Hot Air Magazine 96 - Mei 2010 - Jaargang 8

 
   
33 uur Airborne
 
Tekst en Foto's: Bennie Bos
 

Ik zou dit verhaal best in het kort kunnen vertellen maar dan beleef ik te weinig naplezier aan het schrijven ervan, dus ga er maar eens rustig voor zitten en laat mij je vervelen met de langste en zeker meest indrukwekkende ballonvaart van mijn leven. Eigenlijk is de term ballonvaart niet meer het juiste woord, ik

spreek liever over één groot ballonvaartavontuur, want er zijn maar weinigen op deze aardkloot die kunnen zeggen dat ze langer dan een dag met een ballon in de lucht hebben gehangen. . . . . Dit is het verhaal over mijn 33 uur durende trip welke ons helemaal naar het koude Noorwegen bracht. De vaart heeft alles te maken met de wens van de Belgische ballonpiloot Gino Ciers om mee te doen aan de 54e editie van de beroemde Coupe Aeronautique Gordon Bennett, een internationale gasballonwedstrijd welke al sinds 1906 wordt georganiseerd en dit jaar vanuit het Engelse Bristol zal starten. De meesten onder jullie kennen mijn voorliefde voor de ronde gasballonnen, reeds 3 keer eerder maakte ik prachtige gasballonvaarten van vele uren met bevriende Duitse piloten. Gino moet trainingsvaarten maken voor de Gordon Bennett en voor één van deze vaarten nodigde hij mij uit om als “ballast” mee te

gaan en dat is een uitnodiging waar ik gelijk de afwas voor aan de kant zet. Ik zie via Internet dat er op de geplande dag een stroming naar het noorden staat en stiekem droom ik al van een vaart naar de Waddenzee met een landing op één van onze mooie eilanden, ik moest eens weten wat er werkelijk zou gebeuren . . . .

We schrijven paasdag nummer 2 en terwijl half Nederland rondslentert op de vele meubelboulevards, pak ik zorgvuldig mijn spullen in een rugtas en ontmoeten we elkaar rond 19.00 uur op het gasballonstartveld “Willie’s Wiese” in Gladbeck aan de rand van het Duitse Ruhrgebied. Dit inmiddels beroemde startveld onder beheer van één van de allerbeste gasballonvaarders en Gordon Bennett deskundige Willie Eimers staat ter onzer beschikking. De start is de komende ochtend om 05.00 uur gepland, co-piloot Willie zal rond 03.30 uur arriveren. Het opbouwen zal gebeuren door Gino, crew Leon en zijn vrouw Anita en mijzelf en we beginnen daar direct mee want we hebben nu nog het voordeel dat het nog niet donker is. De ballon wordt uitgerold en aan de mand geknoopt, en dat knopen moet je letterlijk zien, want het is allemaal houtje touwtje werk, heerlijk traditioneel. Willie kijkt

via de webcamera op afstand vanaf zijn huis live toe en ziet dat we de klus prima klaren. Leon en ik vullen 50 zakken met 12 kilo zand, de brandstof van een gasballon. We hebben het voordeel dat op dit startveld een aantal posities zijn voorzien van grote blokken beton in de grond, zodat we de mand daar aan vast kunnen haken en geen massa’s zandzakken extra moeten vullen om de ballon aan de grond te houden.

   
    

Er wordt gebeld naar de fabriek met het verzoek om 1000 m3 waterstofgas en na enkele minuten geeft de vulinstallatie via een groene lamp aan dat het systeem op druk is gebracht en dat we via de vaste aansluiting vers geperste waterstofgas kunnen aftappen uit de fabriek. Binnen een half uur staat het 14 meter brede

bolletje mooi rond en kan de kraan weer dicht. We maken op de computer via Internet in het clubhuis een Hysplit model om te kijken welke trajecten we zouden kunnen varen. De richting is nog steeds zoals voorspeld naar het noorden maar dan iets meer naar rechts waarbij een vaart naar Denemarken ook mogelijk zou zijn, ik sta er uiteraard voor open. Gino had me vorige week verteld dat hij een 12+ vaart zou willen maken en mijn instinct vertelde me toen dat ik extra kleren mee moest nemen, dus de extra jas en skibroek zaten al bij mijn standaard uitrusting. Inmiddels is het donker geworden, de klus zit er op en de maag begint te rammelen. Wat dan weer een geluk dat er op 200 meter afstand een fijn Duits restaurant zit waar we een heerlijke grote schnitzel met bratkartoffelen en een lang glas bier kunnen bemachtigen. De ballon blijft gewoon aan zijn ankers staan, die kan geen kant op. Na ons galgenmaal

duiken we voor een korte nacht onder de dekens, het clubhuis is namelijk voorzien van een aantal comfortabele bedden. Erg relaxed lig ik echter toch niet, ik heb steeds de komende vaart in gedachten en die Belgische piloot zaagt wel hele dikke bomen omver. Om 03.00 uur begint het alarm op mijn GSM een veel te

vrolijk liedje te jammeren, het teken dat we ons klaar moeten maken voor vertrek. Inmiddels is het paasdag nummer 3. Anita regelt het ontbijt en staat ei met spek te bakken, de senseo pruttelt en spuugt zijn eerste bakkie koffie uit welke ik gelijk als de mijne bestempel. We voorzien ondertussen de mand van alles wat verder mee moet aan apparatuur zoals nachtverlichting en radio’s, kaarten, survival- equipement en persoonlijke spullen. Co-piloot Willie is inmiddels ook gearriveerd en checkt nog even kort de opgebouwde ballon en is daar prima tevreden mee. Vijf minuten voor vertrek, het toilet krijgt bij de laatste bezoekjes nog even flink op zijn sodemieter. Om 05.20 uur gaan een aantal zandzakken los zodat we positieve lift hebben waarop Gino, Willie en ik in de nacht boven Gladbeck verdwijnen. Donker is het daar absoluut niet want het Ruhrgebied leeft dag en nacht. Alle bedrijven zijn volop verlicht en maken een

tering herrie. We doorkruisen het gebied en genieten van de wonderlijke aanblikken zoals men ze zelden te zien krijgt, een prachtige lichtshow. Leon en Anita blijven op de grond achter en zullen ons straks , nadat ze eerst nog even hebben geslapen, met de auto gaan volgen. Willie schakelt wat apparatuur in en schrikt van

een geluid wat we horen. Via een radio horen we een sireneachtig stoorgeluid. “Er staat een noodbaken aan” is het eerste wat hij denkt, en daar lijkt het ook inderdaad op. Dit mag absoluut niet want op een noodsignaal reageren allerlei hulpdiensten. We gaan op zoek naar de veroorzaker van dit geluid en ontdekken na enig zoeken de schuldige. Het stoorgeluid blijkt in dezelfde frequentie mee te lopen als het geknipper van de nachtverlichting die onder onze mand hangt. Blijkbaar hangen de voedingskabel voor de verlichting en de antennedraad van de radio te dicht bij elkaar en pikt de radio het opladen en ontladen van de condensatoren van de stroboscoop verlichting op. Kabels verleggen naar de andere kant van de mand en probleem opgelost, gelukkig maar. Een goederentrein kruipt voorbij, een geluid wat we vanuit ons mandje ervaren als een hinderlijk stuk lawaai. Met zo’n 15 km/u drijven we uit het

industriegebied en langzaam komt de omgeving tot rust. Nu horen we het mooiste wat de natuur ons te bieden heeft . . . stilte. We trekken naar het noorden en volgen zo’n beetje de autobahn A31. Bij Overdinkel (bij Enschede) piepen we net even honderd meter door Nederlands grondgebied op 350 meter hoogte.

