Uitgave Oktober 2002

      
 

1

Warsteiner Internationale Montgolfiade

Door  Bennie Bos

 
     

Er is een plaats in Duitsland waar enorme koperen ketels staan te borrelen waarin het gouden gerstenat word gebrouwen waaraan zovele mensen over de hele wereld verknocht zijn. Het is duidelijk, we waren in Warstein. Hier werd voor de twaalfde keer de Warsteiner Internationale Montgolfiade georganiseerd. Het evenement duurt een dag of tien en mag zich over die dagen verheugen op meer dan 150.000 bezoekers. We gaan traditioneel altijd het tweede weekend want dan staan er honderden ballonnen en een 40tal special shapes op het programma. Vorig jaar viel bijna alles letterlijk in het water maar de duitse zon liet zich ditmaal spreken. We arriveerden vrijdagavond precies op tijd om de eerste ballonnen te zien vertrekken.

Foto: Bennie Bos

Prachtige Special Shapes zoals de Koe met de twee hoofden en zes poten, de Volkswagen Beetle, de Trein, drie Coca Cola flessen, de Jägermeister fles, een Kubicek flesje, een ballon met een koptelefoon op, een beer, een varken, de stier, de Pinguin, de nieuwe Vos, Nelly B de olifant maar ook nederlandse shapes zoals de Kip, de Ui en de Kachel. Wouter van Manen was voor het eerst in Warstein met zijn Kachelballon en was laaiend enthousiast. Op een gegeven moment weet je niet meer waar je moet kijken. Vele gele ballonnen met het logo van het biermerk. In Duitsland alleen al varen er 70 rond, (in Nederland hebben we er 6). Ballonspotter Ineke Wisse nam de moeite om alle ballonnen te tellen en bleef uiteindelijk steken op maar liefst 231 verschillende exemplaren. Tijdens de montgolfiade werden regelmatig nieuwe Warsteiner ballonnen gedoopt. Ik sprak nog even met Carlos Llado Costa, eigenaar van de Ultra Magic fabriek uit Spanje. Hij was speciaal naar Duitsland gekomen omdat de meeste nieuwe dopelingen in zijn fabriek in Igualada gebouwd zijn.

Ekkie markert precies op het doel    Foto: Bennie Bos

Op het veld kwam ik het spontane team tegen van Hennie ten Dam. Aangekomen bij het gereserveerde hotel werd hun te verstaan gegeven dat het hotel vol was en dat ze maar iets anders moesten zoeken, balen dus. Voor crew Miranda was dit evenement haar eerste buitenland ervaring op ballongebied en ze genoot zienderogen. Helaas hebben de Nederlandse evenementen nog steeds een limiet van 35 ballonnen. Als ik dan zie hoe het hier in Warstein gaat denk ik dat men ook bij ons toch wel wat andere regels kan opstellen. Nadat de ballonnen waren vertrokken verschenen een aantal heteluchtschepen ten tonele en demonstreerden hoe je een marker precies op het kruis kon werpen. Ja, geen kunst als je kunt sturen. Na dit fraaie schouwspel werd het terrein gereed gemaakt voor de grote nightglow. 

Maar liefst 28 ballonnen werden die avond voor de tweede keer opgebouwd en verzorgden een prachtige lichtshow. Daarna even naar het hotel om de ogen voor een paar uren te sluiten en dan vroeg uit de veren want op zaterdagochtend stegen ongeveer 100 ballonnen op. Het was dus zeker de moeite waard om vroeg je nest uit te komen. Aan de grond stond bijna geen wind, de teams konden rustig hun bijzondere vaartuigen opbouwen. Het verradelijke schuilde echter op 50 meter hoogte. Daar stond wél een aanzienlijke stroming en de ballons scheerden met hoge snelheid weg. Piloten die dachten slim te zijn startten achter de bosrand en kregen te maken met valse lift. Toen de zon doorkwam zakte de 50 meter level verder naar de grond waardoor de laatste ballonnen moesten vechten om weg te komen. Drie zag ik er gaan met grote versgebrande gaten in de onderste banen. Even lekker ontbijten, tukkie doen en weer op het veld kijken waar altijd wel iets te doen is. Overdag waren er demonstraties met vliegers en werd kinderen de mogelijkheid geboden om een echte ballon van zeer dichtbij te bekijken. 

Het was zelfs mogelijk om in de half geinflate ballon te lopen. In de middag een "zwaardere" hap naar binnen bij de nieuwe Mc Donalds die onlangs geopend is in Warstein (compleet met ballon schilderijen) en dan maar eens kijken of we van de doos dubbele pins af konden komen. Dat leverde geen enkel probleem op en al gauw waren de zakken weer gevuld met nieuwe pins voor de verzameling waarna we terug gingen naar ons hotel in Belecke op 7 kilometer afstand van het startveld. "Om vijf uur gaan we naar het veld" zeg ik tegen Nienke en zo gezegd, zo gedaan. Mooi niet dus !!! Vlak voor het hotel stond een file en die bleek later helemaal tot op de grote parkeerplaats te staan. Stapvoets en tergend langzaam en de klok tikte maar door. 

Foto: Bennie Bos

Ik begon het steeds warmer te krijgen en toen we na een uur “rijden” eindelijk Warstein binnen waggelden hebben we de auto wijzelijk aan de kant gezet en zijn de laatste drie kilometer maar gaan lopen. Dat schoot tenminste op. Toen we uiteindelijk het startveld opliepen vertrok de eerste ballon onder een prachtig zonnetje. De richting was precies over de file dus veel mensen hebben het vanuit hun auto nog wel goed kunnen volgen. Een enorm spektakel om kippenvel van te krijgen. Honderden ballonnen kleuren het luchtruim en geven een enorme sfeer onder de tienduizenden bezoekers. Het debakel van vorig jaar nu volledig vergeten genoten we met volle teugen. Terwijl de laatste ballonnen hun best deden om tijdig het veld te verlaten sprongen 15 para’s uit een vliegtuig en vormden gezamelijk een grote ster in de lucht. Alle para's landden spectaculair met extreem hoge snelheid voor de ogen van het publiek.

Foto: Bennie Bos

Ook na deze show volgde een grote nightglow en de avond werd compleet gemaakt met een enorm afsluitend vuurwerk. Op zondagmorgen waren een groot aantal ballonteams bereid om op het veld te verschijnen en konden onder uitstekende conditie’s varen. Ekkie, piloot bij de "Deutsche Post" bouwde zijn luchtschip op en een aantal bezitters van modelballonnen kwamen bijeen om het kleine grut te showen. Het evenementterrein is voorzien van een enorme parkeerplaats in de vorm van stoppelvelden. Ná het weekend zag mijn auto eruit alsof ik Parijs-Dakar had gereden, zo veel stuifzand. Men had éénrichtingsverkeer ingesteld om van het feestterrein weer in het dorp te komen en dat leidde tot vele kilometers lange file midden door een steengroeve met alle bijbehorende gebouwen. 

Deze grijs uitslagen bouwwerken gaven elke avond in het donker een zeer spookachtige sfeer aan een ieder die stapvoets probeerde uit de massa te ontsnappen. Het duitse kampioenschap onder leiding van Mathijs de Bruijn was inmiddels ook in volle gang gezet en op de weg naar ons hotel bleek dat veel wedstrijdvaarders hun doel vlak bij onze slaapplaats hadden gezet. 

Na het ontbijt gingen we richting huis. Na 10 minuten rijden kregen we open terrein en wat schetste onze verbazing, het gehele veld van deelnemers aan de “Deutsche Meisterschaft” hing voor onze neus. Tot half elf hebben we daar nog van kunnen genieten en maakten we de landing nog even van dichtbij mee van gastvaarder Jan Timmers. Jan gooide met een woest gebaar zijn bord met wedstrijdkaart aan de kant. Dat gebaar ken ik maar al te goed van wedstrijdvaarders en geeft een indicatie over het verloop van de vaart en de markerdroppings.Deze ballonnen waren ook hier voorzien van zogenaamde “loggers”. Een GPS in een kastje waarmee achteraf precies kan worden nagegaan of een piloot bijvoorbeeld in de wolken heeft gevaren. 

