Balloon Cup Kosice Slowakia 2005

Tekst en Foto's: Bennie Bos

 
    

Een land waar het toerisme nog niet massaal heeft toegeslagen, de prijzen verrassend laag liggen en er zelfs beren en wolven in de vrije natuur schijnen voor te komen, dat land was de volgende bestemming van onze ballonavonturen. Een afstand van 1600 kilometer, maar het was de lange rit meer dan waard. Het jaarlijkse

Ingrid Blichova

uitstapje van het “Birds Balloonteam” ging ditmaal naar het prachtige Slowakije. In de op één na grootste plaats van het land, Kosice, staat het ballonbedrijf ADS Ballooning. De scepter wordt gezwaaid door Ingrid Blichova (foto), Inga voor vrienden. Zij is de vriendin van Arend Jan Dezijn, een Nederlandse piloot die enkele jaren geleden het bedrijf overnam samen met zijn collega Wout Bakker. De meeting in Kosice wordt al sinds 11 jaren gehouden en Arend wil dit graag zo doorzetten. Hij nodigde mij vorig jaar al uit om de ballonfiesta mee te maken maar dat kon door andere plannen niet doorgaan. Normaal zouden we weer deelnemen aan de Balloon Jam in Tsjechië maar aangezien dit voor een aantal van ons ongunstig op de kalender viel, stelde ik toen maar voor om 2 weken later naar Kosice te gaan. Een geweldig idee, klonk het direct, en zo werden de plannen in gang gezet. De meeting

kreeg de naam “U.S. Steel Balloon Cup Kosice 2005”, genoemd naar de grootste sponsor van dit evenement, de plaatselijke staalfabriek. Deelnemers uit Tsjechië, Slowakije, Hongarije, Nederland, België, Oostenrijk en Zweden, een bont gezelschap. Arend beloofde ons een mooi landschap om overheen te varen en vriendelijke

boeren. Het landschap was prachtig en áls we al een boer tegen kwamen, was deze inderdaad zeer behulpzaam. We vertrokken zoals gewoonlijk na de gebruikelijke spaghetti maaltijd vanuit België richting de Duitse autobaan. Nu hadden we daar op onze laatste trip vanuit Italië het probleem ondervonden dat de politie het niet goedkeurde dat wij met onze aanhanger harder over de weg reden dan de stroom vrachtwagens. Met de portemonnee een flink aantal euro’s lichter discussieerden we toen over een oplossing voor dit probleem, we moesten die aanhanger kwijt. We wilden wel lekker kunnen opschieten want op de Duitse snelwegen geldt geen snelheidsbeperking, maar de mand paste niet in de Renault Traffic, de ballon wel. Onderweg ontstond het idee om een soort veredelde fietsendrager te maken achter op de auto en daarop de mand te plaatsen. De maanden daaropvolgend is Eric aan het

tekenen, meten, zagen, lassen en schilderen geslagen en kwam uiteindelijk met een opklapbaar plateau op de proppen. De reis kon beginnen. De vliegtuigen die in het donker gingen landen op het vliegveld van Keulen, leken wel UFO’s zoals ze laag langs de snelweg met felle lichten op ons af kwamen. We zouden de rit in 2

keer gaan doen. Het eerste stuk bracht ons bij het krieken van de dag tot in de Tsjechische stad Brno, alwaar de splinternieuwe Kubicek fabriek staat die onlangs feestelijk geopend is. Er moesten nog 3 Nomex panelen vervangen worden, schade van Italië, en we moesten natuurlijk de fabriek nog bezichtigen.Toen we hier vorig jaar rondkeken,

stond er niet veel meer dan een staalconstructie en enkele wandjes, nu stond hier een werkplaats met uitstraling en veel ruimte voor alle werknemers. We werden verwelkomd door mijn goede vriend Michael Suchy, salesmanager van Kubicek en onder het genot van een bak koffie kletsten we even bij. Na het tekenen van het gastenboek showde hij ons met veel trots het gehele gebouw. Aangezien de nieuwe fabriek op een heuvel staat, was de loopafstand voor het personeel naar een eetgelegenheid te ver geworden en heeft men besloten de hal te voorzien

