Uitgave 44 - Januari 2006 - Jaargang 4

    

1

Nieuwe shape in Belgie


Tekst: Bennie Bos, Foto: Per Lesser

    

België is een prachtige Special Shape rijker. Aan mij de eer om jullie te mogen vertellen dat mijn vrolijke Belgische vriend Gino Ciers de “Flying Dala Horse” heeft gekocht. Deze bijzondere ballon stond met 45 vaaruren te koop in Zweden. Al weken is Gino in het diepste geheim met dit project bezig geweest. Hij bevind zich op dit moment op de ballonmeeting in Filzmoos en heeft daar op 10 januari de special shape voor het eerst uitgepakt alwaar de ballon is nagekeken door deskundigen van Cameron Balloons en natuurlijk ook door de kritische ogen van Gino en zijn ballonteam. Op 12 januari is alles in orde bevonden en werd de koop officieel bezegeld. Ik ben ontzettend blij dat één van de mooiste specials van de wereld in Belgie terecht is gekomen en wens Gino en zijn enthousiaste team ontzettend veel plezier met deze prachtige ballon. De ballon is omgedoopt naar de naam van de sponsor en heet nu officieel het "Willy Naessens Paard".  

    

Bennie Bos

    

2

Eurasie geanuleerd


Tekst: Bennie Bos, Foto's: Eurasie

    

De vaart met de Eurasie Roziere ballon vanuit het noord-Franse Metz is gecanceld. De meteo voorspellingen waren in orde en voorzagen een ideaal traject, echter het probleem lag bij Algerije. Het was niet mogelijk om op tijd toestemming te krijgen om het luchtruim van dat land te doorkruisen. De ballon lag klaar want er waren enkele goede dagen voorspelt om te starten waarbij de richting gunstig was. Het pilotenduo Laurent Lajoye en Christophe Houver mochten zich verheugen op veel belangstelling. De Franse gebroeders Leys, 3 maal wonnen zij de GB, waren aanwezig alsmede de helft van het winnende Gordon Bennett 2005 duo, Benoit Simeons. Zie foto onder. Christophe Houver is werkzaam als piloot in de stal van Benoit. De vaart is nu in ieder geval uitgesteld tot januari, de startperiode was trouwens voorzien tussen oktober en maart. Ondertussen probeert men om alle

toelatingen te krijgen voor de landen die op het traject liggen en wacht men geduldig op een volgende mogelijkheid. Op de foto's zie je dat alles klaar lag voor een lange vaart. We wachten op nader bericht.   Bennie Bos

      

    

3

Wereld Afstand Record Gasballon


Tekst en Foto's: Troy Bradley

    

Net als in de avonturen van Jules Verne’s, "Around the World in 80 days", zijn de ouderwetse gasballonnen gevuld met gas en zonder het gebruik van branders de echte uitdagers tegen de elementen van de natuur op een zeer basic nivo. . . . met enkel zakken vol zand en gezond verstand als brandstof. De grootste afstand

ooit afgelegd met een gasballon stamt alweer van 25 jaar geleden. In 1981 stegen 4 mensen op met een helium gevulde gasballon, de “Double Eagle V”. Ze zijn opgestegen vanuit Nagashima in Japan en landden drie en een halve dag later in California. Ze legden een afstand af van 5,208 mijlen, dat is omgerekend  8377 kilometer. Deze crew heeft vandaag nog steeds de titel op hun naam staan van “Wereld Afstand Record” voor alle gasballonnen. Nog wel !!! Een team van Internationale ballon experts, inclusief diverse leden van het support team van Steve Fosset’s "Spirit of Freedom", hebben een nieuwe grote gasballon gebouwd en gaan de uitdaging aan om het record te verbreken. Chief pilot Troy Bradley (foto) uit de Verenigde Staten heeft meer dan 50 records op zijn naam staan. Hij is van plan om met deze ballon meer dan 6000 mijl af te leggen (9650 km). Als hij daar in slaagt verbreekt hij mogelijk ook het “Wereld Duur Record” voor gasballonnen wat nog uit 1978 stamt. De Double Eagle II bleef toen 5 dagen in de lucht bij een vaart over de Atlantische Oceaan. Er is een hoop veranderd in de afgelopen 20 jaren en ons team zal gebruik gaan maken van meer

geavanceerde apparatuur en meteorologische traject modellen. Deze verbeteringen zal onze ballon in staat stellen een vaart te maken vanuit Japan over de Pacifische Oceaan met mogelijk een landing in oostelijk Amerika. De ballon is voor dit moment gedoopt als de “Celestial Eagle”. Een sponsor mag deze naam omdopen

zodat hijzelf beter in beeld komt. De ballon zal worden gevaren door een team van 2 piloten, Troy Bradley uit Albuquerque en een piloot waarvan de naam nog bekend gemaakt moet worden. Ballonvaren is Troy Bradley's leven. Zijn eerste solovaart maakte hij op 14 jarige leeftijd. Met meer dan 4000 uur ervaring heeft hij al 50 records op zijn naam staan. Onder zijn vele onderscheidingen is ook de hoogste erkenning, het “Montgolfiere Diploma”, voor uitzonderlijke prestaties in de ballonvaart. Hij is de enige persoon die zowel recorden heeft geboekt met gas, hetelucht en roziere’s. Het succes van deze vaart hangt af van een gedegen planning, een perfect meteosysteem, ervaringen van de piloten en betrouwbare apparatuur. Hoe lichter het systeem, des te meer ballast in de vorm van zand of water kan er worden meegenomen. Dankzij allerlei verbeteringen en door gebruik te maken van lichtgewicht materialen, kunnen we meer ballast meenemen dan normaal. Onze ballon heeft een inhoud van 350.000 cubic foot en is gebouwd door Bert Padelt. Bert is een echte ambachtelijke bouwer

en staat bekend om zijn sterke maar lichtgewicht constructies. De capsule is gebouwd in Albuquerque door de firma Composite Tooling. Het bestaat vooral uit Kevlar/Carbon fiber wat een geweldige sterkte geeft maar ook heel licht in gewicht is. Het kan de kracht van een harde landing weerstaan en ons beschermen tegen