Foto: Bennie Bos

2003 wordt een bijzonder jaar voor de bierbrouwerij, ze bestaat dan namelijk 250 jaar en volgens de geruchten gaat het een bijzonder ballonjaar worden. Meervoudig Gordon Bennett winnaar Willem Eimers beloofde in ieder geval plechtig aan het publiek dat er volgend jaar tijdens de fiesta een gasballonwedstrijd word georganiseerd. De kamer voor de volgende Montgolfiade is inmiddels alweer bij Frau Anne geboekt.

Een paar van de nieuwe pins van dit jaar. De Nightglow pin, de pin van moderator Ben Bláss (zie de microfoon) en de officiéle pin van het evenement. Er bestaan duizenden pins met afbeeldingen van Warsteiner ballonnen. Dus wil je iets gaan verzamelen . . . dit is een leuk onderwerp. Alle foto's van dit fraaie evenement staan vanaf nu op de vernieuwde versie van Ballooning Pictures en het is zeer de moeite waard om deze nog te gaan bekijken.

     
 

2

Stand van zaken QinetiQ 1 ballon

 
       

Illustratie: QinetiQ

Inderdaad, de ballon is klaar, de training is achter de rug maar helaas rolde onlangs het volgende persbericht bij mij in de digitale brievenbus . . . . . .De "window" voor dit jaar is dicht. Het onbetrouwbare weer van deze zomer was niet geschikt om een ballon te laten opstijgen van dit kaliber. De britse piloten Andy Elson en  Colin Prescot hebben officiéél verklaard dat de mogelijkheid om dit jaar nog te starten nu helemaal van de baan is. 

De atmosferische condities zijn niet geschikt voor hun wereldrecord poging. Weten we nog waar dit over gaat?  Je kon het lezen in het Hot Air Magazine van Juni. Twee ballonpiloten gaan in een open capsule in ruimtepakken met een ballon van bijna 400 meter naar een hoogte van 40 kilometer. Ze zijn nog steeds van plan om het oude hoogterecord wat al 40 jaar vaststaat te verbreken. Dit staat nu gepland voor de lente van 2003. Het duo heeft vanaf Juli elke dag de weercondities geanalyseerd in de hoop een geschikte periode te vinden. Zelfs in September toen Engeland een aantal mooie dagen kende, was er helaas te veel wind of een verkeerde windrichting. Op de tekening hiernaast kun je zien dat het model gondel aardig afwijkt van de eerste tekening die ik heb laten zien. Ik hou je op de hoogte.

Nieuw model gondel     Illustratie: QinetiQ

     

 

3

Stand van zaken "The Super Jump"

 
     

Ook voor Michael Fournier het zelfde verhaal. Twee pogingen faalden. De eerste wegens teveel wind en de tweede wegens een technisch probleem tijdens het inflaten van de ballon. Zoals verwacht kondigde de winter zich aan doordat de jet stream na 20 September toe nam tot 300 km/h. Michael Fournier wil ook het hoogte record van Ed Yost verbreken en gaat ook naar 40 km. Hij gaat echter aan een parachute terug naar de aarde en breekt na 30 seconden al door de geluidsbarriere. Na 6 minuten wil hij weer vaste grond onder zijn voeten. Hij zal de tocht maken in een speciale drukcabine en springen in een drukpak. Ook hij heeft zijn zinnen nu gezet op het jaar 2003. De ballon is een Cameron van 100 meter hoog.       Foto's: le Grand Saut

     
 

4

Het ballonverhaal van . . . Yke Visser

Alle fotomateriaal beschikbaar gesteld door Yke Visser

 
       

April 2001, Yke Visser uit het Drentse Zorgvlied van het ballonvaartbedrijf IKEAIR vertrekt richting Noordpool om daar als eerste Nederlandse ballonvaarder met de PH-RWB het luchtruim te kiezen. Ik ging op de koffie bij Yke in zijn cabana in het bosrijke noorden van Nederland en hij vertelde mij onderstaand verhaal. Het was maar goed dat ik mijn Minidisc recorder had meegenomen want deze boom van een kerel bleef maar vertellen.


Eind januari 2001 en nog geen definitieve beslissing om daadwerkelijk op ballonvaart expeditie te gaan naar de noordpool in april……..wat heb ik mij eigenlijk in de kop gehaald………doe toch normaal en maak je klaar voor het komende ballonvaart seizoen, klonk het regelmatig in mijn hoofd. Met één toezegging op zak van sponsor Haglöfs voor een deel van het budget en nog niet precies wetend met welke ballon en mand te gaan, leek alles in een droom te vervagen. Maar net toen ik dacht, misschien een volgende jaar, belde KLM Cargo met interesse voor verdere betrokkenheid bij mijn plannen om over de noordpool te gaan varen. (Ik had eerder geïnformeerd naar de mogelijkheden voor transport van de mand en ballon.)

“Vracht is onze expertise” zeiden ze en uitzonderlijke situaties in combinatie met vracht vervoer is voor ons een uitdaging. Enigszins opgewonden realiseerde ik mij dat het budget nu acceptabel was en dat plannen in daden moesten worden omgezet. Er waren nog maar 2 korte maanden over om alles te regelen…mijn hoogseizoen was begonnen en hoe!  De betrokkenheid van KLM Cargo voor het transport van ballon en mand naar Moskou, bleek voor de Russische kant van de expeditie organisatie een Gods geschenk te zijn, wat ik op dat moment niet realiseerde. Het opgegeven schedule voor de expeditieleden was op 15 april verzamelen in Moskou, hetgeen inhield dat de ballon uitrusting al 2 weken eerder op transport moest. Dagen van regelen, honderden emailtjes/telefoontjes en nog vele onbeantwoorde vragen deden mij het volle gewicht van ‘even naar de noordpool’ ervaren. Eind maart stond de gerebuilde oude RWB envelop en het bottum-end  van de RET klaar voor transport…een 90 envelop en een 120 mand hoe verzin je het! Met KLM Cargo als back-up leek het transport nu een fluitje van een cent, maar niets was minder waar. Ik was er vanuit gegaan dat alles in de mand werd verzegeld onder plastic, internationaal carnet erbij en het pakketje versturen als interne post van het ene kantoor naar het andere. 

Dus niet, de regels voor transport van brandgevoelige onderdelen waren juist aangescherpt door de rampen in Enschede en Volendam. De complete ballon stond voor het ruim van de Boeing 767 om erin te rollen toen de quality controleur de papieren checkte en zich afvroeg waar de Dangerous Good verklaring was gebleven. De discussie en de reeks telefoontjes die daarop volgde mochten niet baten dat ze het onderling eens werden. Resultaat was dat de ballon niet mee kon mee op de vlucht naar Moskou. Aangezien de vluchten maar éénmaal per week gingen, betekende het direct een week vertraging. Daarmee verviel ook de mogelijkheid om de ballon uitrusting op tijd in Rusland te hebben zodat het papierwerk al gereed zou kunnen zijn voordat ik aankwam. In de week vertraging moest ik halsoverkop naar allerlei luchtvaart expertise bedrijven om de Dangerous Good verklaring te bemachtigen. De flessen moesten onder toeziend oog van een inspecteur worden gespoeld  met stikstof, brandblusser apart worden verpakt in een kartonnen doos etc. Iets wat mij allemaal erg ambtelijk overkwam, om daarvoor een week vertraging op te lopen. Maar gelukkig, de ballon mocht de volgende keer zonder problemen mee. 

Het imposante KLM Cargo in Nederland is gereduceerd in Rusland tot een scheepscontainer met een groezelig uithangbord van KLM Cargo. De contactpersoon van de expeditie aan Russische zijde zal zo spoedig mogelijk bij binnenkomst van de ballon uitrusting, proberen deze door de douane te loodsen. Al na de eerste dag kwamen er paniek emailtjes binnen. De ballon uitrusting bleek een goudmijntje te zijn voor de Russische douane, die ze absoluut niet zo maar vrij zouden gegeven onder aandringen van de KLM vertegenwoordiger. Ze willen geld van je want als hun “nee” zeggen dan is het einde expeditie omdat je gewoon je spullen niet mee krijgt en ze zijn zeker niet gemotiveerd door jouw urgentie, ze zijn alleen maar gemotiveerd om over nog hogere bedragen te praten. 