  
  

Dat is land nummer 2 op onze reis. Willie waarschuwt dat we een pet op ons hoofd moeten doen, de zon schijnt heerlijk maar daarin schuilt tevens een grote vijand. Als de zon de hele dag op je dakpan zou schijnen, heb je zeer grote kans op koppijn aan het eind van de dag. Uiteraard heb ik mijn vreemdelingenlegioen pet bij

me, met een mooie flap in de nek. Willie vertelt onderweg allerlei nuttige tips. Zo moet er bijvoorbeeld bij een dagenlange vaart nagedacht worden over accu’s. Willie demonstreert aan Gino hoe hij het stroomverbruik van een radio kan meten die standby staat. De radio van Gino blijkt 300 milliampère te trekken, de radio van Willie doet echter maar 30 milliampère in ruststand. Dat is 10 keer minder. Je begrijpt dat dit een belangrijk gegeven is op een vaart waarbij alle gewicht telt. Rond 10.00 uur hangen we al bij mijn woonplaats Emmen in de buurt en trekken mooi langs de grenslijn. We blijven zo’n beetje op 1,5 kilometer hoogte zitten om de goede route vast te kunnen houden. Te laag geeft ons een stroming links van de noordlijn en dat willen we niet. Uiteraard is het in zo’n mandje even behelpen met de sanitaire stops, want een tussenlanding maken we niet. Voor de

kleine plaspauze gebruiken we gewoon een plastic zakje wat overboord gaat, voor een kerel is dat niet zo’n probleem. Ik had thuis een plastic fles half doorgezaagd en daar een zakje ingevouwen. Kun je met één hand vast houden en met je ander . . . je snapt het wel. De grote boodschap is eigenlijk net zo, er hangt een

emmer onder de mand met daarin een plastic zak. Hier komt echter een ander probleem bij kijken en dat zit helemaal tussen de oren. Je zit met 3 personen in een mandje van 1.20 bij 1.50 meter en dan moet jij uit de broek terwijl er 2 kerels vlak naast je staan, snap je het dilemma . . . Ik heb het één keer meegemaakt op een lange gasballonvaart en vond dat nou niet echt een jubel moment. Weet je nog dat het in een ballonmand niet waait . . . Maar ik denk dat die schaamte op een echte GB race tussen piloot en co-piloot snel over is. Regelmatig worden de zandzakken geteld en elk uur worden alle belangrijke gegevens genoteerd. Rond het middaguur schampen we de Dollard en moet er een beslissing komen wat we verder gaan doen. Landen of doorvaren. Willie belt met zijn zoon Benni en deze maakt een nieuwe Hysplit. De richting blijkt niet veranderd te zijn en er is een veilig traject naar

Denemarken en Zweden. Op dit moment besluiten we dat we de komende nacht in de lucht gaan blijven om morgen Zweden te bereiken. Ik ben voorbereid met warme kleding, althans . . . dat denk ik. We bereiken om 13.00 uur de kust en hangen boven de Duitse versie van de Waddenzee (Wattenmeer) en koersen op het autovrije eiland Langeoog af. Het eiland heeft een vliegveld uit de oorlog omdat hier toen een militaire basis gelegerd was. Vanaf nu is er geen weg meer terug en zullen we een hoop water over moeten.

  
   

Met een gasballon is dit echter geen probleem, we hebben nog heel veel ballast, en zolang je dat hebt, kun je in de lucht blijven. Via de verkeerleiding krijgen we de melding dat gebied 41A voor de Deense kust 2 uur lang gesperd zal zijn. We weten niet waarom. Na anderhalf uur water passeren we iets heel bijzonders,

iets wat nog maar weinigen vanuit een ballon hebben aanschouwd, het eiland Helgoland. Het enige Duitse eiland op volle zee en bekend van zijn rood gekleurde rotskust die maar liefst 61 meter uit de zee steekt. Helgoland kent zo’n 1250 inwoners, meest welgestelde Duitsers. Auto’s rijden er praktisch niet en fietsen is er verboden. Willie legt via de radio contact met de loods in de toren want het eiland kent een eigen vliegveldje wat op een kleine zandplaat naast het eiland ligt, Helgoland Dune. Even laat onze komische piloot de loods in de waan dat we misschien wel willen landen op het eiland wat de man een beetje in de war brengt. Onder ons zien we een klein vliegtuigje naar de landingsbaan duiken en landen, het past allemaal net. Wij keutelen ondertussen lekker verder met een trackje 45 naar het noordoosten en een snelheid van 37 km/u op 1700 meter hoogte richting Denemarken.

   
 

Dan ontdekken we waarom gebied 41A gesperd is, er worden militaire oefeningen met straaljagers gedaan. We kunnen het op afstand goed zien. Er worden flare’s afgeschoten welke dan door de piloten onder vuur worden genomen. Blij dat we daar nog niet in de buurt hangen. We zien vele vissersboten en na uren komt er

weer land in zicht, het zijn de laatste Duitse eilanden die we moeten passeren voor de Deense grens. Het beroemde eiland Sylt komt in beeld en Willie besluit dat we daar laag overheen gaan varen. Sylt is 35 kilometer lang, telt ongeveer 20.000 inwoners en heeft een verbinding met land doormiddel van een spoorlijn. Op het eiland rijden ook auto’s maar die moeten allemaal met de trein het eiland op. We dalen mooi in en maken een bocht naar links, recht over het eiland. Joggers op het strand kijken verbaasd omhoog als de ronde ballon opduikt. Dergelijke luchtvaartuigen zien ze hier namelijk nooit, en we behaalden met onze actie zelfs de lokale krant. Willie vertelt over het plaatsje Westerland op dit eiland en direct schiet mij een liedje in de kop, “Ich wil zuruck nach Westerland” uit de mooie “Neue Deutsche Welle” periode. Even daarna belt Willie’s gasballoncollega Matthias Zenge op en het eerste

wat ik hoor via het kleine speakertje is dat Matthias precies datzelfde liedje begint te zingen. Hij had aan de live tracking gezien waar we hingen en wilde even een goede nachtvaart wensen. Op het eiland staan mooie kerkjes en schitterende huizen en het lijkt me daar heerlijk wonen. Er is trouwens nog genoeg ruimte.

   
   

Willie komt er iets te laat achter dat Sylt een echte CTR heeft maar na een vriendelijk babbeltje met de verkeersleider wordt hem de overtocht vergeven. Het wordt tijd dat we ons gaan voorbereiden voor de komende nacht over Denemarken en Willie stelt voor dat we wat warmers aantrekken. Ik haal mijn skibroek

binnenboord en trek een extra jas aan. Na het passeren van Sylt zijn we eindelijk in Denemarken, land 3 op onze route. Inmiddels zijn we onder controle gekomen van het vliegveld van Billund en voor diegene die denken, waar ken ik die naam ook al weer van, daar ligt Legoland. Je weet wel, van die bouwsteentjes, en niet te verwarren met Helgoland waar we uren eerder vertoefden. Toen ons Nienke nog een klein meisje was zijn we een paar keer in dit kinderparadijs geweest, het vliegveld is daar jaren later gebouwd. Het wordt donker en al snel zien we niet meer dan grote groepen kleine lampjes op een zwarte ondergrond. Ik sta hier nog een tijdje van te genieten en merk dat het stilaan kouder wordt. Onze transponder doet zijn werk en Billund kan ons goed zien. Willie stelt een aparte hoogtemeter in die een signaal geeft als we onder een bepaalde hoogte zakken. We kunnen dan ook alle 3 gewoon gaan

zitten en hoeven weinig te doen. Onze mand heeft geen slaapbankje zoals je wel vaker bij gasballonmanden ziet maar we hebben kleine klapstoeltjes meegenomen om op te zitten. Eens kijken of ik een hazenslaapje kan maken. Tegen 23.00 uur wordt ik weer wakker met een onaangenaam gevoel. Ik heb het behoorlijk koud en

begin af en toe te rillen. Ik ga staan en probeer door een beetje te bewegen weer warm te worden maar dat lukt slecht, veel ruimte om te bewegen is er ook niet. We koersen zo’n beetje op 1700 meter hoogte door het Deense luchtruim. Een gasballon volgt zijn eigen patroon, daalt dan weer eens een stukje, stijgt dan weer uit zichzelf, maar bij elke hoogtewisseling doorsnijden we soms verschillende luchtlagen waarbij je even de ijskoude wind voelt en dat gaat op je lichaam zitten. Even bekroop me een nare gedachte, het was gewoon een gevoel en had absoluut niks met paniek of zo te maken. Ik dacht even na, dat doe je soms als je tijd over hebt. Ik dacht “ik heb nu alle kleren aan die ik bij me heb, en ik heb het behoorlijk koud. Het is nog geen middernacht dus bijna zeker zal het nog iets kouder worden. Wat nu als . . . . ik onderkoeld zal raken. Dan is er medische hulp nodig, maar we kunnen absoluut niet landen in

