Challenge Olen
 
Tekst: Bennie Bos, Foto's: Bennie Bos en Jelle Seyen
 

"De Challenge te Olen gaat door", zo luidt na lang beraad de uitkomst op de donderdagavond vergadering van de sportcommissie. De zondag ziet er op voorhand vaarbaar uit, de zaterdag daarentegen zou volgens de voorspellers nog wel wat wind en regen kunnen krijgen. We zullen het wel zien. Door een avondje wokken met

mijn collega's word mijn vrijdagnachtrust tot een minimum gekort en gaat mijn wekker die zaterdag al weer veel te vroeg. Team Pellegrom verwacht mij bij de eerste daglichtstralen in Ede op de koffie en een kleine 2 uur later rijden we met de ballonaanhanger de enorme parkeerplaats van het domein Teunenberg in het Belgische Olen op. Een kleine deur aan de zijkant van één van de grote loodsen verbergt het commandocentrum, de briefingroom, de débriefingroom en de eetzaal van deze Ballon Challenge. Vanaf de buitenkant is er van alle activiteiten weinig merkbaar. Deze wedstrijd is de laatste kans dit jaar om punten te scoren voor de “Nationale Selectie Heteluchtballonvaren”. We zijn de eerste inschrijvers en mogen derhalve de vlag met startnummer 1 op onze mand hangen. Het zal

waarschijnlijk niet onze positie op het podium worden want er doen een aantal oude rotten mee, maar je kunt jezelf alleen maar verbeteren in het wedstrijdvaren door mee te doen en te leren van je fouten. En bovendien is het gewoon fun om te doen. Langzaam stromen de overige deelnemende teams binnen en schrijven zich in.

Tijdens de General briefing heet organisator Luc Herdewijn alle mensen namens de sportcommissie van harte welkom. De wedstrijdleiding is in handen van Jonas Maes en Pat Alliet. De gebruikelijke zaken worden besproken. Zo is er bijvoorbeeld geen jury voorzien maar zal in het geval van een complaint een jury worden samengesteld uit 3 piloten. Er zijn een aantal PZ’s actief, welke al vooraf op de kaart zijn geprint, dat scheelt een hoop tekenwerk. Voor de niet kenners, een PZ is een Prohibited Zone en dat zijn gevoelige gebieden waar een ballonvaarder uit de buurt moet blijven. Denk in ons geval daarbij aan plaatsen waar bijvoorbeeld veel paarden staan, het testcircuit van Ford en ook vliegveld Kleine Brögel, welke dit weekend actief is. Er worden afspraken gemaakt welk gebied als wedstrijdgebied wordt

aangemerkt, zo is bijvoorbeeld Nederland “Out of Bounds”. Jonas verteld dat de Belgen heel sterk zijn om van kruisingen rotondes te maken, of zoals een Belg ze noemt, een Rond Punt. Dat kun je echter niet weten als je bijvoorbeeld een doel kiest vanaf je kaart en in een dergelijk geval zal het midden van de rotonde dan als doel gelden. Na de vaart dient elke deelnemer zijn GPS in te leveren welke dan als controle zal worden uitgelezen.

     
    

Luc waarschuwt nog even dat veel maïsakkers alweer ingezaaid zijn met gras. De meteo ziet er op dit moment nog niet best uit voor de komende vaart maar direct na deze General Briefing zal er opnieuw naar de situatie gekeken worden. Een ieder maakt zijn zaken op orde, drinkt nog een bakje koffie en niet veel later is

het tijd voor de middagbriefing. Pat hoeft daarbij niet veel te zeggen en laat iedereen even luisteren naar de geluiden die van het dak komen, een monotoon geluid van vallende regendruppels. Het zou de komende uren niet veel beter worden, op hoogte staat ook nog een redelijke windsnelheid, waarop de organisatie helaas de zaterdagmiddagvaart moet cancelen. We kunnen ons alleen maar verheugen op de zondag waarop de situatie een stuk beter lijkt, mogelijk zou er in de eerste uren nog een beetje mist kunnen hangen. Ons onderkomen vinden we in het Sporthotel in Tongerlo, een paar kilometer verderop. Sporters lopen naar hun training en in de sportzaal danst een groep tienermeisjes op de muziek van Michael Jackson. Wij bezoeken in de tijd die we nu over hebben de nabij gelegen plaats Geel waarbij