alle slechte condities die we tegen mogen komen. De capsule heeft een lengte van 2.30 meter, is 1.60 meter hoog en 1.60 meter breed. Het is geen drukcabine, dus de piloten zullen aan de zuurstof moeten op het moment dat ze boven de 4 kilometer hoogte gaan varen. We beschikken over een arsenaal aan high-tech communicatie en navigatie apparatuur. Er is een speciale kachel ontworpen door Tim Cole. Deze kachel zal ook werken op grotere hoogte en ons beschermen voor de vrieskou op meer dan 8 kilometer hoogte. De enige aandrijving van de ballon is wind. Ballonvaarders kunnen hun koers wijzigen door van hoogte te veranderen en een andere windrichting op te zoeken. Gasballonnen kunnen stijgen door ballast overboord te zetten en dalen door gas te laten ontsnappen via een ventiel. Hierin zit de uitdaging van de lange afstand ballonvaarten. Het is van het grootste belang om een meteoroloog te vinden die de winden correct kan voorspellen en de ballon op zijn track houdt. Onze meteoman, Luc Trullemans, is zonder de twijfel de beste in deze business. Luc begeleide de Breitling Orbiter III, de eerste ballonvaart rond de wereld en ook Steve Fosset die als eerste solo rond de wereld ging met een ballon. Dit waren echter beide niet de traditionele gasballonnen maar Roziere’s, een combinatie van gas en hetelucht. Dit zijn nog steeds de enige 2

ballonnen die onze aarde rond gevaren zijn. Ook heeft Luc de laatste 6 winnende Gordon Bennett teams begeleid. Als startlocatie voor de Celestial Eagle hebben we gekozen voor de plaats Saga in Japan. Saga is gesitueerd op het zuid-westelijke eiland Kyushu. Een stad met 170.000 inwoners. De reden dat we voor Saga hebben gekozen is dat we door zoveel mogelijk zuidelijk te starten een betere kans van slagen hebben. De startwindow is inmiddels open, als de weerscondities geschikt zijn, zullen we starten.  Troy Bradley

    

4

Het Fu-go programma


Tekst: Bennie Bos, Foto's: Internet

 

De allereerste intercontinentale bombardementen werden uitgevoerd met ballonnen, het Japanse FU-GO programma. Nog steeds het meest mysterieuze en unieke bommenproject dat ooit is uitgevoerd. Tijdens de tweede wereldoorlog kwamen de Japanners er achter dat het Amerikaanse continent ver buiten hun bereik

lag en zodoende gespaard zou blijven van de verwoesting die deze grote oorlog aanbracht. Ze bedachten een oplossing in de vorm van geïmpregneerde papieren ballonnen die compleet met bommen de Pacifische Oceaan over moesten steken. De ballonnen hadden een diameter van 10 meter met op 20 meter daaronder de ballast. Deze ballonnen werden ontworpen om te stijgen naar een hoogte tussen de 10 en 13 kilometer en moesten 3 tot 5 dagen in de lucht blijven. Op deze hoogte zouden ze worden meegevoerd door de Jet Stream, een fenomeen wat nog onbekend was voor de rest van de wereld. Met een snelheid tussen de 150 en 300 kilometer per uur zouden ze dan Amerika moeten bereiken. Het ontwerp was voor die tijd absoluut ingenieus. Elke ballon vervoerde 4 kleine bommen en 1 grote bom. Verder bestond de ballast uit 36 zakken zand van 10 kilo. Elke keer dat de ballon lager zakte dan 10 kilometer doordat het gas weglekte en door de natuurlijke eigenschappen van het gas, werd een zandzak losgelaten doormiddel van een elektrisch barometersysteem waarbij een beveiliging doorsmolt. Er was berekend dat met 30 zandzakken het

Amerikaanse continent bereikt kon worden. De laatste serie ballast bestond uit de aanwezige bommen die stuk voor stuk boven Amerikaans grondgebied naar beneden moesten komen. Nadat de laatste bom was gevallen werd zelfs een lading op de ballon tot ontploffing gebracht waardoor het waterstofgas zou

onsteken en al het bewijsmateriaal vernietigd zou worden. In theorie moest dit systeem werken, de werkelijkheid was echter anders. De eerste serie van 200 ballonnen werden in juni 1944 in de lucht gebracht. Geen van deze wapens bereikte Amerika. De Japanners moesten terug naar de ontwerptafel. Een nieuwe versie van de ballon was gereed in oktober 1944. De Japanners hadden een serie van 15.000 ballonnen gepland, 10.000 werden in werkelijkheid gebouwd waarvan 9.300 ook daadwerkelijk de lucht in zijn gegaan. De Amerikanen kregen in de gaten dat er wat aan de hand was en sloegen alarm richting het leger. Binnen twee weken werden fragmenten van een ballon gevonden in Montana. De enveloppe werd uit zee gevist. De volgende maanden werden her en der stukjes gevonden en de geleerden konden zich een beeld vormen van de vorm van het wapen. Men was zo slim dat via het gebruikte zand kon worden achterhaald waar de ballonnen vandaan kwamen, het Japanse eiland Honshu. Een van de ballonnen werd gespot voor de kust van California. De luchtmacht wist deze te onderscheppen en aan de grond te zetten. De Amerikaans regering besloot dat de ballonnen weinig gevaar konden brengen aan hun land om de simpele reden dat hij eenvoudigweg niet het gewicht kon dragen van zware bommen. Men was meer verontrust over het feit dat er mogelijk een biologisch wapen gemonteerd zou kunnen worden waardoor grote delen van het land geïnfecteerd zou

kunnen worden. Om het land niet in paniek te brengen, de eigenlijke doelstelling van de Japanners, besloot de regering om de zaak stil te houden. Als de Japanners in de gaten zouden krijgen dat hun actie succes zou hebben, zouden ze er juist nog veel meer sturen. Wonderlijk genoeg werkte de media mee en bracht geen

enkel artikel naar buiten over de ballonnen waardoor de Japanners nooit hebben geweten wat het resultaat van hun acties was. Ook de Amerikanen wisten niet van het bestaan, wel stegen de meldingen over UFO’s explosief.   De Japanse commandant stelde vast dat het programma mislukt was en sloot het project in april 1945. Wat was de werkelijke schade van de aanvallen? Eigenlijk verrassend weinig. De Japanners waren in de veronderstelling dat er aan de westkust van Amerika veel bossen waren. Ze dachten daar veel bosbranden te kunnen stichten met algehele paniek onder de bevolking als gevolg. Ze maakten echter de stomme fout door de ballonnen in de winterperiode te versturen. Een periode met regen waardoor er maar weinig wil branden. De meeste ballonnen die gevonden zijn, explodeerden in de lucht of trof men aan in afgelegen gebieden. De enige menselijke slachtoffers waren de 6 personen die omkwamen op 5 mei 1945. Een predikant was met zijn vrouw en een groep kinderen aan het picknicken bij Gearhart Mountain in Oregon. Terwijl Archie Mitchell de auto parkeerde, vond één van de kinderen een metaalachtig voorwerp. Toen de kinderen probeerden om dit te verplaatsen, ontplofte het en vonden Elsie Mitchell en vijf kinderen de dood. Dit waren de enige slachtoffers. Allereerst meldde men dit in de media als het gevolg met een onbekende oorzaak, echter na lang beraad besloot men toch de waarheid publiekelijk te maken voor het geval er meer bommen werden gevonden door burgers waardoor men was gewaarschuwd om daar niet in de buurt te komen. Een vreemde draai aan dit verhaal, één van de ballonnen schakelde de stroomvoorziening uit bij de Hanford Engineering centrale in oostelijk Washington. Dit veroorzaakte een tijdelijke spanningsuitval van de koelwaterpompen in de nabij gelegen nucleaire reactor waar men op dat moment Uranium aan het verrijken was voor de bommen die