Uiteindelijk heb je dan de ballon uit de douane en ontmoet je de expeditieleden maar dat bleken helemaal niet de types te zijn die je zou verwachten op zo’n expeditie. Het leken meer Amerikaanse toeristen waarbij je even het gevoel had op de verkeerde reis te hebben ingeschreven. Maar goed, ik was er voor mijn eigen verhaal en probeerde de vriendelijke Flying Dutchman uit te hangen. Je wordt dan geïnstrueerd over wat je kunt verwachten op een hele summiere, beetje toeristisch achtige manier in de trend van “Jongens, zorg dat je een extra truitje bij je hebt want het kan er nog wel wat fris zijn”.

Uiteindelijk vertrek je dan drie dagen later naar een Russische legerbasis, allemaal een beetje sneaky, niemand mag nog zien wat voor een soort vliegtuigen er staan terwijl iedereen dat wel weet en dan uiteindelijk kom je in het donker bij een vliegtuig. Hier blijkt ondertussen dat je mand daar heen gebracht is maar die zit tussen zoveel andere bagage dat je niet weet of alles er wel is. Dat hele vrachtruim zit vol, geen ruimte voor passagiers en er stonden nog 30 man buiten. Zo te zien hadden de oude Antonov’s geen Weight and Balance nodig, de Balance moest zeker nog komen van de passagiers. Wat mij opviel was dat de expeditie groep alleen maar een beetje opgewonden was met geen enkel benul dat dit wel eens het meest kritieke deel van de expeditie kon gaan zijn. 

Oja, ze hadden ook nog even de gasflessen afgetankt en een paar drums met stookolie voor de kachels meegenomen, daar kon je geriefelijk opzitten. Hoe zo Dangerous Goods verklaring….. Je weet dus helemaal niets van de veiligheid van dat ding waar je in het donker instapt. Er zijn een paar russen die zeggen “ga maar boven op die bagage zitten” althans dat wijzen ze je en ik denk “wat doe ik hier”, half gekromd in die romp voor de komende 6 uur naar Oost-Siberie. Ik heb Liesbeth nog heel snel kunnen bellen toen ik buiten stond en gezegd “meissie, alles gaat goed hoor, het ziet er goed uit, doeg”.

Maar ik denk, als er één kritisch moment is dan is dít het wel omdat je nu alles moet overgeven, er is niks vastgezet, alles ligt los, je zit met een paar jolende onkundige lui waaronder een pools skiteam en die zaten met een paar flessen wodka en ik denk “ik moet daar een paar goede slokken van hebben anders beleef ik dit moment te intensief” en uiteindelijk vertrek je en 6 uur later land je op Khatanga waar je uitstapt, nog onwetend of al je bagage wel is meegekomen, of de ballonspullen er allemaal zijn. Ik wist wel dat de Poolse skiërs op mijn ballonmand hadden gezeten en dacht “dat is óók goed voor het riet”, helemaal volgestouwd en dan ook nog van die lui er op die daar half dronken op liggen te knorren. Je stapt uit en dan is het snoei en snoeikoud, min 35 graden, je loopt er nog gewoon in je spijkerbroek met dat extra truitje en dán bevangt de kou je en denk je “hier moet ik niet mee gaan dollen”.  In Khatanga werkt de norm ‘jongens help ons even’ niet meer, het gaat allemaal op hun manier, jij hebt maar te wachten en uiteindelijk na een half uur zie je een tas waarbij je denkt “daar zou wel eens wat materiaal van mij in kunnen zitten” en zo sprokkel je uit een enorme lading rotzooi je eigen spullen bij elkaar en probeer je jezelf maar een beetje in veiligheid te brengen waar je wat warmere kleren aan kunt trekken.

De ballon is er goed uitgekomen. Dan ben je dus op Khatanga, maar daar moet je je helemaal niks van voorstellen. Wij kregen in het hotel de luxe afdeling met gelukkig een normaal toilet en geen gat in de grond en we konden ons daar even rustig terugtrekken. Je hoort dan helemaal niks meer, je weet niet wat er voor plannen zijn maar je moest elk moment klaar staan om weg te kunnen. Dat heeft uiteindelijk nog 1,5 dag geduurd en ben je helemaal overgeleverd aan de Russische piloten die zeggen “het weer is goed of niet goed” maar niemand communiceert meer en je zit maar te wachten en te wachten en je weet, als je even weg gaat dan kan het in een kwartier tijd gebeurd zijn.

Opeens hebben ze het idee, nu kan het, en dan moet je direct instappen. Dus ik liep de hele tijd een beetje te dralen rond die luchthaven en opeens klinkt het verlossende woord “we kunnen NU weg” en dan begint het hele circus weer van voren af aan en moet iedereen weer als een idioot in die kist. Ik zie nog een glimp van mijn ballonmand, en plots vertrekt het vliegtuig. Er wordt ook niet verteld wat we gaan doen, we hebben nog een tussenlanding moeten maken op een eiland wat de Russen gebruiken als een brandstof opslagplaats. Een helemaal niet op de kaart voorkomende plek maar waar verschrikkelijk veel ijsberen zitten en daar moesten we landen om te refuelen zodat we weer terug konden komen vanaf de noordpool. Het was daar nog een paar graden kouder en dáár werden onze paspoorten gecontroleerd. Kun je het voorstellen, op een eiland waar niemand is, met alleen maar vaten brandstof worden onze paspoorten gecontroleerd als of je daar zal willen blijven. Dat soort zottigheid gebeurt je, maar je weet, als je paspoort/visum niet klopt dan wil je er niet over nadenken wat er met je gebeurt. Al met al hebben we daarbuiten een uur gestaan en moet je bij het vliegtuig blijven want als je rond gaat lopen heb je kans dat je door een ijsbeer wordt gegrepen. Je  vliegt dan verder en land op de noordpool en na de landing besef je pas, hoe kritisch de landing moet zijn geweest op het ijs.

De Amerikaanse “toeristen” praten druk en hebben volgens mij het idee alsof we op Grand Canaria geland waren. Het stoorde mij behoorlijk dat ze niet bewust meemaakten waar ze mee bezig waren. Toen ze ook uitstapten leken het net een stel vakantiegangers die dachten “zo, waar is het hotel”. Eenmaal aangekomen op de noordpool weet je dat elke faciliteit van hulp ontbreekt en ook de expeditieleider blijkt dan ook ineens druk te zijn met van alles behalve met jou en loop je daar een beetje te scharrelen, weer wachten op je bagage die uit het vliegtuig gegooid wordt en dan begint toch je bewustzijn dat je rap voor een tent moet gaan zorgen.

Het was min 40 toen we aankwamen en we kregen een tent toegewezen die je hard nodig had om op te warmen. De noordpool landingsstrip, het zogenaamde vliegveld, was een kale vlakte waar ze 20 vlaggetjes links en 20 vlaggetjes rechts hadden neergezet. Mijn mand, flessen en ballon moesten daar blijven staan, ziels alleen midden op die bijna oneindige ijsvlakte en wij moesten 500 meter verderop onze spullen meesleurend een tent gaan opzetten wat het onderdak voor de komende 8 dagen zou zijn. De tent is een soort stormtent waar 6 á 7 man in kunnen, maar de Russen hanteren het principe van ‘veel makke schapen in een hok’ zodat we er regelmatig met 15 en soms met zijn 20 man inzaten. Dat betekende dat als je op een stretcher zat, wat dus je bed was waar je voor betaalt had en je ging even rechtop zitten dan ploften er gelijk drie russen achter je neer.

