Willie Eimers opent "Startplatz Gladbeck"


Tekst en Foto's: Bennie Bos

    

Een prachtige uitspraak van een lachende Wilhelm Eimers tijdens de briefing op zaterdagmiddag: “De Belgen hebben enkel de Gordon Bennett gewonnen omdat ze werden opgejaagd door een fanatieke Duitser”. Philippe en Ronny kunnen de humor waarderen, het symboliseert de ontspannen sfeer in het kleine donkerrode huisje

wat prachtig contrasteert tegen de groene bomenwal op deze schitterende locatie. In het Duitse Ruhrgebiet ligt net aan het zuidelijke begin van de A31 het plaatsje Gladbeck. Op uitnodiging van

“Der Willie” (foto) waren we op zaterdag 30 september aanwezig op de officiële opening van deze nieuwe gasballonstartplaats. Het programma zag er in grote lijnen ongeveer zo uit. Op zaterdagmiddag stijgen tegen 17.00 uur 10 gasballonnen op voor een vossejacht als onderdeel van de Landesmeisterschaft. Na terugkeer begint men om middernacht weer met het vullen van deze ballonnen zodat ze op zondagochtend tegen 07.00 uur nogmaals een start kunnen maken met nu de mogelijkheid om veel langer in de lucht te blijven. Tevens staat om 03.00 uur ’s nachts een start gepland van heteluchtballonnen voor een nachtvaart. Maar . . . het weer moet dan natuurlijk

wel allemaal een beetje meewerken. De komende dinsdag is een feestdag in Duitsland, de maandag is dan ook een vrije dag en daarom heeft men zelfs de mogelijkheid om nog twee dagen te schuiven met het programma, mochten de weersomstandigheden dit verlangen. Het weer ziet er prachtig uit, weinig bewolking, niet al te

veel wind en veel zon. Benjamin Eimers, een zoon van Willie, heeft de laatste meteogegevens op het grote scherm maar we zien daarop echter veel rode vlekken, allemaal gebiedjes waar onweer in voorkomt. Daar hoeft niet veel over gediscussieerd te worden, de start van zaterdagmiddag wordt gecanceld. Omdat er straks toch wel veel genodigden langs zullen komen, wil Willie graag 1 gasballon gedeeltelijk opbouwen, om toch iets te kunnen laten zien. Er stond een keurige tent opgesteld met tafels en stoelen voor de hoge gasten. De Gordon Bennett 2006 winnaars Philippe de Cock en Ronny van Havere grijpen de kans aan om hun ballon netjes op te plooien en weer in de originele verpakking te doen. Deze lag namelijk vanaf hun landing op de Noordkaap nog opgepropt in de mand. We bleven nog eventjes op het startveld hangen, het eten en drinken was uiteraard prima geregeld, dat kun je wel aan die

Duitsers overlaten. Een half varken (met kop), salades, worst, schnitzels, broodjes, appeltaart, negerzoenen, koffie, cola, bier . . . . . We zouden dan straks maar weer naar huis rijden zonder de ballonnen te zien opstijgen want voor de nachtelijke opbouw van de eventuele volgende vaart had ik geen tijd. Ik moest op

zondagochtend weer op tijd werken. Iemand vroeg mij later of ik toevallig dominee was, ha. Nadat we een tijdje hadden rondgekeuteld op het veld ontstond er enige consternatie in de vorm van een schreeuwende Eimers: “briefing, briefing, alle piloten briefing”. De volgende briefing was echter afgesproken om 9 uur ‘s avonds en het was nu net na drieën. Er was duidelijk wat aan de hand, en ik kreeg een vaag vermoeden. Wat bleek, alle onweersbuitjes in de omgeving hadden zich als sneeuw voor de zon opgelost. Er groeide hoop. Het probleem was nu dat er geen tijd meer was om alle 10 gasballonnen tijdig op te bouwen om nog een redelijke vaart te maken tot aan sunset. Er is natuurlijk een bepaalde tijd nodig om alle ballonnen via de gasvoorziening te vullen met waterstofgas. Wel stelde Willie voor om een stuk of 5 ballonnen op te bouwen en vroeg of de piloten hier wat voor

voelden. Het zou dan een funvaartje worden en de vossenjacht zou vervallen. Die teams waren gauw gevonden en er werd voorgesteld dat de niet varende crew hun collega’s zouden helpen. Terwijl de genodigden binnen druppelden ontstond er op het nieuwe startveld een gecontroleerde samenwerking tussen

de diverse teams. De Nederlandse “Festo Flyer” werd opgebouwd door Ron van Houten en Rien Jurg, terzijde gestaan door Philippe en Ronny. Uiteraard hielpen wij de “Teutonen” met hun nieuwe “Warsteiner” ballon die vandaag haar vierde vaart zou gaan maken met twee buitenlandse gasten aan boord. Deze twee ballonnen werden nu tegelijk gevuld door de splinternieuwe vulinstallatie die de startplaats rijk is. Ik heb al vaker uitgelegd dat men normaal een gasballon voor de helft vult waarbij een aantal mensen op het uiteinde zit om deze aan de grond te houden. Het gasvullen wordt dan even gestopt waarna deze mensen van de top afspringen en de ballon omhoog knalt en de chute vanzelf op zijn plaats schiet. Rainer gebruikte vandaag een andere methode, de knevel. Een doek wordt op 1/3 van de top neergelegd en verzwaard met een aantal zandzakken. Aan dit doek wordt een knevel

