Uitgave 57 - Februari 2007 - Jaargang 5

    

1

Chateau d'Oex 2007, grasgroen en sneeuwwit


Tekst en Foto's: Bennie Bos

    

Het is begin 2007, veel ballonteams verheugen zich erop om lekker te gaan ballonvaren in de sneeuw op de vele buitenlandse meetings in de Alpen. Maar wat blijkt, moedertje natuur speelt dit jaar een spelletje en houdt de temperatuur hoog. Zo hoog dat er nu, halfweg januari, op bijna geen enkele startplaats sneeuw ligt.

   

   

Ook Eric Martens en ik maakten ons gereed om af te reizen naar een meeting die al heel lang hoog op mijn verlanglijstje stond. Eric had een uitnodiging ontvangen voor het “Festival International de Ballons” beter bekend als de ballonmeeting in Chateau d’Oex, een plaats ten oosten van het grote meer van Genéve met

vele ballonteams uit 15 verschillende landen. De allereerste meeting vond plaats in februari 1979 toen met behulp van de Duitse ballonvaarder Hans Bücker 12 ballonnen opstegen. Het stadje Chateau d’Oex kreeg zijn eerste eigen ballon in augustus van dat jaar. Nu is men toe aan de 29e editie van dit beroemde ballonfeest. De foto’s die ik de afgelopen jaren van deze meeting op mijn beeldscherm zag, deden mij alleen maar meer verlangen om hier naar toe te gaan. Prachtige besneeuwde bergen, een hoop ballonnen uit vele landen, aangevuld met mooie special shapes. De ultieme setting voor prachtige foto’s. En dan . . . . vertikt madam natuur zich aan de afspraken te houden . . . Als ik een paar dagen voor de afreis op de webcam kijk, zie ik enkel op de hoger gelegen bergtoppen wat witte stukken en is de rest van het dorp groen. Inmiddels is de meeting in het Oostenrijkse Filzmoos al aan de gang. Daar ligt

wel een klein laagje sneeuw maar de weersomstandigheden zijn niet erg ballonvriendelijk. Een kijkje op het plaatje van de sneeuwvoorspelling voor Zwitserland maakt mij echter weer wat gelukkiger. In het gebied rond Chateau D’oex zal de komende dagen een redelijke laag sneeuw vallen. Sneeuw zullen we in ieder geval

hebben want via kennissen die ter plaatse waren, hoorde ik dat men al bezig was om verse sneeuw vanuit de bergen met vrachtwagens aan te voeren voor het startveld. Een dag voor vertrek naar Eric, kom ik er tot mijn grote schrik achter dat mijn geliefde digitale camera de geest heeft gegeven. Gelukkig was ik al enige tijd aan het rondkijken om wat nieuws aan te schaffen en was dit de gelegenheid om die aanschaf dan maar iets te vervroegen. Zonder in de stress te schieten moest ik mij dus die avond maar eens even goed verdiepen in de laatste nieuwtjes op cameragebied. Internet is daarvoor uiteraard een prachtig medium. Op de dag van mijn vertrek bracht ik een bezoek aan Foto Konijnenberg, een topdealer in Nederland met lage prijzen en, voor mij op dit moment heel belangrijk, alles op voorraad. De verkoper kwam bijna exact op dezelfde configuratie uit als wat ik in gedachten had

en zo ging ik 2 uur en enkele koppen koffie later naar huis met de nieuwe Canon EOS 400D met 10 Megapixel en een extra zoomlens van 28-300. Die avond zou ik vertrekken maar kwam er een storm over Nederland en werd er ten strengste afgeraden om de deur uit te gaan als het niet persé noodzakelijk was. Zouden al deze

omstandigheden bij elkaar opgeteld tekenend zijn voor de meeting? Ik ben niet bijgelovig maar de feiten spraken voor zich. Geen sneeuw in Chateau d’Oex, uitzonderlijk in deze periode. Mijn camera spontaan kapot en dan ook nog die storm. Ik bleef gewoon de moed erin houden, positief ingesteld als ik ben. Een dagdeel later dan gepland kwamen we in het Zwitserse Chateau d’Oex aan. Onderweg genoot ik al van die prachtige sneeuwloze Alpenformaties, enkel op de hoogste toppen was het wit maar dat smolt snel bij een te hoge temperatuur. Het was prachtig om te zien hoe al dat water als kleine watervalletjes langs de bergwanden naar beneden kwam. Het enige witte in het dorp was het startveld waar men een laag sneeuw had opgebracht. Niet zozeer voor de sfeer maar meer omdat het veld uiteraard ook drassig was en er geen auto op kon rijden. Met een dikke laag sneeuw konden de teams

hun ballonnen en manden via de gereedliggende grote sleeën eenvoudig op hun plaats trekken. Een bijkomend nadeel is dan wel, en dat zie ik bij meer sneeuwmeetings, dat de Quick Release niet gebruikt kan worden.
Het inchecken op vrijdagmiddag in de grote hal “Landi” die aan het startveld grenst, nam enige tijd in beslag.

Ieder lid van de organisatie nam een deel van de incheck voor zijn rekening zoals verzekering, veiligheid, onderkomen, animatie, etc. Wij namen aan deze meeting deel met de Maskot (foto), een kleine cloudhopper special shape in de vorm van een vrolijk poppetje, je zou het met wat fantasie een clowntje kunnen noemen. Toen Eric zich dan ook aanmeldde klonk het: “ah, Eric Martens, the clown from Belgium”. Ik trof diverse mensen die ik via de e-mail kende maar nog nooit ontmoet had, zoals de kleine Ierse pilote Pauline Baker. Zij had net vorige week in Italië enkele records verbroken met haar cloudhopper en was hier onder andere met een minuscule AX1, een ballon die ik graag zou willen zien. Die avond werden we verwelkomd bij piloot Marc Kegels in zijn chalet voor een aperitiefje en lekkere hapjes waarna we gezamenlijk met de andere teams gingen eten.
En wat eten ze het meest in Zwitserland . . . . . . .

Kaasfondue, jammie. Hierna zochten we ons hotelletje op, Home Marie José, vlak naast het dorp. We werden hier ondergebracht samen met een Frans team en het Belgische team van Jurgen Dobbelaere die hier met het rode paard aanwezig was. Bij de lange ochtendbriefing op zaterdagochtend werden alle zaken van belang

besproken zoals bijvoorbeeld het inleveren van het vaarformulier. Met dit systeem weet men precies wie er die dag gaat varen. Na de landing en voor uiterlijk 18:00 uur moest dan deel 2 van het formulier ingeleverd zijn. Gebeurt dit niet, dan begint men met het zoeken naar het team, uiteraard te beginnen in de bar. Zaken van belang zoals de radiofrequentie’s en de powerlines werden bespoken maar ook werd verzocht te melden als je een team zag wat in een moeilijke positie dreigde te raken. Achterin de druk bezochte briefinghal klonk veel geroezemoes van crew die het verhaal mogelijk al voor de 29e keer hoorde. Op het dak van het plaatselijke melk-inzamelstation naast de briefinghal werden grote Japanse trommels opgesteld, de nieuwe Asimo ballon zal op een passende wijze gedoopt worden. De eerste splinternieuwe Asimo is hier vorig jaar verloren gegaan toen de opslagloods even verderop in

vlammen opging en daarmee een aantal ballonnen verwoeste. In alle rust beginnen de eerste teams met hun voorbereidingen. Men heeft alle tijd want gedurende de hele dag wordt hier opgestegen in waves. Wij waren toegewezen in de laatste wave waarbij allemaal special shapes moesten opstijgen. Tijd genoeg dus om mijn nieuwe camera eens in de praktijk te testen. Ik vond het helemaal niet erg dat er nu nog geen sneeuw lag.

   

 

De foto’s zonder sneeuw waren uniek, die kans krijg je hier niet gauw en uiteindelijk zou de sneeuw vanzelf wel komen. Het opstijgveld is niet bijzonder groot maar heeft wel het mooiste te bieden wat een fotograaf zich wensen kan. Het veld waar alle ballonnen opstijgen loopt namelijk aan de zonzijde 20 meter de heuvel

op. Werkelijk ideaal. Een prachtig zicht op alle zonbeschenen ballonnen op tophoogte. Hier was ik heel gelukkig mee en ik ben dan ook vaak de heuvel opgelopen. Ik moet wel wat aan mijn conditie doen, het feit dat het dorp al op 1000 meter hoogte ligt doet ook geen goed aan de lichamelijke prestaties. De nieuwe Asimo wordt opgebouwd, samen met de ballonnen van de andere hoofdsponsoren. Een plaatselijke vereniging loopt over het terrein met enorme koeiebellen, net tilbaar. De Japanse trommelspelers gaan gedienstig op de foto terwijl de ballonnen bijna gereed zijn. De Japanners maken er een mooie show van en de nieuwe Asimo kan gedoopt worden. Het is inmiddels 10:30 uur als de eerste ballon opstijgt. Een onwerkelijk gezicht als je de besneeuwde fotos van Chateau d’Oex gewend bent maar voor mij een aanblik waarbij ik van elke minuut genoot. De eerste Nederlandse ballon die

opstijgt is de enige Kavanagh die ons land rijk is, de ballon van Ronnie Kleinsmit. Hij was het eerste weekend ter plaatse maar liet de ballon varen door de Australier Chris Dewhirst. Een ervaren piloot die 15 jaar geleden met een ballon de Mount Everest was overgestoken. Voor de woensdagavond stond van dit avontuur een

mooie film gepland in de plaatselijke cinema. Marc Kegels vertrok als eerste Belg, ik leerde hem kennen als een sympathieke zuiderbuur. Wij hoefden pas tegen de middag de special op te bouwen, dus alle rust. Vanaf de heuvel had ik een schitterend zicht en kon ik mijn nieuwe zoomlens prachtig gebruiken. Af en toe kwam er wat wind opzetten, het zou thermiek kunnen zijn omdat het te warm was en er geen sneeuw lag. Omdat de ballonnen dus niet aan een kabel vast lagen, begonnen enkelen te glijden over de sneeuwlaag en moesten nu door vele handen worden tegengehouden. Dat leverde echter geen problemen op. Een enkeling was zo “slim” om een kabel te bevestigen aan het houten hek rond het terrein met als gevolg dat even later op die plaats een gapend gat in de omheining zat. Vreemde vogels zie je overal, uiteraard is dat hier niet anders. Een Engels crewlid liep rond in een korte broek, een raar

gezicht in de sneeuw. Temeer omdat bij elke keer dat hij zich bukte zijn grote bouwvakkergleuf bloot werd gelegd. Bij de ingang van het startveld kunnen een 8 tal ballonwagens worden opgesteld en hun spullen overladen op de sleeën. Na enkele uren met continu opstijgende ballonnen is het dan nu tijd voor de Special

Shapes wave waarbij onder andere het Belgische paard van Gino ten tonele verschijnt welke gevaren zal worden door Jurgen. Aanvankelijk niet om te varen omdat er toch weer wat wind op is gekomen. Als deze wind echter steeds verder afzwakt besluit Jurgen met het prachtige beest op te stijgen. Diverse shapes worden klaargelegd en uiteraard is hier ook Mr. Bup, de vrolijke schildpad van de partij. Ook Eric besluit nu om de Maskot op te halen zodat we een start kunnen voorbereiden. Toen we alles klaar hadden gelegd moesten we een half uur in de wacht omdat er een deltavlieger onder een ballon de lucht in zou gaan. De ballon stond al recht maar men ondervond hoe langer hoe meer problemen om deze recht te houden. De wind was nu sterker dan de vorige windvlaag en het werd duidelijk dat de startmogelijkheden voor vandaag voorbij waren. Even maakte ik me zorgen over het paard wat nog in de

lucht hing maar het team had een probleemloze landing gemaakt. We konden de Maskot weer inpakken en ook voor Lenny en zijn team zat er niks anders op dan de schildpad weer in het rupswagentje te wurgen. Ondanks dat we niet meer hebben kunnen starten had ik een geweldige dag met al dat moois wat hier tegen

die prachtige achtergrond in de lucht werd gebracht. Zoals al gezegd mis ik onder dergelijke omstandigheden de mogelijkheid voor ballonvaarders om hun materiaal vast te kunnen leggen. Het zou toch mogelijk moeten zijn om rond het startveld een aantal vaste palen in de grond te zetten met bevestigingsogen. Een piloot zou dan verplicht moeten zijn om 50 meter touw mee te nemen om zo altijd zijn ballon vast te kunnen leggen. Wel zo veilig en volgens mij ook verplicht. Later in de week kwam hier trouwens enige verbetering in doordat men een aantal zware betonblokken langs de randen van het veld plaatste. Onderweg naar een restaurant voor ons avondeten werden we geconfronteerd met het gevaar in de bergen. Midden op de weg lag een rotsblok van een meter doorsnee, de politie was nog maar net ter plaatse. 10 minuten eerder en we hadden niet meer hoeven te eten. De grote vraag na

terugkomst in ons onderkomen was, hoe heeft mijn camera zijn werk gedaan. Op het display zag het er allemaal mooi uit maar op het grote scherm kon dat wel eens heel anders zijn. Zijn de kleuren ook zo als de werkelijkheid en bovenal, zijn de plaatjes ook scherp. Op de laptop van Eric werd het al snel duidelijk, ik had

een goede keuze gemaakt, wat een prachtige beelden. De zoomlens was de aanschaf meer dan waard, ik pakte de ballonnen vol en scherp in beeld voor de hoge bergtoppen. Ik was onder de indruk van de prestaties. Die laptop bezorgde mij gelijk ook hoofdbrekens want het blijkt dat Belgen een ASERTY toetsenbord gebruiken en wij dus een QWERTY. Eenmaal thuis moest ik me dat weer helemaal afleren. Die zaterdagavond werd er verse “Leffe” getapt in de chalet van Reginald Geerinck, hij had vele teams uitgenodigd voor een hapje en een drankje. Zeer gastvrije mensen die Belgen. De zondagochtend briefing stond om 08:00 uur gepland, veel te vroeg. Op het moment regent het licht en het was nog veel te warm. Op de hoge toppen viel dit echter wel als sneeuw en dat gaf hoop voor de komende dagen. Volgens Luc Trullemans, (foto)
de meteo-goeroe van deze meeting zou het de

maandagnacht gaan sneeuwen. Het was deze zelfde Luc die in 1999 Bertrand Piccard en Brian Jones als eerste rond de wereld dirigeerde in een ballon. We bezochten uiteraard het ballonmuseum van Chateau d’Oex en aan alles is daar te zien dat men heel trots is dat beide piloten vanaf deze locatie zijn vertrokken met de

Breitling Orbiter 3. Beide heren waren ook met een ballon op de meeting aanwezig. Buiten het museum staat de originele cabine van de Orbiter 1, destijds gevaren door Bertrand Piccard en de Belg Wim Verstraeten. Die ballon is toen in het water geland. Toevallig trof ik Wim bij de capsule, uiteraard komt hij hier elk jaar om ballon te varen. Aangezien de kaasfondue er goed in was de gevallen de vorige dag, bezochten we later op de middag nogmaals hetzelfde restaurant. De maandag breekt aan en we proberen vandaag wat vroeger de Maskot op te bouwen. Speciaal voor de gelegenheid heeft mijn vrouw 2 rode mutsen in elkaar geknutseld gelijk de muts van de Maskot, een klein maar herkenbaar team. Onze vreemde ballon kreeg wat meer model en langzamerhand zag je steeds meer fotografen dichterbij komen. Eric stijgt samen op met de sponsorballonnen en geeft een leuke show.