Je had geen privacy meer, geen ruimte om je te bewegen maar het was de enigste plek om warm te blijven. De eerste dagen ben je heel sterk bezig met jezelf instant houden, hoe alle normale dingen gaan, hoe kom je aan eten, je durft haast niks te eten omdat je bang bent om er ziek van te worden zodat je af en toe maar een bevroren banaan pakt als een soort Cornetto. Niemand uit de tent had ook maar de neiging om naar buiten te gaan dus ik had sterk het gevoel “met wat voor stelletje ben ik hier”. Ik probeer mijn gedachten bij elkaar te krijgen en mezelf voor ogen te houden waarvoor ik hier ben gekomen en twijfel soms of het allemaal wel zal lukken.

Het weer wat wij tot dan toe hadden meegemaakt was meestal meer dan 20 knopen, dan weer een kristalstorm, dan weer even helder maar direct gevolgd door een weertype wat geen ballonvaren toeliet. De Amerikanen hadden er schoon genoeg van om opgepropt in een te kleine tent te zitten met de russen dus die hebben op eigen iniatief een eigen tent opgezet. Omdat men geen kachel had werd er gestookt met een butagas brandertje en dáármee moesten ze het warm krijgen. Toen men ging slapen bleef uiteraard de kachel aan en zoveel mogelijk de tent dicht. Na een aantal uren had nog één van deze mensen de kracht om  hulp te roepen, want de rest was al meer dood dan levend door kool monoxide vergiftiging.  Op aanraden van de expeditieleider waren de ventilatiegaten dichtgestopt.  Drie konden zich al niet meer bewegen en diegene die ’s nacht nog even buiten de tent had staan plassen had nog de meeste energie om hulp te roepen.  Net die dag bleek er in de middag een weersframe te ontstaan waarin kon worden gevaren en warempel, alles leek te kloppen, het materiaal, de beschikbaarheid van mensen, een vliegtuig, de helicopterpiloot stond klaar. Toen ik mijn gasflessen wilde afpersen met stikstof om de nodige druk te krijgen bij deze temperatuur bleek dat men niet beschikte over de juiste koppelingen.

Heel lang gezocht naar goede koppelingen om druk op de flessen te krijgen maar zonder succes. Dus als er nog een kans komt om te varen dan maar de gasflessen mee mijn tent in om zo het propaan een beetje op temperatuur te krijgen en daardoor meer druk. Op een gegeven moment deed zich weer een mogelijkheid voor en alles werd in gereedheid gebracht. Dan krijg je het probleem dat je met mensen te doen hebt die je niet kunt instrueren om met een ballon om te gaan, de Russen stonden wat aan de ballon te trekken maar hadden geen idee waar ze mee bezig waren. Al snel waren mijn flessen weer afgekoeld en het vlammetje wat uit mijn branders kwam leek op het leeg blazen van de slang na de vaart.

De crossvalve open en met twee vlammetjes tegelijk. Dit was het maximale wat ik had. Het was zó verre van hoe ik het wilde en mij had voorgesteld in de voorbereidingen. Door een stevige grondwind met uitschieters tot boven de 15kts sloeg een carabiner dubbel bij het opstoken. Het opnieuw aansteken van de branders na de brandertest, lukte bijna niet meer door het veel te vette LPG wat in Rusland was getankt. Één kant kreeg ik met een vuursteen ontsteker weer aan, de andere pilotlight was niet meer aan te krijgen. Door de crossvalve te gebruiken had ik 2 branders maar via één systeem. In een flits realiseerde ik mij dat er nu wel erg veel concessies zijn gemaakt. Inzicht van het beoogde doel nu de vaart cancellen…de ballon stond even recht boven mij ….nu of nooit moet ik hebben gedacht… met mijn hand aan de quick-release…adreline gierend door je lijf….NU. 

Daar trok ik de 30 meter quick release lijn los, hoop valse lift en we klappen weer op het ijs, ik voelde mij net Ben Hur, half uit de mand bungelend, kon me nog net vastgrijpen en uiteindelijk na 10 minuten stabiliseerde alles en kwam er rust, ongelofelijke intense rust en tevredenheid….hier heb je het voor gedaan. Een immense ervaring. Als er een plek op de wereld is waar ik naar terug verlang dan is daar na toe. Ik probeer het te vergelijken met een bergbeklimmer die de top haalt, ik had waarschijnlijk hetzelfde gevoel. Intens genieten en diep bewust zijn dat je leeft. Het was een enorme verzadiging toen ik de ballon uiteindelijk aan de grond zette. YES, we made it.

De helicopter is achter ons aangevlogen. Hij was de dwingende factor in het geheel, hij vond het op een gegeven moment welletjes en als hij landt dan kun je beter ook landen want voor de rest is er geen mogelijkheid meer om terug te keren naar het basiskamp. Het contact met de mensen was niet zo sensationeel. Je kunt eigenlijk je verhaal met niemand delen dus je leeft met het idee “oké, we hebben ballon gevaren” en pas later besef je hoe uniek het is geweest. Ik zou het graag nog een keer overdoen met mijn Wereldnatuurfonds ballon met mensen waarmee je het niet erg vind om acht dagen in een tent te zitten, ongeschoren, ongewassen, stinkend, dat lijkt me prachtig.

De terugweg was weer net zo chaotisch zoals ik al op de heenreis van de russen gewend was.  Wat wel heel leuk was dat ik een vent ontmoete in Khatanga genaamd Dick Mol die 1 of 2 maanden per jaar daar verblijft om mammoetresten op te graven. Hij vertelde dat hún poolkampenement elk jaar weer opgezet werd door een fransman die met veel geld de Russische autoriteiten zover heeft gekregen en als je het via hem zou organiseren, dan is zijn wil wet. Hij zegt dus, er zijn ook hele andere manieren om dit te doen.

Dus niet via de Russische kant maar via een Europeaan die zegt “jongens, ik heb het geld, jullie willen mijn geld en ik wil jullie dienst, klaar” en dan blijken dingen voor iets meer, véél directer georganiseerd te kunnen worden. Dus er zijn mogelijkheden om het anders te doen. Dat zou ik dan ook zeker adviseren als er iemand is die óók het idee heeft om daar een keer naar toe te gaan. Ik heb voor mezelf vastgesteld dat het een gouden ervaring is geweest die ik nooit had willen missen maar waarvan ik ook besefte dat er zo ontzettend veel dingen waren die allemaal fout hadden kunnen gaan maar ze zijn net allemaal goed gegaan.

‘Time takes out the fire, but leaves in the warmth’

     
 

5

Ballonvaardersdag KBBF

 
     

Op Zaterdag 19 Oktober organiseerd de Koninklijke Belgische Ballonvaart Federatie de Ballonvaardersdag 2002 in de Stadsfeestzaal Sint  Niklaas gelegen op 100 meter van het station van Sint Niklaas. De deur gaat open om 15.00 uur en de toegang is gratis. Met medewerking van: Dealers / vertegenwoordigers van volgende ballonmerken: Cameron - Ultra Magic - Lindstrand - Kubicek - Schroëder. Nevenproducten voor ballonvaarders met o.a. Aanhangwagens Maes dealer Westfalia / VG Products/ 4X4 specialist autohandel Keizertrading / Maes electronics. Ruil en verzamelbeurs.  Diverse binnen  en buitenlandse deelnemers. Mogelijkheid tot het nuttigen van een natje en een droogje. Gezellig samen keuvelen. De benen uit te slaan op de muziek aangeboden door studio sound wave systems tot ... in de late uurtjes. Zoals jullie hierboven kunnen lezen start de ballonvaardersdag om 15 uur en gaat door tot in de late uurtjes. Er is mogelijkheid tot het nuttigen van een vlugge hap of snak. Uiteraard aangevuld met de nodige al of niet alcoholische drankjes. 