bedoeld waren voor het bombardement op Nagasaki. De noodvoorziening werd ingeschakeld maar de productie leverde een vertraging op van 3 dagen. Stel je eens voor dat de koelwaterpompen niet meer

konden worden bijgeschakeld . . ken je het verhaal van Chernobyl nog? Men denkt dat ongeveer 1000 FU-GO ballonnen het Amerikaanse continent hebben bereikt, 285 daarvan werden werkelijk gevonden. De ballonnen werden gevonden van het noorden van Alaska tot aan het zuiden van Mexico. 2 ballonnen drongen zelfs de staat Michigan binnen. Uiteindelijk bleek het FU-GO programma geen groot succes, maar stel je eens voor dat ze tijdens de hete droge zomer waren aangekomen. Of stel je eens voor dat de Japanners toch biologische of chemische wapens hadden gebruikt. Waarschijnlijk is dit niet gebeurd omdat Amerika dan wel eens op dezelfde manier zou kunnen terugslaan. Veel van de ballonnen zijn gemaakt door Japanse school kinderen, onwetend waar ze mee bezig waren. In 1987 hebben een aantal van hen spijt betuigt. Ze vouwden 1000 papieren kraanvogels, een Japans symbool voor gezondheid en vrede en hebben dit gestuurd naar de families van de omgekomen mensen met de volgende begeleidende tekst: “Wij zijn betrokken geweest bij de bouw van de wapens zonder te begrijpen waarvoor ze dienden. Deze wapens hebben het leven genomen van onschuldige mensen, wij hullen ons in diepe schaamte”. . . . . . . . . . . . . . . . . .

Discovery channel heeft ooit eens een documentaire uitgezonden over de FU-GO ballonnen.  Bennie Bos

    

5

Vijaypat verteld


Tekst: Shekhar Gupta en Vijaypat Singhania, Foto's: Internet

    

Vijaypat Singhania heeft onlangs een nieuw wereldrecord gezet door met een heteluchtballon naar een hoogte te gaan van bijna 70.000 foot. In een gesprek met de redacteur van de “Indian Express”, Shekhar Gupta, legt hij zijn fascinatie voor het vliegen uit . . . . . Mijn gast vandaag is een man die heel moeilijk op de

grond te pakken is te krijgen. Hij is een avonturier, een ondernemer en ooit zelfs een uitgever van een krant. Hij is misschien wel wat zijn eigen kledingsadvertenties zeggen “de complete man”. “Nooit een saai moment in uw leven, Mr Singhania, u probeert steeds weer interessantere dingen te doen met meer uitdaging en meer spanning”. “Uiteraard probeer ik dat te doen, ja”. “Wat probeert u te trotseren ??, zwaartekracht? Leeftijd??  geloof?? “Het is niet dat ik iets probeer te trotseren. Ik heb altijd al een passie voor vliegen gehad en dat is veranderd in een obsessie. Ik heb veel dingen gedaan met vliegtuigen en micro-lights en dit keer was het de beurt aan een ballon. Ik wilde eigenlijk niks bewijzen, maar sinds Lindstrand heeft beweerd dat zijn record niet te verbreken was, heb ik tegen mezelf gezegd dat het wel kan en dat het dan zeker door een Indiër moest gebeuren. Er waren risico’s

aan verbonden maar we hebben ze binnen de toelaatbare grenzen gehouden”. “Wat was het meest angstige moment?”. “Er zat een klein lek in mijn capsule, maar dat was niet zo heel erg en ik ging door. Diverse systemen stoorden of werkten niet. Ik kwam vlak na de start bijna in zee terecht. Veel van mijn branders

werkten niet, de communicatie werkte niet, enkel de luchtvaartradio. Satelliet systemen deden het ook niet, net als mijn camera’s. 10 minuten nadat ik was opgestegen, kreeg ik bericht dat de helikopter van de kustwacht was opgestegen om mij uit zee te vissen. Mijn God, dat zou een dramatisch moment geweest zijn. Jaren voorbereiding aan diggelen. Ik besloot de branders te gebruiken die voor de landing bedoeld waren . . . en het werkte. Ik was binnen twee minuten met 750 foot per minuut gezakt vanaf een hoogte van 3000 foot, maar steeg nu weer naar 5000 foot. Ik zou niet in de zee terecht komen. Ik zal misschien de 10.000 foot halen maar die 70.000 kan ik vergeten. Toen zei ik tegen mezelf, geen paniek, je gaat het halen, je doet het!!! Ik kreeg weer enkele branders aan de praat en bleef stijgen”. “Was er een moment dat u bedacht dat u het geluk niet teveel moest tarten?”. “Ik dacht het niet, ik was erg

bezorgd over het mislukken van mijn missie maar geloof niet dat ik een moment in levensgevaar verkeerd heb. Shekhar Gupta en Vijaypat Singhania

    

6

Ballondag 2006


Tekst: Fam. Doornewaard, Foto: Bennie Bos

    

Geachte heer/mevrouw, op 4 maart 2006 is het weer zo ver, de voorbereidingen voor de 6e Ballondag zijn in volle gang. In Dorpshuis “De Heerdt” te Oosterwolde is het op die dag weer mogelijk om, na een lange winterperiode, elkaar te ontmoeten, ervaringen uit te wisselen, uw balloncollectie uit te breiden of één van de interessante lezingen bij te wonen. Inmiddels hebben een viertal ballonfabrikanten c.q. dealers laten

weten hun merk te vertegenwoordigen: Kubicek Balloons (Niels Kon), Cameron Balloons (Wilco Air B.V.), Ultramagic (Ad Ballon B.V.) en Lindstrand Balloons (Pieter Kooistra). Crispin Williams, meervoudig Brits kampioen ballonvaren zal aanwezig zijn voor Kubicek en een lezing houden. Voor nadere informatie, en een totaal en actueel overzicht van de deelnemers aan de Ballondag, verwijzen wij u naar de website. Evenals vorig jaar zullen er een aantal interessante en leerzame lezingen worden gehouden. Zo zal Erik Bosman (Air Fun B.V.) het één en ander verduidelijken over de nieuwe regelgeving betreffende CPL(FB), en de benodigde refreshmentcursussen. Jacob Kuiper zal een lezing houden over (de invloeden op) windsnelheden tijdens de ballonvaartperiode. Daarnaast zal Cameron Balloons / Wilco Air B.V. eveneens een lezing verzorgen. Naar aanleiding van de vele positieve

reacties van vorig jaar hebben we besloten om, bij voldoende deelname, wederom een koud- en warmbuffet te organiseren. De kosten hiervoor zijn nog niet bekend, maar vermoedelijk zal dit bedrag rond € 20,- per persoon liggen, inclusief een aantal consumpties. Graag vernemen wij wie er interesse heeft in deelname aan het buffet. Voor geïnteresseerden bestaat de mogelijkheid om tegen een kleine vergoeding een tafel of standruimte te reserveren. Dit kan via e-mail of telefonisch op 0525-621701. Fam. J. Doornewaard