het donker. . . . Deze gedachte ging als een flits door me heen en het duurde ook maar een minuutje voordat ik mezelf weer op het juiste pad zette. Ik overtuigde mezelf ervan dat het wel goed zou komen en ik de nacht zonder problemen zou doorstaan. Ik hoefde alleen maar aan de warmte van de zon te denken die

morgen op ons stond te wachten. Willie vroeg even later hoe het met me ging en ik vertelde dat ik het koud had. “Ik dat al dat ik wat ribbetjes hoorde rammelen” zei hij en toverde onder zijn stoel ineens een wollen deken vandaan. Die man heeft 30 jaar ballonervaring en alles al meegemaakt, die laat zich niet meer verrassen. Ik kreeg de deken om en na een half uur begon de temperatuur al weer wat op te lopen. Zowel voor mij als ook voor Gino, die ook niet staat te juichen dat hij het zo warm heeft, is dit een mooie les. De methode van Willie Eimers . . . “Ervaren wat het is, zodat je weet wat je mist”. Een volgende keer zal je door deze ervaring beter voorbereid zijn. Doodstil zweven we over het slapende Denemarken, behalve de loods in de toren van Billund weet niemand dat we hier hangen, alhoewel . . . . er bleken achteraf opvallend veel geïnteresseerden naar de live tracking te hebben gekeken. Mijn vrouw is er

’s nachts nog een aantal keren uitgeweest om te zien waar we hingen. We denken even aan een andere ballonvaarder die nu samen met ons in de lucht hangt maar dan nog een stuk noordelijker. Jean Louis Etienne hangt boven de Noordpool in zijn Roziere ballon in een poging deze te overvaren, hij heeft echter wel een

kachel in zijn cabine waarmee hij de temperatuur op 15 graden kan houden. We zien de thermometer deze nacht dalen tot 6 graden onder nul maar door de kleine koude windstromingen voelt het een stuk kouder. Om deze reden pakken Gordon Bennett piloten hun mand vaak in met folie zodat de wind niet door het gevlochten mandje kan waaien. Billund neemt afscheid van ons en zet de communicatie over naar Kopenhagen. Allemaal vriendelijke mensen op de radio. Willie is opmerkelijk wakker gedurende de nacht. Elke keer als ik wakker wordt van een hazenslaapje, is hij ergens mee bezig. De hoogte moet in de gaten worden gehouden, alhoewel dat met de automatische bewaking wel gedekt is, maar ook een oproep van de verkeersleiding moet altijd beantwoord worden. Op een gegeven moment ben je helemaal gefocust op de tekst “Delta Oscar Charly Oscar X-Ray, come in please”. Langzaam wordt het

buiten de mand lichter en krijgen we weer zicht op de grond. Uiteraard kunnen we ook op het beeld van de GPS zien in welk gedeelte van Denemarken we ons bevinden. We hangen precies bij de noordelijke punt bij Skagen en volgens onze route hebben we nu 130 kilometer open water voor ons liggen, het Skagerrak.
Hier is in 1916 door de Britten en de Duitsers een zware zeeslag uitgevochten. Aan de overkant ligt Zweden.

    

    

Bij daglicht komt in beeld hoe koud het de afgelopen nacht geweest is, de rand van de mand is bedekt met een laagje ijs. Mijn tas is helemaal wit en al ons zand is zo hard als beton. Gino begint dit voorzichtig met een plastic hamer los te tikken. De kaarten zijn allemaal vochtig, maar gelukkig is de elektrische apparatuur hier

tegen bestand. Om weer een beetje op temperatuur te komen heeft Willie een oefening bedacht, zandzakken tillen. Men neme een zandzak van 12 kilo en tilt deze vanaf de grond zo hoog mogelijk op, en dat 10 keer achter elkaar. Daarna is de volgende aan de beurt. Zo gaan we het kleine kringetje steeds rond en al snel is te merken dat de spieren warmer worden. Onder ons is veel vrachtverkeer te zien, grote schepen, sommigen zelfs met een eigen helidek. Nu is het zaak dat het ijs op het dak van de ballon smelt, het maakt ons zwaar. De bewolking is 8/8 dus we zullen de zon op moeten zoeken, en die is nooit ver. Er gaan wat zandbrokken overboord en we beginnen te stijgen. Even bevinden we ons weer in een spierwitte wereld midden in de bewolking maar al snel ontplooit zich het waanzinnige landschap van honderden kilometers witte deken met een uitbundig stralende Zweedse zon. Dit is absoluut genieten en

al snel is de kou van de afgelopen nacht weer vergeten. Het ijs op ons dak begint te smelten en valt als waterdruppels rond de mand naar beneden. Door een simpele regenrand aan de onderkant van de ballon kan dit niet in de mand vallen. Willie stelt regelmatig gerichte vragen aan Gino. “Als we nu een volle zak overboord gooien, hoeveel stijgen we dan voordat de ballon weer uitlevelt”. “Wat gebeurt er als we dit doen als de ballon nog niet volledig pral is”. Willie is streng maar zijn lessen en nuttige tips zijn alles behalve saai. .

      

   

We worden overgezet van de verkeersleiding van Kopenhagen naar Göteborg en als even later de oproep aan de D-OCOX komt met de vraag wat onze bestemming is, antwoord Willie in al zijn enthousiasme “IKEA land . . euh sorry, Sweden”. De Zweedse dame aan de andere kant van de verbinding kan er zeker om lachen. Ik

praat met Willie over vliegtuigen in dit gebied en hij legt mij uit dat we daar geen last van zullen hebben. In ieder geval is ons transponder signaal te zien. De kleine vliegtuigen zitten lager dan ons en het grote verkeer zit veel hoger. Echter . . . nog geen 10 minuten laten horen we een angstaanjagend geluid opzwellen uit de verte. 2 straaljagers komen ogenschijnlijk recht op ons af en passeren ons op ongeveer 500 meter. Het zijn 2 vliegtuigen van de Swedish Airforce van het type SAAB JAS-39 Gripen, Gino kent die dingen uit de kop. Even later draait één van de machines om en komt met een zogenaamde “Low Pass” op zo'n 300 meter afstand voorbij en trekt op het laatst de nabrander nog even los. Een zeer indrukwekkend gebaar van de piloot, hij groet ons alsof hij wil zeggen “Welkom in Zweden”. We zwaaien dat het een lieve lust is, wat een schitterend moment. Staand in een heel klein

mandje, boven een sneeuwwit landschap van enkele honderden kilometers breed en wijd, op de top van de wereld. Dit zijn dingen die je nooit meemaakt en die we zeker nooit meer zullen vergeten. Zelfs voor ons Willie, die in zijn gasballonleven al heel veel heeft gezien was dit een unieke beleving. Straks de beelden.

 
  

Willie eet relaxed een gekookt eitje en luistert ondertussen meerdere radiofrequenties af en enkele momenten later horen we (ongeveer) het volgende bericht: “Smöre Smöre Balloonie Balloonie Smöre Smöre Winkie Winkie Smöre Smöre” wat vrij vertaald iets zal betekenen als “We zijn langs de ballon gevlogen en ze hebben naar

ons gezwaaid”. Willie bedankt de piloten op de radio voor deze elegante show. Maar de pret is nog niet over, want nog geen 10 minuten later verschijnt er een F16 ten tonele. Blijkbaar was ook deze piloot nieuwsgierig naar ons geworden, gasballonnen zien ze hier zeer zelden, en ook hij maakt enkele Fly By’s als groet. Ondertussen is er contact met Leon en Anita die ons met de volgwagen vanaf het wegennet in Zweden probeerden te volgen. Zicht op ons hebben ze natuurlijk niet dus met enkele plaatsnamen kunnen ze hun route bepalen, een lange trip voor die gasten. Wij kunnen vrij nauwkeurig bepalen bij welke plaats we het vasteland van Zweden zullen bereiken. Oeps, niet vergeten te tellen want de grens loopt over het water, dus land nummer 4. Gino probeert door de bewolking te zakken wat nog best lastig is want de ballon wil steeds weer naar boven. Bij elke neergaande

beweging laat hij wat gas ontsnappen (zie foto), net zolang dat de ballon zich gewonnen geeft en we door de bewolking zakken. De eerste Zweedse eilanden zijn we al gepasseerd en we krijgen direct zicht op het vaste land. Het eerste wat we van Zweden zien is de plaats Grebbestad en zijn mooie haven.