Als afsluiter is er een gezellig samen zijn met party voorzien tot in de late uurtjes opgeluisterd door discobar studio sound wave systems. Dus allemaal de plezante muts opzetten en afzakken naar de stadsfeestzaal in Sint-Niklaas. Piloten & crew met verplichtingen bij vliegweer kunnen bij deze derde editie van de ballonvaardersdag na de vlucht nog steeds terecht in de stadsfeestzaal van Sint  Niklaas om dit evenement mee te maken. Die dag kan men de passagiers na de vlucht iets unieks aanbieden in stadsfeestzaal te Sint Niklaas. Extra info bij Simdi

      
 

6

Balloncompetitie Belgie

 
     

Challenge 2002 Uitnodiging

Op Zaterdag 16 November wordt in het Belgische Wachtebeke de Challenge 2002 gevaren. Deze ééndaagse balloncompetitie bestaat uit een ochtend en een avondvaart. Er word gebruikt gemaakt van scoringsarea's en meetteams dus er doen geen observers mee. Er kan nog worden ingeschreven voor de prijs van 24.99 Euro en alle informatie kun je verkrijgen via E-mail bij Luc van Geyte.

    
 

7

Ballon Spelletje

 
      

Natuurlijk staat het Wijde Wereld Web vol met spelletjes. Zo ook dit leuke ballon spelletje. Je kunt de ballon levelen door met je muis op de ballon te klikken. Het is dan de bedoeling om op verschillende hoogtes te gaan varen en daarbij allerlei balletjes te vangen. Op deze site staan nog dertig andere kleine spelletjes. 

Je vind ze op de website van  Orisinal.

      
 

8

Ingezonden Foto's

 
      

Mees van Dijk stuurde deze prachtige foto van een ochtendvaart.

 

 

Ineke en Izak Wisse maakten deze foto in Warstein 2002 in de categorie "Uitzonderlijk Vervoer"

       
 

9

Kalender 2003

 
        

Zoals de vorige keer beloofd, meer informatie over de nieuwe ballonkalender voor het jaar 2003. Antonio Biasioli uit Italie brengt dit fraaie kunststukje voor het vierde  jaar op de markt en vanaf nu zijn ze weer leverbaar. Een mooi kado voor de komende feestdagen. Deze kalender op GROOT formaat 35 bij 50 centimeter is te bestellen voor 13 Euro en omvat zeer fraaie ballonfoto's. Ze worden geleverd vanuit Duitsland bij de firma Sport & Freizeit en die vind je natuurlijk ook op internet. Kijk even onder de knop "Ballon-Accessoires und Zubehör"

           
 

10

Tulpen horen bij Nederland

Foto's beschikbaar gesteld door Marc Howard

 
      

Tulpen horen bij Nederland. In de vorige Hot Air vertelde ik al dat de Tulp Special Shape te koop stond. Ik heb contact gehad met eigenaar Marc Howard en hij vertelde dat de ballon gesponsord werd in Amerika en dat men er graag mee zou gaan touren maar dat het gewicht ( 400 KG) toch wel erg veel transportkosten met zich mee bracht. De enveloppe staat te koop voor de lage prijs van $30,000US . Dit lijkt mij erg goedkoop voor deze prachtige ballon waarvan ik vindt dat hij zeker in Nederland thuis hoort. Er varen wel meer ballonnen in ons land met dit extreme gewicht en ik hoop dat iemand toch brood ziet in deze prachtige shape. Marc is te bereiken via Email. Er is minder dan 5 uur met de ballon gevaren.

LET OP        LET OP        LET OP        LET OP        LET OP        LET OP        LET OP        LET OP        LET OP        

De oorspronkelijke eigenaar van deze ballon, Aart Jan Troost reageerde op bovenstaand artikel en heeft daar het volgende aan toe te voegen. Aart Jan heeft de ballon één keer opgezet voordat hij weigerde om hem van fabrikant Lindstrand af te nemen. De ballon weegt geen 400 KG zoals men wil doen geloven maar 512 KG en dat is nog even een ballon verschil. De zak waar de ballon in zit is 240 cm in doorsnee en 130 cm hoog. De tulpenkoppen zijn 6,5 meter hoog. De hoogte van de ballon is maar liefst 48 meter.  Dat levert een probleem op bij het warm inflaten omdat de ballon halverwege omhoog wil en daarom door drie crewleden naar beneden moet worden gehouden.  Het inpakken van deze kolos heeft met 13 crewleden 3 uur geduurd. De ballon kan buiten de piloot 1 passagier meenemen. Als de buitentemperatuur boven de 25 graden komt vervalt deze optie. Met een nog hogere temperatuur heeft de ballon zelfs moeite om de piloot te tillen. Aart Jan wil dus wel even waarschuwen dat hij deze ballon niet voor niks heeft geweigerd. 

          

     
 

11

Cabine Fosset in museum

 
     

Foto: Ron Edmonds

Vlak naast het vliegtuig van Charles Lindbergh's staat nu de gondel van de "Spirit of Freedom - Bud light" waarmee avonturier Steve Fosset solo rond de aarde heeft gevaren. Steve schonk de gondel aan het Smithsonian Air and Space museum in Washington op 5 September 2002.

       
 

12

DBCC One Day Fly

Door Berend Jan Floor

 
       

De DBCC One Day Fly 2002 heeft  zaterdag 28 September plaatsgevonden in Erichem in de Betuwe. Het weer was prima, de sfeer was prima, dus we mogen concluderen dat dit type wedstrijd een succes geworden is. Het deelnemersveld was internationaal, waardoor het risico bestond dat de beker (jazeker een echte beker!) naar het buitenland zou verdwijnen. Dat gebeurde ook! Luc Herdewijn uit België was de terechte winnaar. De complete uitslag en alle foto’s (inclusief een aantal speciaal bewerkte…!) zijn te vinden op First Floor Ballooning onder het kopje " NIEUWS".  Deze wedstrijd gaat zeker een vervolg krijgen, dus was je er niet bij, schrijf je dan de volgende keer eens in en ervaar dat wedstrijdvaren dikke pret is!

Foto: Berend Jan Floor

         
 

13

Oversteek Atlantische Oceaan mislukt

 
    

Foto: Gene J. Puskar

David Hempleman -Adams, een piloot uit Engeland heeft een poging gedaan om de Atlantische Oceaan over te steken met een AM-08 Roziere ballon. Hij zou daar zeven dagen over gaan doen. Hij heeft dit echter maar één dag volgehouden. 

Het verhaal kun je lezen in de volgende twee persberichten :

24 September - David Hempleman-Adams en de "Chase de Vere" Atlantic Challenger is vanmorgen om 10:49 uur succesvol gestart vanaf Allegheny County Airport, Pittsburgh, Pennsylvania. Het Control Centre bevestigde dat de start probleemloos verlopen is. "We verwachten dat de Challenger een noordelijke stroming gaat varen gedurende de komende twee dagen over het Amerikaanse land voordat het aan de zware tocht over de Atlantische Oceaan gaat beginnen. Dit geeft David tijd om aan de ballon te wennen waarna hij het dus zonder het veilige vangnet van het vaste land moet gaan doen. David was in zeer goede conditie en hij heeft vele uren samen met de crew de laatste voorbereidingen getroffen. De start is bijgewoond door Amerikaanse en Engelse media. Launchmaster Gavin Hailes zegt " De weerscondities aan de grond waren goed genoeg om de geplande start door te laten gaan. David zal al zijn mentale en physieke krachten nodig hebben om de slapeloosheid, extreme kou en de verdere gevaren om de ballon te bedienen het hoofd te bieden. De ballon is namelijk uitgerust met een gewoon rieten mandje. 

25 September - David Hempleman-Adams landde de "Chase de Vere" Atlantic Challenger veilig in Hebron ten zuid-oosten van Hartford, Connecticut om 13.30 uur na technische problemen. "Ik had problemen met de apparatuur" zegt david, "en dat moet nu volledig worden uitgezocht". Flight Director Dr. Dave Owen zegt  "samen met David heb ik besloten om de ballon te landen omdat veiligheid onze eerste prioriteit heeft, we durfden niet door te gaan omdat de automatische piloot niet goed functioneerde en het daarom onmogelijk zou zijn voor David om af en toe even te slapen". "We zijn teleurgesteld" zegt de directeur van "Chase de Vere", "we weten dat een ballon en zijn apparatuur nou eenmaal onderhevig zijn aan storingen dus de beslissing was goed, de enige foute beslissing was geweest dat we het niet hadden geprobeerd".