van een heus indoor cafe. Op de eerste verdieping werd er door diverse dames druk gemeten, geknipt en genaaid en lag zodoende bijna de gehele vloer bezaaid met incomplete ballonnen die spoedig naar de nieuwe eigenaar moesten. Niet de gehele bovenverdieping werd gebruikt, er was nog een afgesloten gedeelte om door te groeien. Op dit moment zit Kubicek op een capaciteit van 60 ballonnen op jaarbasis.

    

   

Op het terrein is tevens de mogelijkheid voor het bijbouwen van een zelfde gebouw en vlak voor de deur kunnen alle ballonnen worden geinflate om ze te testen en visueel te controleren. Het gebouw bevindt zich op een heuvel en de watervoorziening bij een eventuele calamiteit zou niet voldoende zijn. Om over genoeg

bluswater te kunnen beschikken heeft men op last van de brandweer een grote vijver aangelegd welke nog moest worden aangeplant. We hadden dan wel de “Grand Opening” van de fabriek gemist die tegelijk met de Balloon Jam viel, maar we kregen allemaal een prachtige fles wijn overhandigd die gemaakt was in de streek waar we ons nu bevonden. Voor de grote opening had men ook de bewoners van de aanliggende straat uitgenodigd om te laten zien wat men hier in de fabriek uitspookte. Het gevolg was dat bijna alle bewoners uit een kilometer omtrek een kijkje kwamen nemen. Michael had een goedkoop hotelletje voor ons geregeld, want we waren nu toch wel enigszins moe van de nacht die we gemist hadden. Het zag er keurig uit en we overlegden met de vrouw des huizes of we op de terugweg hier ook weer konden slapen. Ze vertelde dat het hotel in het weekend gesloten was, maar dat we de sleutels wel

Eric en Michael

mee mochten nemen en dan op zondagavond de kamers konden betrekken. Op maandagochtend zou ze dan op tijd aanwezig zijn voor ons ontbijtje. We stonden versteld van de geboden gastvrijheid en vertrouwen. De volgende ochtend pikten we de ballon weer op bij de fabriek en konden beginnen aan deel 2 van de reis. Dit

Spissky Hrad

deel bestond uit enkele stukken snelweg maar vooral lokale wegen van dorp naar dorp. Vlak voor de grens met Slowakije werd alles wat heuveliger en begonnen we te klimmen. Op de parkeerplaatsen lang de weg veel handelaren met aardbeien en enorme watermeloenen. We passeerden de Hoge Tatra, een soort Alpenlandschap met sneeuw op de toppen. Na vele uren rijden zagen we in de verte een aanblik die we in onze voorbereiding op internet al vaak hadden gezien, de Spissky burcht. Een must om te bezoeken als je in Slowakije bent. Een oude ruïne op een rots die over het terrein in de omgeving uitsteekt, één van de grootste burchtcomplexen van Europa en deel van het Werelderfgoed van Unesco. Sprookjesachtig mooi. Tijd om te bezoeken hadden we nu niet, dat kwam later. In Kosice aangekomen zochten we eerst een pinautomaat, bij onze bank was het Slowaakse geld niet eens te krijgen. Daarna door naar Hotel

Zlatnik, wat we al snel vonden. Koffers uitladen, iedereen begroeten, inschrijven, chalet onderzoeken, gastanken en de piloot naar de General Briefing sturen. Daar werden de belangrijkste zaken besproken zoals lokale situaties, het plaatselijke vliegveld, maximale vaarhoogtes, het gastanken, startplaatsen en meer