zelfs de plaatselijke fanfare in het druilerige weer nog even door de straten paradeert. De organisatie heeft een kok geregeld voor de maaltijden. Op de weg naar de eetzaal komen we voor ons hotel een groepje meiden tegen die druk doende zijn met hun fotocamera. De brutaalste huppeltrut spreekt ons aan “mogen we

samen met jullie op de foto, het is voor een project”. Ik antwoordt daarop, “maar meisje, wij zijn hartstikke lelijk” . . . het antwoord wat die muts daarop geeft zet ons even tot nadenken. “Nou, dat is helemaal niet erg hoor”. De broccolisoep is heerlijk en ook de rest glijd smakelijk naar binnen. Op een lijst moeten we aangeven welk broodje we op zondagnamiddag willen hebben, want die moeten besteld worden. Ik vul 2 stuks in maar wordt later door Brigitte aangeschoten dat deze broodjes wel een halve meter lang zijn waarop ik mijn keuze toch maar even wijzig naar 1 exemplaar. Na een goede nachtrust, waarbij ik nog wel diep in de nacht een vreemdganger van onze kamer moest sturen, en een verkwikkende douche zijn we benieuwd hoe de weersituatie zich heeft ontwikkeld. Van mist is totaal

geen sprake en in het donker zien we vele sterren wat betekent dat het praktisch onbewolkt zal zijn. De wind is amper voelbaar dus het zou wel eens een mooie wedstrijdochtend kunnen worden. We pakken in alle vroegte onze spullen weer in want in het hotel komen we niet meer terug. De kamer laten we netjes achter.

  
   

Eén van de observers waarvan de naam begint met een B en eindigt op . . . laat zijn sporen op de kamer nadrukkelijk na in de vorm van kleurrijke M&M’s. Op het tasksheet staan 3 opdrachten en er liggen 4 markers op onze tafel, waarschijnlijk krijgen we het nog druk. Observer Djorry is bij ons aan tafel aangeschoven en bij

de roll call blijkt dat alle teams op tijd wakker zijn geworden. Als gezamenlijke opstijglocatie (CLP) heeft men gekozen voor het vliegveld van Schaffen-Diest. Ondertussen is het licht geworden en op de rit naar het vliegveld zien we witte vorstige daken. Door deze lichte vorst is het gras ook redelijk glad en heb ik moeite om de auto met aanhanger op de licht looiende plek te krijgen die we willen. Onze eerste opdracht is een Pilot Decleared Goal. Daniel, Simone en ik maken de ballon klaar, terwijl Erwin zich concentreert op zijn eerste doel. Als de claxon het gezang van de Belgische vogels verstoord en de gele vlag in top van de flagpole wordt gehesen, heeft Erwin nog 5 minuten om zijn gekozen doel via een speciaal formulier kenbaar te maken en deze te deponeren in de Declaration Box. Bij het verschijnen

van de groene vlag worden de windblazers aangetrokken en kan het feest beginnen, in no time staan de 11 bubbels omhoog. Al snel komt het zonnetje te voorschijn, en deze prettige situatie zou de hele dag zo blijven. Achteraf hoorde ik dat het in Nederland ontzettend mistig was geweest.

  
    

De grondwind is heel kalm en vlak daarboven ligt een mooie vaarsnelheid, een ideale situatie. Ik ga met Erwin mee omhoog en al snel ontvouwt zich onder ons een prachtig herfstpanorama in de mooiste kleuren. De langgerekte schaduw van de ballon raakt bossen, natuurgebieden en kleine watertjes. Ons eerste doel komt

in zicht en ligt vlak bij een kerktoren, dus dat is handig navigeren. Nog even de watertoren voorbij en ik werp onze marker, helaas van 100 meter hoogte waardoor deze net iets afdrijft en we daar een meter of 17 scoren. De tweede opdracht is een zogenaamde Shortest Flight. Op de tasksheet staat een schets van een gebiedje binnen een aantal wegen waarin gescoord kan worden. De kortste afstand van deze marker tot aan het opstijgterrein is de beste, dus dat betekent meten welk puntje het dichtste bij is, en dan moet je daar ook nog zien te komen. Wij komen redelijk uit en ik gooi de marker in een veldje waar deze veilig ligt zodat we die later kunnen inmeten. Niet te vroeg gooien want de straat valt net buiten het gebied. Nu hebben we enkel nog een Elbow op het programma staan, dus gaat Erwin