   

  

Het valt ons direct op dat er op sommige plekken in de omgeving nog steeds sneeuw ligt. Voor de kust liggen ontelbare eilanden, een schitterend gezicht. Gino laat de ballon nog wat verder zakken en onze track krimpt 45 graden naar links, zodat we nu praktisch pal noord koersen. En dat is geen probleem want met deze

richting drijven we niet terug naar zee. Onder ons klinkt het geluid van zware drilmachines. Men is met groot materieel aan het kappen en breken in de vele rotsformaties die we zien om een nieuwe snelweg aan te leggen. Daar komt in Zweden toch iets meer bij kijken dan bij ons. Waar we ook kijken, het is direct duidelijk waar we zijn. Veel bossen, veel rotsen, veel meren en veel huisjes in de typische rode Zweedse kleuren. Ik had zelfs even het idee dat ik Pipi zag lopen. Op de meren ligt nog gedeeltelijk ijs en aan de sporen te zien scheurt de jeugd daar zelfs met auto’s overheen. We volgen het met rotsen doordrenkte landschap nog enkele uren en gaan nadenken over de landing. Het mooiste zou natuurlijk zijn om nog een vijfde land aan onze reis toe te voegen. En dat treft, want op onze route ligt de grens met Noorwegen, een land waar ik in tegenstelling tot de andere overvaren landen nog

niet geweest ben en ik nu mooi kan toevoegen als 18e land aan mijn landenlijstje. We besluiten dus dat we de grens nog even overwippen en daarna de ballon aan de grond zullen zetten. De crew is inmiddels in de buurt en we hebben al contact via de normale radio.

  
  

In de verte duikt het meer bij de Noorse plaats Halden op, de grens loopt midden over de brug van dit meer. De tijd is aangebroken om de landing voor te bereiden want al onze spullen hangen aan de buitenkant van de mand en bij de landing moet alles naar binnen. Ik krijg instructies voor de landing om als het nodig is het

grote sleeptouw los te gooien en om eventueel zand te droppen. Dit uiteraard op commando van de pilot in command, Gino. We passeren het meer en drijven land nummer 5 binnen. We zien onze crew bij de grenspost staan en horen via de radio dat de aanhanger gecheckt moet worden. Gino is volledig geconcentreerd aan het zakken en heeft een volle zandzak in zijn handen. Hij heeft een mooi veldje uitgekozen en onze crew staat al langs de weg te wachten, het kan niet mooier. Aan de grond is de wind rustig en als op een eitje staan we rond 14.00 uur op Noors grondgebied. Resten ons nog 12 zakken ballastzand, een mooie score. Het inpakken van de ballon gaat zonder problemen en even later stouwen we de hele aanhanger vol met alle rotzooi die we bij ons hadden. Bij de Burger King net over de grens brengen we een lang uitgesteld bezoekje aan het toilet en was het maar goed dat er harde muziek

draaide in het kleinste kamertje. We leggen een dun bodempje op onze lege magen en bespreken het plan voor de lange terugreis. We zijn met 4 kerels die natuurlijk niet meer 100% fit zijn. Als iedereen een uur rijdt, kan de rest steeds 3 uur slapen, dat moet te doen zijn. Langs de Zweedse autobanen liggen opvallend veel dode dassen en het valt me nog mee hoe wakker ik zelf nog ben. Het rijden op de Zweedse autobanen is een waar genot. Er geldt een maximum snelheid van 110 km/u en er wordt bijna niet ingehaald, wat een verschil met de hel op de Duitse banen.

 
 

Willie’s zoon regelt via Internet alvast een ticket voor de veerboot bij het Deense Rödby waardoor we een behoorlijk stuk kunnen afsnijden en onderweg op de boot nog even een hapje kunnen eten. De volgende dag komen we tegen 06.00 uur in de ochtend weer aan op het punt van ons vertrek. De Nissan Pathfinder heeft

op dit retourtje maar liefst 3200 kilometer af moeten leggen. De laatste 2 uur van onze terugreis kreeg ik het ook behoorlijk voor de krenten en ik besluit het voorbeeld van Gino te volgen om eerst in het clubhuis in Gladbeck nog even de oogjes dicht te doen voordat ik 1,5 uur naar huis rijd. Voordat we gaan slapen bekijken we natuurlijk nog even via Internet de tracking van onze reis en die ziet er behoorlijk indrukwekkend uit. Ik was altijd onder de indruk van piloten die het stuk zee tussen Engeland en Frankrijk overstaken met een ballon maar als ik dan onze route zie . . . . pffff. Maar liefst 280 kilometer over zee, wauw. In vogelvlucht hebben we totaal 883 kilometer afgelegd met een maximale hoogte van 2350 meter. Onze topsnelheid lag bijna op 40 km/u. Een prachtige en absoluut leerzame voorbereiding voor de komende Gordon Bennett race. Op de foto show ik u nog even het survivalpak,

lekker strak, lekker warm. Welterusten . . . . Ik ga dromen over onze schitterende reis met in de hoofdrollen Pilot in command Gino Ciers (af en toe Pilot in coma), Co-pilot Willie Eimers en uw eigen verslaggever en fotograaf, Bennie Bos. Was dit verslag u te lang, dan spijt me dat totaal niet want bij het schrijven heb ik de vaart nogmaals kunnen beleven. Met een waanzinnige ervaring rijker en een traantje van trots in mijn rechterooghoek, groet ik u. Ik heb nog een leuke videocompositie gemaakt waarop de straaljagers boven het Skagerrak heel mooi in beeld komen.     Bennie Bos

 
 
   
Ballonvaart over de Arctic Ocean
 
Tekst en Foto's: Jean Louis Etienne
 

De Fransman Jean Louis Etienne voer de afgelopen maand met een Roziere ballon over de Noordpool in 121,5 uur en legde daarbij een afstand af van 3631 kilometer. Zijn vaartverslag: Maandag 5 april, 06.10 uur. Start vanaf Longyearbyen in Spitsbergen. “Het was niet enkel de opwinding wat ik voelde bij de start maar er

kwam ook een groot stuk emotie bij kijken” verklaarde Jean Louis enkele minuten nadat hij was opgestegen. “Het was een uitzonderlijk en uiterst beladen moment. Langzaam veranderde alles in een scene van ongekende schoonheid. De kalmte is terug gekeerd en langzaam stijg ik hoger boven Longyearbyen, het is betoverend. Ik kan nu de contouren van de bergen goed zien. Voor me ligt een landschap met bergen en water, er heerst totale vrede. Het ziet er prachtig uit en het is precies zoals ik me had voorgesteld”. Donderdag 6 april: Hij vaart langs de laatste stukken van de Svalbard eilanden en begint aan zijn oversteek van de Arctic Ocean. “Ik vaar langs de bergkant en had enkele angstige momenten toen er plotseling donkere rotspartijen voorbij kwamen” verklaarde Jean Louis tijdens zijn eerste contact met het hoofdkwartier. “Het is niet eenvoudig varen in een bergachtig gebied. Ik moest

laag genoeg blijven om mijn weg van de ene naar de andere vallei te vinden en van de andere kant zo dicht mogelijk bij de route in de buurt blijven die Christophe Houver, de flight coördinator, me op gaf. Op een gegeven moment bevond ik mezelf midden in de mist en varen in deze condities is best wel een beetje

stressvol, zeker met al die bergen om me heen. Boven Spitsbergen zag ik enkele rendieren, ze keken me vol verbazing aan. Toen ik het laatste eiland achter me liet kwam ik veel lager boven de oceaan te hangen maar ik zag niks door de mist. Ik kon wel geluiden horen, krakende geluiden van drijvend ijs onder mij wat naar het noorden van Spitsbergen dreef. Geluiden die ik vandaag voor het eerst hoorde”. Woensdag 7 april: Een sneeuwstorm op de Noordpool. “De storm zorgde voor een extreme uitdaging. 14 uur lang probeerde ik een hoogte van 150 meter aan te houden wat mij de ideale richting bezorgde. Het was zeer vermoeiend en beangstigend aan het eind omdat ik in de verraderlijke wind soms vele meters omhoog werd getild en dan weer heftig een stuk naar beneden viel. Op de momenten dat ik snel daalde werden de zonnepanelen door de wind omhoog getild waarna ze met een klap tegen de gondel aan knalden. Het was erg spectaculair en zeer vermoeiend en ik had zeer weinig slaap gehad sinds de start”. Donderdag 8 april: Een probleem met de stroomvoorziening aan boord. “We lieten hem stijgen tot een hoogte van 3000 meter om zo zijn

batterijen een boost te geven via de zonnepanelen” verklaarde Christophe Houver, de flight coördinator. “Door energie te besparen verdient hij zo’n 48 uur in zijn eigen stroom voorziening. We namen deze maatregelen om te zorgen dat hij de vaart onder vrij normale omstandigheden kan voortzetten. Het feit dat