Ik rij langzaam met de bus richting het doel wat verderop uitgelegd is in het weiland. Piloten kunnen hier met hun marker scoren en uiteindelijk aan het eind van de week leuke prijzen in de wacht slepen. Vergeet niet dat hoofdsponsor “Parmigiani” hele dure horloges klaar heeft liggen. Ik zie Eric af en toe met zijn kont de grond

raken. Het doel kan hij echter niet bereiken. De piloot van de  Duitse clownshape, Frits Klank, vertelde mij later dat hij recht over het doel was gekomen maar vergeten was om een marker in zijn tas te stoppen. Hij telde het aantal officials bij het doelkruis en stopte een evengroot aantal ballonpins in zijn leren handschoen en vouwde deze dicht. Met een welgemikte worp kwam deze heel dicht bij het middelpunt terecht en werd keurig door het meetteam opgemeten. Na zijn vaart was hij terug gereden om zijn handschoen op te halen. Deze was nog net zo dicht gevouwen als toen hij deze gooide, de pins had men nooit opgemerkt. Eric had ondertussen zijn final landing gemaakt. Omdat er op de velden nog geen sneeuw lag maar wel alles nat was, zou de ballon snel vuil kunnen worden. Gelukkig heeft de Maskot maar een inhoud van 900 M3 (type 31) en weegt hij zo’n 80 kilo, dus het lukte ons wel

om de stof schoon te houden. Direct daarna de 2 gasflessen weer met propaan gevuld en op stikstof gezet. Terug op het startveld werd er even gevloekt. Het bleek dat Eric zijn portefeuille in zijn broekzak had laten zitten en je snapt het al, deze was nu weg. De hopper heeft een eenvoudig zitje en als je een keer heen en weer schuift dan kan dat zo maar gebeuren. Geld, pasjes en papieren weg, een hoop ellende dus.

   

   

Eerst het veld maar eens afgezocht en rondgevraagd maar zo gemakkelijk werkt dat meestal helaas niet. Er bleef dus maar één optie over, de gevaren route te voet afleggen, althans Eric dan hé. Ik nam de bus mee. Het leverde niks op en we besloten maar eens naar de plek te gaan waar hij de eerste touch en go maakte.

Warempel, verderop ligt iets wits . . de portefeuille was opengevallen en er was een witte kassabon uitgerold, anders was het bijna niet opgevallen. Dit scheelde een hoop ellende. Zwitserland kent nog steeds pascontroles aan de grens, dus de terugreis zou al lastig geweest zijn. Eric trakteerde direct op een etentje en zo zaten we even later bij Hotel Richemont tegenover het startveld te smikkelen met het zicht op de nog steeds opstijgende ballonnen. Het loopt tegen 14:30 uur als de bekende Engelse ballonvaarder Ian Ashpole een stunt opzet. Twee ballonnen worden met een touw gekoppeld. Tussen de manden komt een grote stalen buis te hangen waarboven een staalkabel is gespannen. Het is de bedoeling de deze configuratie compleet de lucht in gaat en dat hoog boven moeder aarde de Noorse extreme-artist Eskil (foto) van de ene naar de andere ballon koord-danst. Aangezien dit de eerste

keer is dat de stalen set tussen de manden komt te hangen is men erg lang bezig met afstellen. Eskil probeert op een gegeven moment of alles op de goede maat is waarbij de ballonnen een meter boven de grond hangen. De ene ballon hangt vast aan de sneeuwploeg, aan de andere staat een rij van 15 man aan

een touw te trekken, Jan Oudenampsen trekt zelfs voor 3. De wind laat echter steeds meer van zich horen en uiteindelijk wordt de stunt afgelast en dat is geheel terecht. Het zou niet verantwoord zijn. Er zullen betere kansen komen. Op de terugweg zagen we een ballon vrij hoog tegen een berg staan. Een geluk voor de retrieve-crew dat er nu nog geen sneeuw op de bergweggetjes ligt, anders zou het niet meer berijdbaar zijn. De organisatie had ons ondergebracht bij Otto, een mannetje van ergens in de 60. Toen we daar de eerste dag binnen stapten keek hij mij aan en vertelde mij dat ik wel erg lang was. Ik vind 1,93 meter nog meevallen maar even later snapte ik waarom hij dat zei. Onze kamer had een plafond op 1,80 meter en de deuropening kwam tot mijn adamsappel, dat was wel even lachen. Het was een mooi traditioneel huis van hout gebouwd wat vroeger dienst deed als kinderopvang of

schooltje. Dat herkende je overal aan, de wasgelegenheid bijvoorbeeld bevond zich op de gang en de wasbakken waren ook op kinderhoogte. Beneden bij de tafeltennistafel en het voetbalspel waren de wanden ook allemaal in kindermotieven beschilderd. Ach, het was de eerste dag even wennen.

  

  

Het onderkomen werd door anderen ook wel “Smurfenland” genoemd. Het ontbijt was keurig verzorgd aan een grote tafel en Otto sprak honderduit. Helaas voor mij in het Frans en die taal beheers ik bijna niet. Otto bleek vroeger ook ballonpiloot geweest te zijn, er lag nog een 3000 M3 ballon in de schuur, maar sinds het

overleden van zijn vrouw was hem de lust tot het varen vergaan. Ik heb meerder piloten gesproken die hem van vroeger kenden. De onervaren piloten voeren vroeger altijd achter Otto aan want hij wist precies wat wel en niet kon. Bij elke stap die je in het huis zette, kraakte en bewoog het. Als ik door onze kamer liep kon Eric wel stoppen met het typen op de laptop. Onze natte snowboots en kleren mochten we in het verwarmingshok leggen waar het heel warm was. Ik heb altijd 2 paar sneeuwschoenen bij me, heel handig. Die maandagavond moesten we ons om 18:00 uur melden bij de kabelbaan. Deze was niet in bedrijf omdat er nu niet geskied kon worden in dit gebied. Alle ballonteams werden naar boven gebracht want daar bevond zich een restaurant wat voor ons besproken was. Met 35 man in een cabine in het donker, gezellig en niet koud. “Wacht maar” sprak Lenny, die voor de gelegenheid zijn Dubai

sjaaltje op zijn hoofd had, “deze lift gaat maar tot de helft en de rest gaat in de tweepersoons stoeltjes”. “Dat zal zijn”, dacht ik nog. Maar de knap gebrilde Belg sprak de waarheid en even later zaten Eric en ik in een tweezitter  . . . in het pikkedonker . .  nog verder de berg omhoog. Dat was wel kicken. Het was er

muisstil zodat je de riviertje op de berg duidelijk onder je kon horen stromen. In het restaurant aangekomen werden we keurig door ballon animator Emmanuel naar onze gereserveerde tafel gebracht. Hij had alle teams netjes ingedeeld zodat het geheel ook zou passen en zo kwamen we aan een tafel terecht bij de al eerder genoemde piloot van de clownshape, de Duitser Fritz Klank. Je kunt wel minder treffen. Fritz biedt namelijk prima vermaak in de vorm van verhalen over zijn ballonavonturen in verre landen. Zijn favoriete land om te varen was China, hij sprak het uit als Kina. Terwijl we heerlijk smikkelden van de kaasfondue (alweer) hield hij onze oortjes wakker. Ondertussen vlogen er steeds meer voorwerpen door de lucht, gevouwen vliegtuigjes, brood, bekertjes, dat zou hier een traditie zijn. We hadden een leuke avond. De eerste blik door het venster na het uitdrukken van de wekker op de

dinsdagochtend bood enige teleurstelling. Het had vannacht niet gesneeuwd, terwijl Trullemans het wel beloofd had. Hiervoor bood hij dan ook op de briefing zijn welgemeende excuses aan. Chateau d’Oex heeft nou eenmaal zijn eigen microklimaat waardoor er wel eens dingen anders gaan dan een vallei verderop.

Een warme föhnwind was de oorzaak van het wegblijven van onze sneeuw, maar de voorspelling bleven hardnekkig, aan het einde van de dag en gedurende de komende nacht zou er een serieuze laag moeten vallen. Het zou ook moeten want anders zou het meteoteam op de trein terug naar België worden gezet. Het was een dag waarop niet gevaren kon worden. Op het startveld stond het Zwitserse team van Rolf Frei. En wat gaat een Zwitser doen als hij niet kan varen . . . hij gaat kaasfonduen, logisch toch. De ballonbrander werd op het veld gezet op 4 kleine uprights, flesje gas aansluiten en de kaas in een pannetje boven op de brander smelten. “Bennie, kom ook wat eten”, gastvrij als ze zijn. Maar wel eerst je brood even onderdompelen in het glaasje jenever. Voor de avondmaaltijd waren Eric en ik uitgenodigd bij de teams van Lenny Cant en Philippe Audenaert in hun chalet. Na een gezellige avond

hebben we nog de foto’s uitgezocht voor het artikel van Bup in Dubai wat verderop in dit magazine staat. Toen we terugreden naar Smurfenland was het al serieus aan het sneeuwen. Die nacht zakte de temperatuur 13 graden onder nul en viel er ongeveer 15 centimeter verse sneeuw. Opeens bevonden we ons in een heel

andere wereld. Dat wilde echter nog niet zeggen dat we vandaag zouden kunnen varen. Het sneeuwde nog licht en de wind wilde niet zover zakken dat ballonvaren verantwoord was en dat zou wel eens heel jammer kunnen zijn voor de vele kinderen die deze woensdagmiddag naar de briefinghal komen met de hoop om de geplande special shapes te zien opstijgen. Spontaan bood het Bup team dan maar aan om een mand op te bouwen in de hal en via de laptop foto’s te tonen, een actie die zeer gewaardeerd werd. De ansichtkaarten van de mooie schildpad waren geliefd. De voorspellingen voor de komende dagen waren erg goed en daarom werd de briefing van de volgende ochtend zelfs vervroegd. Die avond had men voor alle ballonteams een bioscoopje gepland met een hele bijzondere film van de Australiër Chris Dewhirst. Hij was ook op de meeting aanwezig en voer deze week op de oranje

Kavanagh ballon van Ronnie Kleinsmit. 15 jaar geleden maakte hij een ballonvaart over de Mount Everest en de film toonde de hele expeditie. De heftige landing was meer dan indrukwekkend waarbij van de mand niet veel overbleef. Naderhand beantwoorde hij graag de vragen van alle aanwezigen. Kleine details kunnen net

de finishing touch geven, Chris had zelfs de moeite genomen om een opgebouwde ballonmand voorin de bioscoop te plaatsen. Donderdagochtend, op tijd opgestaan omdat we nog voor aanvang van de briefing de Birds ballon op het veld wilden hebben liggen. Bij de ingang op het startterrein kunnen ongeveer 8 auto’s staan om hun materiaal uit te laden op de grote sleeën en daar wilden we niet op wachten. Bij een blik uit ons kamerraam zagen we de sterren aan de hemel, het was helder en de rook uit de schoorsteen van de overbuurvouw krulde netjes omhoog dus de wind zou meevallen. Otto was speciaal voor ons eerder uit zijn bed gekropen en had de tafel al keurig gedekt, de verse koffie stond heerlijk te dampen. De bus met zonnespray werd flink rond het hoofd gespoten want hij zal weer fel gaan schijnen vandaag. De wegen waren zonder sneeuwkettingen zeer goed begaanbaar,

de temperatuurmeter in de auto gaf 17 graden onder nul aan, het betere werk. De haartjes in je neus bevriezen, geweldig. Shit, de security is ook al zo vroeg wakker. Eigenlijk is de eerste wave voor de commerciële ballonnen, maar met enige slijmkracht mochten we het spul vast op het veld plaatsen. De mand,

ballon en ventilator hadden we keurig in de loods naast het startveld opgeborgen. Gasflessen binnen plaatsen was streng verboden, de angst van de brand van vorig jaar zat er nog goed in. Het was belangrijk dat we de flessen nog even op druk zouden zetten met aanwezige stikstoffles. Als het zo koud is als nu verlies je veel druk op je propaan en zou de vlam niet krachtig genoeg zijn. Het veld was al prachtig vlak gemaakt door de schuiver. De briefing voorzag een vaart richting Gruyère, maar er werd wel gewaarschuwd om niet te hoog te gaan zitten omdat je dan zo boven het meer van Genéve zou komen te hangen en dan heb je toch een serieus probleem omdat het meer een oppervlakte heeft van 584 vierkante meter. Otto vertelde dat er eens een keer een ballon boven het meer had gehangen die niet meer de kant kon bereiken. Er werd toen een touw aan een politieboot vastgeknoopt terwijl de

mand al half onder water hing. De piloot begon toen te branden en te branden waardoor het water uit de mand liep en de ballon ineens veel lift kreeg en de hele politieboot mee omhoog nam, whaaaaa. Bijna alle piloten komen hier echter om lekker in de valleien te varen. Er werden nog wat fun-doelen uitgezet,

bijvoorbeeld op het binnenplein van het kasteel. “Daar ligt al jaren een marker van mij in de dakgoot” grapt Danni Smet. We vonden Luc Poppe van het BUP team bereid om onze Birds te volgen zodat ik mee omhoog kon. Ons team bestond enkel uit Eric en mij omdat we hier hoofdzakelijk met de cloudhopper special waren maar die hoefde nu niet te varen. Gelukkig had Eric zijn andere ballon ook meegenomen. Na de verplichte radiocheck met de toren stijgen we langzaam op, de zon gooit net zijn eerste stralen over de berg. Een aantal ballonnen hangt al voor ons en worden direct door die stralen getroffen. We gaan omhoog en ik zie een onwaarschijnlijk panorama van enorme bergen, overgoten met een dikke laag sneeuw met daartussen prachtige gekleurde ballonnen onder een straalblauwe hemel. Ik was een gelukkig mens want ik kreeg de kans om dit waanzinnige beeld digitaal vast te leggen. Zelfs de

bomen waren nog wit, dat verdwijnt meestal weer snel als de zon zijn werk doet. Met een knoopje of 6-9 dwarrelen we door de vallei. We drijven na ongeveer 2 uur genieten naar een heuvelrug in het midden van de vallei bij het plaatsje Montbovon, richting de inmiddels gelande ballon van Roy Sax. Links onder ons hangt een

andere Nederlander, Ton Kurvers. Net als Hans Zoet een oudgediende op deze meeting. Het begint weer lichtjes te sneeuwen als Eric zijn daling inzet en vlak naast een weggetje zijn stempel in de sneeuw drukt. Roy en Didier pakken de mand beet en slepen ons in het zelfde veldje waar hun ballon inmiddels plat ligt. Eric laat de Birds overeind staan zodat Luc ons zal kunnen vinden. Ik stap uit en loop een heuvel op om nog wat foto’s van onze ballon te maken. Hier lag de sneeuw minstens 30 centimeter diep, mijn laarzen zakten er helemaal in weg en elke stap verder de heuvel op kostte veel moeite. Luc arriveerde al heel snel waarna we de ballon plat konden trekken in de smetteloos schone sneeuw. Een ideale omstandigheid vergeleken met de situatie enkele dagen hiervoor. We sloten de arbeid ter plaatse af met hete jagerthee en jenever. De organisatie had als dagafsluiter een party gepland in “Landi” met muziek

en een diner. Het was vandaag 25 januari en Pipy piloot Muir Moffat was aanwezig. “So what” zou je zeggen. Muir is een echte Schot en op deze dag word in Schotland het “Burns Supper” geserveerd ter gelegenheid van de verjaardag van de Schotse nationale dichter Robert Burns. Het hoofdgerecht hierbij heet