Foto: Tim Ockerden

      

    

 

14

Win een Ballonvaart bij A3 Ballon

 
     

Visual: Cameron Balloons UK

Op de visual hiernaast zie je de nieuwste ballon van A3 Ballon. De ballon in onze eigen landskleuren is vorige week besteld bij Cameron Engeland en het betreft de allereerste Cameron Z 350 die er gebouwd gaat worden. De ballon gaat de grote vloot van A3 eind Februari 2003 versterken. Er is echter nog geen kenteken bedacht en na overleg met Adrie Spierenburg leek het ons een goed idee om dat door jullie te laten bedenken.

Alle luchtvaartuigen hebben een kenteken. In Nederland begint dat altijd met PH gevolgd door 3 letters. Bijvoorbeeld PH-BOS (dat mocht ie willen). Adrie wil een plaats in één van zijn ballonnen ter beschikking stellen aan de persoon die het orgineelste kenteken voor deze nieuwe ballon kan bedenken. Uiteraard moet het wel een beschikbaar kenteken, dus bruikbare registratie zijn. "Als we de orgineelste inzending werkelijk gaan gebruiken is dat zeker een ballonticket waard" aldus Adrie.

Foto: Adrie Spierenburg

Aan jullie dus de moeilijke taak om een 3 letter combinatie samen te stellen die op de één of andere manier betrekking heeft op: A3 Ballon, Autotrader of iets dergelijks. Bijvoorbeeld: Nieuwe Ballon Adrie (NBA). Je zou bijvoorbeeld de website van A3 Ballon helemaal kunnen doorsnuffelen. Stuur het kenteken (PH-???) naar A3 Wedstrijd. Geef even aan hoe je op deze keuze bent gekomen. Je mag maximaal 3 keer meedoen. Vermeld ook duidelijk je naam, adres, woonplaats. Over de inzendingen kan niet worden gecorrespondeerd. De KeyCords van A3 zijn eindelijk binnen en vanaf nu te bestellen. Op de rechter foto word de Cord geshowd door de mooiste vrouw van Harfsen, Hanneke Spierenburg. Bij bestelling ineens kost de eerste KeyCord 5 Euro en iedere volgende 2,50 Euro per stuk. Stuur hiervoor een mail naar A3 met je bestelling en adres gegevens. Let op, de inzendtermijn voor de wedstrijd is inmiddels verstreken.

Foto: Adrie Spierenburg

    

 

15

Nog meer nieuwe ballonnen

 
    

"Mike Monster" voor Disney/Pixar's "Monsters Inc." hier te zien op zijn eerste vaart in Melbourne City Australie als promotie voor de video en dvd release. Kenteken is G-CBRS.

Een Special Shape gemaakt door Kubicek (OK-2063)  welke gevaren gaat worden door Mr. Otto HOPING uit Duitsland

Deze foto's en vele honderden andere foto's van Special Shapes natuurlijk te vinden op SpecialShapes.nu

    
 

16

Nieuws van Cameron Engeland

 
    

Cameron Engeland stuurde mij digitale foto's van de laatste ontwikkelingen in hun fabriek in Bristol. 

      

Foto: Cameron Balloons UK

Net geleverd. Een nieuwe "Stagecoach" voor Amerika. Dit is de tweede in zijn soort.

Foto: Cameron Balloons UK

Een kijkje in de Cameron fabriek waar men druk bezig is met de nieuwe "Radome" inflatable tenten voor het Engelse Leger.

     
 

17

Passagiersvaarten met een Zeppelin

 
     

Foto: Zeppelin NT

Een paar jaar geleden heb ik het voor elkaar gekregen om samen met een collega een pracht van een vaart te maken in de gasgevulde zeppelin van Goodyear. Een geweldige belevenis. Normaal is dit niet voor gewone passagiers bedoeld. Nu is dit echter wel mogelijk. De vaarten worden gemaakt boven de Bodensee in Duitsland en er moet nogal behoorlijk in de buidel worden getast. 45 minuten voor 335 Euro. In het weekend kost het zelfs 370 Euro. Informatie op de website van Zeppelin NT.

     
 

18

Ballonmonument in Castelre

Door Hans van Hoesel en Luc van Geyte

 

 

Hans van Hoesel - Op zaterdag 5 oktober is het nieuwe ballonmonument in Castelre onthuld. Daarbij waren enkele pioniers uit de ballonvaart aanwezig, zoals Nini Boesman en Albert Vandenbemde.  Het monument is geplaatst ter herinnering van de landing van de eerste postballon in Nederland op 21 november 1870. Piloot Jules Buffet was toen 's-nachts omstreeks 01.00 uur in Parijs opgestegen. Van deze ballonvaarten is in het Heemhuis aan de Kerkstraat in het Belgische deel van Baarle-Nassau (dus in Baarle-Hertog) een tentoonstelling ingericht. Er is prachtig autentiek materiaal te zien van de befaamde ballonvaarten uit Parijs en de ballonvaart in die tijd.
Deze tentoonstelling is te bezichtigen elke woensdagavond van 19.30 uur tot 21.30 uur en dagelijks op afspraak. Er is een boekje over de ballonvaart verkrijgbaar en dat kost één Euro. Afspraken voor bezichtiging zijn te maken via de beheerder 013 5078631 of Hans van Hoesel, 073 6142684. Toegang is gratis. Een tip voor ballonvaarders die hun crew eens wat anders willen laten doen dan een ballon volgen: bezoek het monument in het landelijk gelegen Castelre, leg aan bij het nabijgelegen Café in Holland en eet daar het huisgerecht hesp met eieren met een pint. Ga dan naar het Heemhuis in Baarle Hertog voor een bezoek aan de tentoonstelling en zak vervolgens door in een van de gezellige kroegen in deze plaats met meer dan 30 enclaves.

Foto: Luc van Geyte

Foto: Luc van Geyte

Luc van Geyte - Ben deze namiddag naar de onthulling van het nieuwe ballonmonument te Castelre geweest. Er zijn in Nederland slechts enkele ballonmonumenten te vinden. In de bossen van Meerslo is een zuil opgericht n.a.v. de landing van de postballon Poste de Paris. In de tuin van paleis Noordeinde in Den Haag staat een ballonmonument. De gemeente Baarle-Nassau heeft er maar liefst twee : de gevelsteen in het stadhuis en het monument in Castelre. In 1970 was het precies 100 jaar geleden dat Jules Buffet, de ballonvaarder van de Archimedes, de ballon aan de grond zette. Toen werd dit ballonmonument opgericht. Nu, 32 jaar later was dit monument in zo'n slechte staat, dat de heemkundige kring een nieuw monument liet maken. En, het mag er zijn. Onder begeleiding van de fanfare, 

werd door de burgemeesters van Baarle (één Nederlandse en één Belgische) het monument onthuld. Daarop volgde het Nederlandse en Belgische volkslied. Verschillende Belgische en Nederlandse ballonvaarders waren de eregasten. De meesten van hen waren er 32 jaar geleden ook bij. Hans Van Hoesel is gefascineerd door de geschiedenis van het ballonvaren, en reconstrueerde deze ballonvaart. Nadien naar de tentoonstelling. Een pracht van een tentoonstelling met originele mooie stukken.  Onder andere een poststuk dat met deze ballon vervoerd werd vanuit Frankrijk. De afmetingen in gevouwen toestand : 55 x 110 mm. Aan de binnenzijde is het poststuk voorzien van een editie van de parijse krant Gazette des Absents van 16 november 1870. Ook is er een mand tentoongesteld van een Belgische gasballonvaarder. Gewoon prachtig! Als je de kans hebt, en je bent in de buurt van Baarle-Hertog/Baarle-Nassau, stap dan even het Heemshuis binnen. De openingsuren stonden hierboven. Vergeet ook het gastenboek niet te tekenen.Er is een 16-pagina dikke brochure te verkrijgen met Historische notities rond de landing van de Parijse ballon in Castelre in 1870. En als je ginds dan toch bent, bezoek dan de twee monumenten. 