Jean Louis hoger vaart betekent wel dat hij af gaat wijken van het geplande traject en daarbij meer naar rechts gaat wat hem naar Siberië brengt in plaats van naar Noord Amerika. Dat maakt voor de geplande vaart echter niet zo veel uit”. Vrijdag 9 April: Richting Siberië. “De afgelopen 12 uren vaar ik op 5000 meter hoogte. Na 3 dagen varen op een hoogte van 100 tot 300 meter is het verschil met 5000 meter erg vermoeiend voor het lichaam. Gelukkig beschik ik over zuurstof aan boord. Het is een psychologische uitdaging maar ik kan het aan. Ik denk al zo lang na over deze uitdaging dat het uiteindelijke resultaat me nu al blij maakt”. Zaterdag 10 April: Touch Down in Sakha, Siberië na 121,5 uur. Jean Louis heeft 3130 kilometer afgelegd en succesvol solo de eerste overtocht van de Arctic Ocean volbracht. “De landing was in orde, alles verliep goed. Ik had nog verder willen varen maar

trof een dikke laag mist. Ik wilde niet meer opstijgen om erboven te gaan varen zonder dat ik wist waar ik me bevond dus besloot op dat punt te landen. Bovenal was ik erg moe. Ik ging vrij snel naar beneden en had verwacht dat de landing erger zou zijn, maar dat viel me mee. Ik landde op een stenen plateau welke gedeeltelijk onder een laag sneeuw lag. Ik was erg tevreden en opgelucht. Tijdens de vaart waren er enkele tricky momenten, zeker op de momenten dat ik het effect van mijn slaaptekort begon te voelen.

  
  

Ik realiseerde me dat je grenzen niet verlegd maar ze ontdekt. Als je vastbesloten bent kun je dingen doen waarvan je dacht dat ze niet bestonden. Het oosten van Siberië is één van de koudste plekken van onze planeet. Deze ochtend was het -27 graden. Ik heb nog een beetje eten over. Ik heb water, een kacheltje en ik ga nu slapen en slapen en . . . . Jean Louis Etienne
Bekijk ook even de exclusieve beelden van de retrieve helikopter waarmee de ballonvaarder wordt opgepikt.

 
 
   
Persbericht Breda Ballon Fiesta
 
Tekst: Monique Bakker, Foto: Breda Ballon Fiesta
 

Breda Ballon Fiësta schort jubileum een jaar op. Over vier maanden zou Breda Ballon Fiësta haar 25-jarig bestaan gevierd hebben. Toch heeft het bestuur afgelopen week moeten besluiten om dat feest een jaar uit te stellen. In december kwamen we al in het nieuws doordat onze hoofdsponsor stopte. Inmiddels heeft ook een aantal andere sponsoren laten weten om uiteenlopende redenen al dan niet tijdelijk te stoppen. Dit betekent voor ons als stichting een flinke inkomstenderving. Een deel daarvan hebben we met behulp van

nieuwe sponsoren weer kunnen invullen. Echter op dit moment hebben we nog steeds 40 % minder sponsorinkomsten dan in 2009. Daarnaast valt op dit moment ook het aantal balloninschrijvingen tegen. “Onze doelstelling was en is om de deelnemende ballonteams, de toeschouwers, de sponsoren en de stad Breda een jubileumwaardig evenement te presenteren. Door de tegenvallende inkomsten kunnen we die doelstelling niet halen,” aldus Breda Ballon Fiesta voorzitter Léon Vermeij. Voorbeelden daarvan zijn het niet kunnen aantrekken van special shape ballonnen en het niet kunnen realiseren van extra programma-onderdelen die moeten zorgen voor een volwaardig avondvullend programma. Natuurlijk is er volop overleg geweest met gemeente Breda, die zich garant wil stellen voor een belangrijk deel van het tekort. Het bestuur van Breda Ballon Fiësta concludeert echter dat er onvoldoende financiële en

programmatische basis is om een jubileumwaardig evenement neer te zetten. Het bestuur van Breda Ballon Fiësta gaat er vanuit dat de financiële en programmatische situatie in 2011 zodanig verbeterd is dat het dan alsnog het 25-jarig jubileum kan vieren op een wijze die het nu ook voor ogen had. We hopen dan ook dat alle betrokkenen; piloten, leveranciers, sponsoren, medewerkers en alle inwoners van Breda en de Haagse Beemden in het bijzonder het begrip kunnen opbrengen voor deze uiterst moeilijke beslissing en ons in 2011 opnieuw willen helpen en ondersteunen.    Monique Bakker

 
 
   
Nieuwe Special Shapes
 
Tekst: Bennie Bos, Foto's en Visual: Kubicek en Lindstrand
 

  

Met behulp van computers en enorme printers kan men tegenwoordig de mooiste special shapes bouwen. Hierboven zie je de nieuwste Kubicek shape voor Burger King waarbij gebruik is gemaakt van digital printing, airbrush en opgenaaid artwork. Het resultaat mag er zeker zijn. Rechtsonder de eerste Kubicek shape voor Amerika, hij zal je bekend voorkomen want hij is nagebouwd aan de hand van foto's van het bestaande model. Linksonder een waanzinnige shape voor de British Superbike en deze shape zal op alle Britse race evenementen te zien zijn. De ballon is gebouwd in Engeland door Lindstrand en ik mag zeker hopen dat de piloot volgend jaar tijd heeft om onze evenementjes op te vrolijken. Van deze superbike ballon is een mooi filmpje beschikbaar.     Bennie Bos

  

 

 
 
   
TRIM Special Shape Fiesta
 
Tekst en Foto's: Antonio Biasioli
 

Eind januari had ik aan Andrew Caye gevraagd wanneer hij de eerste vaart zou maken met de ‘Arancia’ (mijn ex Special Shape). Hij antwoordde, "misschien in Trim, met Pasen". Dat was de aanleiding om de offertes van verschillende vliegmaatschappijen af te speuren, en ik vond een geschikte lowcost Venetië-Dublin. Het was

immers altijd al mijn droom geweest om Ierland te bezoeken, dit was dus een schitterende kans. Zo zag ik de meeting gedurende de volgende maanden groeien, en toen ik ontdekte dat mijn Amerikaanse vriend Bob Romaneschi met The Little Bees voor het eerst naar Europa zou komen, was ik in de zevende hemel! Ierland kan je in enkele woorden samenvatten: groene natuur, wind, regen, zon en Guinness. In Trim hebben we het allemaal gehad, tot hagelbuien toe ... Malcolm White en Pauline Baker slaagden erin om tijdens de eerste editie van deze super meeting een verzameling piloten en Special Shapes samen te brengen om kippenvel van te krijgen: The Little Bees met Bob Romaneschi en Wayne Bond, Funny Bunny van Bart Geeraerts uit België, het Barnevelds Ei met Mees van Dijk, Brian Jones met de eerste replica van de Breitling Orbiter 3, Andy Caye met het Aston Martin logo en de

Sinaasappel (die echter in z’n zak is moeten blijven), Dave Groombridge met de Gasvlam en Trevor Read met de Bananentros. Verder waren er een hele reeks oude Specials die werden rechtgezet ter vermaak van het publiek. Paolo Oggioni en zijn vrouwtje Monica waren helemaal vanuit Mondovì (Italië) overgekomen om deze

oude reuzen te helpen rechtzetten: het Guinness bierblik, het poppetje van Sony, de Maxwell House koffiepot, de Shell oliekan en de Panasonic batterij. Pas op het terrein aangekomen op donderdagnamiddag, werden we verwelkomd door dreigende regenwolken, waaruit enkele ogenblikken nadien een fikse hagelbui viel. Maar dit is Ierland: een uur later brak de zon door en mirakel, in de late namiddag mochten we genieten van een grote show! Bob en Wayne lieten hun Bijtjes opstijgen voor hun maidentrip in Europa, geflankeerd door de Gasvlam en de grote ballon van Malcolm, volgeladen met reporters en sponsors. Het werd een aangename vaart met een verrassend einde, de 2 Bees landden simultaan en zij aan zij in een groene (natte) weide. Om dit unieke moment onsterfelijk te kunnen maken, heb ik bijna een kilometer lang een modderakker doorploeterd. Maar het loonde de moeite, ze

gezamenlijk zien landen is namelijk veel zeldzamer dan ze gezamenlijk zien opstijgen. Vrijdag werd alles afgelast wegens regen, dus was er tijd voor een uitstap naar Dublin. We verheugden ons al om het zwarte bier te proeven of van een echte Irish Coffee te genieten, maar de timing was slecht gekozen.