“Haggis”, iets wat al door de oude Kelten werd gegeten. Het gerecht werd door Muir op traditionele wijze aangeboden. Rood geverfd haar en een grote pet op zijn hoofd, de Schotse vlag op zijn rug. Naast hem een groot houten blok met daarop enkele brandende kaarsen, voor hem op tafel de glimmende Haggis. Hij legt uit dat Haggis een klein beestje is wat in Schotland leeft.  De mannetjes hebben korte rechterpootjes en de vrouwtjes hebben korte linkerpootjes. Hiermee rennen ze rond de berg en komen elkaar dan tegen, het paren is extreem moeilijk. Muir zet een serieus gezicht op en begint in oud Schots te vertellen: “Fair fa' your honest, sonsie face, Great chieftain o' the pudding-race! Aboon them a' yet tak your place, Painch, tripe, or thairm. Weel are ye wordy o'a grace. As lang's my arm. Waarna hij met een mes ineens de hele Haggis aan flarden snijd. Uit zijn broek haalt hij dan een mes van

wel een halve meter en slaat wild de kaarsen van het houten blok kapot. De Haggis kan worden opgediend. Muir’s crew had nog veel meer Haggis gemaakt zodat iedereen kon proeven. Ik pakte een lepel vol waarna deze werd overgoten door Whisky. Het smaakte lekker, geen probleem. Uiteraard werd pas naderhand verteld

wat de ingrediënten waren. Haggis is natuurlijk geen beestje, dat verhaal wordt aan de toeristen verteld. Haggis is een schapenmaag gevuld met stukjes hart, long, lever, niervet en havermout. Slik!!!, het was maar goed dat het eigenlijke diner klaar stond. Het was een gezellige avond waarbij de modelleer ballonnen overal rondvlogen, de wijn vrolijk vloeide en de microfoon gejat werd door een bekende Belg. Maar waar kwam toch steeds die sirene vandaan ?? De vrijdagochtendbriefing was opgesplitst in 2 delen. Om 8:15 begon de briefing voor de piloten die mee zouden doen vanavond op de nightglow. Eric had zijn deelname met de Maskot gecanceld. Een ballon van maar 900 M3 stook je snel warm en dus zou je regelmatig moeten rippen met de parachute, deze laatste heeft de ballon echter niet. De maskot is uitgevoerd met een scheurbaan, éénmaal open is ook blijvend open. Het was prachtig om te zien hoe hier

de nightglow werd geoefend, zoiets had ik nog nooit gezien. Op een wandbord stonden alle ballonnen op een foto van de omgeving opgesteld. Op commando moest elke piloot op zijn knopje drukken waarbij zijn ballon oplichtte. Exact op de manier hoe men dat vanavond in het echt met de brander zou doen. Ik vertelde Jurgen

dat ik hem gisteravond gemist had op de party maar hij had een geldig excuus. Ze waren gisteren tot 21.00 uur bezig geweest om de ballon te bergen en hadden daarna geen benen meer om op te staan. Ik had ze nog onder ons door zien varen, daarna is hij weer omhoog gegaan op zoek naar een andere richting. Die actie bracht hen naar een bergwand waar de retrieve heel moeilijk was geweest. That’s adventure !!! De briefing gaf goed vaarweer en alles werd weer in gereedheid gebracht voor de grote show. Eric kreeg het verzoek een fotograaf van de organisatie mee te nemen. Ook Bob Berben was enkele dagen aanwezig in Chateau d’Oex en voor hem was nog een plaatsje in de Birds. Even was het zoeken naar onze ventilator, er staan er ook zoveel in de loods. Ik kon me ook niet eens herinneren waar ik hem gisteren neergezet had en tot mijn grote schrik wist ik toen wel hoe laat het was. Ik liep het

startveld op en zag onder een dun laagje sneeuw de blazer staan. En hij liep nog als een grote, ha. Eric en Bob vertrokken, ik bleef op het veld want weldra zou de zon weer over de bergtoppen schijnen en al dit moois in een fotovriendelijk licht zetten. Na 1,5 uur belde Eric mij op en vertelde dat hij aan de grond stond.

“Ik ben al onderweg” loog ik een beetje en stapte in de wagen. Ze waren naast de weg geland in een lager veldje en hadden de ballon de bult omhoog gesleept. Toen we terug in het dorp kwamen hing het Russische heteluchtschip rond het kerkje op de heuvel en lieten we ons de maaltijd in hotel Richemont goed smaken. Om 19.00 uur precies zou de nightglow beginnen. Het was duidelijk drukker op de weg, blijkbaar komen de inwoners van de omliggende dorpen ook allemaal kijken. Langs de wegen had men uitgeholde boomstammetjes in de grond gezet welke waren aangestoken. Het zou wat bijzonders worden. We hadden ons laten adviseren dat de beste plek om het spektakel te aanschouwen op het heuveltje van de kerk was. Dit bijzondere bouwwerk in combinatie met de unieke locatie op de heuvel is het meest gefotografeerde object in Chateau d’Oex. Het was daar al mooi druk aan het

worden maar we vonden nog een richel waar we konden staan. Het viel me op dat de kleine kinderen daar zo gemakkelijk over al die gladde rotsblokken klauterden, maar dit was voor hun natuurlijk de vaste speelplek. Vanaf de heuvel keek je naar beneden over het dorp en daarachter liep het bergop. Halverwege de 

berg stonden diverse ballonnen zich voor te bereiden voor de nightglow. Helemaal links stonden de gele ballon van Jurgen en de Bup van Lenny. Een zeer zware geluidsinstallatie liet mooie muziek klinken. Op een open gedeelte werden vele fakkels aangestoken wat uiteindelijk resulteerde in de vorm van 3 ballonnen. Op de ijsbaan stond Pauline Baker met een cloudhopper. Rond haar ballon werd een circusact opgevoerd, goed zichtbaar van afstand. In de lucht diverse grote vuurwerk fonteinen. Op een gegeven moment komen vanaf de Bup ballon tientallen skiërs langzaam de berg af met in hun handen verschillende kleuren fakkels. Het was een prachtig gezicht, de show was voor mij al geslaagd, maar toen wist ik nog niet wat het klapstuk zou zijn. Ik zie in de verte aan de rechterkant van dit immense toneelspel in het stikkedonker een aantal lichtpuntjes naderen die zich willekeurig verplaatsten. Als ze dichterbij komen zie ik

dat het ongeveer 12 paragliders zijn. Op dat moment ontsteken ze de vuurbundel op hun rug. Mijn mond valt open, een brok blokkeert mijn keel en in mijn ooghoeken voel ik de tranen verschijnen. In combinatie met de prachtige muziek, de fakkelende ballonnen, het vuurwerk, de prachtige locatie bij het kerkje op de

besneeuwde berg, is dit iets wat mij zo ontzettend fascineert, dat ik er helemaal door wordt betoverd, hoe kan iemand dit zo bedenken? De jongens vliegen voor ons langs, enkelen enthousiast schreeuwend als ze hun draaiingen in het donker maken. Het ballonstartveld aan de andere kant van de kerk was verlicht, dus ze zijn daar waarschijnlijk geland, buiten het zicht van het publiek. Na afloop lopen we door het dorp waar het een enorme drukte is. Diverse kraampjes voor drankjes en hapjes en voor het museum stond een ballonvaarder in een mand nog wat na te fakkelen. Het bontjassen gehalte lag hier hoog en wat me het meeste opviel was een hele donkere dame met een hele lange spierwitte bontjas om haar lijf. Om te spreken in de taal van het Belgische programma “Neveneffecten” . . . . Fuck, een ijsbeer. Het laatste weekend brak aan.
De Maskot stond gepland voor deze zaterdag.

Luc Trullemans bracht wat de meteo betrof geen slecht nieuws, het zou enkel af en toe even licht kunnen sneeuwen. Na de briefing kreeg ik van het Russische luchtschipteam nog een prachtig kompas met logo. We presteerden het weer om de maskot in de eerste wave op het veld te leggen. 2 ballonnen stonden al recht

en onze special lag al helemaal uitgespreid, toen de voorspelling van Luc uitkwam en er lichte sneeuw begon te dwarrelen. Maar ja, als dat maar lang genoeg doorgaat, wordt alles wel wit. Gauw de enveloppe weer in de zak gepropt en afwachten. Als tijdverdrijf begonnen enkele teams de grote sleeën op de bult te trekken en naar beneden te sjeezen. Dat zag er wel lekker uit en zo zaten we even later met 8 man op de grote plaat en stortten ons ook in de diepte. Dat ging hard en hobbelig, de 2 achtersten donderden er halverwege al af waarna de slee begon te draaien en stuifsneeuw te scheppen. En die fijne sneeuw kruipt helemaal in je kleren, tot in je onderbroek, brrrr. “Belgium, Douce Point”, “Yes”, schreeuwt men, “eindelijk”. Even later klaarde het op en steeg de maskot als eerste ballon van die dag op. Dit moedigde de rest ook aan en al gauw was het weer een drukte van belang op het startveld. Ik reed

achter Eric aan en na een half uur zette hij hem tegen een helling aan, naast de spoorbaan. Via de radio melde hij me dat hij niet verder ging omdat het alleen nog maar meer richting de bomen aan de zijkant van de vallei ging. Toen ik de auto uitstapte vroeg Eric mij om de ballonzak mee te nemen. “Die ballonzak heb jij altijd

onderaan je zitje hangen Eric”, denkende dat de kou hem op de hersens was geslagen. “Ja, maar ik heb hem vandaag niet meegenomen”. “Da’s dan lekker”, zei ik, “want hij ligt ook niet in de auto”. Er zat niks anders op, ik moest weer terug naar het startveld wat geen probleem was want ver had hij niet gevaren. De zak lag nog keurig op me te wachten en 10 minuten later konden we het beestje inpakken. Ondertussen kwam nog even de Zwitserse trein voorbij. De toeter die op die dingen zit vind ik geweldig, Huu. We zien vanaf hier dat de gekoppelde ballonnen onder leiding van Ian Ashpole ook zijn opgestegen en dat de koorddanser halverwege de 2 manden loopt, de stunt is dus geslaagd. Lenny plaatste zijn Bupje op een plek waar retrieve niet mogelijk zou zijn, ik kon hem vanaf het startveld tussen de bomen op een bergwand zien staan. Er werd later gesproken dat er een heli aan te pas

moest komen en we hebben er 2 zien vliegen maar het bleek toch mee te vallen achteraf, en kon de ballon via een rups naar beneden worden gehaald. De zon stond te stralen en ik was alweer enige tijd druk bezig om mijn nieuwe camera vol te schieten op het startveld, toen Eric zich bij mij meldde “Ik ga nog een keer met de

maskot varen”. “Dan moeten we eerst maar even weer gastanken” zei ik. “Heb ik allang gedaan”, was de reactie. Hij had er zin in en zo kon het publiek wat royaal aanwezig was nogmaals genieten van de rode muts. Die rode muts is een hele lange koker ballonstof die we normaal helemaal oprollen. Bij de laatste vaart rolde ik deze uit en vond het al een beetje moeilijk gaan. Wat bleek, ik had de hele puntmuts binnenste buiten getrokken door het gat van de scheurbaan, man man. Later op het terras, terwijl het Russische luchtschip zijn rondjes rond de kerk maakt, zat ik met een heerlijk aperitiefje naast de piloot van de Doedelzakspeler special shape, de Engelsman Muir Moffat. “I’ll put him up tommorow morning”. Waarop ik antwoorde “Muir, I’ll put him up every morning”. Hij reageerde door zijn hoofd lachend op tafel te laten zakken. Toen we later op de middag weer in Smurfenland waren, hadden we de pijp ook

wel uit. Vandaag 2 vaarten gemaakt, het zweetpoten gehalte lag boven het toelaatbare nivo, dus een douche was voor beide wel gewenst. Apart, niet samen hè. (Daar was de douche ook te klein voor). Morgen rijden we terug naar huis, maar vanavond nog een party met etentje en goochelshow met alle teams, vooraf

gegaan door de prijsuitreiking met een drankje van de zaak. De piloten die de doelen hadden aangevaren en hun markers hadden gegooid werden beloond met leuke prijzen. Hoofdsponsor is Parmigiani en die maken zeer exclusieve horloges !! Het Mr. Bup team bestaande uit Lenny, Charlotte en Luc werd naar voren geroepen en uitgeroepen als “Sympathiekste team 2007”, een terechte vermelding. Eric mocht de wisselbeker in ontvangst nemen voor “Fair Play”. We denken dat de dubbele start op zaterdag hier de aanleiding voor is geweest. Een wisselbeker is leuk, maar moet volgend jaar natuurlijk weer ingeleverd worden. Het is dan ook een zeer elegante manier om iemand uit te nodigen om in 2008 weer aan de meeting deel te nemen. En dat gaan we absoluut zeker doen. Het is een ontzettend mooie week geweest en ik heb de unieke kans gehad om
Chateau d’Oex vanuit 2 invalshoeken te fotograferen,

grasgroen en sneeuwwit. Rest mij nu nog één belangrijk ding te doen . . . . een kaasfondue setje kopen !!!     Bennie Bos

    

2

Nieuwe eigenaren "Belgica II" gasballon


Tekst en Foto's: Bennie Bos

    

Met ontzettend veel plezier mag ik vertellen dat mijn Belgische vriend Gino Ciers een gasballon heeft gekocht. Inmiddels kennen we Gino allemaal als piloot van o.a. het prachtige rode paard en als organisator van de ballonhappening te Waregem. Veel mensen hebben het nieuws al gehoord maar aan alle anderen wil ik laten

weten dat Gino samen met de vriend van zijn dochter de beroemde gasballon "Belgica II" heeft overgenomen van Philippe de Cock. Met deze ballon wonnen Phillippe en Ronny de afgelopen Gordon Bennett race door met de ballon van Waasmunster in België naar de Noordkaap te varen. De reden van verkoop was dat Philippe een nieuwe gasballon heeft besteld bij Ballonbau Wörner in Duitsland. Deze gasballonbouwer is bezig met een nieuwe ontwikkeling, niet zozeer met het type maar wel met de stof. Er zijn revolutionaire ontwikkelingen geboekt en men verwacht enorme mogelijkheden voor de toekomst. Men is op dit moment nog bezig met het prototype. Deze zal worden getest en daarna zal men beginnen met de nieuwe ballon van Philippe, de eerste ballon die de fabriek zal verlaten. De ballon zal de naam "Albert" gaan dragen. Zoals gezegd heeft Gino samen met Jurgen Dobbelaere de Belgica II

gekocht. Gino was al helemaal in de ban van het gasballonvaren, dat heb je al regelmatig kunnen lezen in het Hot Air Magazine en ook Jurgen had er al vaak over nagedacht. Deze buitenkans om een beroemde gasballon te kopen konden ze dan ook niet aan zich voorbij laten gaan. Een mooie bijkomstigheid is dat de ballon in België blijft. De ballon blijft zijn naam houden en de reclame van “ Cocks Vleeswaren” blijft er op staan.