Foto: Luc van Geyte

 

19

Duits Kampioenschap Ballonvaren

Door Belgisch Kampioen Jan Timmers       

Foto's: Olaf en Thorsten Strathaus, crewleden van Marcus Pieper

 
        

Ik vaar reeds een tiental jaren in Warstein mee en dit jaar werd het Duits Kampioenschap hier ook gevaren. Voor mij een reden temeer om hier aan deel te nemen. Dit was reeds mijn derde deelname aan een Duits Kampioenschap. Net als twee jaar geleden in Whiel was Mathijs de Bruijn wedstrijdleider, en hij kan er echt iets van hoor. Verder werd hij nog bijgestaan door David Levin, dé wedstrijd ballonvaarder aller tijden. Doordat deze meeting steeds groter word is het steeds moeilijker om logement te vinden in de buurt van Warstein. Tot vorig jaar hadden we een woning in de stad zelf maar deze was niet meer te huur. Hierdoor lagen we nu op een boerderij op meer dan 20 km van het evenement. Om te mogen deelnemen moesten we onze verzekeringspremie laten vertienvoudigen, een nieuwe absurde wet in Duitsland. 

Ik hoop dat ze daar in de toekomst iets aan kunnen veranderen. Ik raad wel alle piloten die nog gaan varen aan om zich eerst te bevragen aan welke norm met moet voldoen om te kunnen meevaren op een meeting. De check in en generale briefing verliepen heel vlot. Even ontstond er een discussie over het gebruik van de 'logger' en wie hier voor verantwoordelijk was. Mathijs zijn antwoord was prachtig: Als ge kunt varen met materialen van enkele tienduizenden euro's dan moet ge niet liggen zeiken over een logger van enkele honderden euro's. Zondagavond reeds de eerste vaart: Fly in gevolgd door een Fly on. Ik werk samen met Uwe, Markus Pieper en Rubens , de Braziliaan. Na een extra veldbriefing zoeken we een startplaats en ik ga als eerste de lucht in. Ik steeg te ver westelijk op. Ik klim tot 5800 ft eer ik de rechtsdrift vind. Snelheid 44 km/h, dus snel weer naar beneden. Marker gaat er van hoog uit en verdwaald in het bos. Gelukkig heb ik de observer aan boord en heb ik mijn Fly on opgeschreven zodat ik daar zeker nog kan scoren. Vier minuten voor Sunset leg ik mijn marker op de kruising van de weg. 

In totaal 20 km gevaren en de volgwagen moest door Warstein waar een enorme file was onstaan door de drukte van de vele duizenden toeschouwers. De ballon was reeds bijna opgeruimd als de volgwagen arriveerde. Wat mij van deze vaart het meest is bijgebleven was het bezoek van een jonge vrouw met haar twee kinderen. Het zoontje van zes had geen neus en geen ogen, toch wilde hij kort bij de ballon zijn en de moeder vertelde dat ze vorige woensdag reeds naar Warstein zijn geweest om naar de ballonnen te kijken. Ik heb die jongen even op mijn arm genomen en hem aan de korf laten voelen en aan het ballonstof. Vreemd hoe die jongen zich aan mij vastklampte. Wat zijn wij dan toch gelukkige mensen. T'is al donker als we op de kruising aankomen waar mijn marker zo mooi in het midden lag, ware het niet dat hij door iemand aan de kant was gegooid. De observer legt hem waar hij dacht dat hij gelegen had. 75 cm , niet slecht. De eerste duizender was binnen. Dan de tweede vaart met vier markers op tafel. Fly in, Elbow, Fly on, Fly on. In de briefingroom spreken we af om op te stijgen in Meschede. Uwe Markus en Rubens zijn daar ook. In totaal vertrekken daar 12 ballonnen, achteraf bleek dit de "place to be". Ik vaar weer voorop en bereik het doel tot op 15 meter. Markus 18 meter en Uwe 32 meter. 

Voor de Elbow beslissen we om het eerste deel hoog te varen om ons dan in de vallei te laten vallen en met de koeling naar de Monnesee te varen. Dit bleek achteraf weer de goede beslissing te zijn en ik word derde. Tijdens het varen in de vallei staat er plots een kerktoren in mijn vaarrichting. Ik blijf zo lang mogelijk laag om niet uit de vallei geduwd te worden. Ik moet toch omhoog en de enveloppe schuift enkele meters langs de haan van de toren. Ik had nog nooit een kerktoren van zo dichtbij gezien. Graag had ik daar foto's van gezien.  Uwe en Markus zijn iets te laat beneden en worden uit de vallei geduwd zodat hun resultaat op de elbow minder goed is. 

Jammer. De eerste Fly on wint Uwe, Rubens 2 en Markus 3, ik werd 8. De tweede Fly on wint Markus, Uwe werd 12de en ik 14de. Ik had nochthans bijna een uur geknokt om naar rechts te komen en dan vaar ik het doel 44 meter rechts voorbij. Jammer, maar zo zie je dat het niet altijd voorspelbaar is. Derde vaart vertrekt van het hoofdstartveld. Dit is zeker om de sponsor te plezieren. Dubbele vossenjacht. Mathijs is de vos en zet na 6 km het meetteam af en vaart dan zelf verder tot op het vliegveld van Soest. Rubens vaart snel achter de vos aan en geeft ook de coordinaten door. Markus vaart links voorbij en Uwe en ik die eerst nog 8 minuten moeten wachten omdat al de fiëstapiloten vertrokken en recht over ons opstijgterrein voeren, mochten vertrekken en passeren rechts omdat de wind ondertussen iets gedraaid was. Klote... Dan proberen het beter te doen op de tweede vos. Al snel krijg ik in de gaten dat ik waarschijnlijk buiten de tijd zal scoren. Uwe en Markus komen 30 seconden voor tijd binnen. Uwe wint, Markus derde en ik laatste omdat ik te laat aan kom. Ik vaar 3 minuten na scoringsperiode praktisch over het doel heen en land bij Uwe. De ganse dag slecht weer. Tijd om te winkelen , maar eigenlijk zijn we daar om te varen.

 Gelukkig kunnen we s'morgens bellen of de briefing al dan niet doorgaat. Een extra service van Mathijs die er alles aan doet om de piloten het zo goed mogelijk naar hun zin te maken. Woensdagmorgen. Weer vier markers op tafel. Vertrekken vanuit Warstein. Mathijs had een zeer mooie task bedacht maar net voor de start kreeg hij in de gaten dat er rond het startveld toch iets andere wind was dan hij verwachte. Hierdoor zag hij zich genoodzaakt om deze proef te vervangen door een Fly in op een kilometer van het startveld. De proef die hij wilde uitproberen was: een gebied zo snel mogelijk te overvaren. Ik had de wind nog gemeten op de heuvel waar de Fly in was en toen draaide de wind er echt naar rechts.

Ik vertrek als eerste om een beetje in functie van Uwe en Markus te varen. Ik zet mij naar links om dan de heuvel aan te varen, nu was die rechtsdrift weg en ik vaar er links voorbij . Gelukkig hebben Uwe en Markus dit gezien en wijken niet zo ver naar links zodat ze een stuk beter scoren. De Pilot Declared Goal moest tussen de 11 en 15 km liggen. Ik wil naar rechts en stijg. Alles wat ge wilt maar steeds sneller en steeds meer naar links. Ik zal mijn doel meer dan een kilometer links voorbij varen. Daarom beslis ik om mij terug in het bos uit de wind te zetten en de strategie die wij voor de vaart bepaalden te herzien. Van 45km/h daalde de snelheid terug tot 4 km/h. Hierdoor kreeg ik de tijd om andere doelen in de GPS in te geven.