  
 

Op Goede Vrijdag mogen de Ieren namelijk geen alcohol consumeren, dus alle pubs waren dicht, met inbegrip van het Guinness Storehouse. Dat viel dik tegen, dus hebben we alles nog eens dunnetjes overgedaan tijdens een kort bezoek op maandagnamiddag. Zaterdagmorgen stonden we op in de mist. Van afwisseling

gesproken. Toch was het publiek enthousiast opgedaagd en dat stimuleerde de piloten tot een stand-up. Toen de mist iets minder werd en alvorens de wind de kans kreeg roet in het eten te gooien, besloten enkele piloten toch op te stijgen, onder andere het Nederlandse Ei, Brian Jones en de Bananentros. Later op de dag kreeg de wind het laatste woord, waarop de Night-glow werd geannuleerd. Paaszondag: eindelijk strakblauwe lucht en zon, echter vergezeld van een Ierse wind ! Funny Bunny stond als eerste rechtop en kon de fotografen gelukkig maken met een unieke foto van het enorme Paaskonijn tegen de achtergrond van Trim’s Castle. Maar de wind wakkerde aan en ons Konijn verdween in zijn pijp... euh .. zak. Dan was het de beurt aan de ‘oude reuzen’, die zich vechtend tegen de wind trachtten recht te houden, tot jolijt van het massaal opgedaagde publiek. Ook de miniballonnen waren nauwelijks onder controle te houden, maar niettemin zorgen ook zij voor spektakel voor de vele glinsterende kinderoogjes. Na de middag waagden ook de Bees een poging tot een stand-up, maar verder dan een hevig heen-en-weer geschommel kwam het niet. Dan kreeg Mees van Dijk het beste idee, hij ventileerde de ‘oude Kip’, symbool van Barneveld, en liet de sponsors en de gasten toe in de ballon te wandelen om zich in de buik van de Kip te laten vereeuwigen. Ze vliegt namelijk toch niet meer ... ’s Avonds organiseerde het Trim Castle Hotel een middeleeuws diner, wat tevens het einde werd van de meeting; op Paasmaandag schakelden wind

en regen alle geplande activiteiten uit. Ik ben ervan overtuigd dat de manifestatie nòg grootser zou zijn geweest mocht zij verder in het seizoen zijn georganiseerd, maar desondanks waren piloten en organisatie dik tevreden.    Antonio Biasioli

    

 
 
   
De beste Skybox
 
Tekst, Foto en Screendump: Gertjan Veldman
 

Naarmate de dag vorderde, zag het er naar uit dat de ballon daadwerkelijk uit zijn veilige, warme aanhangertje gehaald mocht gaan worden. De voorbereidingen begonnen al bij het kijken naar de windrichting. Bij het 1e veldje lieten we een ronde, rubberen stukje latex gevuld met helium op, maar deze

ging helaas niet de gewenste richting op. Wij op zoek naar een ander veldje. Ook hier werd dezelfde procedure gevolgd. Hierbij was de richting van het ballonnetje enorm naar onze wens. Uitpakken en uitleggen maar. Beetje koude lucht erin waarbij de warme fohn niet gauw op zich liet wachten. Al gauw had de ballon genoeg draagkracht verzameld om samen met 4 passagiers het ruime luchtruim te verkennen. Ware het niet dat ze waren opgestegen recht voor het stadion van wellicht de kersverse kampioen in spe van de eredivisie…(morgen zullen we het weten) waar zojuist de 22 spelers waren begonnen aan de 2de helft van FC Twente - Heerenveen. Stiekem kwam de ballon achter de

tribunes om het hoekje kijken en al snel was de ballon boven de middenstip te bewonderen. Rest mij
natuurlijk niks anders, dan de beste cameraman van eredivisie-live te bellen voor een geweldige shot.
De beste skybox voor welgeteld 1 minuut!!  Zie deze bijzondere video.    Gertjan Veldman

  

 
 
   
Onze Ballon gedoopt
 
Tekst en Foto's: Onze Ballon
 

“Onze Ballon” is nu echt gedoopt en kan vaarten gaan maken met zieke kinderen! Gisteravond was de wind helaas net te hard om de ballon ook echt te laten varen, maar de doop door Marleen Veldhuis heeft wel plaatsgevonden. En ook daar genoten de aanwezigen van. Het was spannend. Zou de wind te hard blijven of

zou die nog afnemen? De ballon werd opgeblazen en stond fier overeind, maar uiteindelijk moest ballonpiloot Marjolein Eerland toch beslissen om aan de grond te blijven. Toch was er nog wel tijd om de ballon officieel te dopen en speciaal daarvoor was zwemkampioene Marleen Veldhuis naar Sinderen gekomen. Marleen ontkurkte de champagne en wenste de ballon veel mooie vaarten toe! Voor de kinderen was het toch jammer dat de vaart niet doorging. Maar “wat in het vat zit verzuurd niet”, zei mevrouw Westerhof die met haar gezin zou meevaren. Ook de kinderen bleven enthousiast: “nu hebben we nog steeds iets om naar uit te kijken!”. En zo is het. Voor de familie Westerhof en alle andere zieke kinderen wordt snel gezocht naar een nieuwe datum om alsnog met Onze Ballon mee te varen. “Ik was graag opgestegen vanavond, maar met deze kinderen aan boord moet je toch extra

voorzichtig zijn”, zei pilote Marjolein Eerland, “en daarom moesten we toch besluiten om aan de grond te blijven. Maar er komt snel een nieuwe mogelijkheid!”. Voorzitter Theo van Essen prees de inzet van alle vrijwilligers die zich de laatste jaren hebben ingezet om deze ballon in de vaart te krijgen: “Dit is echt liefde

voor elkaar”, sprak hij emotioneel. Het mag duidelijk zijn; de Stichting Onze Ballon is er razend trots op dat de ballon er is en dat die vanavond in volle glorie te zien was! En die eerste echte vaart komt er heel snel aan! . . . . De eerste vaart van Onze Ballon!  . . Blauwe lucht. Prachtig weer en ideale omstandigheden! We hadden er bij de doop op gehoopt, toen was de wind net te hard. Maar nu, iets meer dan een week later kon het toch doorgaan! De eerste officiële vaart van Onze Ballon is een feit! Op vrijdag 23 april konden de kinderen die bij de doop al vol spanning in de mand stonden ook echt omhoog! Iedereen (in Onze Ballon en de begeleidende ballonnen) genoot! Alle informatie over dit unieke project is te vinden op de speciale website.   Stichting Onze Ballon

 
 
   
Kubicek België
 
Tekst Kris Houtmeyers, Visuals: Kubicek Balloons
 

Op deze moment zijn ze in Tsjechië hard aan het werken aan enkele nieuwe Belgische luchtballons. Van 3 ballons mogen wij al de eigenaar bekend maken en meer informatie geven. Het betreft 2 ballons voor de firma Madou Ballonvaarten. Respectievelijk gaat het om een BB60Z van LA Bonita, hiervoor mogen wij een complete combinatie leveren, de ballon zal voorzien zijn van een nieuw type dubbel T mand en in deze mand zal een deur voorzien zijn. De 2de ballon zal een BB51Z worden van DEBIC, ook hiervoor zullen wij een complete combinatie leveren, ook deze mand zal voorzien zijn van een deur.

