Hot Air Magazine 91 - December 2009 - Jaargang 8

 
   
Challenge Olen
 
Tekst: Bennie Bos, Foto's: Bennie Bos en Jelle Seyen
 

"De Challenge te Olen gaat door", zo luidt na lang beraad de uitkomst op de donderdagavond vergadering van de sportcommissie. De zondag ziet er op voorhand vaarbaar uit, de zaterdag daarentegen zou volgens de voorspellers nog wel wat wind en regen kunnen krijgen. We zullen het wel zien. Door een avondje wokken met

mijn collega's word mijn vrijdagnachtrust tot een minimum gekort en gaat mijn wekker die zaterdag al weer veel te vroeg. Team Pellegrom verwacht mij bij de eerste daglichtstralen in Ede op de koffie en een kleine 2 uur later rijden we met de ballonaanhanger de enorme parkeerplaats van het domein Teunenberg in het Belgische Olen op. Een kleine deur aan de zijkant van één van de grote loodsen verbergt het commandocentrum, de briefingroom, de débriefingroom en de eetzaal van deze Ballon Challenge. Vanaf de buitenkant is er van alle activiteiten weinig merkbaar. Deze wedstrijd is de laatste kans dit jaar om punten te scoren voor de “Nationale Selectie Heteluchtballonvaren”. We zijn de eerste inschrijvers en mogen derhalve de vlag met startnummer 1 op onze mand hangen. Het zal

waarschijnlijk niet onze positie op het podium worden want er doen een aantal oude rotten mee, maar je kunt jezelf alleen maar verbeteren in het wedstrijdvaren door mee te doen en te leren van je fouten. En bovendien is het gewoon fun om te doen. Langzaam stromen de overige deelnemende teams binnen en schrijven zich in.

Tijdens de General briefing heet organisator Luc Herdewijn alle mensen namens de sportcommissie van harte welkom. De wedstrijdleiding is in handen van Jonas Maes en Pat Alliet. De gebruikelijke zaken worden besproken. Zo is er bijvoorbeeld geen jury voorzien maar zal in het geval van een complaint een jury worden samengesteld uit 3 piloten. Er zijn een aantal PZ’s actief, welke al vooraf op de kaart zijn geprint, dat scheelt een hoop tekenwerk. Voor de niet kenners, een PZ is een Prohibited Zone en dat zijn gevoelige gebieden waar een ballonvaarder uit de buurt moet blijven. Denk in ons geval daarbij aan plaatsen waar bijvoorbeeld veel paarden staan, het testcircuit van Ford en ook vliegveld Kleine Brögel, welke dit weekend actief is. Er worden afspraken gemaakt welk gebied als wedstrijdgebied wordt

aangemerkt, zo is bijvoorbeeld Nederland “Out of Bounds”. Jonas verteld dat de Belgen heel sterk zijn om van kruisingen rotondes te maken, of zoals een Belg ze noemt, een Rond Punt. Dat kun je echter niet weten als je bijvoorbeeld een doel kiest vanaf je kaart en in een dergelijk geval zal het midden van de rotonde dan als doel gelden. Na de vaart dient elke deelnemer zijn GPS in te leveren welke dan als controle zal worden uitgelezen.

     
    

Luc waarschuwt nog even dat veel maïsakkers alweer ingezaaid zijn met gras. De meteo ziet er op dit moment nog niet best uit voor de komende vaart maar direct na deze General Briefing zal er opnieuw naar de situatie gekeken worden. Een ieder maakt zijn zaken op orde, drinkt nog een bakje koffie en niet veel later is

het tijd voor de middagbriefing. Pat hoeft daarbij niet veel te zeggen en laat iedereen even luisteren naar de geluiden die van het dak komen, een monotoon geluid van vallende regendruppels. Het zou de komende uren niet veel beter worden, op hoogte staat ook nog een redelijke windsnelheid, waarop de organisatie helaas de zaterdagmiddagvaart moet cancelen. We kunnen ons alleen maar verheugen op de zondag waarop de situatie een stuk beter lijkt, mogelijk zou er in de eerste uren nog een beetje mist kunnen hangen. Ons onderkomen vinden we in het Sporthotel in Tongerlo, een paar kilometer verderop. Sporters lopen naar hun training en in de sportzaal danst een groep tienermeisjes op de muziek van Michael Jackson. Wij bezoeken in de tijd die we nu over hebben de nabij gelegen plaats Geel waarbij