dingen die voor de vaarten van belang waren. Eén punt van aandacht slipte langs het oor van Eric en dat leverde ons bijna een hoop papierwerk op, daarover later meer. Ook werd de aandacht gevestigd op het grote zigeunerkamp ten zuidwesten van de stad. Daar liever niet landen, er was geen garantie dat de ballon weer mee naar huis kon. Een landing op straat was geen enkel probleem, de plaatselijke bevolking was zeer geduldig. Weldra was het tijd voor de eerste vaart van deze meeting. De opstijging vond plaats midden in de stad op een grote parkeerplaats die voor de gelegenheid vrij was gehouden. Zo’n 18 ballonteams namen deel en als grote publiekstrekker was de Nederlandse Haan overgekomen. In de stad hingen vele posters en spandoeken waarop deze prachtige special shape prijkte. Alex-Jan Barends en zijn robuuste mannen waren al een aantal dagen eerder gearriveerd in

De ballon van Arend Jan

Kosice om te acclimatiseren en hun vakantie te vieren. Voor de Haan was een apart terreintje aan de andere kant van de straat gereserveerd omdat deze nogal groot was. Men had de afgelopen jaren altijd met de Haan gewerkt vanuit een speciaal karretje. Omdat de jongens een kleine aanhanger en 3 ballonnen bij zich hadden,

moest de Haan nu voor het eerst weer in de zak en dat vroeg om enige training. De ballon weegt namelijk 360 kilo, schoon aan de haak. Ter plaatse een laatste briefing met de recentste meteoinformatie waarna we kunnen beginnen met de klus. Achter onze voeten rijdt langzaam de tram voorbij en aan de randen staat het publiek geduldig te kijken. De tv camera legt alles voor de uitzending van die avond vast. Moeders met kinderen komen stiekem dichterbij zodat het kroost even aan de stof kan voelen. Enkele gelukkige passagiers klimmen zenuwachtig in de mandjes en beleven de dag van hun leven. Ballonvaren is hier financieel niet voor veel mensen weggelegd, over het algemeen wordt er gevaren om reclame te maken voor de sponsoren. Onze ballon staat helemaal klaar voor vertrek terwijl de Haan de kop fier in de lucht steekt. Ik stap aan boord en spreek met Eric af dat we tegelijk met de Haan de

lucht in gaan. We hadden de zon in de rug en zouden dus mooie foto’s van deze special shape boven de stad kunnen maken. Eric houdt nauwlettend de ballonnen achter ons in de gaten en op het goede moment kiezen we het luchtruim. Helemaal goed getimed zetten we koers naar het noord-oosten, richting de vele flatgebouwen die de stad kent. Alex heeft zijn “kukeleku” megafoon aanstaan en weet daarmee alle aandacht te trekken. We glijden langs de vele balkons en verbazen ons over de creativiteit bij de inrichting daarvan.

     

    

We zien vele contrasten, grote flats, luxe vrijstaande huizen maar ook een groot gebouw waarin zich een aantal zigeunerfamilies hebben gevestigd. Vlak naast een wit kerkje hangt de Zlaty Bazant ballon, de grootste bierbrouwer van het land. Buiten de stad was duidelijk zichtbaar dat het hier nog geen week geleden

ontzettend geregend had. Op de oevers van de rivier kon je aan het platliggende gras goed zien hoe de stroming zich verplaatst had. Om de ballonnen heen zweefde een paraglider, druk zwaaiend met armen en benen als hij dichtbij kwam. Onder ons doet de Haan een laatste hupje over de hoogspanning om daarna aan te zetten voor de landing. Met het mandje in een droge sloot komt het gevaarte tot stilstand, direct bestormd door een aantal nieuwsgierige kinderen. Ze willen maar wat graag even meehelpen. Ook wij gaan op zoek naar een landingsplaats. Een weggetje dwars op onze vaarrichting lijkt de juiste plek te zijn. Echter daar laag aangekomen vinden we de wind aan de grond toch nog te hoog om kans van slagen te hebben en stijgen weer op voor een volgende poging, enkele toeschouwers teleurgesteld achterlatend. Vlak voor het volgende dorpje spotten we een klein industrieterreintje met een braakliggend

stuk gras. Vanaf ons oogpunt kan de crew daar ook bijkomen. Laag aan de grond was de wind inmiddels de andere kant opgedraaid, zo zagen we aan de andere ballonnen waardoor we nu dus eerst over het veldje heen moesten varen om laag terug te komen. Precies op de goede plek kwamen we aan de grond, echter . . .