    

7

Skyship 600 in Trinidad


Tekst: Bennie Bos, Foto: Skyship

    

"Het nieuwste Skyship 600 luchtschip is begonnen aan haar vluchten boven Trinidad en Tobago en boekte al gelijk successen". Dat waren de woorden van de generaal directeur Ramesh Lutchmedial van de CAA op woensdag 28 december. Het luchtschip arriveerde op dinsdag in TT en zal daar gedurende een drie maanden durende proefperiode worden ingezet. De bedoeling is om het luchtschip aan te kopen als wapen voor een speciale anti misdaad unit. Men betaald 100.000 US dollars per maand voor de komende 3 maanden. Het luchtschip zal niet onder de gewone luchtvaart gaan vallen maar onder de militaire luchtvaart. Men gaat in de komende carnaval periode veel gebruik maken van het observatie platform. Men verwacht veel van het luchtschip, de voordelen zijn al aan het licht gekomen tijdens de Olympische spelen van 2004 in Athene. Bennie Bos

    

8

De Steen


Tekst: Sybren Polet, Foto's: Internet

     

Twee dagen en drie nachten later. Er ging iets gebeuren op het weiland dat aan de andere kant van de sloot naast de rijweg lag. Iets nieuws. Midden op het veld stond een kleine houten schuur, waar twee mannen en een vrouw bedrijvig omheen tripten. Met z'n drieën toverden ze uit de schuur één voor één de onderdelen

van een ballon tevoorschijn. Een van de mannen en de vrouw waren de heer Boesman en zijn vrouw, die een ballonvaart gingen maken. De ballon zelf was de Jonkheer-van-Heemstede-tot-en-met-Bloemendaal - een zeer deftige ballon dus. De hemel stond mooi strakblauw en er woei weinig wind. Alleen de zon blies een ruime hoeveelheid zonlicht over de hoofden van de koene ruimtevaarders, waarschijnlijk ter ere van de gast, een beroemd schrijver, die vandaag zijn luchtdoop zou ontvangen, en misschien ook wel om de borst wat aan te moedigen, want hij was danig zenuwachtig. Uit de omringende dorpen en gehuchten stroomden de kijkers toe op voeten en bromfietsen en enkelen zelfs in automobielen. ledereen was het er over eens, het was een mooie dag om een beroemd schrijver de lucht in te zien vliegen. "Godfried, zei de heer Boesman tegen de gast, die Godfried heette, Godfried zijn de zandzakjes al gevuld". "Nee, zei Godfried, niet dat ik weet". "Wat deksel, zei de heer Boesman, je moet meer bij de pinken zijn. Wie een goed ruimtevaarder wil worden, die dient op tijd zijn zandzakjes te vullen". Godfried, die graag een goed ruimtevaarder wilde zijn, zocht vlug een

paar lege zandzakjes bij elkaar, greep een strandschopje en ging aan de berm van de weg de zakjes vullen. Hij schepte ze van onder tot boven vol met gemeentezand. Hij zag wel dat er ook een steen mee naar binnen glipte, maar hij had geen zin om die er weer uit te vissen. Hij hield niet van vissen. "Kijk", zeiden de mensen,

"de schrijver vult zelf zijn zakjes. Waar doet ie dat voor". Enkelen wisten te vertellen dat het was om het mandje onderaan de ballon te verzwaren. Was het gevaarte uitgestegen en wilde het op een gegeven moment verder de lucht in, dan werden de zandzakjes leeggeschud. Men kon er moeilijk één van de passagiers uitgooien, nietwaar ? Niemand echter kwam op de gedachte dat dit ook wel eens de verklaring kon zijn voor het vreemde feit dat sommige mensen ineens, midden op de dag, slaap krijgen en in hun stoel wegdommelen.Wordt zo iemand wakker, dan vindt hij in de meeste gevallen een hard slapertje in zijn oog. En tien tegen een dat in de lucht de heer Boesman voorbijgaat. "Godfried", riep de heer Boesman, "Godfried, zijn de zandwitsjes al in de mand?". Godfried moest bekennen van 'nee'. "Godfried heb je de luchtbrillen wel bij je gestoken?". Godfried zei dat hij er zelfs nooit van gehoord had. Maar eindelijk was het dan zover. De ballon werd opgeblazen en het drietal stapte in. "Vaarwel", riep mevrouw Boesman, toen de touwen losgeworpen werden, "vaarwel", en ze zwaaide met haar zakdoekje. "Vaarwel", juichten de mensen, "vaarwel, vaarwel, vaarwel". En ze gooiden met mutsen, met hoeden, met kushandjes. Vaarwel. Statig als een paddestoel rees de Jonkheer-van-Heemstede-tot-en-met-Bloemendaal de lucht in. Alleen de rieten mand onder aan de ballon schommelde een beetje, maar daar waren de heer en mevrouw Boesman wel aan gewend. Het was verrukkelijk weer. Er woei nu een heel lichte bries en de zon blies de ballon door het luchtruim alsof hij een veertje was. In het veertje zaten de drie voetgangers, de steen zag het wel, door een gaatje in de zak.