   

  

Ook het Duitse kenteken blijft onveranderd. De mannen gaan lessen volgen vanaf de uitvalsbasis in het Duitse Gladbeck bij Willie Eimers en Bob Berben. “We beseffen wel dat we toeristen zijn die een speedboot hebben gekocht, en ook dat het tijd zal kosten alvorens we ons kapitein kunnen noemen, maar ook als gewone matroos is gasballonvaren een droom voor iedereen die verlekkerd is op ballonvaren, technieken, meteo, navigatie, radio, enz… En wie weet binnen enkele jaren…” aldus een trotse Gino Ciers.   Bennie Bos

    

3

Pauline Baker breekt record


Tekst en Foto's: Malcolm White

    

7 januari 2007, de Ierse pilote Pauline Baker heeft vandaag het dames wereld record verbroken in de categorie AX-2 en AX-3 door met een hele kleine Colt 14A maar liefst 3 uur en 36 minuten in de lucht te blijven. Het is een hele klus om zo lang te varen met een ballon met een inhoud van maar 400 M3.

    

  

Pauline is maar een klein vrouwtje en dat heeft uiteraard zijn voordelen. Ze nam op haar vaart 2 titanium gasflessen met elk 60 liter gas mee en hing zelf in een harnas toen ze opsteeg vanuit de Brunico valley in Italie. Ze had gehoopt daar sneeuw aan te treffen en koudere omstandigheden, maar we weten allemaal hoe

mild deze winter tot nu toe is. Mocht het kouder zijn geweest, dan zou de vaart mogelijk nog langer hebben geduurd. De wind was kalm en stabiel. Enkele minuten na de start trok een mistbank de vallei binnen waardoor het zicht enige tijd wat moeilijker was. Na 2 uur gevaren te hebben dropte ze de eerste lege tank van een hoogte van 1 meter. Dit spaarde uiteraard ook weer gewicht. Met nog 5% op de teller van de tweede fles landde ze uiteindelijk in Fassine in Italië, helemaal niet zo heel ver van de plek waar ze gestart was. Een week later verbrak Paulien het afstandrecord voor de AX-2 categorie met een afstand van 22,7 kilometer, een record wat op 18,1 kilometer stond. Vergeet niet, we hebben het hier over hele kleine ballonnen, en het kan nog kleiner. Pauline heeft ook de beschikking over een AX-1 (foto) waarmee ook nog een recordpoging gepland stond. De enveloppe is gemaakt van extreem lichtgewicht Mylar stof en weegt enkel 9 kilo en heeft een inhoud van 248.29 M3. De brander is custom made. Het gewicht van de complete ballon met flessen, brander en pilote is 85 kilo. Pauline draagt een pak uit één stuk gevuld met ganzendons. Ultieme warmte tegen extreme kou met een minimum aan gewicht. Pauline heeft in Chateau d'Oex met deze ballon 1 uur 40 in de lucht gehangen.  Malcolm White

    

4

Dubai Balloon Festival - Lenny Cant


Tekst: Charlotte Visser en Lenny Cant, Foto's: Luc Poppe

    

Het jaar 2006 had niet mooier kunnen eindigen dan met een mooi ballonfestival. Al maanden waren er contacten en onderhandelingen en toen was daar in november de verlossende e-mail: we gaan naar Dubai. Van 20 tot en met 30 december 2006 zou het eerste echte ballonfestival in deze Arabische Emiraat worden

georganiseerd. Het Mister Bup team schreef zich in met twee ballonnen zodat er zes mensen naar Dubai konden gaan. Vele ballonvaarders hoorden te laat van het evenement en konden zich niet meer inschrijven, anderen waren vanaf het begin van de inschrijving op de hoogte, maar trokken zich terug omdat de informatie van de organisatie erg lang op zich liet wachten. Wij waren in ieder geval klaar om kerst en oud en nieuw in Dubai te vieren. Nadat het bericht was ontvangen dat de Mr Bup (OO-BUP) en de oude lesballon (OO-BKH) van Lenny Cant veilig waren aangekomen in Dubai, stapten de teams 18 december in het vliegtuig om via Wenen naar Dubai te vliegen. Tot in Wenen was er geen enkel probleem, maar toen piloot Lenny Cant wilde boarden voor de vlucht richting Dubai, werd er ineens moeilijk gedaan over de luchtvaartradio’s die in zijn handbagage zaten. Lenny had daar nog nooit

problemen mee gehad, zelfs niet naar Albuquerque. In Wenen vertrouwden ze het echter niet. Andere piloten waren reeds wel door de security met radio’s in de handbagage, maar bij het zien van de radio’s van Lenny bedacht de security dat hiermee de apparatuur in het vliegtuig en de luchtverkeersleiding gestoord kon

worden. Uiteindelijk moesten alle luchtvaartradio’s van alle teams in één tas gedaan worden. Het personeel van de vliegtuigmaatschappij heeft deze tas bewaakt en de tas zouden we weer terugkrijgen bij aankomst in Dubai. De tas met radio’s kregen we, maar Lenny kwam ook zonder de radio’s in Dubai niet door de controle. Security wilde toch wel eens weten waar al die kaarten en radio’s voor nodig waren. Toen Lenny niet de officiële uitnodiging van het evenement kon laten zien omdat deze nog in de bagage zat, moest hij mee naar de douane. Uiteindelijk mocht iedereen, inclusief de piloot, de Verenigde Arabische Emiraten officieel betreden. Buiten op de luchthaven was het even zoeken naar lokale jeugd in Dubai ballonfestival polo’s, maar rond 04 uur 30 lokale tijd (drie uur tijdsverschil) kwamen we dan toch bij ons Al Bustan Residence aan. Alle teams sliepen in ditzelfde prachtige hotel en

daardoor duurde het nog even voordat de koffers uitgepakt konden worden in het grote appartement inclusief twee slaapkamers, twee badkamers, een grote woonkamer en een keuken. De volgende ochtend zouden de bussen ons om 9 uur komen halen zodat we de ballons konden gaan ophalen. Omstreeks 8 uur 40 kwam er

iemand van de organisatie aan de deur kloppen met de mededeling dat de bussen niet om 9 uur, maar om 8 uur zouden vertrekken. Het was intussen wel al 8 uur 40. Deze mededeling was tekenend voor de transportcommunicatie in Dubai: iedereen zegt iets, maar weet niets. De bus bracht ons uiteindelijk om 9 uur naar Global Village. Global Village was een soort zandbak met een pretpark in aanbouw. Maar ook de tent voor de briefing was nog in aanbouw, evenals de toiletten, de tafels en de stoelen. De ballonnen waren er wel. Ze stonden allemaal heel dicht bij elkaar op pallets. Een heftruck was er echter niet. De eerste kennismaking met de andere piloten en crew bestond dan ook uit elkaar helpen met het verslepen van de branders, de ventilatoren en de manden. Alle spullen moesten uiteindelijk in een soort VN vluchtelingenvoedselkonvooi vrachtwagen. Per twee teams kreeg je één zo’n open vrachtwagen

inclusief lokale chauffeur. Onze mannen waren zeer vriendelijk, behulpzaam, humoristisch en wij hebben ze echt opgenomen in het team zodat ze het ook leuk vonden om te helpen en zich gewaardeerd voelden. Hoe blij en enthousiast wij daar liepen, hoe zeurend de meerderheid van de piloten daar liep. De vrachtwagen was

zo hoog en daar moest dan met zes man een hele 90 van 20 jaar oud op getild worden, nou dat ging sommige piloten met 100 jaar ervaring wel wat te ver. Het feit dat wij een spiksplinternieuwe reuzenschildpad van 270 kilo tilden deed hen de ogen niet openen. Genoeg te zeuren, want ook het gastanken verliep niet vlekkeloos. Alles was naar Dubai geshipt, maar de flessen moesten natuurlijk leeg zijn. Na enige tijd kwam er een gasleverancier aan op het terrein, maar nu bleek niemand (behalve wij) een juiste fuel adapter mee te hebben. De eerste tankbeurt ging dus bijzonder traag en het heeft zeker zo’n drie uur geduurd voordat iedereen propaan had. Toen de eerste teams volle gasflessen hadden kwamen ze plots met olie en benzine tevoorschijn voor de ventilatoren. Geduld is een schone zaak, vooral in Dubai. Het terrein zelf was echter nog steeds een kale zandbak. Er was geen

spandoek van het festival te bespeuren. Omstreeks 14 uur was de allereerste briefing voorzien. Alle piloten werden met een bus naar een shoppingcenter aan een weg in de woestijn gebracht. Het shoppingcenter zelf was nog in aanbouw, maar dat mocht de pret niet drukken. De eerste briefing zou van start gaan. Normaal

zouden er een aantal ballons varen die avond. Plots was de briefing echter voorbij. De sheik hing aan de telefoon, hij was onderweg en wilde ballonnen zien. Het feit dat er nog geen meteogegevens en dergelijke verstrekt waren, maakte allemaal niet uit en dus werd binnen no time een blik danseressen en muzikanten open getrokken.Toen de crew en de ballonnen arriveerden steeg de ballon met de banner van de sheik op. Het hele circus vertrok en de rest van de ballonnen begon snel op te bouwen. De Mister Bup heeft als schildpad wat meer tijd nodig, maar we wilde de ballon heel graag inflaten die eerste dag. Gelukkig konden we de paar lokale mannen die aan het kijken waren overtuigen om te blijven kijken en te helpen inpakken. Ze mochten met ons op de foto en dat maakten hen erg blij. De volgende ochtend zouden we launchen vanaf Global Village. De bussen kwamen ons omstreeks 5 uur in de

ochtend ophalen en om 6 uur was er briefing. Veel stelde dat alweer niet voor omdat er amper meteogegevens waren. Bovendien bleken nog al wat piloten niet zo blij met hun lokale volgers. Zo hadden de vorige avond verschillende teams enkele uren in de woestijn zitten wachten op hun chasecrew. Deze piloten

vonden het verwonderlijk dat hun lokale crew - die nog nooit een ballon hadden gezien en zonder radio’s en echte crew op pad werden gestuurd – niet bij de landing aanwezig waren. Je bent nooit te oud om te leren zullen we maar zeggen, ook met al die jaren ervaring. Wij amuseerden ons kostelijk met al die piloten die het concept dicht bij de weg landen in de woestijn als nieuw ervoeren. Eén piloot dacht zelfs dat gebouwen in Dubai aan de kant gaan als je met je luchtballon gewoon rechtdoor wilt en er een huis in de weg staat. Die illusie verdween als Oostenrijkse sneeuw voor de zon. Belangrijkste was dat de Mister Bup de donderdagochtend zijn eerste vaart kon maken. Het was een prachtige ochtend en de richting waarin we gingen was ook zeer mooi. We vlogen over een golfterrein, een meertje en vlak langs een autocircuit waar we ook geland zijn. De zichtbaarheid was helemaal niet zo goed als dat we

hadden gedacht; er hangt een soort zandsmoglijn in Dubai. De eerste retrieve van Mister Bup was een succes, want de volgtruck was bij de landing. Alles vervolgens rustig ingepakt, op de truck gezet en opnieuw richting Global Village gereden waar we gas konden tanken. Dat ging al een heel stuk vlotter dan de dag

tevoren. Na de tankbeurt bracht de bus ons terug naar het hotel. Daar werden we in de namiddag opnieuw opgehaald voor de avondvaart. De briefing voor de avondvaart was om 16 uur. ’s Avonds stond er steeds meer wind dan in de ochtend. Bovendien was de richting pal naar de woestijn. We besloten om enkel met de OO-BKH te varen. Er stond zelfs nog een strakke wind want slechts een beperkt aantal van de ballons is vertrokken. Landingsmogelijkheden waren er genoeg, maar hoe kom je bij de landingsplaats? Twee opties: ofwel nabij het militair vliegveldje landen dat je na een goeie 25 minuten passeert, ofwel vlak bij een autoweg die je tegenkomt na een vaart van ongeveer een uur. Die avond kozen we voor de tweede optie. Vlak tegen de autosnelweg stonden een paar tenten met buggy’s die ons materiaal eventueel naar de autosnelweg zouden kunnen

brengen. Last minute besloten we om daar te landen. Dat verliep allemaal goed. Twee mensen kwamen onmiddellijk lachend naar ons toe. Die vonden het fantastisch dat we daar geland waren. Nu bleek echter dat zij de sleutels van die buggy’s niet hadden omdat hun ‘baas’ die mee had. Luc en Filip begonnen dan de ballon

al in te pakken terwijl Lenny ging kijken hoe de volgtruck er het best bij kon komen. Vlak naast de autosnelweg kwam de eigenaar in een 4x4 aangereden. Hij sprak Engels en wilde ons direct helpen met het inpakken van de ballon. Hij zei dat we de buggy’s niet moesten gebruiken en dat we gewoon zijn jeep en aanhanger konden gebruiken om alles naar de kant te brengen. Luc en Filip wilden natuurlijk toch die buggy’s wel eens testen en de eigenaar maakte daar geen probleem van. Duinracen! Ze bleven even weg, blijkbaar goed aan het racen, maar plots verschenen ze weer. De complete crew zat ook al in de buggy’s en ze waren zich compleet aan het vermaken. De crew en de volgtruck waren dus aangekomen. De eigenaar wilde echter heel graag dat wij bleven eten die avond aan het kampvuur. Dat was echt een unieke belevenis. Kosten noch moeite werden gespaard. Fruit, thee

met Rainbow Milk (gemaakt in Friesland!!) en kastanjes werden ons aangeboden terwijl het hoofdgerecht (schaap met rijst) uren heeft gekookt op ouderwetse kolen in een hele grote pan. Deze mannen waren bijzonder gastvrij en wisten veel over Europa te vertellen en wilden graag met ons in discussie over de

conflicten tussen moslims en christenen. Met een luchtballon midden in de woestijn leer je dan toch het meest over andermans cultuur. Aan het eind van de avond werden we in de 4x4 keurig bij het hotel afgezet. Achteraf bekeken was dit een van de meest unieke avonden die we hebben meegemaakt. Weinig uurtjes slapen verder stonden we in het licht van een camera te kijken. Deze ochtend vloog Dubai TV met ons mee die ons de dag daarvoor had benaderd bij Global Village. Dubai TV ging een reportage maken over het evenement. Dus niet alleen ballonnen, maar ook piloten en crew die koffie drinken en donuts eten. De reportage zien we nog steeds vol verwachting tegemoet. ’s Avonds moesten we een nightglow doen met de OO-BKH. Tekenend voor het evenement, waren er slechts vijf van de 30 piloten aanwezig. Op 24 december was er in de ochtend een vaart gepland vanuit Fossil Rock. Dat was de

opstijglocatie van de lokale operators. De bussen zouden ons omstreeks 4 uur 45 aan het hotel oppikken om zeker tijdig in Fossil Rock aan te komen. Een deel van de bussen vertrok. De ballons zouden rechtstreeks naar Fossil Rock worden gebracht. We hebben die ochtend veel rondgereden, maar er is uiteindelijk geen enkele

ballon of ballonbus tijdig in Fossil Rock geraakt. Iedereen volgde iedereen zonder dat iemand wist hoe we daar precies heen moesten en dus hebben we helaas niet kunnen varen. Op 25 december was er opnieuw enkel een glow waar we aan deel hebben genomen, maar enkel maar met de lesballon. We dachten dat het de eerste avond erg gesteld was, maar de avond van de 25ste waren er welgeteld twee ballons om te glowen. De organisatie kon het echter wel waarderen dat wij de moeite deden. Nadat we kerstavond met ‘In Excelsis Deo’ en rendieroren op doorkwamen en Eerste kerstdag op het strand verbleven, kwamen er Tweede kerstdag speciale gasten over de vloer. Lenny zijn zus is flight attendant bij KLM en zij had een vlucht richting Dubai op 25 december. Dit betekende dat ze op 26 december samen met haar man, moeder en de halve KLM in Dubai verbleef en de 27ste opnieuw naar huis

ging. De familie en een deel van de blauwe vrienden van de luchtvaartmaatschappij zijn mee omhoog geweest en zij hebben die ochtend een mooie vaart gehad. De zichtbaarheid was vrij goed; je kon het Palm eiland mooi zien liggen en ook het wereldberoemde Burj Al Arab hotel was goed te zien. Vooraf had de organisatie

een vaart voorzien vanaf de Palm Jumeirah. Dat is het kunstmatige eiland dat is aangelegd voor de kust van Dubai. Uiteindelijk bleek de organisatie de nodige documenten niet te verkrijgen om daar te mogen opstijgen. Het feit dat het eiland twaalf centimeter aan het verzakken is zonder dat iemand dat mag weten, heeft waarschijnlijk niet geholpen. De vervangende opstijglocatie was echter niet verkeerd. We zouden opstijgen vlakbij de wereldbekende Burj Al Arab, het enige zeven sterren hotel van de wereld. Vriend en vijand werden verrast toen de vaart ook daadwerkelijk doorging. Het vertrek is vlakbij de kust en zo vaar je richting ‘land’. Er stond nog een stevige wind, maar die vaart wilde Lenny toch absoluut wel meemaken met de Bup. We begonnen dus stilaan op te bouwen en aan te koppelen. De eerste ballons vertrokken en boven leek het vrij rustig. Aan de grond was het slechter dan boven op dat ogenblik.