Sjakie en Eric

het veldje bleek behoorlijk grote distelplanten te bevatten en ik . . . stond daar in mijn korte broek. Eigen schuld, dit was niet de eerste keer dat ik op mijn bek ging dus, uit de mand en even doorbijten, daar wordt je een kerel van. We probeerden de ballon uit de distels te trekken en dat lukte aardig. Toen kwam het volgende probleem, een gradatie erger dan de distels. Uit het niets . . . . tientallen muggen en allemaal verzot op mensenbloed. Achteraf hadden we hiervoor heel simpel een klein spuitbusje voor kunnen gebruiken waarmee je je armen en gezicht kon inspuiten, maar ja, dat wisten we toen nog niet. Behoorlijk gehavend van de krassen en de steeds groter groeiende bulten pakten we de spullen in de bus en verlieten het terrein van de plaatselijke textielfabriek. Achteraf hoorden we dat ze hier lingerie vervaardigden. Hebben wij weer, de rondleiding gemist. Het gastanken verliep snel en

ordelijk waarna we konden aanschuiven aan de georganiseerde barbecue. De kip met mierikswortelsaus was pittig maar heerlijk. Na een goede nachtrust op een redelijk hard bed was het om 05.00 uur al weer vroeg dag voor het ontbijt. Op de ochtendvaart kregen we een jonge vrolijke meid mee in de mand. Ze was politiek

verslaggeefster en heette Maria. Enigszins zenuwachtig was ze wel. Eric koerste naar het zuiden en Sjaak en ik zetten de achtervolging in. We konden 500 meter links of rechts van de ballon komen, daartussen liep een spoorlijn waar je ook niet over kon. Zo reden we enkele keren terug om op de andere weg te komen omdat de ballon van koers veranderde. Uiteindelijk kwam Eric in de buurt van de ene weg en wilde daarop landen. “Kun je het verkeer tegenhouden ?”, riep hij vanuit de lucht. Maar er kwam me daar een hoop verkeer langs, zodat ik dacht dat hij een grapje maakte. Het bleek hem toch ernst zodat Sjaak en ik de verkeersader maar plat legden wat eigenlijk helemaal geen probleem was, de mensen in de auto’s vonden de ballonlanding blijkbaar best interessant. Ballonnetje plat, aan de kant getrokken en via één baan kon het verkeer weer verder. “Het was mooi stuurbaar” vertelde Eric na de

Maria was een tikje nerveus

landing. “Ja, dat stuurbare hadden wij nou ook” . Maria had het geweldig gevonden en was apetrots op de fles champagne en het officiële fiesta certificaat dat we haar mochten overhandigen. De ooievaar in het weiland naast de weg had het druk met voedsel zoeken, als ik dichterbij kwam deed hij een paar stappen opzij, zin om weg te vliegen had hij niet. We reden terug naar de basis om te genieten van onze vrije tijd.

     

Helemaal opgelucht na de landing

      

Enkele meters achter ons huisje stroomde een snel beekje met koud bergwater. Onder de luifel naast de Kubicek cold inflatable stond een biertap, een Kofolatap (soort cola) en een koffieautomaat, 24 uur per dag tot onze beschikking. Wilden we een ijsje, we hoefden alleen de sleutel van de grote koelbak maar even te