op zoek naar een maximale stroming naar rechts. Dit moeten we minimaal 2 kilometer volhouden waarna ik de marker tussen 2 huizen drop en de volgauto daar direct via de radio naar toe loods omdat er al iemand met de marker in zijn handen staat. Nu laag verder omdat we daar een mooie slag naar links kunnen maken.

     
      

Op die route liggen dan toevallig wel een aantal PZ’s waar we even weer wat hoger moeten. Het landschap is prachtig en de aanwezige zon maakt er een vrolijke dag van. Een groepje jagers met honden probeert nog wat vlees in de diepvries te krijgen en we doen ons best om ze zo weinig als mogelijk te verstoren. Een

aantal konijnen zal ons dankbaar zijn. We drijven bijna recht over Bobbejaan Land, een bekend Belgisch pretpark. Erg druk is het er in deze tijd van het jaar niet meer. Een mooi groot veld zonder vee duikt voor ons op, dat moet hem gaan worden, en al snel worden we weer door vaste grond verwelkomd. Ik sta klaar om de ballon plat te trekken tot er opeens vanaf de boerderij een hoop geschreeuw klinkt. Ik zeg tegen Erwin dat hij de ballon nog maar even overeind moet houden en loop de boer tegemoet maar het blijkt een alleraardigste man te zijn. Op het moment dat hij namelijk achter zijn boerderij vandaan kwam en de ballon zag staan had hij net zijn koeien losgelaten, die nu als bijzonder nieuwsgierige dames op ons af komen rennen. En van dichtbij zijn het toch best wel grote beestjes.

“Ze doen niks hoor”, stelt de boer ons nog gerust en dat geloven we dan maar. Ook als ik ineens oog in oog sta met een “koe” met een ring door “zijn” neus. Ik trek de ballon plat en laat de toplijn op de grond liggen. Gelijk likken er 5 koeien aan het touw, alsof ik er een lekkernij neergelegd heb. Erwin moet meerdere malen rond de platte ballon rennen om er voor te zorgen dat de dames het niet als vloerkleedje gaan gebruiken.

  
    

Dit heb ik nog nooit meegemaakt maar ik vind het een prachtige afsluiting van deze vaart. Bekijk even dit korte filmpje. We pakken de boel in maar voordat we bij de eerste marker die we nog moeten inmeten zijn aangekomen, is de klok bijna 3 kwartier verder. Snel naar de volgende marker . . . nog 5 kilometer rijden en

nog 5 minuten zoektijd. “Als we nu gewoon even simpel de wedstrijdleiding bellen en vragen om een half uur “extension of time” zeg ik tegen Erwin, “dat schept wat ruimte en hoeven wij ons niet te haasten in dit zondagochtendverkeer”. Zo gezegd, zo gedaan en met alle markers weer in ons bezit en de coördinaten op papier, rijden we terug richting competitiecentrum alwaar het ineens een drukte van belang is op de enorme parkeerplaats in verband met een rommelmarkt. En dat het echt “rommel” was heb ik later persoonlijk even gecontroleerd. Tijd voor de warme maaltijd, de kok heeft weer zijn best gedaan om het een ieder te laten smaken. Daniel en Simone gaan daarna gastanken en Erwin en ik hangen nog wat rond, wachtend op de volgende briefing.
2 markers op tafel, Kenneth is onze observer. 