De Bup rustig laten ventileren, iedereen briefen hoe en wat en dan moest het wel lukken. Lenny zijn schildpad stond bij het overeind zetten wel een beetje te dansen, maar al met al viel het allemaal goed mee. Net voor het vertrek kwam er dan nog een windstootje opzetten waardoor Lenny hem opnieuw even moest laten

stabiliseren, maar toen kwam het goede moment. Quick release los en daar gingen we. Dit was echt een prachtig zicht. Vlakbij het water, het palm eiland, de Burj Al Arab en een mooi zonnetje. Echt prachtig en voor het festival ook goed dat er op deze plek zoveel ballonnen hingen. Iedereen ging vrijwel dezelfde richting uit. Aart Jan hing vlak voor ons met de pauw. Ook de skipiste van Ski Dubai zijn we overvlogen. Dat was echt een van de mooiste vaarten. Ook de volgende dag konden we ’s avonds launchen vanaf het Burj Al Arab hotel. De zichtbaarheid die avond was wel een pak minder goed, maar uiteindelijk was het ook nog een mooie vaart. Achteraf bleek dit onze laatste vaart te zijn want vanaf de volgende dag stond er steeds teveel wind om te varen (ook voor alle andere ballons). Die avond hebben we nog wel een desertparty meegemaakt: kameelrijden, buikdansen en lekker

eten en drinken. Was echt wel fun, maar het kon niet tippen aan de ervaring die we hadden opgedaan bij die lokale mensen enkele dagen voorheen. De 30ste was het evenement eigenlijk afgelopen, maar zestien teams mochten nog blijven voor een nightglow op oudejaarsavond. Wij waren onderdeel van die zestien teams en

hebben oud en nieuw dus in Dubai gevierd. De glow zelf is niet doorgegaan omdat er ook toen nog teveel wind stond. De lokale organisatie kwam nog vragen of wij toch niet een ballon wilden rechtzetten en Lenny heeft dan als enige de OO-BKH nog even rechtgezet. Om 23 uur 45 kwamen we aan bij het nieuwjaarsvuurwerk van de Burj Al Arab. Ons team heeft daar, in Dubai, het nieuwe jaar ingeluid. De volgende ochtend moesten we de ballons dan klaarmaken voor de shipping. Alles was goed geregeld. Flessen konden gepurged worden enzovoort. Toen we vertrokken van Global Village stond er inmiddels een tent, toiletten, er waren spandoeken, access-pasjes voor van alles en nog wat, polo’s, koffiemokken: eigenlijk was er alles wat er in het begin niet was. Dubai was klaar voor het ballonfestival toen wij vertrokken.  
Lenny Cant en Charlotte Visser (foto)

    

5

Even lekker varen


Tekst: Niels Kon, Foto's: Crew

    

Het was een gewone ochtendvaart. Ik was in Soest vertrokken en na anderhalf uur in Vinkenveen geland.
Ik dacht netjes nabij het dammetje geland te zijn en omdat het nogal waaide, 12 knopen, was de ballon ook in één zucht leeg. Samen met de passagiers had ik de ballon opgevouwen tot de crew mij opriep en mij vertelde dat de dam was weggegraven en ze er niet bij konden komen.

     

     

Gelukkig had een nabij wonende boer een “grote boot” voor ons te leen, hahaha, en toen hebben we alles overgevaren met de boot. Al met al was het toch wel wat uurtjes werk maar de passagiers hebben een onvergetelijke ochtend gehad. Niels Kon

    

6

Nieuwe Ballonnen


Foto's en visuals gemaakt door de desbetreffende fabrikant tenzij anders vermeld.

Note: het genoemde land is het land van registratie !!!

    

Ultra Magic Whale

Kubicek BB20 GP, Rusland

Cameron A-250, Egypte (2 stuks)
   

Cameron Z-105, Engeland

Ultra Magic M-105, Duitsland

Cameron Z-90, Engeland
   

Cameron Z-600, Egypte

Cameron

Ultra Magic N-300, Egypte
   

Ultra Magic T-225, USA

Cameron Z-120, Frankrijk

Cameron Z-90, Engeland
   

Cameron Z-120, Bulgarije

Cameron A-210, Frankrijk

Cameron Z-90, Frankrijk
    

Cameron Z-450, Tanzania

Cameron Z-77, Japan

Ultra Magic MV-65, Litouwen
   

Kubicek BB51 Z, de EASA vaart
voor de typegoedkeuring PH-WBZ

Kubicek BB20 GP, Ned. PH-BZS
Ex. OO-BZS voor Bert Stuiver

Schroeder 45/24, Belgie OO-BUJ
Gino Ciers, klaar voor Waregem
   

Cameron Z-150, Oostenrijk

Kubicek BB37, België

Kubicek BB45 N, Frankrijk
    

De nieuwste special van Kubicek voor Zwitserland,
een 3400 m3 kubus van Orange

De testinflate van de Kubicek Orange special
op Medlanky Airport in Brno, Tsjechië
    

7

WK Motegi - Henk Broeders


Tekst: Henk Broeders, Foto's: Henk Broeders, Eliska Capouskova en Gaby Rotermund

    

April 2005 werd ik voor de achtste keer Nederlands kampioen. Met dit resultaat had ik mij direct geplaatst voor het WK in Motegi Japan 2006. Uiteraard is deelname aan zo’n WK een erg dure aangelegenheid daar ik met mijn deelname aan het WK 2004 in Australië zelf zo’n € 3000,- uit eigen zak moest bijleggen terwijl ik

daar een ballon, vervoer en crew “gratis” had geregeld. Achteraf was dit een slechte zet daar je met crew werkt die niets van wedstrijden afweet. Japan moest en zou beter worden. Er was vanuit het NOC/NSF wederom subsidie van ongeveer € 12.000,- vrijgekomen. Daar ik als enige deelnemer vanuit Nederland mocht deelnemen zou je denken dat de grootste kosten van ongeveer € 15.000,- wel gedekt zouden worden. Helaas, ook al was deze subsidie aanwezig, kreeg ik van de KNVvL afdeling ballonvaren als deelnemer maar de helft. Ik zou gemakkelijk kunnen besparen op het gebruik maken van Japanse vrijwilligers, een ballon in Japan huren en slapen bij een gastgezin. Nou, dit heb ik in Australië gedaan en het resultaat was waardeloos. Er werd zelfs geopperd om in Japan maar vakantie te gaan houden!!!!!!!!! Jammer dat de KNVvl afdeling ballonsport andere ideeën heeft om hun wedstrijd

ballonvaarders tot het uiterste te ondersteunen. Maar goed, vanwege de te hoge kosten ben ik dit jaar weer naar het WK afgereisd zonder mijn vaste wedstrijdcrew. Na een vliegreis van zo’n 12 uur kwamen wij in Japan aan. Van hieruit moesten we nog 2 uur rijden voordat we in Motegi aankwamen.

    

   

Het weer is ongeveer hetzelfde zoals het in november ook in zuid Frankrijk is. s’Nachts een graadje of 5 en overdag 20 graden. De ballon zou dinsdag 14 november aankomen maar helaas, op woensdag de 15de moesten we weer hals over kop terug naar Tokyo om de ballon bij de douane op te halen. Dit moest

persoonlijk gebeuren omdat er op het carnet 1 handtekeningetje te weinig stond. Op vrijdag konden we onze eerste en enige oefenvaart maken en dus de omgeving verkennen. De omgeving van Motegi is prachtig maar voor een Hollander moeilijk te varen. Hoge steile heuvels die volledig begroeid waren met bomen. Voor de middagvluchten werd er uitgeweken naar een andere vlakke locatie dat ongeveer 30 km verder lag. Op zondagochtend was de eerste wedstrijdvaart en alles wat bij mij verkeerd kon gaan ging verkeerd. Wedstrijdvaren zonder ervaren crew is als een voetbalteam zonder coach. Na deze vaart met 3 opdrachten lag ik zo’n beetje achteraan in het veld en ik begon mijzelf af te vragen of ik er goed aan had gedaan om zo aan een WK deel te nemen. Gelukkig begon het te regenen en had ik 2 dagen om mijzelf weer goede moed in te praten. Vanaf dinsdagochtend werd het prachtig ballonweer. 

We hadden tot zaterdagavond vrijwel constant gevaren. Mijn resultaten bleven op en neer schommelen. Hierdoor bleef ik uiteindelijk op een 35ste plaats steken. Ik hoop dat dit voldoende is zodat er op het WK 2008 in Oostenrijk toch weer 2 Nederlandse ballonvaarders hieraan deel mogen nemen. Henk Broeders

      

    

8

Cameron Blimp


Tekst en Afbeelding: Cameron Balloons

    

Bryan Brothers is één van de grootste auto dealers van het Engelse Bristol. Het hoofdgebouw staat op een zichtlocatie en is eenvoudig te vinden. Het reparatiestation was echter veel moeilijker te vinden. De oplossing hiervoor werd gevonden in een Cameron reclame-blimp, aan een kabel boven het bedrijf. Manager Richard Bryan was onder de indruk van de hoeveelheid nieuwe klanten die hun weg vonden naar het bedrijf dankzij de duidelijk zichtbare blimp. Hij schreef ons “de kosten van de blimp zijn meer dan gedekt door de aanwas van nieuwe klanten”.

  

  

   

Cameron Balloons

    

9

Darwin Awards 2006


Tekst: Metro.co.uk en Wikipedia

    

De studenten die stierven nadat ze in een gigantische heliumballon klommen, winnen de Darwin Award 2006. Deze prijzen worden elk jaar uitgereikt aan mensen die ‘de genenmassa een plezier doen door zichzelf er uit te verwijderen’. Jason Ackerman en Sara Rydman, beiden 21, werden ontdekt met hun voeten uit een slappe reclameballon in Lake View,
in het zuiden van de Amerikaanse staat Florida.
De twee hebben wellicht de ballon naar beneden gehaald en er zichzelf ingeduwd. Vermoed wordt dat ze dit voor ‘de kick’ deden, dat ze wilden weten wat er zou gebeuren als ze zoveel heliumgas inademden. Ackerman en Rydman stierven door zuurstoftekort. Als je kleine beetje heliumgas inademt, krijg je de zogenaamde 'heliumstem' die heel hoog en pieperig klinkt.   Metro.co.uk
De Darwin Award is een ludieke 'eer' die wordt gegeven aan mensen die 'bijdragen' aan de menselijke evolutie door zichzelf op een spectaculair domme manier te laten verongelukken. De prijs is genoemd naar Charles Darwin, de bedenker van de evolutietheorie. Er is geen geldprijs aan verbonden, alleen postume erkenning. Wikipedia

    

10

WK Motegi - Jan Timmers


Tekst: Ann Timmers en Lieve Drees, Foto's: Marcus Wörz,
Dottie Humbert, Eliska Capouskova, Ferenc Buss en Gaby Rotermund

    

Dit wordt een verslag van horen vertellen, dus uit de tweede hand. Het team van Jan Timmers in Japan bestond uit Jan natuurlijk (zonder piloot zou het moeilijk gaan), Reiko, de vrouwelijke Japanse chauffeur, en de crewleden Ann en Jos Timmers, respectievelijk dochter en broer van de piloot en mijn echtgenoot Henri

Jehoul. Deze laatste heeft een klein dagboek bijgehouden tijdens zijn verblijf in Japan maar wil zich liever niet wagen aan het maken van een verslag. Het dagboek samen met de e-mails, de verhalen en chatsessie’s hebben bijgedragen tot het tot stand komen van dit verslag. Voor Jan begon het Japanse avontuur op 10 november om 6 uur ’s morgens. Samen met Jan’s vrouw Elly heb ik hem toen weggebracht naar de luchthaven van Düsseldorf. Jan had al vanaf de vorige dag last van een buikgriep en zag er echt niet opperbest uit om die lange reis aan te vangen. Maar na de begroeting van de Duitse piloot Markus Pieper, zijn vrouw Andrea en zoontje Jos-Mathijs op de luchthaven en het drinken van een kop koffie begon er wat meer kleur op zijn wangen te verschijnen en achteraf gezien is toen de ommekeer ook gekomen en is hij beter geworden. De eerste dagen heeft Jan samen met Markus opgetrokken en

hebben zij o.a.Kyoto bezocht. Het was voor Jan dubbel uitkijken naar dit WK, namelijk de deelname eraan maar ook het weerzien met zijn dochter Ann. Ann was namelijk al op 30 september in Antwerpen vertrokken met de Eurolines bus richting Moskou. Daarna zou ze de Transsiberië express nemen door Rusland om zo via

Mongolië en China naar Japan te reizen. Dat is gelukkig allemaal goed verlopen en hebben ze elkaar gevonden op de luchthaven in Narita. Op 15 november heb ik Jos en Henri weggebracht naar de luchthaven van Düsseldorf. Ze zouden er samen met enkele Duitse teams afreizen naar Japan. Op de luchthaven begroetten we de teams van Michael Genz en Peter Dankerl en ook Peter Haussmann reisde mee, wiens vrouw we onlangs in Wuppertal nog hadden ontmoet bij het afhalen van de T-shirts die Jan voor zijn WK team bij Peter had laten borduren en die prachtig zijn geworden met het logo van het WK en de namen van de mensen er op. Ze zullen een mooie blijvende herinnering vormen voor de crew aan Japan 2006. Tot dusver was ik telkens nog zelf van de partij maar vanaf nu zal het dus een verslag uit de tweede hand worden. Ann beschrijft het weerzien in één van haar mails als volgt :