vragen aan Ingrid en het complete assortiment lag daar voor het kiezen.  Het leven is hier zo slecht nog niet. Helemaal geweldig waren de prijzen in dit land. Het ontbijt en het diner werd geregeld door de organisatie maar rond het middaguur bestelden we ook maar warm eten omdat het zo heerlijk goedkoop was waarna we moesten vechten wie het mocht betalen. Overdag bezochten we de stad Kosice, met als middelpunt de prachtige kathedraal. Op het plein daarvoor bevond zich een heus waterorgel. Ik ken dat nog van vroeger, een grote vijver waarin zich allerlei sproeiers bevonden die op de maat van de muziek straaltjes water spoten. De jeugd genoot ervan. Het liefste was ik er middenin gaan staan want het was die middag snikheet. Het kostte een paar halve liters geel vocht om de lichamelijke waterhuishouding weer op peil te krijgen. Die avond ging ik de lucht in vanaf het terrein van de Optima,

het grote shopping centre van Kosice stad en medesponsor van deze ballonmeeting. De bierglas special van Budweiser ligt vormeloos op de grond. Hoe de wind waait is altijd een verrassing. Het heliumballonnetje ging naar het noorden, toen wij een half uur later zelf in de lucht hingen dreven we keurig naar het zuiden richting

vliegveld. Geen enkel probleem, er was op dat moment geen activiteit. Eric meldde zich aan bij de toren en kreeg toestemming om de startbaan van boven te bekijken. Er stonden een aantal kleine vliegtuigen opgesteld voor een hangar. Even verderop een rij straaljagers van diverse pluimages. Waarschijnlijk was dit een soort museum. We komen boven het dorpje Sebastovce waar blijkbaar elk gezin een hond bezit. Iedereen weet dat honden beginnen te blaffen als ze een ballon bemerken, hier was het een compleet hondenkoor, prachtig. Rechts naast ons vaart Arend Jan en links zit een Tsjech. We keutelen lekker door en varen inmiddels van onze kaart af. Geen probleem voor de crew want we varen parallel met de weg mee en waren dus goed te volgen. Opeens zien we Arend Jan de grond kussen en niet veel later stopt de Tsjech er ook mee. Wij hadden er nog wel even zin in en vrolijk werd de vlam

nog maar weer eens ontstoken. Na een kwartier begonnen ook wij naar een landingsplaats uit te zien en voor ons lag een braakliggend terrein wat daarvoor goed geschikt was, zonder hekken er omheen en goed bereikbaar met de auto. Eric knalt hem erin en ook hier weer distels, dit keer natuurlijk wel met een lange

enkele honderden meters voor de Hongaarse grenspaal

broek aan. Ook de verwachte muggen kwamen precies op de geplande afspraak maar nu waren we bewapend en de lucht die we hadden opgespoten vonden ze blijkbaar niet interessant. Op dat moment rinkelt de GSM van Eric, het is Ingrid met de nerveuze vraag of we ons nog in Slowakije bevinden. “Hoezo??” Nog hebben we niks door. De piloot van de ballon naast ons had haar gebeld dat de Belgen veel te ver doorvaarden. Wat wij niet door hadden was dat we ons vlak voor de Hongaarse grens bevonden. Wij kennen bij ons die regels niet en varen zo Duitsland of Belgie binnen maar hier is een grensoverschrijding met een ballon verboden. Sterker nog . . . . Er geldt een zone van 5 kilometer van de grens waar je buiten moet blijven. Oeps . . aan de andere kant van de weg stonden de grenspalen !!!!! We hadden enorme mazzel gehad, dat had een hoop rompslomp kunnen worden. We hadden gewoon niet

door dat Kosice zo dicht bij de grens lag. Van onze gedetailleerde kaart waren we allang af en omdat het gemakkelijk volgen was voor de crew, keken we ook niet op de wegenkaart. Enigszins beduusd begonnen we de boel af te breken. Het onkruid was niet al te hoog dus de bus kon daar wel rijden, dachten we. Plots een