"Als je bang bent mag je mijn hand wel vasthouden", zei mevrouw Boesman tegen Godfried. "Ach nee", zei Godfried, "dat hoeft niet, ik kan mijn eigen hand wel vasthouden". Hij keek over de rand van de mand. Onder hem, op de aarde, dreven zachtmoedige dorpen en landerijen als dahlia's in het rustige water van een

drijfschaal, bossen en heuvels deinden van horizon tot horizon en hier en daar stak een kerktoren zijn wijsgerige wijsvinger omhoog om de ballon na te wuiven. "We gooien er nog een honderd kilometer tegen aan", riep de heer Boesman opgewekt, "hij loopt gesmeerd. Godfried, schud de zandzakjes leeg".Godfried en de heer Boesman, als twee volwassen Klaas Vaaks, namen de zandzakjes ter hand en strooiden de miljoenen zandkorrels als 'evenzoveel slapertjes over de wereld uit. "Een steen", riep de heer Boesman, "een steen. Godfried, grijp 'm". Maar Godfried z'n ene arm was niet lang genoeg. Grijp 'm; makkelijk praten, de steen was op dat moment al een 100 m van de mand verwijderd. "Vriend", zei de heer Boesman ernstig, wat is de verklaring hiervan". Maar vriend Godfried had natuurlijk geen verklaring. Met een ernstig gezicht zag hij de steen na, zich afvragend wie hem op het hoofd zou krijgen. De steen zelf viel inmiddels met een duizelingwekkende vaart naar beneden, het werd hem bang temoede toen zijn verschrikte oog de huizen en kerktorens zag, hoe die al groter en groter werden, al groter en groter als snelgroeiende monsters. O, een vogel zonder vleugels was hij, een witte mus die, ver van de aarde, zijn vliegveren verloren heeft en die almaar valt. Was een ster, zonder zilveren haakjes om hem vast te houden in de hemel. Misschien zei, naarboven kijkend, wel iemand: "Daar valt een ster, op klaarlichte dag zie ik zomaar een ster vallen". En die mens ging vlug een wens doen. Maar de wens zou niet uitkomen, want de steen was geen ster. Als een gekleurde waaier die opengeplooid wordt zag de steen in een kort moment heel zijn veelbewogen leven aan zich voorbijtrekken; alle gebeurtenissen, alle avonturen, alle fijne en nare dingen die hij eens meegemaakt had, speelden zich opnieuw voor zijn schrikoog af en hij beleefde ze weer, net als de eerste keer. Ja, als was het de eerste keer.   Sybren Polet

    

9

Festival del Globo


Tekst en Foto's: Michael Brammen

    

Onlangs nam ik deel aan het Festival del Globo in Mexico, dit is een grote ballonmeeting met veel ballonnen. Het evenement vond alweer voor de vierde keer plaats in de plaats Leon. Dat is de vijfde grote plaats van het land en ligt op een hoogte van 1950 meter in het hart van Mexico. Er namen ditmaal 70 ballonnen deel, 5 uit Mexico, 63 uit de USA en wij met de 2 cola flessen specials. Ook de blauwe draak, de chilipepers en de voetbal specials waren ter plaatse. We genoten elke dag van prachtig weer met weinig wind. Er werd enkel in de ochtenden gevaren en elke avond was er nightglow. Jullie oude Mc. Donalds ballon vaart hier nu ook met een Mexicaanse piloot, een vriend van Rien. Meer foto's vind je op mijn website.   Michael Brammen

    

    

10

Spotters Corner


    

Firefly, USA

Ultra Magic S-105, Engeland

Firefly, USA

     

Kubicek BB30, Nederland

PH-BWK uit 1997, gekocht

door Sebe Kruier (ex OO-BIJ)

Ultra Magic N-210, Nederland

PH-TAM, genoemd naar de kleindochter van Wouter, Tamara

Ultra Magic M-145, Duitsland

Er zijn maar liefst 5 identieke ballonnen geleverd

    

Met dank aan Bart Geeraets voor het beschikbaar stellen van de visua

Cameron special, Spanje

Met dank aan Bart Geeraets voor het beschikbaar stellen van de foto

Cameron special, Spanje

     

Kavanagh E-240, Australië

Ultra Magic N-210, Spanje

Ultra Magic, H-77, Spanje

     

Cameron Z-210, Nederland PH-TBE

Met dank aan Bart Geeraets voor het beschikbaar stellen van de visua

Cameron Z-105, Zwitserland

    

Kavanagh B-400

Ultra Magic M-77, Ireland

Cameron Z-105, Zwitserland

   

Ultra Magic M-65, Spanje

Ultra Magic M-160, Oostenrijk

Kavanagh E-260, Australië

       

Met dank aan Bart Geeraets voor het beschikbaar stellen van de visual

Cameron N-90, Spanje

Ultra Magic M-160, Belgie OO-BEY

     

Cameron N-90, Spanje

Kavanagh E-240, Australië

Cameron V-90, Frankrijk

   

Cameron Z-105, Frankrijk

Cameron O-105, Engeland

Cameron TR-70

   

Cameron Z-120, Frankrijk

Cameron Z-65, Polen

Cameron C-90, Letland

     

Een nieuwe Kubicek Special Shape voor Duitsland

De 67e ballon van 2005, een nieuw record.

Helaas is deze ballon nooit gebouwd, ik vond hem ergens op internet (Visual 2002). Iets voor jou ???

    

Als afsluiter in deze volle Spotters Corner een heteluchtschip voor de Russische markt. Het juweeltje werd wederom gebouw onder supervisie van Karl Ludwig Busemeyer (Mucky) van de firma Gefa-Flug uit Duitsland. Het schip is van het type AS-105-GD, een vierzitter. Het witte vlak is speciaal voor het gebruik van reclamebanners. Dit is schip nummer 37 !!! Op dit moment wordt er druk getekend aan een zeszitter, zoals ik al eerder berichtte.

Je kunt de foto of visual van je nieuwe ballon voor het volgende magazine sturen naar info@hotair.nl

    

11

Historie van Ad Ballon


Tekst en Foto's: Ad Ballon

    

In 1972 kwam Ad Haarhuis, eigenaar van Ad Ballon, in contact met Jan IJzermans, de pionier van de heteluchtballonvaart in Nederland. Het ballonvaren stond in die tijd nog in de kinderschoenen. De kennis van materialen, techniek en het weer waren minimaal vergeleken met nu. Er bestonden wel gasballonnen (de

bekendste gasballonvaarders waren Jo en Nini Boesman), maar heteluchtballonnen kwamen in Nederland nauwelijks voor. In Engeland had het ballonvaren wel al eerder meer bekendheid gekregen. Daar werden de ballonnen ook gebouwd. Aangezien het in Nederland toen niet mogelijk was om een brevet te halen, ging Ad Haarhuis naar Engeland voor zijn theorie en praktijkexamen. In 1975 kreeg hij hiervoor in Nederland gelijkstelling. Daarmee werd hij een van de eerste gebrevetteerde Nederlandse heteluchtballonvaarders. Wat begon als een hobby, groeide uit tot een beroep. In het begin was het vooral een familie aangelegenheid. Ad’s moeder en zus repareerde de ballon indien nodig. Zijn jongste broer en zwager werden door Ad opgeleid. Ad onttrok zich uit de stichting en in 1983 werd het ballonbedrijf Ad Ballon opgericht en gehuisvestigd in een voormalig kraakpand in de Tulpenstraat te Breda. Een borgkring

van 25 personen was nodig voor een banklening om, vanwege de onbekendheid met de sport, een occasion ballon aan te schaffen. In 1987 werd Henk Broeders in dienst genomen. Henk, opgeleid door Ad had een jaar eerder zijn brevet gehaald. Hun samenwerking bleek een gouden combinatie voor de opbouw van het bedrijf.