“Via het net hadden we al contact met een Belg en een Duitser. Papa en Markus hingen rond in Kyoto. En de volgende morgen had ik ze zelfs aan de telefoon. Na 45 dagen hoorde ik nu eens een stem van het thuisfront die niet van een antwoordapparaat kwam. We zouden elkaar in Narita vinden bij het oppikken van

de andere Belgen, Hendrik en Jos. Op de luchthaven vonden we het eerste bekende gezicht, Uwe Schneider. Hij wist me te vertellen dat pap en Markus ergens in de andere foute terminal rondhingen. Al wachtende verscheen het ene na het andere bekende gezicht. We zagen het Franse en het Spaanse team en ook enkele observers arriveren. We zagen David Bareford met zijn hele gezin, wat een shock om de kinderen weer te zien, peuters werden tieners. En opeens zag ik pap en Markus. Geweldig. Jos en Henri arriveerden om 11.00 uur in Narita waar ze werden verwelkomd door de inmiddels uren wachtende en herenigde vader en dochter en Uwe Schneider. Ze zouden samen met de Duitse teams verder reizen. Na een hectische tocht (enorm veel rode stoplichten en af en toe twijfel over de juiste weg) werd de Motegi Twinring gevonden. The place to be. Volgens Ann was het

een raar gevoel om daar weer binnen te rijden. Zo ver van huis en toch zo vertrouwd voor haar. Er ontstond paniek in de tent toen ze vaststelden dat de ballon nog niet gearriveerd was. Wel stonden er een veertigtal andere ballonnen te wachten op hun eigenaar. Dus eerst maar naar het gastgezin waar een warm onthaal

volgde. Volgens Ann palmde Jan onmiddellijk alle communicatie middelen in. Even was het zijn telefoon en niet die van het gezin en al snel was het probleem opgelost. De ballon bleek nog in Tokyo te staan en zou de volgende dag geleverd worden. Voor Jos en Henri was het de eerste kennismaking met de Japanse levensstijl en het was even wennen en aanpassen om op de grond en met stokjes te eten in een Jakatori restaurant (grill), maar ze vonden het wel lekker en gezellig, de gastheer samen met zijn dochter vergezelde het team hierbij. De eerste nacht werd ingezet en ze kwamen tot de ontdekking dat ook het slapen op de grond zou gebeuren. De volgende dag begon met een verkwikkende douche om 7 uur en een ontbijt met warme koffie uit de automaat, je houdt het niet voor mogelijk, maar deze bleek best lekker te zijn. Een telefoontje naar DHL was voldoende zodat de ballon reeds rond

middernacht aangekomen was en zij hem dus probleemloos konden oppikken. De mand en de volgwagen werden klaargemaakt en voorzien van de nodige nummers en reklamestickers. Na het inchecken op de Twinring hebben ze kunnen genieten van een moto en autorace. Het eerste bezoek aan een restaurant met

”jaki baki”, dit zouden ze nog meermaals tijdens hun verblijf herhalen. Henri beschreef dit restaurant in een mail als volgt: “allerhande soorten vlees van rundsvlees tot kippenvel en zelfs rauwe varkenstong bakken op een gasvuur midden in de tafel, gezellig en lekker”. Volgens Ann was Jan soms zo druk bezig met vertellen dat hij wel eens een stap in het eetproces oversloeg en het grillen vergat. Het gevolg was dat hij met twee rauwe (varkens)tongen in zijn mond zat. Bij hun thuiskomst was ook de Japanse vrouwelijke chauffeur Reiko aangekomen en de wederzijdse cadeautjes werden uitgewisseld. De volgende morgen om 05.30 uur de briefing voor een oefenvaart, met slechts één doel. Jan’s marker werd gedropt op ongeveer 7 meter maar dat was niet goed genoeg om 1 van de 3 geldprijzen te winnen. Deze vaart was voor Henri de eerste kennismaking met het luchtruim van Japan. De natuur vergeleek hij

met onze Belgische Ardennen. Na het gastanken en eten was het tijd voor de generale briefing aan de universiteit van Utsonomye. Op de terugweg naar het gasthuis schreef Henri in zijn dagboek “voor de zoveelste maal gaan shoppen (reeds 1 vaart en al 7 maal shoppen) en bij het chatten wist hij te vertellen

dat Ann volgens Jan wel veel lijkt op haar moeder Elly, wanneer ze éénmaal binnen is in een 100yen shop komt ze niet gauw meer buiten. Om 19.00 uur was het dan tijd voor de officiële opening met een optreden van voormalig wereldkampioen Marcus Pieper en een mooie presentatie van alle deelnemers. De plaatselijke schoolkinderen hadden voor elk team een vlag gemaakt om aan de ballon te bevestigen. Na de toast volgde er een stormloop naar het lopend buffet en de tafels waren in een minimum van tijd geruimd. Het was tijd om vroeg in bed te kruipen om de volgende dag aan de grote slag te beginnen.
Ann verwoordt de start als volgt: 
“De competitie ging van start. Al was het een raar gevoel, dat de man die alles deed om dit WK te organiseren, ons verlaten had. Het was raar om de vruchten te oogsten van Masashi’s werk terwijl hij er zelf niet meer bij was. Al denk ik dat hij boven de touwtjes

toch nog in handen had. Ik vind het geweldig om te zien hoe de ballonvaarders een stad inpalmen. Overal waar je ook gaat zie je bekende gezichten. Je gaat eten of winkelen. Je komt altijd wel iemand tegen. Soms van een buurland, maar geregeld ook van een ander continent.” Eindelijk is het dan zover, het werd een echte Jan Timmers start. Eerst een Pilot Decleared Goal op 127 meter, gevolgd door een betere Fly-in.

   

   

Hij heeft recht over het doel gevaren maar iets te laat gedropt op 17,99 meter, gevolgd door Fly-on op 23,90 meter. Deze vaart werd gevolgd door een bezoek aan een “all you can eat” restaurant, daar aten ze frieten omdat ze echte Belgen zijn, ook deze formule werd regelmatig herhaald. De steeds gedienstige en

knikkende Japanners werken ons westerlingen wel eens op de lachspieren. Zo zijn ook hun verhalen over de postbode, waaraan Jan postkaarten meegaf, en die maar bleef knikken zover als ze hem op zijn brommer konden nakijken. Toen ook de namiddagvaart bleek te vervallen stond het Honda-museum als vervanging op het programma, en ontdekten ze daar nog een motor van onze landgenoot André Malherbe. ’s Avonds was er een gezellig samenzijn bij hun gastfamilie met de teams van Uwe Schneider en Peter Dankerl waarbij het eten verzorgd werd door Uwe en zijn vrouw Charlotte. De volgende morgen was het goede weer opnieuw van de partij en was er weer competitie actie. Dat werd dus elke morgen om 05.10 uur opstaan en vertrekken om 05.40 uur om vervolgens pas ’s avonds rond 20.00 uur terug te keren. Deze vaart was ook niet opperbest met 389,89 meter op de Hesitation Waltz

en 690 meter op de Fly-on. Ook de solovaart van de namiddag had nog niet het gewenste resultaat. Het waren best wel zware en vermoeiende dagen. Geregeld werden ze ’s avonds door de gastfamilie verwend en hadden zij het eten voor het team klaar staan. Dat kwam Ann goed van pas omdat ze ziek was geworden

zodat ze tijdig in haar bedje kon kruipen. Ann heeft een paar dagen er wel echt ellendig bijgelopen met keel, oor en hoofdpijn. De vis aan de kroonlijn vond bij de woensdagmorgen vaart dat hij genoeg had gewerkt om die twee veilig terug aan de grond te brengen en hij nam afscheid, ergens boven een bos zag Jan hem verdwijnen. Deze vaart met 5 opdrachten had dan eindelijk het gehoopte resultaat waaronder een Judge Decleared Goal op 60 centimeter, goed voor de volle 1000 punten. Ook de namiddagvaart was niet al te slecht. Later hebben ze vernomen dat er tijdens deze vaart een zwaar incident geweest was tussen de Koreaanse ballon en de Franse van Michel Leblanc, met een gescheurde ballon en een noodlanding tot gevolg. De Fransen hadden nog de reflex om 3 gasflessen overboord te gooien en zo de vaart te minderen. Gelukkig waren er geen gewonden, wel hebben beide teams moeten

opgeven. Met een nog steeds zieke Ann, werd de volgende dag vol goede moed begonnen, gezien het resultaat van de vorige dag. Aangezien 23 november in Japan een feestdag is, is er traditioneel een race op de Twinring. Noodgedwongen moesten de ballonvaarders uitwijken naar Utsunomiye, een 15 tal kilometers

van Motegi. Zodoende moesten ze een half uur eerder vertrekken. Vier opdrachten in de ochtend waarbij het laatste doel op 15 kilometer afstand lag zodat velen het einddoel niet bereikten. In de namiddag slechts één proef, een Minimum Distance met als resultaat 72,10 meter en dit voor het talrijk opgekomen publiek op deze vrije dag. Het gastgezin was ook van de partij. Na alweer een korte nacht waren er op vrijdag 24 november weer 4 tasks te gaan waar Jan op de Fly-in en de Judge Decleared Goal binnen de 10 meter scoorde. Omdat de namiddag werd gecanceld wegens teveel wind brachten deze resultaten Jan van de 52ste plaats op de eerste dag naar de 17de plaats met nog één competitiedag te gaan. Aangezien ze in de ochtend een vaart met topsnelheden van 45 km/uur hadden waren ze snel terug in Motegi en was er tijd om de Honda robot ASIMO eens goedendag te gaan

zeggen. Het was blijkblaar echt spectaculair wat die allemaal kon. Hij was echt wel grappig en volgens Jan bleef Henri maar herhalen dat er iemand in de robot zat, zo levensecht is hij gebouwd. Ook was er toen tijd om een fototentoonstelling over ballons te gaan bezichtigen en ontdekten ze foto’s van de “Leaseplan” maar

ook nog van de “Kelchterhoef” ballon. Bij de gastfamilie werd er na een zelf bereide maaltijd een rustige avond doorgebracht. Reiko gaf bij de Japanse naamstempels een verklaring. Iedereen hield zich wel met iets bezig zoals met het thuisfront chatten, op het net “het Belang van Limburg” lezen, puzzelspelletje spelen enz. Het weduwnaarschap begon te wegen zodat mijn man Henri zelfs bijna met oma in bad kroop. Nadien had hij graag met de dochter des huizes in bed gedoken maar volgens Ann dacht die er anders over nadat ze hem eerder in ondergoed zag paraderen. Vast overtuigd om hun top 20 veilig te stellen zijn ze daarna vol goede moed begonnen aan de laatste competitiedag. De eerste proef ging de goede richting uit, 10 meter en 90 centimeter op de Pilot Decleared Goal. Maar toen ging het mis, gebrek aan wind en Jan kon het volgende doel niet meer bereiken, dus “no result”. 

De resultaten van de volgende twee opdrachten, namelijk een Judge Decleared Goal met 5260 meter en een Fly-on met 1180 meter deden de goede score van de vorige dag teniet. Wegens gebrek aan wind werd het een lange vaart zodat Jan noodgedwongen moest landen (zonder gas) en de crew zonder middagpauze. 

Ook de namiddagvaart met slechts één enkele Fly-in bracht niet het gehoopte resultaat met zijn 450 meter. Omdat het team niet werd uitgeloot om aan de nightglow deel te nemen zijn ze maar als toeschouwer geweest. Het werd een nog nooit gezien spektakel zodat ze de koude temperaturen niet voelden. Zo eindigde het wereldkampioenschap Japan 2006 met een 26ste plaats. Als slotwoord van dit verslag laat ik Ann aan het woord via haar mail: “Ook deze wedstrijd had pap weer enkele super marker drops. Super vond ik die aan de rivier. En natuurlijk die van de prize-flight na de competitie. De opa van het gezin mocht die ochtend mee. Hij straalde helemaal. De ene na de andere ballon bereikte de buurt van het doel. Maar slechts enkelen hingen echt boven het kruis. O.a. Markus, Uwe en papa. Papa was een van de laatste en toen ik bij het doel kwam, kwam iedereen naar me toe en zei dat

mijn papa het, het beste deed. Het was super. Slechts veel later ontdekten we dat Uwe het iets beter deed. Zijn afstand was 2 mm minder. 2 dure mm. 1 mm was voor ons 5000yen minder. Voor mijn part mocht het podium van deze prize-flight het podium van het WK zijn. Vindt ge niet pap !!

    

   

Ook hadden we de eer om weer te genieten van een prachtige nightglow en een adembenemend vuurwerk. Maar aan alle mooie dingen komt een einde. Veel te vlug kwam de Sayonare Party en de Price Giving,waar zelfs Asimo weer kwam optreden. Maar het fijne is dat ge elkaar ergens wel weer terug ziet, al is voorlopig het waar en wanneer nog onbekend. Ook moest ik weer afscheid nemen. De drie mannen vertrokken weer richting België. Motegi treurde met me mee en het was een miezerige dag.”  

Ann Timmers en Lieve Drees

    

11

Festival del internacional Globo 2006, Mexico


Tekst en Foto's: Jupp Hein

    

  

Ons bijzondere avontuur begon op 28-11-2006. Ik ging als crew mee bij het ballonteam van Achim Schneider uit het Duitse Borken. We namen de twee colaflessen special shapes mee, alsook de olifant en mijn modelballon. In Leon vond van 30 november t/m 3 december het Festival del Internacional Globo 2006 plaats.

De ballonnen werden al op 8 november op transport gezet om op tijd ter plaatse te kunnen zijn. Vanaf Schiphol maakten we een 11 uur durende vlucht met de KLM waarna we Mexico Stad bereikten. Na een kort oponthoud maakten we nog een binnenlandse vlucht met Air-Mexico naar Guadalajara, het vliegveld wat het dichst bij Leon in de buurt lag. De volgende ochtend bracht men ons naar het briefingscentrum en de plaats waar alle ballonnen klaar lagen. Alles werd uitgepakt en voorbereid. Nadat alle piloten deel hadden genomen aan de general Briefing, werd ons een welkomsdiner aangeboden in een witte tent. Deze stak prachtig af tegen de azuurblauwe hemel. Ik mocht voor de tent mijn modelballon opbouwen. Wegens het grote succes wat deze eerste modelballon in Mexico had, moest ik hem telkens weer showen. De folders over de modelballon waren zeer geliefd. Alle camera’s waren steeds weer gericht

op mijn kleine mandje. Op de tweede dag werden ter groot genoegen van het massale publiek de twee colaflessen en de olifant opgebouwd. Zij waren de highlights van deze Mexicaanse meeting.