knal en de bus valt stil. Wat nu ?? Tussen het onkruid blijkt een onbewoond mierennest te liggen wat zo stevig is dat de vooras er bovenop blijft liggen. Niet meer voor en niet meer achteruit, aj. De eigenaar van het naastgelegen fabriekje staat kalm te kijken hoe wij ons in het zweet werken en proberen de bult af te breken. Dat valt niet mee en na enige tijd vragen we de man om een schep. Hij schatte dat toch beter in dan wij en kwam al snel met zijn buurman aanzetten die de beschikking had over een trekker. Zonder problemen trok hij ons weer los. De chauffeur was bijna beledigd toen Eric hem voor zijn diensten wilde betalen. Die avond nog een party in de stad met veel eten, drinken en muziek . . en iedereen was natuurlijk allang op de hoogte van onze stunt bij de grens. Alex-Jan werd door Ingrid verrast met een enorme taart want hij vierde vandaag zijn 26e verjaardag. Voor de vrijdagochtend

stond uitslapen gepland, maar wij vinden dat je dat maar in de winter moet doen. Op naar Spissky Hrad, de burcht die we op de heenweg al hadden gezien. Van binnen vond ik het gewoon een hoop stenen maar van buiten is het een prachtig en zeer sfeervolle aanblik. Die avond weer een start bij de Optima maar ditmaal zou

Landing naast het vliegveld

het weer wel eens roet in het eten kunnen gooien. Ook nu waren de diverse tv stations weer aanwezig. De lucht zag er behoorlijk dreigend uit maar zou volgens de meteo voorbij trekken. Alex-Jan inflate zijn gewone ballon om vroeg te starten en daarna terug te keren om de Haan op te zetten voor de nightglow. Een deel van de crew zou ondertussen de Haan zover klaarmaken met alle scheurbanen e.d. Alex stijgt op en al gauw volgen de andere ballonnen richting het vliegveld. Omdat de lucht er niet lekker uitziet dalen de ballonen alweer snel om te landen. Het publiek had de ballonnen op zien stijgen en daar ging het om. De meeste piloten zetten de ballon aan de grond langs de hekken van het vliegveld terwijl er net een Boeing 737 binnen kwam. Een easy retrieve voor ons. We waren mooi snel terug bij de Optima en konden dus nog even shoppen en een bordje chinees naar binnen schuiven voordat we met de glow aan

de gang moesten. Omdat onze Birds ballon niet geschikt is voor een nightglow ivm de donkerblauwe stof, had Eric zijn kleine hoppertje meegenomen. In het schemerdonker, verlicht door de koplampen werden 9 ballonnen opgebouwd. Helaas waaide het redelijk zodat het voor mij moeilijk was om foto’s te maken. In verband met een langere sluitertijd en de camera op het statief betekent elke beweging een onscherp beeld.

   

Nightglow bij Optima

    

De muziek werd ingezet en er werd driftig gefakkeld. Na een paar minuten zag ik Eric in de problemen komen. Hij werd even in de mangel genomen door de twee ballonnen naast hem. Een ballon van het formaat 17 heeft geen enkele buffer en als ze je dan half leegdrukken ben je weg. Eric vatte het sportief op en ging toen maar

met de losse brander verder. Na de glow werd het nummer “Time to say goodbye” ingezet en startte het vuurwerk. Een geslaagde avond voor het publiek, voor de ballonvaarders niet optimaal. De zaterdagochtend was een beetje miezerig. Besloten werd naar het startveld te rijden om te kijken of we iets konden doen. Daar viel het allemaal nog wel mee en de meeste ballonnen gingen gewoon de lucht in, zo ook de Hongaar zoals wij hem noemden. Hij had een mooie ballon maar de rest zag er armetierig uit. Een oud brandertje, gasflessen die er anders uitzagen dan normaal, een vreemde ventilator, een apart tankje voor de pilotbrander en oude apparatuur. Hij zag er zeer dominant uit richting zijn in legerkleding gestoken crew. In feite was het een prachtige kerel waarmee je volgens mij veel lol kon hebben . . . als je hem maar kon verstaan. Op de basis was hij altijd het middelpunt in zijn team en

Eric Glow

achte altijd. Hij sprak volgens mij geen woord Duits of Engels. Het opzetten van zijn ballon ging zeer gedisciplineerd. Hij knoopte een enorm meetapparaat aan zijn pols om de temperatuur in de ballon tijdens het inflaten uit te lezen. Een oude leren pilotenhelm op zijn hoofd en commando’s richting de crew.