     

    

Niet alleen op zakelijk gebied, maar ook in het uitoefenen van het ballonvaren als sport boekten zij, ieder voor zich, vele successen. Menig Nederlandse kampioenschaptitels staan op hun naam. Henk bekwaamde zich in het vestigen van ballonrecords (hoogte, afstand en duurte). In 1989 kreeg de eenmanszaak de

Besloten Vennootschap als rechtsvorm. Inmiddels heeft Ad Ballon de beschikking over 25 ballonnen, een professioneel atelier, een technisch bedrijf en zijn er 7 personeelsleden en diverse freelance piloten werkzaam. Daarnaast zijn een 40 tal vrijwilligers actief om mee te helpen de ballonnen op te bouwen en te volgen over de weg (de crew genoemd). Als kroon op het werk werd Ad Ballon voor zijn keuring- en reparatie station in 1995 officieel erkend door de N.L.A. Nederlandse Luchtvaart Autoriteiten (Erkenningsnummer NLA 303). Dit betekent dat het bedrijf reparaties, onderhoud en revisie aan alle ballonmerken mag uitvoeren. Niet alleen voor eigen materiaal maar ook voor derden in Nederland en België. Daarnaast is Ad Ballon vertegenwoordiger van de Spaanse ballonfabrikant Ultra Magic. Op de foto: in het midden Ad Haarhuis, rechts: Henk Broeders.

Ad Ballon

   

Heb jij ook van dit soort schitterende foto's van je ballonbedrijf liggen in een oude stoffige doos, gooi ze eens onder de scanner en mail ze door op het formaat van 600 bij 450. Met een klein verhaaltje over het ontstaan van je bedrijf erbij, plaats ik je graag in de spotlights onder de noemer "Historie van . . . ." Uiteraard met website vermelding.   Bennie Bos

    

12

BirdMan Rocket


Tekst en Foto: Jezz Santos

    

Het is een frisse ochtend eind 2005 in het Finse Lathi. Visa Parviainen en het BirdMan Rocket Team staat klaar voor de eerste straal aangedreven Birdman vlucht. De omwonenden van het parkje waar men zich bevind zijn niet geheel gelukkig met het feit dat er met straalmotoren gespeeld wordt op de plek waar zij hun

huisdieren uitlaten. Het startpodium wordt verzorgd door de Finse Balloon Bros, welke hun diensten aanbieden voor dit histories moment. Er was een speciaal platform gebouwd aan de buitenkant van een hetelucht ballon om te voorkomen dat de ballonvaarders schade zouden ondervinden van de hitte en de gassen van de motoren. Visa trekt zijn Birdman pak aan, dat is een speciaal parachute pak met speciale draagvlakken tussen romp en armen en tussen de benen. Aan zijn voeten monteert hij de raketschoenen. Als de motoren op vol vermogen draaien, verbruiken ze per stuk een halve liter kerosine per minuut. Voorzichtig brengen de Balloon Bros de ballon naar hoogte boven onbewoond gebied. De ballon bevind zich op 2300 meter als Visa zijn motoren ontsteekt en even laat warm draaien. Lang kan hij nu niet meer wachten want het brandstofverbruik is hoog. Het lawaai staat erg in contrast met de rust van de ballon. Hij laat zich voorover vallen van het platform af en zet zijn motoren even later op vol. Met een ongelofelijke snelheid verwijderd hij zich van de ballonvaarders. Horizontaal schiet hij door de lucht. Visa deed enkele pogingen om hoger te gaan vliegen, maar verloor

daarbij telkens snelheid. Hij bleef doorvliegen tot de brandstof op raakte en maakte zijn reis als normale Birdman vlucht af waarna hij keurig met zijn parachute landde. Zijn missie was geslaagd. Deze vlucht kun je bekijken op de videobeelden.   Jezz Santos

    

13

De eerste vaart naar Finland


Tekst:Willie Eimers, Foto's: Bennie en Nienke Bos

 

De ballonvaarders hebben maar liefst 222 jaar nodig gehad om de eerste vaart te maken van Duitsland naar Finland. Wel, de vaart zelf heeft 58 uur en 30 minuten geduurd en verliep probleemloos, een mooie rustige en ongevaarlijke reis. Een dergelijke vaart maak je niet elke dag. Finland behoorde tot de twee grote doelen

binnen Europa die ik ooit nog met een ballon wilde bereiken. Wat nog rest is Rusland, het echte Rusland. . . . Komen we even weer met beide benen op de grond . . .  De Warsteiner Montgolfiade, zoals altijd in het eerste weekend van September, is het grootste ballonspektakel van Duitsland. Meer dan 200.000 bezoekers komen naar het anders zo rustige stadje in Sauerland. Het zou een zeer onbekend stadje zijn geweest, ware het niet dat de grootste bierbrouwerij van Duitsland hier gevestigd is, het merk kan ik helaas uit reclameoverwegingen niet noemen. Bijna 35 jaar geleden besloot een jonge bierbrouwer het vak gasballonvaren te leren in het verre Marl wat aan de basis stond van de waarschijnlijk grootste sponsor in de ballonvaart. Wij als sporters zijn daarvoor dankbaar en mogen niet nalaten de sponsor te laten zien dat we achter zijn producten staan. Meer dan 1000 ballonsporters laten

dit zien als ze acht dagen lang aan de Warsteiner Montgolfiade deelnemen. Vele ballonstarts, nightglows, paraballooning enzovoort waren dit jaar weer te zien, een groot plezier voor de toeschouwers, jong en oud. De thermiekperiode werd door een randprogramma overbrugd. Ik zou het graag zien dat de gasballon op deze

montgolfiade iets vaster in het programma komt te zitten. Een start op zondagavond of zelfs op donderdagavond is nu niet bepaald de eer die de gasballon in de ballonsport toekomt.Terwijl van de 222 jaar dat de ballonsport bestaat, de gasballon gedurende 185 jaar alleenheerser was. Nee, naar die situatie hoeven we niet terug, maar de gasballon moet ook niet in de hoek gedrukt worden. De gasballon moet dichter bij het publiek gebracht worden door goede informatie te geven over geplande ballonstarts en ook moet er verteld worden over de vele successen die er al met de gasballon geboekt zijn. De ballonnen moeten bijvoorbeeld na de start via Internet te volgen zijn. Daarbij zal de uitslag niet altijd Roemenie of Finland zijn, maar door de regelmatige meldingen van de teams word het voor iedereen wel spannend gehouden tot aan de landing, het aantal hits op de pagina zal het