  

   

De specials voeren over een groot meer in de richting van de stad. Ik heb nog nooit zoveel enthousiaste mensen gezien. De prachtige beelden werden steeds weer door camera’s vastgelegd. Met behulp van vele

toeschouwers werden de ballonnen na de landing weer ingepakt. In het bijzonder waren de kinderen erg bedreven om de lucht uit de ballonnen te persen. Dankzij het mooie weer konden we op alle dagen starten en elke avond met 30 ballonnen nightglowen. Bij een fantastiche nightglow op zaterdagavond deden bijna alle 78 ballonnen mee. Omdat de vrijdag en zaterdag landelijke feestdagen waren, kwamen er erg veel mensen naar het fiestaterrein om het spektakel te aanschouwen. Het was geweldig met welk een enthousiasme de teams uit Duitsland op straat en op het startterrein werden begroet. Onze ritten op de open vrachtwagen leken wel op carnavalsoptochten, waarbij de kinderen helemaal dol werden van het snoepgoed wat we strooiden. Na deze prachtige ballondagen hadden we het grote geluk om de stad Guanajuato te mogen bezichtingen, een stad met 120.000 inwoners op 2000 meter

hoogte in centraal Mexico en die vermeld staat op de werelderfgoedlijst van Unesco. Na deze onvergetelijke dagen kwamen we op 6 december weer aan op onze basis in Borken. De reis was de moeite, „Adios Mexico, tot volgend jaar!“  Jupp Hein

    

    

12

Even voorstellen: Balloons4Sale


Tekst: Bennie Bos, Screendump: Balloons4sale

    

Ben je op zoek naar een tweedehands ballon, een mand, gasflessen of misschien wel een complete set waar je zo mee de lucht in kunt en denk je dat je daarvoor het hele Internet af moet zoeken om misschien resultaat te boeken, weet dan dat er sinds kort een nieuwe website in Nederland gelanceerd is waar veel mooi materiaal wordt aangeboden. Het zou in de toekomst zelfs mogelijk worden om direct je advertentie te plaatsen zonder tussenkomst van de webmaster. Kijk even op Balloons4sale, mogelijk zit er iets leuks voor je bij of heb je zelf nog iets waarvan je denkt dat een ander het goed kan gebruiken.

   
  
Bennie Bos

    

13

De Transponder komt eraan


Tekst en Foto's: Emiel Achterberg

    

31 maart 2008 is het zover, de transponder wordt verplicht. Vanaf deze datum zijn alle luchtvaartuigen verplicht een transponder te voeren. De transponderverplichting komt niet uit de lucht vallen. De gevleugelde luchtvaart heeft er al een aantal jaren mee te maken. Vanaf 31 maart 2008 is het tevens verplicht een zgn.

mode-S transponder te voeren. Een nieuwe techniek die het mogelijk maakt om meer dan alleen een code en de hoogte te zenden. Een techniek die voortkomt uit de TCAS (Traffic alert and Collision Avoidance System) die al jaren gebruikt wordt in de grote luchtvaart. Ook de ballonvaart alsmede de zweefvliegerij moeten vanaf 31 maart 2008 een mode-S transponder voeren. Na lang uitstel en veel discussie is het dan zover. In de mode-S transponder wordt een door IVW afgegeven 24 bits adres ingevoerd. Dit adres bevat de gegevens van het luchtvaartuig (bv. soort, type, registratie). De verkeersleider hoeft u geen squawk code meer te geven. Hij ziet meteen wie, waar en hoe hoog iemand vaart. Meldt u zich bij de verkeersleider met uw registratie dan kan hij meteen zien waar u vaart. Als u voor de verkeersleider niet in conflict komt met ander vliegverkeer, of hij heeft teveel

luchtvaartuigen op z’n scherm, dan kan hij uw transponder zelfs in de stand-by stand zetten. Uiteraard is veiligheid een van de belangrijkste redenen voor de autoriteiten om de verplichting in te voeren. De verouderde techniek (4096 codes, mode-A/C) leverde steeds meer conflicten op doordat door de steeds

hoger wordende verkeersdichtheid de antwoordsignalen elkaar overlapten. Bijna botsingen en botsingen in de lucht van de afgelopen jaren zijn een tweede reden om de transponder verplicht te stellen. Kortom, de nieuwe transponders zullen de veiligheid in de toekomst gaan waarborgen in ons steeds drukker wordende luchtruim. Een aantal misverstanden over transponders: “een transponder is zwaar!” De oude mode-A/C transponders waren erg zwaar. Sommigen zelfs wel 25-30 kg! De nieuwe mode-S transponders zijn aanmerkelijk lichter. Door moderne technieken (zoals bv. een geïntegreerde hoogte-encoder) weegt een mode-S transponder inclusief accu, tegenwoordig nog maar 5 kg! “Een transponder is gevaarlijk vanwege de open accu!” De moderne mode-S transponders maken gebruik van nieuwe digitale technieken en hebben een laag stroomverbruik. Een zware open accu is niet nodig.

De nieuwe accu is ingebouwd in een ballonkoffer. “De radarverkeersleider ziet op een mooie zomeravond door de bomen het bos niet meer door alle langzaam bewegende ballonnen op zijn scherm! Hij heeft last van ons”. De verkeersleider kan alle transponders d.m.v. een roll call (individueel) of via een all call (collectief)

ondervragen. Het is dan niet meer nodig om zelf een code te ‘squawken’. De verkeersleiding kan zelfs overwegen uw transponder op stand-by te zetten, indien noodzakelijk. “Ik moet voor elke ballon een dure transponder kopen!” Nee, dit is in principe niet nodig. Voor elke vaart kan in de transponder het 24 bits adres van elk afzonderlijke ballon (registratie) ingevoerd worden. Met een software-update is het zelfs mogelijk om in 1 transponder 5 verschillende adressen op te slaan en voor de vaart de registratie te selecteren. Wilt u met alle ballonnen uit uw vloot tegelijkertijd het luchtruim verkiezen, dan zal inderdaad voor elke ballon een transponder nodig zijn. In de praktijk zal dit bij de meeste operators niet of nauwelijks voorkomen. Een aantal voordelen van de transponder: Optimale zichtbaarheid in het luchtruim. Zowel voor verkeersleiding als eventueel andere luchtvaartuigen (uitgerust met TCAS).

Veiligheid in de lucht. Separatie van luchtvaartuigen door verkeersleiding. Waarborg voor veiligheid in ons steeds drukker wordende luchtruim. Operationeel gemak. Makkelijkere onderhandelingen met verkeersleiding bij vaarten in luchtruim klasse C (CTR’s) Ook bij bijzondere vaarten zoals alpenvaarten en long-jumps.

“Ik heb geen transponder nodig!”. In de praktijk is dit niet mogelijk. De transpondergebieden beginnen vanaf 1200 ft en bedekken het hele luchtruim van West-Europa. Het hoogste punt van een dorp of stad moet immers op 1000 ft overvaren worden. Tevens is het waarschijnlijk dat verkeersleiders van control zones een transponder verplicht gaan stellen. “Waar koop ik een transponder en wat kost een transponder?” Wij als Mode-Sierra transponders hebben als doel een betaalbare, gebruiksvriendelijke en lichtgewicht transponder in de markt te zetten. Mode-Sierra transponders is een onderdeel van Achterberg Ballonvaarten (Henri en Emiel

Achterberg). Wij hebben op dit moment de meeste producten van de transponderfabrikanten in ons assortiment. Een gebruiksklare mode-S transponder kunnen we al aanbieden vanaf euro 2499,00 (excl. BTW). Een software update (om 5 registraties in op te slaan) kost euro 249,00. Kijk op www.mode-sierra.nl voor meer informatie. Voor een vrijblijvende offerte of informatie kunt u bellen met 053-5724112 of mailen.
De TMZ Eindhoven (Transponder Mandatory Zone) gaat in op 12-04-2007. De algemene transponder verplichting gaat in op 31 maart 2008. Zie AIC B 08/05 en AIC B 04/04 www.ais-netherlands.nl
.
Emiel Achterberg
Mode-Sierra transponders

    

14

Uitnodiging Int. Zippo Cup Borken


Tekst: Achim Schneider, Foto: Bennie Bos

    

Beste ballonvaarders, we willen jullie graag uitnodigen van 2 t/m 5 augustus op onze ballonfiesta in het plaatsje Borken in het prachtige Munsterland, vlak bij de Nederlandse grens, in een wijds en vlak gebied. We organiseren deze negende “Internationale Zippo Cup” voor de vrienden van de ballonvaart en de laatste jaren heeft het steeds meer het karakter gekregen van een familie meeting. De afgelopen jaren hadden we prima

vaarcondities op ons evenement wat plaats vindt van donderdag t/m zondag avond. Op vrijdag en zaterdagavond organiseren we weer een nightglow met aansluitend een summernight event in een Italiaanse of Spaanse sfeer met de bijpassende typische drankjes, hapjes en muziek. Ons startveld biedt zeer veel ruimte en meer dan 80 ballonnen is zeker mogelijk. Neem even contact met ons op als je geïnteresseerd bent om deel te nemen. Het gas tijdens de fiesta is gratis. Onze entree fee bedraagt 60 euro. De prijs voor de maaltijden gedurende dit evenement is 75 euro voor een crew van 4 personen. We hanteren lage prijzen voor de drankjes, een bier kost 1 euro. Als je passagiers van ons wilt varen, dan betalen we daarvoor 100 euro per gast. Als je hulp nodig hebt met het vinden van een hotel, appartement of jeugdherberg, neem dan ook even contact op. Voor alle informatie kun je via email bij mij terecht. Achim Schneider

    

15

Banaan special shape


Tekst en afbeeldingen: Geostationary Banana over Texas

    

Geostationary Banana over Texas is een kunstproject waarbij een enorme banaan in de lucht wordt gebracht. Het object zal in een baan op 30 tot 50 km boven de aarde blijven zweven en zal gedurende een maand duidelijk zichtbaar zijn vanuit Texas en haar omgeving. Het principe van de banaan is hetzelfde als een blimp.

    

     

De buitenkant wordt gemaakt van synthetisch papier en verstevigd met een semi-rigid structuur van bamboe. Het geheel zal worden gevuld met helium. Dankzij een kleppensysteem zal de banaan altijd zijn vorm houden. Het uiteindelijke object zal maar liefst 300 meter lang gaan worden. De verwachte startdatum is augustus 2008 vanaf Baja of Sonora in het noord-westen van Mexico. De kosten van het project worden geschat op 1 miljoen dollar.   Geostationary Banana over Texas

    

    

16

Meeting Mondovi'


Tekst en Foto's: Antonio Biasioli

    

Voor de 19e keer reeds organiseerde John Aimo en zijn echtgenote Piergiorgia in hun thuishaven de “meeting van Mondovi’ “, ook wel ‘Driekoningen-meeting’ genoemd. Mondovi’ is een droomlocatie voor aerostatische vaarten en dat weten de Engelsen maar al te goed, gezien hele teams overkomen naar Piemonte om daar de

opleiding voor het Britse brevet te volgen. Wijdse landingsplaatsen bij de vleet, weinig industrie, weinig hoogspanning en een vriendelijke locale bevolking, die de luchtballonnen in haar hart heeft gesloten, een paradijs in het tòch al zo mooie Italië. Dit jaar telde de meeting een recordaantal deelnemers. 39 piloten waaronder 12 Italianen, 15 Engelsen, 2 Zwitsers, 1 Belg, 3 Fransen, 2 Denen, 1 Kroaat, 1 Australiër en een Amerikaan, die met zijn mooie veelkleurige autoconstructie-ballon helemaal vanuit het verre Alaska is gekomen. De meest bewonderde luchtballonnen waren de Special Shape ‘Financial Times’ van Phil Saunders (die mij trakteerde op een lange ochtendvaart) en de immer schitterende Racer Sloggi, die de onverbloemde aandacht trekt van alle mannelijke toeschouwers, met z’n wondermooie pin-up girls die vanaf een afstandje naakt lijken .... Voor leuk spektakel zorgden verder de 2 cloud-hoppers,

eentje van de 16-jarige Ian Chadwick, in opleiding voor het officiële brevet, en een Cameron Demonstrator van de ervaren instructeur David Griffin. Aimo moest zich verdelen tussen zijn gele ballon “Città di Mondovi’ ”, de enige ballon in Italië die wordt gesponsord door een gemeentebestuur, en de nieuwe “Iveco”, gesponsord

door een locale concessionaris. De Belg Guy Bouckaert, die Brussel heeft ingeruild voor de heuvels van het Franse Nice, stal de harten van de toeschouwers wanneer hij, met z’n zoontje van 2 in de armen, het publiek begroette door behendig z’n rode Libert-ballon boven de hoofden te laten drijven, alvorens het luchtruim te kiezen en zich bij z’n soortgenoten te voegen. Om de spanning erin te houden had Aimo als wedstrijdelementen 2 precisieproeven en 2 vossenjachten georganiseerd. Absolute winnaar met 3 voltreffers is de mytische Boba, ex sherpa van Aimo en nu waardig piloot van de Dekalb-ballon. Hij scoorde op het target ‘Torre Antica’ (Antieke Toren) van Mondovi’, door z’n marker op 29 cm van het centrum van het kruis te mikken ! Verschillende anderen, waaronder Riccardo Data, die me meenam in de lucht op zondagmorgen, scoorden op minder dan 1 meter. En binnenkort heeft

Mondovi’ er een nieuwigheid bij, want binnen enkele maanden wordt de ‘Aeroclub Mongolfiere di Mondovi’ ‘ ingewijd, met alle accommodaties en faciliteiten waardig voor het ontvangen van Internationale Kampioenschappen (briefingzaal voor 80 personen, hangar, keuken). De 20e editie verdient dus zeker een aanvinking in de agenda van 2008 !     Antonio Biasioli

    

    

17

Kubicek Balloons in de lift


Tekst: Bennie Bos, Grafiek en Foto: Kubicek Balloons

    

Kubicek Balloons uit het Tsjechische Brno zit aardig met zijn productie in de lift. Alweer is een jaar afgesloten met een hogere verkoop. 2006 lag 15% boven 2005, of zoals men zelf aangeeft: "een derde deel van alle ballonnen die we ooit geleverd hebben, zijn gebouwd in de afgelopen 2 jaar. Op de foto de nieuwe PH-WBZ van Rob Wiegers Ballonvaart in Nederland, zojuist geleverd, een Kubicek 51Z, (5100 M3).    Bennie Bos

   

    

18

Salland Ballooning stopt


Tekst en Foto: Bennie Bos

    

De Stichting Salland Ballooning heeft besloten om te stoppen met het organiseren van hun jaarlijks terugkerende ballonmeeting in Heeten. Eén van de redenen voor dit besluit is dat men de afgelopen jaren meerdere keren de meeting heeft moeten cancelen in verband met het weer. Frank Koerkamp, voorzitter van de stichting zegt daarover het volgende: “In 2005 moesten tot twee keer toe op de geplande data de 22 heteluchtballonnen aan de grond blijven. Een nieuwe datum was toen ook niet meer in te plannen. Dat zijn risico’s die ons klauwen met geld kosten. Op een gegeven moment houdt het gewoon op”. Ook noemt men nog de toegenomen hoeveelheid voorwaarden en de stijgende kosten als reden. Het festival was een jaarlijks regionaal spektakel en trok veel publiek.   Bennie Bos

    

19

Dubai Balloon Festival - Tomas Hora


Tekst: Tomas Hora, Foto's: Tomas Hora en Stefan Handl

    

Zondag 17 December, op het vliegveld van Munchen treffen we de ballonteams van Astrid Gerhardt, Stefan Handl en Rudi Hofer. We zijn op expeditie naar de Verenigde Arabische Emiraten, waar het Dubai Ballonfestival zal plaatsvinden. We verwachten veel plezier, ietwat chaos en vele bijzondere indrukken.