     

De Hongaar

       

Toen de ballon overeind stond veranderde zijn gezicht en keek hij me lachend aan. We deden een High Five en hij vertrok. Ook Eric stond klaar voor een rustig vaartje waarbij we onze ballon met gemak konden volgen totdat deze weer aan de grond kwam aan de rand van Sebastovce, het dorpje met de vele honden.

Een aantal bewoners kwam nieuwsgierig uit hun huizen en bleven de gehele voortgang van het afbreken en opruimen volgen. We stonden vlak naast een kerkhof waarbij me het de afgelopen week al vaker was opgevallen dat op alle graven vele kleurige verse bloemen stonden. We ontdekten dat Kosice een stad was met vele contrasten. Stukken rijkdom, dure huizen maar ook veel armoede, sloppen en zigeuners. Even later stonden we bij de grootste supermarkt van de stad die 24 uur per dag was geopend en waar alles te koop was wat er maar in de handel is. Overdag veel bewolking en wind en alles wees er op dat de laatste vaart van de komende avond wel eens niet door zou kunnen gaan. Na het middagdutje (ik ben ook al 44, dan mag dat) zag alles er een stuk zonniger uit. De bewolking was bijna geheel weggeblazen, het was heerlijk warm maar de wind was nog wel sterk aanwezig. Er was

wederom veel publiek naar de Optima gekomen. We bouwden enkel het mandje nog even op in afwachting van de extra ingelaste briefing en genoten van het stuntvliegtuig wat erg laag over ons veldje scheerde. Daarna knalden er nog enkele para’s naar beneden maar werd al wel duidelijk dat de wind er niet uit zou

zakken, de vaart werd wijselijk gecanceld. Er werd die avond nog een leuke party op onze basis georganiseerd en leerden we van Inga de enige juiste danswijze op het nummer “Toeter op mijn waterscooter”. De meeting in Slowakije zat er voor dit jaar weer op, ik heb genoten van het mooie land, de vriendelijke mensen, de uitstekende organisatie, de lage prijzen en het heerlijke weer. Absoluut voor herhaling vatbaar. Arend en Inga, heel erg bedankt voor alles. Zondagochtend in alle vroegte werd ik gewekt door een SMS bericht van Johannes Kooistra, “Bennie, vanmorgen gevaren met 2 ballonnen”. Wat had hij nu weer voor stunt uitgehaald?? Toen we elkaar even later aan de telefoon hadden werd het me duidelijk, de MEB en de ITS samen boven 1 mandje, hoe kwam hij op het idee. Aanwezig op deze meeting was ook de vorige eigenaar van de ITS, de Zweed Christer Friborg, vaak in Nederland aanwezig

met de Krant special shape. Hij vond het prachtig wat Johannes nou weer uitgespookt had. Het Zweedse team zou op de terugweg langs de Kubicek fabriek gaan om een nieuwe ballon mee te nemen en we bespraken de mogelijkheid om die avond nog een gezamenlijke opstijging te doen in Tsjechië. Na het ontbijt

staand: Christer Friborg uit Zweden

vertrokken we weer richting Brno alwaar ons hotelkamertje op ons stond te wachten. Tegen 17.00 uur kwamen we daar aan en zochten we even contact met Christer Friborg om te peilen of hij die avond nog wilde varen. Hij bleek net bij de Kubicek fabriek aangekomen te zijn om de nieuwe ballon in te laden. We reden even die kant op om met hem te overleggen.  Een aantal medewerkers van de fabriek waren op hun vrije dag aanwezig om de klant te helpen. Het inpakken van 2 ballonnen en de rest van de benodigdheden in het kleine aanhangertje deed Christer besluiten om de boel maar te laten zoals het was en niet meer te gaan varen. Het was ook een hoop werk om alles passend te krijgen. Een aantal omwoners van het pand zaten heerlijk te genieten van de vijver waar ze regelmatig een flinke duik in namen, moet kunnen. Eric belde met het grote “Turany Airport” of er bezwaar was tegen een