Ik zeg voor de lol “Fly-in Fly-on” en warempel, het was ook nog zo. De wind is ten opzichte van vanochtend een stuk gedraaid maar de organisatie had moeite om de windrichting te bepalen en dan is deze combinatie natuurlijk helemaal safe. Brigitte, die de markers uitgedeeld had, verzoekt een ieder om even goed te

controleren of er geen oude coördinaten op de markers geschreven staan, om achteraf misverstanden te voorkomen. Daniel belt vanaf het gastanken dat er problemen zijn. De gasleverancier krijgt geen drup gas meer uit de tankwagen, terwijl deze niet leeg is. Gelukkig hebben alle andere teams al getankt en zijn wij de enige die niet genoeg gas hebben. Erwin overlegd met Luc en deze verzekerd hem dat ze het probleem oplossen. “We gaan kijken of iemand een fles kan missen”. Met 1 fles zouden we al gered zijn. Er volgt een extra briefing op een parkeerplaats langs de westelijke ringweg bij Geel, vlak bij het eerste doel. Hier staat Jan Oudenampsen al klaar en overhandigd ons een volle gasfles, zeer coulant. Niet al onze flessen zijn vol maar we hebben nu ruim voldoende voor deze vaart. We gaan op zoek

naar een geschikt opstijgveldje voor de Fly-in opdracht, op minimaal 2 kilometer van het doel. Onderweg komen we al een aantal bollende collega’s tegen, meten we nog even met een kompas de wind via een klein ballonnetje en vinden wij een mooi padvinders clubveldje midden tussen de bomen.

   
   

Enkele zondagswandelaars blijven nieuwsgierig staan om het schouwspel te bekijken. Daniel en Simone stappen bij Erwin aan boord en ik zal de ballon volgen. Observer Kenneth gaat met mij mee. Vrolijk zwaaiend stijgen ze op, niet wetende dat deze vaart ongewild langer gaat duren dan gepland. Op het moment dat ik

vlak bij doel 1 ben, gooit Erwin zijn marker en roept op dat ik door moet rijden naar het Fly-on doel, de eerste marker ligt op een veilige plek en zullen we later inmeten. Deze tweede marker zien we vallen op korte afstand van het doel en gaan we direct afspuiten en met de GPS inmeten. Het volgen van de ballon wordt enigszins bemoeilijkt door de lage stand van de zon maar we kunnen mooi bijblijven. De ballon vaart vlak voor de beoogde landing recht over de volgwagen heen en moet enkel nog een klein stukje bos passeren om vervolgens aan de grond te komen. Vanaf nu gaat het echter mis en met permissie van de piloot ter lering aan andere ballonvaarders zal ik hier uitleggen wat er gebeurde, om wilde indianenverhalen te voorkomen. Ik rij naar de andere kant van het stukje bos om de ballon daar op te

wachten. Het duurt echter te lang voordat ik de ballon weer in mijn vizier krijg en ik besluit terug te rijden, mogelijk heeft Erwin halverwege een veldje gevonden. Onderweg zie ik de top van de ballon die stil lijkt te staan, alsof hij inderdaad geland is. De top steekt echter boven de boomtoppen uit en ik kon me daar geen

heuveltje herinneren. Verhoudingsgewijs klopt er hier iets niet helemaal. “Dit is fout” zeg ik tegen Kenneth en rij weer terug naar het zandpad waar de ballon over ons heen is gevaren. Vanaf daar zien we de werkelijke situatie. De ballon hangt boven het bos en verplaatst zich niet meer, zit dus blijkbaar vast. Dit bos van zo’n 50 bij 50 meter bestaat uit dennenbomen, van die lange kale stammen van 20 meter hoog met zo’n kerstboompje bovenin. Ik kijk het vanaf de zijlijn even rustig aan, want in een dergelijk geval is even goed branden genoeg om weer op te stijgen maar ook een aantal stevige branderstoten bieden geen hulp. Via de porto roep ik Daniel op en vraag wat de situatie is. De ballon was te snel gezakt waarbij de mand tussen de boomtoppen terecht is gekomen. Bij het weer

omhoog gaan, had 1 van de 24 staalkabels zich vastgesneden in een dikke tak. Dit zou op een normale manier niet meer los komen, tijd dus voor actie. Ik laat de brandweer waarschuwen en vraag ook direct om een ambulance omdat het niet duidelijk is hoe deze situatie zal aflopen. Al snel heb ik de lokale politie naast