vastgemaakt wat de ballon dichtdrukt. De ballon wordt gevuld en als deze gedeeltelijk bol staat wordt met een quick release systeem de knevel geopend waardoor de ballon omhoog komt. Het komt op hetzelfde neer maar heeft meerdere voordelen. De mensen die normaal op de top zitten kunnen de ballonstof beschadigen

doordat er op de grond bijvoorbeeld steentjes liggen. Een ander voordeel is dat een piloot in principe de ballon in zijn eentje zou kunnen opbouwen. Ik heb het ooit in Spanje bij een gaswedstrijd gezien op deze manier. . . . Men is hier in de zeer gelukkige omstandigheid dat het gas “gewoon” uit de kraan komt. Zo “gewoon” is deze startplaats met vaste aansluiting echter niet tot stand gekomen. Er is een behoorlijke voorgeschiedenis die vele A4tjes beslaat, dus even in het kort. Halverwege de jaren 80 ging de vereniging op zoek naar een eigen startveld. Willie kreeg een plattegrond in handen waarop de waterstof gasleiding in het Ruhrgebiet was uitgetekend en onderzocht het hele traject, veel stukken liep hij te voet. Een geschikt startveld zo dicht mogelijk bij deze leiding zou perfect zijn. Helaas liep bovengronds over bijna het complete traject een hoogspanningsleiding. Daar starten met een ballon is

natuurlijk uit den boze en het laten leggen van een aftakking van 500 meter leek onbetaalbaar. In 1985 voer Willie met zijn heteluchtballon boven het gebied in Gladbeck en trof daar echter geen hoogspanningskabels. Willie vond een prachtig plekje maar helaas wilde de eigenaar niks met ballonnen te maken hebben. Er werd

uitgekeken naar andere locaties in de buurt en er vervlogen vele jaren. Pas in 1995 lukte het de voormalige president van de DFSV Walter Muller en de Vice president Volker Ricken om een stuk grond te pachten. In 1996 werd het veld met een gasballon wedstrijd ingewijd. Het gas kwam echter nog uit een trailer. Voordat de vaste leiding naar het startveld gemaakt kon worden, moest er (omgerekend) 150.000 euro op tafel komen. Overal kwam het geld vandaan, diverse luchtsport verenigingen brachten grote bedragen binnen, maar Willie stopte ook eigen geld in het project. Ook werd een aanzienlijke donatie gestort door Philippe de Cock en kwam er vanuit Nederland onder andere geld binnen via Rien Jurg. In februari 2005 begon men met de opbouw van het terrein, de schop kon in de grond. Velen hebben hier hard aan mee gewerkt, en nu eindelijk, 20 jaar na de eerste plannen, heeft men een pracht van een

gasballon startplaats op een schitterende locatie voorzien van alle gemakken en . . . . waterstofgas uit de kraan. Een droom is werkelijkheid geworden. Eén van de mogelijkheden van dit startveld is om ook buitenlandse teams de gelegenheid te bieden om hun gasstarts te maken, mogelijkheden die ze in eigen land

bijna niet hebben. Gladbeck hoopt dat door deze nieuwe locatie met vaste aansluiting de interesse in de gasballonvaart weer opbloeit. Op enkele honderden meters van het veld staat het grote

v/d Valk hotel Gladbeck waar men voor weinig geld kan overnachten. Terwijl ondertussen bijna alle 6 ballonnen gevuld zijn, is het nu tijd voor de officiële opening. Het gasvullen wordt even onderbroken. Willy kruipt samen met de burgermeester van Gladbeck in een gasballonmand en neemt de microfoon ter hand. Hij bedankt iedereen voor hun komst en vertelt een kort verhaaltje over de totstandkoming van deze locatie. De gasten zijn voorzien van champagne als de burgermeester zijn toespraakje houdt. Ik sla ondertussen een bordje Wiener worstjes met mosterd achterover. Na nog een aantal korte sprekers wordt het vullen hervat en 10 minuten later staan de “Teuto Warsteiner” en de

“Festo Flyer” klaar om te vertrekken. De genoemde twee buitenlandse gasten klimmen in de mand van de “Warsteiner”. Het zijn Bennie en Nienke Bos . . .  ha, jawel, de boys hadden ons uitgenodigd om hun eerste start vanaf deze nieuwe locatie met hun mee te beleven. Hedwig Nieland weegt onze ballon af en na een kort