ballonvaart boven de stad. Daar hadden ze niks op tegen, we moesten wel even onze startplek gunstig uitzoeken. We besloten om daarvoor naar “Medlanky Airport” te gaan, een vliegveldje aan de zuidwest kant van de stad wat in gebruik is voor zweefvliegers en waar we vaak opstijgen tijdens de “Balloon Jam”.

    

      

Daar aangekomen liepen we het grote gebouw in en beklommen de steile ladder naar de toren. Zonder ook nog maar een woord te hebben gezegd, zei de dienstdoende verantwoordelijke “Ah, ballony, no problem”. Dat klonk goed. We moesten even wachten tot na 19.30 uur zodat er geen zweefverkeer meer zou zijn. De man

voorzag ons van de laatste meteogegevens waarna we een plekje gingen zoeken op het enorme veld. Achter ons scheerde geruisloos een zweefvlieger naar de bodem en verderop waren groepen mensen bezig met modelvliegtuigen en helikopters. Op ons gemakkie bouwden we de ballon op en een half uurtje later hingen Eric, Sjaak en ik in de lucht en pakten de koers naar de stad. We kwamen boven de grote ringweg te hangen waar we vorig jaar nog als tegen een onzichtbare muur bleven plakken. Nu stond blijkbaar de deur open en vervolgenden we onze trip over de stad. Voor ons hingen in de verte 3 andere ballonnen. De tuinman van de plaatselijke golfbaan had een prachtige oplossing bedacht om het gras kort te houden, een Lada met maaiers. We kwamen recht over het grote Expo complex waar elk jaar de autosalon van Brno wordt gehouden. Het hotel waarin normaal de basis van alle ballonteams is

gevestigd, lag er verlaten bij. Het was een prachtige vaart, bij schitterend weer, waarbij heel veel te zien was. De landing werd wat lastiger, er was veel gewas en ook op regelmatige afstanden stroompalen. Onze geplande landing vóór de heuvel mislukte daardoor en we moesten noodgedwongen de bult over. Een ree rende achter de ballon aan, tot ik hem riep, “doe maar rustig jongen”, hij me aankeek en eindelijk doorhad

waar het geluid wegkwam en de andere kant oprende. Achter de heuvel liep een boerenweggetje en we hadden de mogelijkheid om daar vlak naast te landen. We hadden echter al wel gezien vanuit de lucht dat dit weggetje geen directe aansluiting op de hoofdwegen had. De ballon recht houden lukte niet omdat er een redelijk grondwindje over de heuvel waaide. Het overeind houden van de ballon was wel handig geweest omdat de crew ons dan van ver af zou kunnen zien. Ondertussen was het al donker en speelde ik een beetje met de koeienbrander om aan te geven waar we stonden. Al met al waren we een uur verder voordat ze de enige ingang naar het weggetje hadden gevonden en we terug konden naar ons verlaten hotelletje midden in de stad. Maandagochtend lekkere toast en koffie voordat we de rest van de trip richting België konden inzetten. De airco bleek een absoluut pluspunt, dat merkten

we langs de Duitse autobaan tijdens een benenstrek pauze, wat een hitte. Vlak voor Wurzburg lag ik wat te dommelen voor in de bus en ineens viel mijn oog op iets aan de horizon. “Een luchtschip” schreeuwde ik, terwijl iedereen (behalve de chauffeur) de doppen dicht had en wakker schrok. Warempel, hij hing recht boven de autobaan. Het was de 40 meter lange blimp van Fujifilm. . . . . . . Spoedig waren we weer thuis en was er weer een eind gekomen aan een hele mooie week, die eigenlijk veel langer leek. Gelukkig hebben we de foto’s nog.  Bennie Bos