uitzonderlijk goed nagedacht. De meeste teams komen uiteraard uit Duitsland, maar ook Zwitserland, Rusland, Frankrijk, Oostenrijk, Italië en zelfs de Verenigde Emiraten is vertegenwoordigd. Abdul verscheen op deze eerste briefing in zijn witte

gewaad. Samen met de vrolijke groep van ballonvaarder Jan van Herk zijn wij de enigste Nederlandse teams. Het startveld ligt vlak buiten het park naast het Tipi dorp wat sinds ons vorige bezoek een behoorlijk stuk gegroeid is. De 4 hotels van het park zitten weer bommetje vol, men schijnt hier continu een bezettingsgraad te hebben van 90-95 procent. Hoezo crisis !!!

   
   

Voor de eerste vaart op donderdagavond zien de condities er goed uit. Weliswaar laat de zon zich nog niet zien en is de wind nadrukkelijk aanwezig, er kan gevaren worden. Publiek is er op deze donderdag heel weinig dus we zien deze vaart maar als een generale repetitie. Het zal er ook mee te maken hebben dat op dit

evenement entreegeld wordt gevraagd en dan komen de mensen toch liever in het weekend dan door de weeks. De richting kennen we nog wel van de vorige keer en dat kan weinig problemen opleveren. Op het terrein huppelen een handvol karakterpoppen rond en speelt zoals elke avond een live band en het mooie is dat ze veel nummers aangepast hebben op het thema ballonvaren. Onze panda ballon stijgt op en ik zet met de bus de achtervolging in. Het dorp Niederhausen aan de zuidkant van het park mag zich weer verheugen op vele ballonnen die laag over de daken koersen, de bevolking zwaait enthousiast vanuit alle tuintjes. Als ik langs de weg sta te wachten en onze ballon voorbij zie komen, heb ik toch het gevoel dat de snelheid aan het einde van de vaart aan het toenemen is, een gedachte die

blijkt te kloppen. Yke en Rene koersen laag over een maïsveld waarna ze in een stukje stoppelveld aan de grond komen en ik na een snelle sprint direct de mand stevig in de klauwen heb. De avond wordt afgesloten met een nightglow. Bekijk even het filmpje wat speciaal door het Europapark over dit festival is gemaakt.

   
    

In de eetzaal van het hotel, uiteraard ook geheel in sfeer gebouwd, kunnen we laat op de avond genieten van een lekker potje witbier en zoveel schnitzels, gebakken aardappelen, exclusieve toetjes en noem maar op eten als ons buikje verdragen kan. Vrijdagochtend weer vroeg op, want de ochtendbriefings neem ik voor mijn

rekening. Het mooie aan deze meeting is dat we goed verzorgd worden want bij de briefing wordt al een lekker voorontbijt geserveerd in de vorm van mooi belegde broodjes met koffie. In verband met mistige omstandigheden wordt de vaart gecanceld en kunnen we nog even een uurtje plat alvorens aan het echte ontbijt te beginnen. We hebben een drukke dag te gaan want het park gaat om 09.00 uur open en we kunnen direct vanuit ons hotel naar binnen. Prachtige wildwaterbanen waarbij je onmogelijk droog blijft, indrukwekkende achtbanen die je hoofd en maag behoorlijk op hol brengen en bijzonder mooi opgezette shows vullen ons programma totdat het tijd is voor de volgende ballonbriefing. De nieuwe Blue Fire rollercoaster durven we vandaag nog niet aan, maar zullen we

zeker morgen gaan uitproberen. Op deze meeting wil men graag dat elke ballonvaarder minimaal 3 passagiers meeneemt tijdens de gehele tijdsduur, meer dan 3 worden vergoed. Ik had vanochtend op de briefing afgesproken dat we 1 persoon mee konden nemen en zo kon Harry Herzog uit het nabij gelegen Lahr bij ons in het mandje stappen.

   
    

Een grote helium gevulde ballon zweefde aan een kabel boven het veld. Onder deze ballon hing een op afstand bedienbare digitale camera voor luchtfoto’s. Alle ballonnen staan klaar maar mogen niet vertrekken want vanuit het noorden nadert een ballon met een paraglider aan boord. Deze springt over het randje van

de mand en geeft een behoorlijk heftige show in de lucht waarbij loopings niet geschuwd worden. Als laatste knalt hij als een speer vlak over de top van onze ballon waarna hij als op eieren aan de grond komt. De ballonnen krijgen nu stuk voor stuk via de radio startfreigabe van der Rudi en verdwijnen richting de Silverstar achtbaan. Op de briefing stelde Rudi duidelijk dat de minimale hoogte boven het park 300 foot hoort te zijn, maar . . . dat het voor de foto’s beter was als het 299 foot (met een knipoog) zou zijn. Ik stap ook in de mand en Ike laat de Panda mooi laag weggaan waardoor we precies tussen de 2 hoge bulten van de Silverstar achtbaan doordrijven, waanzinnig !! De ballonnen glijden weer dezelfde kant op richting Niederhausen. Al vrij snel zie ik de Kathedraal special shape van Marlies Nageli landen,

ze heeft een hoop werk om deze prachtige ballon weer in te pakken. Het halve dorp staat weer buiten te kijken als al die prachtige ballonnen laag overkomen. Ik voelde me net Sinterklaas, hallo, hallo, hallo, hallo (maar dan uiteraard in het Duits). Onze Harry geniet volop. Op de vorige meeting in 2006 zat hij er bij de verloting voor een gratis ballonvaart maar 1 cijfertje naast, en dus had hij dit jaar besloten om maar een ticket te kopen, iets waar hij zeker geen spijt van had.