  

En dan onze 3de ballon die wij verkocht hebben zal een BB42Z worden voor Solar Spirit, ook hiervoor mogen wij een volledige combinatie leveren. Verder zijn wij nog ijverig bezig met nieuwe ballons en zijn er nog enkele nieuwe ballons in bestelling, meer nieuws kan u vinden op onze website www.kubicekballoons.be
Met vriendelijke groeten Kris Houtmeyers

 
 
   
Seppe Air Show 2010
 
Tekst: Hans van Hoesel, Foto's: Bennie Bos
 

Op vrijdagavond 3 september a.s. vindt op vliegveld Seppe (EHSE, tussen Breda en Roosendaal) de vernissage plaats van de Air Show. Vorig jaar was het een succes! Dit jaar doen we het nog eens over. Daarbij is ook nu weer de mogelijkheid om er massaal met ballons op te stijgen. Ballonvaarders uit heel Nederland en ook België worden hierbij uitgenodigd. Deelname is gratis, geen entry fee. Ballons met eigen passagiers zijn welkom. Ook voor uw passagiers staat de koffie klaar. Receptie en briefingfaciliteiten aanwezig. Een unieke gelegenheid om van dit vliegveld te starten met Brabantse gezelligheid. Belangstellende ballonvaarders kunnen zich vanaf nu melden bij Hans van Hoesel via email.
U bent van harte welkom!    Hans van Hoesel

 
 
   
Start in Abe Lenstra Stadion
 
Tekst: Bennie Bos, Foto's: Cassiefoeboe en Jan de Vries (foto 2)
 

   

Starten met een ballon vanaf de middenstip van het Abe Lenstra stadion in Heerenveen, dat maak je toch niet mee. TV Kok Reitse Spanninga was in de wolken en bracht zijn enthousiasme over op zijn medepassagier, niemand minder dan de zanger Guus Meeuwis. Met een klein trekkertje werd de grote ballonkar van het Noordelijk Ballonvaartcentrum naar de middenstip getrokken alwaar men voorzichtig op de strakke grasmat de ballon kon opbouwen. Reitse bereide aan de grond enkele voorafjes en in de lucht werd een heerlijke maaltijd klaar gemaakt met behulp van de temperatuur boven in de ballon en een kleine barbecue in de mand. Een unieke manier om het menu te presenteren wat de VIP gasten krijgen voorgeschoteld tijdens het concert van Guus Meeuwis in het Abe Lenstra Stadion op 5 juni. Bekijk ook even dit leuke filmpje.   Bennie Bos

   

 
 
   
Ballonvaart Kankerbestrijding
 
Tekst en Foto's: Marion Verhaaf
 

Jacco Verhaaf, beter bekend als Jaccoballonfan, is teamcaptain van Team Onderweg, dat op 3 juni gaat deelnemen aan de Alpe d’HuZes. Dit is een ééndaags evenement waarbij geld bijéén wordt gefietst voor het KWF, de bedoeling is dat de Alpe d’Huez zo vaak mogelijk word beklommen. Door zijn contacten in de

ballonwereld mocht Jacco op 29 april mee in de mand van 4CB Ballonvaarten. Zij maakten een vaart als Kick-off van Alpe d’HuZes met de Hoograven ballon, om zo aandacht te vragen voor het KWF. Hoograven heeft vorig jaar al contact gekregen met het KWF omdat zij toen een groot tv scherm hebben gesponsord waarop de thuisblijvers de verrichtingen op de Alp konden volgen. Dit was destijds via Knooppunt Kranenbarg, ook deelnemer van Alpe d’HuZes. Nu Hoograven een eigen ballon heeft, kunnen ze op deze manier reclame maken voor dit prachtige project. Samen met Nick Dix en Theo Wenting van Hoograven is 4CB Ballonvaarten dan ook druk in de weer om ook in Frankrijk zelf deze prachtige ballon te laten zien. Daar zal de doop ook nog gaan plaatsvinden. De reden waarom 4CB Ballonvaarten meedoet is dat er op dit ogenblik ballonvaarten worden geveild. Kosten voor de vaarten die geveild worden, worden  gedeeld door Hoograven en 4CB Ballonvaarten. 4CB Ballonvaarten zal deze vaarten gaan uitvoeren en de opbrengsten van de veiling van de vouchers zullen beschikbaar gesteld worden aan het KWF. Kijk voor de veiling op de website. De genodigden van de eerste vaart waren deelnemers aan Alpe d'HuZes en de directie van Alpe d'HuZes. Aanleiding van de vaart was de directie kennis te laten maken met deze bijzondere vorm van luchtvaart, om ze zo enthousiast te maken voor het promoten van deze ballonvaarten die

natuurlijk veel geld kunnen opbrengen. Even leek het of het weer roet in het eten zou gooien, maar de buien zouden pas laat in de avond overtrekken, dus tijd genoeg om een prachtige vaart te gaan maken. Rond 17.00 uur werd er verzameld in ‘De Faam’ in Hoogland en tegen 18.30 uur vertrok men richting het opstijgveld in Amersfoort. Daar werd al snel een begin gemaakt met het gereedmaken van de ballon.

  

  

Jacco mocht helpen bij het aankoppelen van de kabels en later de ventilator bedienen. Na een uitgebreide briefing door piloot Michael Kruseman werden de taken verdeeld, vuurvreters, touwtrekkers en de makkelijkste maar tevens onmisbaar; ballast. Nog even de uitleg over het doen en vooral het laten in de ballonnenmand,

en toen mocht iedereen zijn plek gaan innemen. Langzaam kwam de ballon omhoog  en er werden veel foto’s gemaakt. Iedereen had er erg veel zin in, voor sommigen was het de eerste keer en dus best een beetje spannend. De vaart duurde bijna anderhalf uur en de landing was in Nijkerk. Daar volgde uiteraard de officiële luchtdoop ceremonie. Ook Jacco moest er weer aan geloven en kreeg de titel Baron van Amersfoort tot Nijkerk. Iedereen kreeg een glaasje met lekkere champagne en zo werd de eerste vaart voor het KWF afgesloten. Een prachtige vaart is het geweest, waar iedereen met veel plezier aan zal terugdenken. Met dank aan 4CB Ballonvaarten en Hoograven Trappen, die hun ballon hiervoor beschikbaar hebben gesteld. Meer informatie over Team Onderweg kunnen jullie vinden op de website. en daar zijn ook veel meer foto’s te bekijken van deze vaart.     Marion Verhaaf

 
 
   
Ballonmeeting Kosice Slowakije
 
Tekst en Foto: Bennie Bos
 

5 jaar geleden nam ik samen met de Belgische piloot Eric Martens deel aan de ballonmeeting in het Slowaakse Kosice. Slowakije is een prachtig land met veel natuurschoon en waar je voor bijna niks nog heel veel kunt eten. De meeting is in handen van een Nederlandse piloot, Arend Jan Dezijn. Arend Jan komt uit de stal van Rien Jurg en woont al jaren in Kosice met zijn lieve vriendin Ingrid. Men heeft mij gevraagd om de meeting nog even onder jullie aandacht te brengen want er zijn nog enkele plaatsen beschikbaar. De meeting wordt gehouden van 9-13 juni 2010. Entree fee is 180 euro en daarvoor krijg je voor piloot en 2 teamleden gas, onderkomen, ontbijt, diner en bier of cola vrij. Ik wil deze gezellige meeting graag bij jullie aanbevelen. Je kunt gewoon in het Nederlands contact opnemen met Arend Jan via email. Zie de website en mijn foto'sBennie Bos

 
 
   
Ruimteballon chrast
 
Tekst:Telegraaf, Screendump: ABC News
 

Een ruimteballon met miljoenen kostende wetenschappelijke apparatuur aan boord is donderdag gecrasht toen hij gelanceerd werd. De ballon raakte een hek en wierp daarna een lege auto omver voordat hij neerstortte en de lading in duizend stukken viel, meldden Australische media. Niemand raakte gewond, maar omstanders zijn erg geschrokken. Een stel zat in hun auto en zag de loodzware apparatuur rakelings langs razen.
"We dachten weggevaagd te worden", aldus de geschokte vrouw die in de auto zat. Ook de aanwezige wetenschappers van het door de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA gesponsorde project waren verbijsterd.
Het is nog onduidelijk waarom de ballon gecrasht is.
De weersomstandigheden waren goed. Zie de catastrofale beelden.   Telegraaf

 
 