me staan en leg de situatie aan ze uit. Ze nemen direct contact met de brandweer op om ook een speciaal klimteam af te roepen. Al snel staan er 20 brandweermannen midden in het bos die vragen naar de status van de ballonvaarders. Een takelwagen ter plaatse is onmogelijk, daar is geen ruimte voor. Er zijn twee opties, of de staalkabel of de tak moet doormidden. Kenneth heeft inmiddels de organisatie gebeld en deze zijn ook snel ter plaatse. Erwin probeert ondertussen de ballon overeind te houden maar raakt bijna door zijn gasvoorraad heen. Wat zal er gebeuren als de ballon de mand niet meer zal dragen?? De mand zal dan aan die ene staalkabel komen te hangen waarop waarschijnlijk de mand scheef zal gaan hangen. We besluiten dat we dus in ieder geval een fles gas moeten hebben om wat tijd

te winnen en de ballon nog even overeind kan blijven. Jonas pakt dit op, Team Berben is in de buurt en crewlid Steven komt al snel een volle fles leveren. Vanuit de mand laat men de droplijn zakken, waaraan inmiddels 3 lege flessen naar beneden zijn gelaten, waaraan we de volle fles knopen. Van de brandweer krijg

ik een staaltang en deze hang ik boven in de gasfles. Nou is een volle aluminium gasfles goed te tillen maar aan een kabel vanuit een onstabiel punt is dit toch een ander verhaal. Met zeer veel moeite en aangemoedigd vanaf de grond slagen de mannen daarboven erin om de fles aan boord te trekken. Gelukkig heeft Daniel zijn crewhandschoenen bij zich waardoor er met 2 man getrokken kan worden. De volle fles bleek achteraf niet nodig. De ballonvaarders besluiten het enige juiste te doen in deze situatie en dat is het doorknippen van de staalkabel. Erwin brand nog eens extra om voldoende draagvermogen te hebben maar moet daarbij erg zijn best doen om te voorkomen dat de boomtop die in de ballonmond steekt niet in brand vliegt. Met ijzeren zenuwen knipt Daniel de kabel door waarop de mand ineens weer

aan de overige 23 kabels komt te hangen en een stuk naar beneden zakt en blijft hangen aan de ballon die nog steeds zijn normale vorm heeft. Dit is zeker een gewenste situatie, er is op dit moment namelijk nog weerstand vanaf de bovenkant. Dit is hun lifeline. Het is nu zaak om ze snel naar beneden te halen voordat

de ballon te leeg is en gewoon tussen de takken door kan glijden. Met een groep trekken we via de droplijn rustig maar stevig de mand naar beneden en als er grondcontact is, klinkt er van alle kanten applaus. Erwin trekt nu ook de chute van de ballon eruit zodat deze sneller leeg kan lopen. Het ambulancepersoneel kijkt even naar de toestand van de inzittenden en besluit dat alles in orde is. Het opruimen gaat vlot, met behulp van omstanders en brandweerlui wordt de lap stof met enkele zichtbare gaten in de zak gepropt en de mand en de rest van het equipment door het inmiddels donkere bos naar de straat gesjouwd. Monique H. heeft de komende week weer wat te naaien. The party is over en doordat een ieder gewoon zijn kop erbij heeft gehouden en er niemand in paniek raakte, is deze ongelukkige situatie

perfect opgelost. De marker die we nog moeten inmeten laten we begrijpelijkerwijs maar voor wat het is, deze locatie wordt gezien de omstandigheden door de débriefer geschat aan de hand van de gegevens van de GPS. De meeste teams zijn allang weer terug op Domein Teunenberg en wachtten op de uitslagen die mondjesmaat worden gepubliceerd. De startnummers worden weer ingeleverd waarbij de vlag van team Berben enige wenkbrauwen doet fronzen. Deze zit half onder de koeienpoep. Het gevolg van een glibberige landing of is het toch het gebrek aan toiletpapier geweest. Een zeer verdachte situatie.

   
   

Het bestelde broodje van een halve meter smaakt opperbest. Uiteindelijk wordt de Challenge in Olen op deze zonovergoten dag gewonnen door de Ollander Jan Oudenampsen, gevolgd door de Belgische teams van Bart Geeraerts en Yves Berben. Een mooi weekend wat zeker een vervolg verdiend.     Bennie Bos