    
   

Na onze landing werd Harry Herzog gedoopt tot (hoe kan het anders) Hertog Harry Herzog van het Europapark. Ook vanavond weer een nightglow en naderhand het lekkerste eten (en natuurlijk weer veel te veel). De zaterdagochtend briefing had eigenlijk niet plaats hoeven te vinden, de situatie was bij het naar

buiten lopen al duidelijk. Er hing namelijk een dichte mist en deze zou niet snel optrekken. Op tijd het Europapark in dus. Man, man, wat kun je het druk hebben. Het werd uiteindelijk een zeer warme en zonnige dag, heerlijk. Er was nu geen ontkomen meer aan, we moesten de Blue Fire bedwingen, de nieuwste achtbaan waarbij je wordt afgeschoten in 2,5 seconden naar 100 km/u. Bekijk even de officiële trailer en ook dit filmpje om de sfeer te proeven. De prachtige ijsshow met hele mooie dames viel me zo goed in de smaak dat ik hem later nog een keer heb bekeken. Zaterdagavond een prachtige avond om te varen, het is behaaglijk warm en de zon schijnt volop. De passagier die we mee zouden nemen komt niet opdagen maar zoals met zoveel dingen in het leven, lost deze situatie zich zelf op. Vlak voor de

start komt namelijk een jonge vrouw langslopen met 2 kindertjes van 10 jaar, Laurentz en Luis. De vrouw vraagt bescheiden of er toevallig mogelijkheden zijn voor de kids om mee te varen. Luis heeft echter behoorlijk de knijpes als hij zo dicht bij die grote ballon staat. De kids trekken elk een biljet van 5 euro uit de zak, maar Ike zegt dat ze dat gerust weer weg kunnen stoppen en aan boord moeten komen.

    
    

Ze hebben vanavond geluk en mogen hun luchtdoop meemaken. De onderlip van Luis trilt behoorlijk en af en toe verschijnt er een traantje op zijn wangen. Ike stelt hem gerust en beloofd dat hij straks beretrots op zichzelf zal zijn, waarna ze langzaam opstijgen. De moeder gaat met mij mee in de bus en we zetten de

achtervolging in. Ze is helemaal opgelaten dat de kids in de lucht hangen en ondanks dat ze niet rookt, wil ze graag een sigaret van me. Maar ja, roken doe ik al meer dan 25 jaar niet meer. We zien de ballon behoorlijk hoog stijgen en na de landing vertelde Luis me dat ze meer dan een kilometer hoog hadden gezeten en dat hij niet bang was geweest. Het gastanken verloopt zoals elke avond bijzonder vlotjes. Later die avond de laatste nightglow van dit evenement met behoorlijk veel toeschouwers. Het team van Jan van Herk doet mee met hun prachtige blauwe ballon met koeien erop en genieten van de Weense Wals waarbij de teams de ballonnen steeds maar weer rond draaien, een schitterend schouwspel. Onze maaltijd kunnen we met deze heerlijke temperatuur buiten nuttigen. De hele

zondag brengen we weer in het park door en het weer ziet er prima uit. Op de middagbriefing horen we echter dat er zich wat onweerclusters hebben opgebouwd rondom ons en een extra briefing op het startveld moet uitkomst bieden. Ter plaatse wordt het volgende besloten.

   
    

De dreigingen zijn niet in de buurt maar om het zekere voor het onzekere te nemen besluit Rudi Höfer dat diegene die een kort hopje willen maken, dit kunnen doen, maar dan zonder passagiers. Enkel om de bezoekers op het startveld nog wat te bieden. Een tiental ballonteams bouwt hun ballonnen op waarna we de

kortste vaart maken die we ooit gemaakt hebben. Ik ga met Ike omhoog en na 3 minuten staan we weer buiten het veld aan de grond. Wat je al niet voor het publiek over hebt, maar fun was het wel. Vanavond het afscheidsfeestje en net als de vorige keer is de sportarena midden in het gesloten park voor ons afgehuurd. De koks hebben hun best weer gedaan, het bier smaakt opperbest en de sfeer is prima. In de arena ligt de botsautobaan waarbij twee teams worden gevormd en het de bedoeling is de grote rubberen bal met de bumper in het doel van de tegenstander te botsen. Officieel mogen hierbij geen handen worden gebruikt, maar de versie zoals wij het spelen is veel en veel interessanter. Fanatiek wordt de bal van de ene naar de andere botskar gesmeten en geprobeerd het doel te treffen wat dan weer

resulteert in een luid gejuich en “Tor, Tor, Tor”. Het fanatisme wat van al die gezichten afstraalt is goud waard. Ik heb nog een kort filmpje van deze uren durende competitie op internet gezet. Een prachtige afsluiting van de ballonfiesta in het Europapark.   Bennie Bos

 
 
   
Tot Slot
 
Tekst en Foto: Bennie Bos
 

# Van 16 t/m 23 Januari 2010 vind weer de ballonfiesta in Schladming Oostenrijk plaats. Indien je hierover informatie zoekt, kijk dan even op de website die sinds vorige week weer in de lucht is.
# Op mijn ballonkalender (knop links) staat nu nog 1 evenement voor dit jaar. Stuur me gerust even een email indien je de data van 2010 al vastgesteld hebt. # Over de nazomer mogen we niet klagen, we hebben een aantal hele mooie dagen gehad waarop nog veel vaarten gemaakt konden worden, en wie weet wat de rest van het jaar ons nog zal brengen.
# Dit was het magazine van de maand oktober,
op naar de volgende editie !!!
Met de meest vriendelijke groeten . . . Bennie Bos