“Hands Off” ontstijgen we moeder aarde als allereerste gasballon na de officiële ingebruikname van “Startplatz Gladbeck”. Ik gooi er nog een keihard  “Yihaaaa” uit als we worden nagewuifd door de vele gasten. Amper een minuut later stijgen ook Ron en Rien op met als gasten Philippe en Ronny. We hebben nu zicht over het Ruhrgebiet, maar we horen het vooral. Al die zware industrie maakt een hoop herrie. Vooral omdat onze ballon totaal stil is, horen we dit zware gezoem des te meer. De kolencentrale met zijn rokende schoorstenen is wel prachtig om te zien van ons oogpunt. Een raar gebied is het wel. Veel industrie maar ook complete woonwijken ernaast. Tussen de huizen staat een klein deel van de mijnindustrie van vroeger, als monument. Als je op de kaart van Duitsland kijkt zie je ook dat het Ruhrgebiet een aanéénschakeling van plaatsen is. Rainer gooit een halve zak zand leeg waarbij ik denk

dat toch iemand dat spul op zijn dak moet krijgen. Het schijnt echter dat het zo verwaait dat er beneden eigenlijk niks overblijft. We koersen naar het noordoosten en langzamerhand wordt de bebouwing dunner en krijgen we meer groen. Ver achter ons zien we nu dat de andere gasballonnen ook zijn opgestegen en tevens

zien we daarbij een stuk of 5 heteluchtballonnen. Deze zijn waarschijnlijk op hetzelfde veld opgebouwd toen de gasboys weg waren. Op de camping onder ons verblijven nog mensen. We zitten aan het begin van oktober maar het weer is nog heerlijk. In onze vaarrichting ligt een klein vliegveldje, waar we op dit moment nog vliegtuigen zien landen en opstijgen. Rainer neemt contact op met de toren en de twee lijken elkaar te kennen. Hij maakt de afspraak met de havenmeester dat we de ballon op het vliegveldje aan de grond mogen zetten en geeft deze info ook direct door aan Ron van Houten die een kilometer verderop hangt. We zitten boven een groot dennenbos als Nienke fluistert: “luister eens !!!”. Omdat onze ballon geen geluid maakt, we hebben immers geen brander, horen we onder ons de wind door de bladeren waaien, waanzinnig. We moeten enkel nog een open gebied over waar we vele

weggetjes zien liggen. Als we een aantal oude tanks zien staan weten we dat we recht over een militair schietgebied varen. In het midden van de open vlakte ligt een grote heuvel waar alle weggetjes bij elkaar komen. De laaghangende zon schittert prachtig op het goudgele zand van de tankbanen. Boven de vlakte is

iedereen als op commando stil. Wat we nu horen is werkelijk zo onvoorstelbaar mooi, iets wat je nooit meer hoort in onze drukke maatschappij, helemaal niets . . absolute stilte. . . . dit was het allermooiste moment van deze vaart . . . geen enkel geluid, zo puur en zo zuiver. Slik . . . Gasballonvaren is iets heel unieks. Onze richting was constant recht op het vliegveldje af maar draaide nu toch steeds meer weg naar rechts waardoor we het geplande landingsveld niet meer konden halen. “Dan maar een landing in het schietgebied’, lacht Rainer. Hij had allang gezien dat er geen rode vlag hing. Hij ript de chute iets open waardoor er duidelijk hoorbaar nog een beetje gas ontsnapt en we een zachte landing maken, de sleepkabel hebben we niet nodig gehad. Hasko, onze vervolger, melde zich over de radio. Hij stond ons op het vliegveld op te wachten maar moest nu even verder rijden om bij ons te kunnen komen.

Co-piloot Axel laat wat gas ontsnappen zodat Rainer en Frans-Josef uit kunnen stappen waarna ze ons via een veilig zandpad naar de weg toe slepen, het schietgebied uit. Ik was ondertussen op de rand van de mand gekropen en hield me vast aan de stalen ring om zo nog wat foto’s van bovenaf te kunnen maken. Aan de

rand van het gebied gaan we de ballon inpakken, ik mag deflaten en trek met de riplijn de kleine chute open. Dat valt best tegen, het gas heeft veel opwaartse kracht en wil de chute steeds weer sluiten. Uiteindelijk win ik de strijd maar donder bijna van de mand af als de ballon plotseling instort en ik mijn houvast aan de stalen ring ineens kwijt ben. Enkele jonge knapen van de zweefvliegclub die ons vanaf het vliegveld hebben zien naderen, schieten ons te hulp. Met wat extra handen is de ballon zo opgevouwen. Het laatste restje gas moet er nog uitgeperst worden waarbij Nienke en ik midden op de ballon gaan liggen en beide naar een uiteinde rollen. Je wordt daar behoorlijk draaierig van. We hebben een vaart gemaakt van bijna 2 uur. Voor een gasballon is dit een korte vaart, maar Nienke en ik hebben op en top genoten. Het was een eer om aan boord te zijn van de eerste gasballon die na de

officiële ingebruikname van de “Startplatz Gladbeck” is opgestegen. Om onze nek hangen nog de pasjes met daarop de tekst “Ich war dabei”. We waren er inderdaad bij, en hoe. Wat meer kan een mens nog gelukkig maken.    Bennie Bos         Meer foto's hierboven in de rubriek "Ballooning Pictures" - Inauguration Gladbeck.