Dag 1, nadat we ons 2 uur lang door de Douane geworsteld hebben, worden we nu naar een hotel in de buurt van het vliegveld gebracht. Hier wachtte Anke Menasria van Daimler Chrysler op ons. Zij heeft ons geweldig op weg geholpen en we beschikken nu over een Arabisch rijbewijs en een leenwagen. Aansluitend trof ik het organisatieteam uit Amerika. Zij probeerden al sinds 5 dagen orde in de chaos te scheppen, en dat is niet eenvoudig hier in Dubai. Als je echter alles met de nodige rust bekijkt dan is het onder de noemer “interculturele ervaring” zeer interessant. Die avond gingen alle Duitse teams eten met onze Amerikaanse vrienden bij een Libanees restaurant in het Medinat Jumeirah shoppingcentre. De rekening was astronomisch, zodat ik mijn reisbudget aan moest passen en we de volgende dagen terughoudend moesten zijn met de uitstapjes. Dag 2, We gingen de oude stad in en hebben bij een

bootvaart diverse keren het Dubai fenomeen “oud en nieuw” gezien. Oude traditionele boten voor moderne businesstorens (Foto boven). ’s Middags gingen we naar het grote winkelcentrum, de shopping Mall. Vergeleken bij deze Mall is elke andere Mall een Tante Emma winkel. Enkel het mooiste, exclusiefste en

grootste inclusief een indoor skihal met een zwarte piste. Die avond heeft Jürgen Hirsch van DaimlerChrysler het ons mogelijk gemaakt om een bezoek te brengen aan het exclusiefste hotel ter wereld, de Burj al Arab. Hier kom je normaal als toerist niet binnen. Het gebouw is circa 300 meter hoog en heeft ook een hal die zo hoog is. Al het goud wat hier glinstert, is ook echt goud. In de bar die een beetje aan het ruimteschip Enterprise doet denken en zich helemaal boven in het hotel bevind, gunnen we ons een drankje en genieten van het uitzicht. Het eten nuttigden we dan gezien onze ervaring van gisteren maar in een iets soberder maar zeker niet slechter restaurant. Dag 3. We worden met bussen naar onze ballonnen gebracht alwaar de crews hun materiaal konden voorbereiden. Ik bemoeide me samen met Mark Sullivan om de gasvoorziening, dat moest hier in de Emiraten

natuurlijk ook allemaal werken.  De medewerkers van het bedrijf wat het gas leverde, verzekerden ons dat een pilotenbrevet ook de bevoegdheid gaf om met de gasvoorziening om te gaan en plotseling liepen de zaken dan ook wel zoals ze moesten lopen, hetzij met 3 uur vertraging. Toen de piloten met een bus naar de

briefing werden vervoerd, waren net 60% van alle flessen gevuld. De briefing gaf duidelijk aan wie het hier voor het zeggen had. We waren nog maar net begonnen toen er een telefoontje binnenkwam. De briefing moest afgerond worden want de sjeik was in aantocht. Alle teams moesten naar het startveld waar nu wat moest gebeuren. De wind lag boven het gemiddelde, maar er waren wel piloten die de wens van de sjeik wilden vervullen. Omdat mijn arme crew in een zinderende hitte nog steeds bij het gastanken bezig was, kon ik nu helaas niet starten. Het optreden van de kroonprins was zeer indrukwekkend. Niet alleen het spektakel er omheen, maar ook zijn verschijning was werkelijk adellijk. Zo’n beetje elke TV zender uit de Verenigde Arabische Emiraten had ter plaatse een camerateam en overal sprongen tussen de ballonnen de verslaggevers rond. Dag 4.Eindelijk de lucht in !!! We werden op het startveld

begroet door optimale omstandigheden. Ik deelde mijn retrievewagen met Stefan Handl, dus we moesten zorgen dat we dicht bij elkaar in de buurt zouden landen. Vandaag lukte dat zeer goed omdat het prachtig stuurbaar was, we hadden een hoop lol. We hadden een prachtig zicht op de Burj al Arab en over de

woestijn. Bij een nederzetting zijn we over een meer gevaren, waar het zo verschrikkelijk stonk dat niemand een Splash and Dash durfde te maken. Deze vaart heeft veel goed gemaakt wat in de voorgaande dagen wat stroef verlopen was. Na een heerlijk middagslaapje was er aansluitend een nightglow en daarna weer vroeg naar bed. Dag 5. De organisatie begon nu beter te lopen. We maakten een mooie vaart in een zogenaamde “Box” en konden de ballon weer in de buurt van onze startplaats aan de grond zetten. Die avond hadden we weer te maken met een woestijnwind van 10 tot 12 knopen waarmee we onze VIP gasten hebben gevaren. Na een snelle start ging het richting de woestijn, en verder in de woestijn, en verder in de woestijn, en verder in de woestijn . . . . . prachtig over een groep kamelen, de schitterende zonsondergang tegemoet. Tegen die tijd waren we in de buurt van een militair vliegveld

waar we de ballon in het zand aan de grond hebben gezet. Onze crew had zich geweldig gehouden en was snel ter plaatse zodat we als één van de eerste teams weer aan de terugreis konden beginnen. Dag 6. Op deze ochtend stond iets heel bijzonders op het programma. Een ballonstart vanaf Fossil Rock in de rode

duinen van de woestijn. Iedereen verheugde zich hier erg op. Al om 04.30 in de nacht werden we met bussen opgehaald zodat we op tijd bij zonsopkomst op het startveld zouden zijn. Na een erg leuke rit door Dubai stad van onze bussen en de vrachtwagens met de ballonnen achterop, kwamen we op de autobaan waar de chauffeurs onderling opeens een achtervolgingswedstrijd begonnen te houden. Enkele dagen later begreep ik pas wat hier gebeurde. Er bestaat een soort hiërarchie tussen de plaatselijke chauffeurs waarbij het niet zo kan zijn dat een buschauffeur achter een vrachtwagenchauffeur rijdt. Door deze rare situatie kwam natuurlijk het gehele konvooi in de knoop en viel in 3 stukken uitéén en waarvan niemand uiteindelijk meer het uiteindelijke doel bereikte. Ons stukje konvooi stopte 3 kilometer voor de grens met Oman, waar ik de hele actie maar afblies omdat het

te laat werd en iedereen weer terug naar het hotel stuurde. Ik stapte toen in een Jeep van de organisatie waarna we op zoek gingen naar het startveld zodat we de volgende keer wel goed zouden rijden. Die middag was ik te moe en wilde eigenlijk niet varen, mij werd echter medegedeeld dat vandaag de Sjeik met mij mee

zou varen. Dus toch varen en het moest de moeite zijn. Uiteindelijk kwam de Sjeik niet maar wel een prinses uit 1001 nacht, en zij zou met mij mee in de mand. Mee aan boord ging ook cameraman Michael, die een doku maakte voor de Duitse televisie. Helaas wilde de prinses niet gefilmd noch gefotografeerd worden, zodat ik haar enkel in woorden kan omschrijven. Ze had waarschijnlijk de mooiste ogen ter wereld, een trotse gezichtsuitdruk en lange zwarte haren. Aan haar hand was elke vinger zoveel waard als al mijn bankrekeningen bij elkaar en haar mobiele telefoon was van massief goud. De vaart bracht ons weer over de woestijn naar dezelfde landingsplaats als gisteren. Dag 7. Omdat de woestijnvaart van gisteren niet door ging en ik nu wel wist waar we heen moesten, namen de Duitse teams de scepter maar even over en zo waren we een uur voor zonsopkomst op het startveld bij Fossil Rock. Nu zou ook de eerste vaart plaatsvinden van de nieuwe Dubai ballon (foto), een ballon die ik de rest van het festival zou varen. Nadat een lokale ballonvaarder met zijn ballon van het type 415 was gestart, zijn wij ook 20 minuten voor het opkomen van de zon de lucht in gegaan. We genoten de vaart over de duinen van deze rode woestijn. Na een korte tussenlanding bij een slangenkuil nam Dirk de taak van piloot over en met 20 km/h landde hij enige tijd later de ballon superzacht, direct naast de enige weg die door dit gebied liep. Het leuke was dat na de landing een aantal kamelen bij onze ballonnen

kwamen kijken, en ze leken redelijk tam. Nadat alles weer ingepakt was, hielden we een heerlijke picknick in de woestijn. In de middag maakten we een wandeling op het strand en reden daarna naar ons restaurant. Ik reed achter Astrid en zag duidelijk dat ze haar rijstijl al had aangepast aan de bewoners van de stad.

De richtingaanwijzer gebruikte ze echter nog braaf. Tijdens ons gezamenlijk diner kreeg ik een vredig gevoel. Een moment van bezinning. Ten eerste door de harmonische groep die we zijn gaan vormen en ten tweede door de hele atmosfeer van de meeting. Het was een prachtige kerstavond. Dag 8. Eindelijk een vrije dag. Op deze dag stond geen ballonvaart gepland en er durfde mij ook niemand op te bellen met het verzoek om binnen 30 minuten met een ballon te starten. Op één van mijn vaarten had ik Achmed aan boord. Hij bood me aan om toegang te regelen in de Burj Dubai, het grootste gebouw ter wereld wat hier in aanbouw is. Astrid en Michael konden ook mee om de doku te maken. Met mijn hoogtevrees voelde ik me daarboven echter niet helemaal op mijn gemak. Astrid voelde zich helemaal in haar element, zij is namelijk architect van beroep. Als het gebouw klaar is dan is het 250 meter hoger

dan het huidige hoogste gebouw wat in Taipei staat met 509 meter. Na dit uitstapje op grote hoogte koelden we af in de skihal van de Mall of Emirates waar we gedurende 2 uur bij een temperatuur van 3 graden onder nul met geleende spullen konden skiien. De lol om te skiien in de woestijn was in ieder geval geslaagd. Dag 9.

Wederom een mooie ochtendvaart. Dirk had mijn rol als piloot overgenomen zodat ik mij als passagiers nergens druk over hoefde te maken. Een zachte landing op een bouwplaats zodat onze achtervolgers er goed bij konden komen. Die middag zouden we dan dicht bij het beroemde Burj al Arab hotel starten maar dat liep op het laatste moment toch weer anders zodat we maar weer naar onze startplek bij Global Village gebracht werden. En daar stond een best windje. Ik wilde beslist vroeg starten omdat ik een mooi afstandje de woestijn in wilde varen, en dat is goed gelukt. Omdat onze passagiers niet kwamen opdagen kon ik mooi mijn crew mee omhoog nemen. Nadat er 8 ballonnen waren gestart werden verdere starts afgeblazen omdat een ballon een kleine vrachtwagen 10 meter over het veld had getrokken. Wij daarentegen voeren op een hoogte van 0 tot 3 meter met een snelheid van 25 km/h

over het woestijnzand en hadden enorm veel fun. Dag 10. De ochtendvaart was niet spectaculair en nadat we weer over het meer waren gevaren zijn we op bijna dezelfde plaats geland als op de eerste dag. Die middag kwam dan eindelijk ons highlight, een start voor het Burj al Arab hotel, het indrukwekkende

ruimteschip dat net voor de kust van Dubai geland is. We waren behoorlijk opgewonden. Aan boord had ik een beeldschone Canadese, zij was door de voorzitter van de hoofdsponsor bij ons aangeboden. Michael had grote moeite om zich op zijn camerawerk te concentreren. Hij filmde meer de bezienswaardigheden in de mand dan daar buiten. We zagen vanuit de lucht zo’n beetje alle gebouwen wat in Dubai rang en stand had. Na een korte Fly-in op de landingsplaats van Christoph, voeren we verder naar een bekende landingsplaats waar de meeste ballonnen terecht kwamen. Toen ik later in mijn hotel aankwam, merkte ik tot mijn schrik dat mijn reispas in de broek was blijven zitten die ik weggebracht had om te laten wassen. Het vodje papier wat over bleef liet mij erg over mijn terugreis twijfelen. Dag 11. Deze ochtend konden we uitslapen en na een super ontbijt ging ik naar de ambassade

en de douane waar ze mij verzekerden dat het geen probleem was om met dit vodje papier het land te verlaten. Die avond weer een start van Burj al Arab zodat al mijn mensen hier een keer gestart zijn. Stefan voer als eerste weg en ik ging achter hem aan. Ik kreeg verder een cameraman aan boord van de Indische

TV die net zoals veel van zijn landgenoten prachtig met zijn hoofd kon knikken als men hem aansprak. Omdat ik samen met Stefan een crewwagen tot mijn beschikking had, was het zaak om vlak bij elkaar te landen en dat lukte op een afstand van 20 meter perfect. De berging was echter nog een hele toestand en er moest een tractor aan te pas komen om ons uit het zand te halen. Het was vermoeiend maar wel een klasse avontuur, de schuld van Stefan. Dag 12. het was duidelijk, dit was onze laatste dag om te kunnen varen en we moesten proberen om onze flessen leeg te varen. Toen Stefan was geland hebben wij zijn laatste volle fles aan boord genomen en zijn nog een uurtje verder gedobberd. Het was onze langste vaart hier in Dubai maar ook de minst interessante. We waren allemaal ook wel een beetje moe en hadden eigenlijk ook wel genoeg vaarten gemaakt. Die middag zou nog een laatste keer voor

de deur van het superhotel gestart worden maar dat werd gecanceld in verband met de wind. Dag 13. Na een heerlijk relaxed ontbijt moesten we aan de arbeid om de ballonnen klaar te maken voor het transport op 

het vliegtuig. Stefan ontpopte zich als een ware inpakmeester waardoor het relatief snel gebeurde. Nadat alle gasflessen met stikstof gespoeld waren, werden de enveloppen in de manden gepropt. Het geheel werd netjes omwikkeld met folie. We hopen dat onze spullen weer aankomen waar ze horen aan te komen. ’s Middags de leenwagens terug brengen met aansluitend de afscheidsparty in Irish Village om van iedereen afscheid te nemen. Het festival was voorbij. Dag 14. ’s Ochtends om 05.00 naar het vliegveld waar Stefan zijn koffer mocht ompakken omdat deze te zwaar was en ik bijna het land niet uit mocht omdat het vodje papier toch wel een probleem bleek. Een ietwat chaotisch evenement waarbij we echter wel prachtige vaarten met mooie highlights hebben gemaakt. Als groep hebben we veel plezier gehad en onze onderlinge band zeker versterkt. Tomas Hora                     

       

    

20

Tot Slot


Tekst en foto: Bennie Bos

    

Heb je eigenlijk wel gezien wat de middelste kameel op de foto hierboven doet ??? Kiekeboe, haha.
De eerste dagen van dit nieuwe jaar waren nu niet bepaald ballonvriendelijk, en dat is de reden dat de geplande Exel Cup geen doorgang kon vinden. De nieuwe datum vind je hierboven in de Ballonkalender.
In het vorige magazine van Januari heb je iets over de Webtracer kunnen lezen, altijd weten waar je auto is. De dealer wil jullie een extra korting geven van maar liefst 150 euro als je het apparaat ophaalt in Den Haag of onder rembours besteld. De prijs wordt 649 euro als je de kortingscode "Hot Air Magazine" doorgeeft. Dat is gauw verdiend.
Volgende maand meer sneeuwmeetings, ik heb al materiaal binnen gekregen maar jullie bijdragen zijn natuurlijk altijd welkom. Ik zoek nog iemand die iets over Inzell wil schrijven. Bennie Bos info@hotair.nl