Ik moest wel eerst mijn marker nog afzetten. 1460 meter van doel. Dit bracht mij toch nog 323 punten, dus andere hadden zich blijkbaar toch ook vergist. Uwe wint deze proef en Markus weer derde. De eerste Fly on werd door Markus gewonnen en ik score op 2.61 en werd derde. Mijn volgende Fly on ligt net op de rand van het scoringsgebied. Dit was het enigste geldige doel in dat gebied. Mijn dochter Ann roept op dat er zeer veel windmolens staan rond het doel. Hierdoor weet ik dat ik uit de hoogte moet scoren. Daarom vaar ik zo lang mogelijk links van mijn vaarlijn want ik weet dat de heuvel mij naar rechts zal duwen en op de hoogte van de molens zat de wind ook al naar rechts. De eerste windmolen komt er aan . Ik kan er net naast varen en als ik ter hoogte van de molen ben, hoor ik zeer goed het geruis wat de wieken maken telkens als ze voorbij hun mast draaien. 

Ik vaar 100 rechts voorbij mijn doel en slinger de marker tot op 72 meter. Even verder land ik nog op de heuveltop. Nu weet ik waarom die windmolens daar staan. In een mum van tijd neemt daar de windsnelheid enorm toe. Van 12km/h naar 45km/h. Ik daal in en zet de ballon level 10 meter boven de grond. Dan rip ik en het duurt nog 30 meter eer ik de grond raak en dan een sleurlanding van meer dan 50 meter op een omgeploegde akker. De korf vult zich met zand en komt langzaan tot rust. De ballon geeft zich dan toch gewonnen en vleit zich langzaam neer. Mensen die aan de windmolen aan het werk waren zagen mijn landing. Zij kwamen kijken of alles OK was. Gelukkig hadden zij een schop bij zodat we de korf konden uitgraven.

We konden zelfs de flessen niet dichtdraaien, zoveel zand had ik in de korf. Als de resultaten komen te hangen krijg ik een score van 122 meter. Ik vraag uitleg en zij denken dat de observer zich vergist heeft en een bandmeter lengte is vergeten op te schrijven. Als de observer bevestigd dat het 72 meter is en geen centimeter meer gaan we naar de track van de logger kijken en die laat ook duidelijk zien dat ik 100 meter rechts van mijn doel ben voorbij gevaren. Dus krijg ik mijn score van 72 meter. Toch een prachtig ding zo'n logger. Anders hadden we terug moeten gaan meten en nu kijkt men even naar de track en de tijd en dan kan men ook bij benadering zien wat uw vaart was. Met deze loggers hebben ze ook kunnen bewijzen dat een paar piloten na Sunset gescoord hadden en de observer niet aan boord. 

Toch wilden zij hun gescoorde resultaat hebben en dan is men gaan kijken waar die ballon zich bevond op het tijdstip van de Sunset. Woensdagavond en voorlaatste kans om te varen. Weer naar het vliegveld van Soest omdat de wolken rond Warstein nog te laag zaten. Minimum Distance met twee markers en een Fly on. Bijkomende moeilijkheid, we moesten voor het vertrek opgeven in welke gebied wij die twee markers wilden afzetten. Er was slechts één gebied bij die tegen mekaar kwamen met een weg van 100 meter land tussen beide gebieden. Ik vaar weer voor en daal iets te vroeg in waardoor ik voorlangs vaar. Ik klim nog wel snel maar kom niet meer boven het gebied zodat ik een No Result haal. In plaats van kalm te blijven en de tweede marker even bij mij te houden gooi ik hem ook zo snel mogelijk naar beneden. Ik had die marker bij me moeten houden om een ander doel uit te zoeken en dan pas die marker afzetten, ik had toch sowieso een No Result. Omdat de wind steeds meer ging liggen kon ik het doel met laag varen zeker niet bereiken. Ik ben dan naar 4000 ft gestegen waar ik zeer snel vooruit ging maar ook steeds meer naar rechts terwijl ik naar links moest, weer klote. Uwe en Markus doen het wel goed.

Markus voer wel zo laag dat hij enkele grassprieten aanraakte met zijn korf. Dit koste hem 200 stafpunten. Donderdagmorgen. Mist op de piste. Toch stuurt Mathijs ons richting vliegveld van Soest voor een Fly in en Fly on. Michael Nolm "The weatherfrost" van het kampioenschap beloofd ons dat de mist om 9 uur zal optrekken. Enkele goed geplaatste piloten beginnen te morren omdat ze Markus toch niet meer konden inhalen maar dat ze hun goede plaats nog wel konden verliezen. Zoals voorspeld trok de mist op en konden we varen. Ik scoor heel regelmatig, t'is te zeggen twee keer 452 punten waardoor ik naar de 19de plaats zak in de algemene rangschikking.

Veel te laag naar mijn goesting maar ja, iedereen komt om het goed te doen en als je de vorm niet te pakken hebt.... Het was in ieder geval een prachtig kampioenschap met een verdiende winnaar. Bij het WK in Frankrijk sliep ik samen met Mathijs, Uwe en ook Markus, daar als windmeter voor het Duitse team, op een kasteel. Markus was daar al bezig met zijn Duits kampioenschap. Telkens als hij Mathijs tegen kwam probeerde hij Mathijs te hypnotiseren en te zeggen "die nummer drei gewint, die nummer drei gewint". Markus wist toen al dat hij met het startnummer drie zou varen. Ook in Warstein deed hij dit nog altijd, die nummer drei gewint. Ik vond het fijn dat Markus dan ook won. Voor Uwe was het lang geleden dat hij niet won maar hij stond toch op het podium als nummer drie.

De Winnaar, Marcus Pieper

 Nog een opvallend resultaat was dat de club van Whiel met 5 piloten deelnam, de eerste en tweede plaats in namen en ook nog de 9de plaats. Ook de oprichter van de club Ortwin Hillnhutter en de enige vrouw van het kampioenschap, Sandra Klein verdedigden zeer goed. De ontspannen sfeer en de vriendschap onder de piloten is daar wel heel goed en dat mis ik toch bij ons een beetje.  

    
 

20

Albuquerque International Balloon Fiesta

Alle fotocredits naar Ferne Saltzman

 
    

Het grootste ballonfeest ter wereld, 750 ballonnen. Een kleine impressie vind je hieronder. Wil je alle foto's zien en alle informatie lezen kijk dan even op de officiele website van de Albuquerque International Balloon Fiesta 2002

       

     

      
 

21

Belg vaart met ballon over kanaal

Uit de Krant van 10 Oktober

 
      

Gent - Christophe Saeys (29), heeft als eerste met een warmeluchtballon het kanaal overgevlogen van België naar Engeland. De overtocht was eerder wel al uitgevoerd, maar dan wel in de tegenovergestelde richting. Ook wordt er geregeld van Frankrijk naar Engeland gevaren met warmeluchtballonnen, maar vanuit België naar de overkant was nog nooit vertoond. Voor de stunt had Saeys een vrij kleine ballon uitgekozen met plaats voor twee à drie personen. Voor de oversteek België Engeland is een specifieke windrichting vereist, die nauwgezet gevolgd moet worden. En daar knelt nu net het schoentje. Die windrichting tussen oostenwind en zuidoostenwind komt maar twee à drie dagen per jaar in België voor. vandaar de moeilijkheidsgraad.


Het Ballon Forum stroomt intussen vol met felicitaties. Ook vanaf deze plek wil ik Christophe van harte feliciteren met deze gewaagde overtocht. Op de foto hiernaast zie je de OO-BEX, de ballon waarmee het kanaal is overgestoken. Het team heeft een verhaal met foto's beloofd en dat lees je in de volgende Hot Air.

  Foto: Luc en Donald Buyle

 

Voor deze maand brei ik er weer een eind aan. Ik heb jullie weer een uurtje van de straat gehouden, mijn excuses daarvoor. Ik hoop dat het weer de moeite waard was. Als toetje raad ik je absoluut aan om de foto's van de Warsteiner Internationale Montgolfiade op mijn andere website Ballooning Pictures nog even te gaan bekijken. leuke verhalen MET foto's zijn altijd welkom. Leuke foto's ook en vergeet vooral niet om even mee te doen aan de kalenderverloting en de ballonvaart wedstrijd. Tot de volgende Hot Air Magazine op 13 November. Bennie Bos - Webmaster Ballooning Pictures en Hot Air Magazine.