bewijzen. Hierbij laat ik even in het midden wie deze voorzieningen zou moeten treffen. Ik denk dat daarbij de DFSV en de Warsteiner Internationale Montgolfiade gezamenlijk veel kunnen betekenen. Laat de bezoeker bijvoorbeeld eens in een lange afstand mand kijken, om te zien wat er bij een gasballonvaart komt kijken. Niet

alle 5000 ineens, maar in groepjes van 10. Stel eenvoudig een ingerichte mand op in de feesttent, het antidiefstal plexiglasvenster bestaat reeds. Samen kunnen we de gasballonvaart bekender maken, we moeten er wel over praten. Dit jaar werd het startvenster op de zondagavond gezet en met de weersvoorspellingen van de komende dagen hadden we een prachtige vaart voor de boeg. Onze weerprofeet Michael Noll zat precies goed, „de winnaar zal op woensdagochtend in Finland landden“. Goed zo Michael, in het vervolg graag altijd zo. Na de eerste metingen bleek de richting naar 300 graden te gaan, vol op de Noordzee af zodat enkele piloten de kust als laatste landingsmogelijkheid zagen. Om verder over het water te varen, moet men beschikken over een speciale uitrusting, ietwat onverstandig zijn en bereid zijn om wat meer geld uit te geven, de veerboot is duur.  Drie van de zeven teams voldeden aan deze optie en vroegen een 60 uren vliegplan op. De andere teams wilden genoegen nemen met een vaartijd van 10 uren. Rond 21.00 uur stegen we op in de laatzomernachthemel van Warstein en dreven met 30 km/h naar het noord-noordwest. De teams van Brachtendorf/Buck en Haggeney/Gerhardt volgden en via de radio hielden we elkaar op de hoogte van de kleine verschillen in windrichtingen op diverse hoogtes. Het was een prachtige nacht, warm, goed zicht en geen bewolking. We hadden nog lang contact met de achtergebeleven teams op het startveld en

adviseerden hen een spoedige start omdat er geen gevaar was voor hen dat ze voor het aanbreken van de dag de noordzee zouden bereiken. Om 01.00 uur in de nacht zijn zij ook opgestegen. We naderden Munster-Greven en konden ondanks de activiteit van 3 vliegtuigen onze vaart voortzetten. Met een goed

functionerende transponder is dat ook geen enkel probleem. Het voordeel van een ballon is dat deze min of meer een vaste koers vaart en dus is de route van te voren al redelijk bekend. Een ballon kan niet zomaar ineens 100 graden linksaf slaan of 180 graden omkeren en met onze doorsnede van 15 meter nemen we nu ook weer niet het gehele gebied in. De loods uit Bremen begreep dat niet zo goed. Hij wilde elk kwartier weten waar we ons bevonden.

Waarom ?, ik weet het niet, waarschijnlijk wilde hij ons helpen. Dat wij al meer dan 10 jaar gebruik maken van de GPS was hem waarschijnlijk ontgaan. Aan de verkeerssituatie lag het niet, want bij alle nachtvaarten die ik gemaakt heb, en dat zijn er heel veel, heb ik zelden tot nooit enige vliegactiviteit tussen 150 en 500 meter gezien. Waarom het mij stoort ?, daar kan ik wel een halve bladzijde over schrijven, maar als het om de vliegveiligheid boven

het Emsland gaat, dan zal het wel zo zijn. Puctueel om 06.00 ging de loods naar huis en nam afscheid van ons en werd het weer rustig in ons mandje boven de wijde Noordzee. Die nacht hadden we 9 zakken zand van 10 kilo per stuk verbruikt en dreven met richting 359 en 28 km/h naar Noorwegen. Ik verwachte een

draaiing van de wind rond de middag terwijl het hogedrukgebied nog enkele dagen stand zou houden. Een prachtige zeevaart op hoogtes tussen 100 en 1500 meter bracht ons tegen het aanbreken van de dag naar Zweden. De contacten via de radio werden minder omdat één van de teams naar 3000 meter steeg en de koers naar het oosten paktte en uiteindelijk de volgende dag in Riga landde. Rond 05.15 bereiktten we Mollösund en voeren over een dicht bebost landschap, met de onmogelijkheid om de komende 3 a 4 uur te landen. Nou, landden zou nog wel lukken in een dennebos, maar de berging zou zwaar, zeg maar gerust onmogelijk zijn. Die middag, nog voor dat de thermiek sterker zou worden, moest het team van Brachtendorf/Dr. Buck landen omdat er op dinsdag een congres van artsen gepland stond in Hamburg. Ik denk dat de 70 jarige bestuurder van de Ballonclub Westfalen zich stevig geergerd heeft aan

deze gemistte kans. Deze vaart gold natuurlijk wel als qualificatie voor de Gordon Bennett van 2006, een jubileumswedstrijd die in het Belgische Waasmunster plaats zal vinden. Om 10.00 bereikten we de Vänernsee, maar 120 kilometer lang. Na 24 uur boven de zee te hebben gehangen zou een kleine binnenzee van dit

formaat geen probleem zijn, was het ook niet. Met een snelheid van 35 – 40 km/h overbrugden we deze in ongeveer 3 uur. Prachtige kleine eilanden aan het eind van de binnenzee toonden ons de ware schoonheid van de Zweedse natuur. Dit zou een super lange turbo vaart kunnen worden als het zo verder gaat, en Rusland niet in de weg zou liggen. Net toen het leek alsof we wel 100 uur in de lucht zouden kunnen blijven, zette reeds de Zweedse middagthermiek in en verwaaide onze dromen met de wind. Onze ballast slinkte van 35 naar 27 zakken en het was gedaan met de rust in de mand. Heinrich was ondertussen al geland en nog lang hebben we zijn crew over de radio horen roepen. Onze lange vaart over de uitgestrekte houtvoorraad van IKEA was heel indrukwekkend, helaas hebben we geen enkele Eland kunnen spotten. De richting was in orde, we lieten de controlzone van Stockholm ver

rechts van ons liggen. We kwamen over dorpen met onuitsprekelijke namen zoals Sorsgön, Salbahed en Venndelsion. Na de afkoeling hadden we nog 23 zakken over. Dat was duidelijk, we konden de sprong over de Baltische Zee voorbereiden. De weerssituatie van die nacht was erg goed, de geplande 35 km/h werden