   
Al bijna 100 ballonnen in Joure
 
Tekst: Stichting Friese Ballonfeesten, Foto: Douwe Bijlsma
 

De teller staat inmiddels bijna op 100, we zijn dus op weg om het record in Nederland te verbreken. Wij nodigen u dan ook uit om aanwezig te zijn op 28 juli tijdens de 25e Friese Ballonfeesten. U kunt samen met uw sponsor kosteloos aanwezig zijn tijdens deze in Nederland unieke vaart. Het luchtruim boven Joure zal gekleurd zijn op 28 juli en u kunt uw gasten daarvan laten genieten. Naast dat het mogelijk is om met eigen gasten te varen, kunt u met uw eigen team of een kind van de stichting Spieren voor Spieren een unieke ballonvaart aanbieden. De organisatie biedt u het volgende: gas, diner buffet voor 3 personen, unieke ballonvaart, gezellige apres-ballon, champagne en een boerenpakket. Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Daan Elfring of Rik Kornet.   Stichting Friese Ballonfeesten

 
 
   
Virgin Flight Center
 
Tekst en Foto's: Bennie Bos
 

    

Het Virgin Balloon Center in Tilburg is officieel geopend en voor deze gelegenheid organiseerde Virgin Balloon Flights op 24 april een open huis zodat iedereen kon kennismaken met de mogelijkheden die het bedrijf te bieden heeft. Niet helemaal naast mijn deur maar omdat ik toch een afspraak in Eindhoven had staan mooi te

combineren. Tegen een uur of 4 in de middag probeerde ik mijn auto te parkeren bij het nieuwe balloncentrum maar moest daarvoor wel even mijn best doen want over publieke belangstelling had men absoluut niet te klagen. Virgin beschikt nu over een prachtige ontvangstgelegenheid met een hele fraaie bar waar het na de vaart prima vertoeven is, zowel binnen als buiten op het terras. Naast de riante parkeerplaats waar alle ballonaanhangers aan de paal staan, heeft men de beschikking over een grote hal. Op de buitenmuur van de hal prijken een 3 tal grote afbeeldingen van Virgin ballonnen die vanaf de nabijgelegen snelweg A58 goed te zien zijn. Virgin biedt ballonvaarten en helikoptervluchten aan en beide zullen vandaag aan het publiek gedemonstreerd worden. Voor de kinderen stonden er enkele opblaasbare speeltoestellen opgesteld en voor de inwendige mens had men een snackwagen laten

komen. De helikopter steeg ’s middags regelmatig op om de gasten kennis te laten maken met het luchtruim boven Tilburg en ook voor mij had Daan een stoel gereserveerd. Kijk, dat vind ik nou een leuke geste.
Een prachtige helikopter van het type Robinson R44 Raven II met plaats voor 3 passagiers.

  
  

Ik nam plaats naast piloot Marcel Snel, een handige knaap die goed overweg kon met het dure apparaatje. Flitsend stegen we op en koersten over de naastgelegen golfbaan, richting Tilburg. Op een hoogte van 300 meter hadden we een geweldig zicht op de stad, mede door de mooie ronde ramen. Het stralende zonnige weer maakte het feest compleet. Onze snelheid bedroeg maar liefst 170 km/u en dat heb je absoluut niet in de gaten. Vooral de scherpe bochten voelden heerlijk, je hoort de wieken dan echt slaan. Het stel op de achterbank wilde graag even over hun huis vliegen maar had de grootste moeite om zich te oriënteren, van boven ziet alles er toch even heel anders uit. Als Marcel even later weer de landing inzet in de tuin van het balloncentrum, blaast de heli met al zijn kracht met gemak de kunststof omheining omver. . . .

  
  

Het bedrijf Sky Promotions werd in 1984 opgericht door Henny van Loosbroek met als eerste de Fuji-ballon PH-HVL. In de loop der jaren kwamen er nieuwe ballonnen bij, werden er oude afgeschreven en komt nu in 2010 ballon nummer 32 op de plank te liggen. Onder deze groep zitten een aantal mooie shapes zoals het

Merci hartje, de 2 Pritt ballonnen, het Fuji fotorolletje, het roze condoom, de koala en de chipszak van Quavers. In deze laatste zou ik in het jaar 2000 bijna mee hebben gevaren. Daan van Loosbroek wist het nog precies. Het was in Rhenen en het zou de eerste vaart van deze special zijn. Hij en ik stonden beide startklaar in de mand en de ballon zwaaide door zijn platte vorm nog behoorlijk heen en weer. De wind hield echter net iets te lang stand waardoor Daan de ballon plat moest trekken omdat het bijna donker was geworden. . . . Het bedrijf beschikt over 12 ervaren piloten en tevens zijn Henny en Daan officiële examinatoren voor het ballonvaarders brevet. Enkel 4 personen in Nederland hebben deze bevoegdheid. . . . Ondertussen tikt de klok verder en is het hier in Tilburg ballonnentijd geworden. Er staan 2 teams klaar om de welbekende rode Virgin ballonnen op te bouwen. De ene ballon zal

worden gevaren door Bart Sebregts en ik mag hem tijdens de vaart gezelschap houden. De windzak op de hal is al mooi aan het inzakken waardoor Bart zonder problemen zijn ballon overeind zet en vertrekt. Ik sta bij een viertal aardige dames in het vak en al gauw heb ik een totaal overzicht over het nieuwe Virgin Balloon Center.

  

   

Compleet met zweefvliegtuig in de voortuin. Bart kan veel vertellen over de omgeving want hij woont in Gilze, het dorp waar we als eerste overheen drijven. Hij kan eenvoudig op zijn fietsje naar het balloncentrum toe fietsen, dat is toch wel erg ideaal. Rechts zien we de vliegbasis van Gilze-Rijen waar op 18 en 19 juni weer de luchtmachtdagen plaats zullen vinden. Ik ben daar eens naar toe geweest en moet zeggen, een absolute

aanrader maar neem wel je oordoppen mee. Ik zag vanuit de ballonmand 3 dubbeldekkers in formatie aan het trainen, waarschijnlijk voor de genoemde luchtshow. In de verte zien we Breda en achter ons is inmiddels ook de tweede Virgin ballon te zien. De piloot kreeg bij de inflate nog even last van een aantrekkende grondwind en moest daarom even wachten met zijn start. Bart laat de passagiers zien dat je met een ballon ook heel gecontroleerd laag kunt varen boven een groot stuk weiland, uiteraard zonder vee. In het landschap zie je overal de werkzaamheden van het Brabants Landschap, men is druk bezig de rivier weer te verleggen zoals deze vroeger liep, de rivier moet weer meanderen. De bossen kleuren van boven in de mooiste groenschakeringen. Na een uur zoekt Bart een mooi landingsveldje bij een hele aardige boer en kan een ieder beleven wat het is om die grote lap stof weer

in dat kleine zakje te moeten proppen. Terug in het balloncentrum staat de disco te bulderen en komt natuurlijk de hit “Like a Virgin” nog even voorbij.  Er is een jaar gewerkt om deze fraaie locatie aan de Gilzerbaan om te bouwen tot het ideale trefpunt voor een mooie ballonvaart, of zoals Virgin het zelf noemt, "Aangeklede ballonvaarten". Tevens biedt men helikoptervluchten en de mogelijkheid tot parachutespringen maar ook diverse arrangementen met bijvoorbeeld het naastgelegen 27 holes golfcomplex Prise d’Eau. Kijk voor meer info hierover op de website. Ik heb nog even een leuke video in elkaar geknutseld.   Bennie Bos

 
 
   
Tot Slot
 
Tekst en Foto: Bennie Bos
 

# En zo was het prachtig weer en mocht er niemand de lucht in omdat er as van een vulkaan in IJsland voor gevaarlijke situaties kon zorgen. In eerste instantie was deze regel voor al het luchtverkeer bedoeld en dus ook voor de ballonvaart, maar daar
is gelukkig al snel een uitzondering voor gemaakt.
# Ik hoop dat je weer hebt genoten van deze uitgave, bekijk zeker nog even de vele foto's van mijn ballontrip naar Noorwegen achter de knop "Ballooning Pictures" en vergeet ook niet de straaljagers op de video te bekijken. Deze vaart heeft mijzelf een behoorlijke "Egoboost" gegeven.
Graag tot de volgende maand. Commentaar en reacties zijn altijd welkom via email.   Bennie Bos