echter 60 km/h. De rem moest erop, 40 meter boven het water lieten we de sleepkabel in het water hangen om onze snelheid te beperken. Dat lukte enkel de eerste 150 meter, daarna zaten we gauw weer op 60 km/h. Nog 750 kilometer te gaan tot aan de Russiche grens, daarvoor moeten we aan de grond, hopenlijk is het dan al licht. De vraag, kunnen we überhaupt landden in Finland of treffen we enkel noch water en bossen. Zo laag was de ballon niet te houden, met deze snelheid in het donker laag over het water te scheren is geen pretje. Op 150 meter hoogte zat nog veel meer snelheid. Nog hoger zou de redding kunnen zijn en jawel, 53 km/h en een betere richting. Ik rekende uit dat we met deze snelheid bij het aanbreken van de daglicht periode ongeveer nog 250 kilometer verwijderd zouden zijn van de grens en genoeg tijd over hebben om een goede landingsplaats te zoeken. Om 04.00 uur ging het grote licht al aan en om 05.00 uur was het vol daglicht. Om 07.15 uur besloten we tot landing. De vaart was snel en een landing zou niet eenvoudig zijn. We waren al 57 uur in de lucht en hadden 2000 kilometer achter ons. Dat was meer dan in al mijn vorige 626 gasballonvaarten. Het weer en het zicht was prima. We wilden weten wat de wind aan de grond voor snelheid had en lieten de ballon dalen. De sleepkabel hing nog onder de mand van de afgelopen avond. Vlak boven de grond zakte de snelheid terug naar 25 km/h, de landing zou geen probleem opleveren. In Finland bleken duidelijk meer landingsplaatsen te zijn dan we gedacht hadden. Langs de randen van de ontelbare meren woonden

overal boeren en die hebben allemaal en paar weiden en akkers uit de bossen gekapt. 70 kilometer voor de grens bevond zich de stad Jensum. Het plaatselijke vliegveld antwoorde niet op onze oproep. Niet geopend voor 06.00 uur of de verkeerde fequentie ??? Met 50 km/h ging het mooi snel verder. Op 150 meter hoogte

zien we aan de rand van de stad een veld ter grootte van een voetbalveld, helaas door drie lichtmasten in het midden niet geheel vrij, maar het zou kunnen passen. Naar beneden met 3 meter per seconde en op boomptophoogte opgevangen. We passen perfect, opgevangen met 2 zakken zand op geringe hoogte. Op 50 centimeter hoogte wilde de Witte Reus er weer vandoor, echter met een krachtige ruk aan het ventielkoord kan ik dat voorkomen. We staan op Finse bodem. Ulli Seel, mijn nieuwe Gordon Bennett co-piloot en de waardige opvolger van Bernd Landsmann, stapt uit en probeert de ballon uit het zand te trekken. De wind aan de grond doet deze en de volgende twee pogingen teniet. Ik open de chute en de ballon gaat neer aan de rand van een heuveltje. Natuurlijk is er altijd wel iemand die de landing ziet, het was zijn eerste in zijn 50 jarige leven. Ik bel de brandweer en al na 10 minuten hoor ik ze in de verte, op zoek naar ons. Na 20 minuten stonden ze opgelucht bij de mand terwijl wij de ballon al hadden opgerold, hun verdere hulp was zeer welkom. De brandweer liet nog een kraanwagen aanrukken waarop alles werd verladen en getransporteerd werd naar het treinstation. Helaas hebben ook de moderne Finse treinstellen geen bagagewagen meer en dus moest de ballon en mand naar een expediteur om de reis naar Duisburg

te maken, kostten 601 euro. Na de paspoortcontrole heette de politie ons hartelijk welkom in Finland. Om de middag zaten we alweer in de trein naar Helsinki. De volgende dag ging het verder met het vliegtuig via Stockholm en Amsterdam naar huis. Een vierlanden vaart van 58.30 uur en een afgelegde weg van 2058 kilometer. Een nieuwe Duits afstandrecord. Op de afloop hebben we een biertje gedonken, bier gebrouwen in Warstein !!   Willie Eimers

    

14

Kapadokya Balloon Festival


Tekst: Geert van Wolvelaer, Logo: Bennie Bos

    

Zoals jullie weten wordt van 17 tot en met 21 september van dit jaar de eerste editie gehouden van de Kapadokya Ballonfestival in Turkije. Meer dan 100 geinteresseerde teams hebben zich al aangemeld, doch maximum 30 zullen worden toegelaten volgens laatste berichten om als nog kinderziektes te vermijden. De website is blijkbaar al goed bezocht, met meer dan 1100 hits in 1 maand tijd, is de organisatie zeer tevreden. Alle onderhandelingen verlopen vlot, doch in Turkije gaat alles een beetje trager dan in Nederland vandaar dat er nog geen uitkomst is over het inschrijfgeld. Niettemin is er een mooi programma voorzien, zowel voor piloten als het hele team. Dit werd onlangs licht gewijzigd. Er werd onder andere een night glow toegevoegd in het centrum van Göreme, beetje vergelijkbaar met Filzmoos waar alle ballonnen fakkelen in het midden van het dorp. Op 21 september (de geboorte van de ballonvaart en dan ook de verjaardag) wil de organisatie een "Manufacturers Day" houden waarbij een

sponsorende ballonfabrikant zijn producten kan voorstellen. Ook het jaarlijkse "Food Festival", georganiseerd door het gemeentebestuur, zal samenvallen op de laatste zaterdag van de meeting. Spektakel gegarandeerd dus. Voor iedereen die op de hoogte wil blijven, kijk af en toe eens op onze website en je kan er sinds kort ook het gastenboek invullen met alle opmerkingen en succeswensen. Zeker een aanrader. 

Geert van Wolvelaer

    

15

Tot Slot


Tekst en Foto: Bennie Bos

    

Het weer op 6,7 en 8 januari bleek ongeschikt voor ballonvaren. Daarom heeft Jan Oudenampsen de Exel Cup gecanceld en verplaatst naar 4 en 5 februari,

2 dagen dus. Laten we voor dat weekend hopen op betere omstandigheden. Er stonden 13 teams paraat.


2 ballonteams hebben spontane uitbreiding gehad van hun crew. Hanneke en Hennie ten Dam mochten zich verheugen op de komst van het kleine meisje Yentel Megan. Benoit & Anaïs Siméons namen de kleine dame Noélyne liefdevol op in hun gezin.


Ik wens iedereen die de komende weken met zijn ballon de sneeuwgebieden in duikt ontzettend veel plezier. Rij voorzichtig en ik zie jullie bij de gluhwein.

Bennie Bos info@hotair.nl