zelfs de plaatselijke fanfare in het druilerige weer nog even door de straten paradeert. De organisatie heeft een kok geregeld voor de maaltijden. Op de weg naar de eetzaal komen we voor ons hotel een groepje meiden tegen die druk doende zijn met hun fotocamera. De brutaalste huppeltrut spreekt ons aan “mogen we

samen met jullie op de foto, het is voor een project”. Ik antwoordt daarop, “maar meisje, wij zijn hartstikke lelijk” . . . het antwoord wat die muts daarop geeft zet ons even tot nadenken. “Nou, dat is helemaal niet erg hoor”. De broccolisoep is heerlijk en ook de rest glijd smakelijk naar binnen. Op een lijst moeten we aangeven welk broodje we op zondagnamiddag willen hebben, want die moeten besteld worden. Ik vul 2 stuks in maar wordt later door Brigitte aangeschoten dat deze broodjes wel een halve meter lang zijn waarop ik mijn keuze toch maar even wijzig naar 1 exemplaar. Na een goede nachtrust, waarbij ik nog wel diep in de nacht een vreemdganger van onze kamer moest sturen, en een verkwikkende douche zijn we benieuwd hoe de weersituatie zich heeft ontwikkeld. Van mist is totaal

geen sprake en in het donker zien we vele sterren wat betekent dat het praktisch onbewolkt zal zijn. De wind is amper voelbaar dus het zou wel eens een mooie wedstrijdochtend kunnen worden. We pakken in alle vroegte onze spullen weer in want in het hotel komen we niet meer terug. De kamer laten we netjes achter.

  
   

Eén van de observers waarvan de naam begint met een B en eindigt op . . . laat zijn sporen op de kamer nadrukkelijk na in de vorm van kleurrijke M&M’s. Op het tasksheet staan 3 opdrachten en er liggen 4 markers op onze tafel, waarschijnlijk krijgen we het nog druk. Observer Djorry is bij ons aan tafel aangeschoven en bij

de roll call blijkt dat alle teams op tijd wakker zijn geworden. Als gezamenlijke opstijglocatie (CLP) heeft men gekozen voor het vliegveld van Schaffen-Diest. Ondertussen is het licht geworden en op de rit naar het vliegveld zien we witte vorstige daken. Door deze lichte vorst is het gras ook redelijk glad en heb ik moeite om de auto met aanhanger op de licht looiende plek te krijgen die we willen. Onze eerste opdracht is een Pilot Decleared Goal. Daniel, Simone en ik maken de ballon klaar, terwijl Erwin zich concentreert op zijn eerste doel. Als de claxon het gezang van de Belgische vogels verstoord en de gele vlag in top van de flagpole wordt gehesen, heeft Erwin nog 5 minuten om zijn gekozen doel via een speciaal formulier kenbaar te maken en deze te deponeren in de Declaration Box. Bij het verschijnen

van de groene vlag worden de windblazers aangetrokken en kan het feest beginnen, in no time staan de 11 bubbels omhoog. Al snel komt het zonnetje te voorschijn, en deze prettige situatie zou de hele dag zo blijven. Achteraf hoorde ik dat het in Nederland ontzettend mistig was geweest.

  
    

De grondwind is heel kalm en vlak daarboven ligt een mooie vaarsnelheid, een ideale situatie. Ik ga met Erwin mee omhoog en al snel ontvouwt zich onder ons een prachtig herfstpanorama in de mooiste kleuren. De langgerekte schaduw van de ballon raakt bossen, natuurgebieden en kleine watertjes. Ons eerste doel komt

in zicht en ligt vlak bij een kerktoren, dus dat is handig navigeren. Nog even de watertoren voorbij en ik werp onze marker, helaas van 100 meter hoogte waardoor deze net iets afdrijft en we daar een meter of 17 scoren. De tweede opdracht is een zogenaamde Shortest Flight. Op de tasksheet staat een schets van een gebiedje binnen een aantal wegen waarin gescoord kan worden. De kortste afstand van deze marker tot aan het opstijgterrein is de beste, dus dat betekent meten welk puntje het dichtste bij is, en dan moet je daar ook nog zien te komen. Wij komen redelijk uit en ik gooi de marker in een veldje waar deze veilig ligt zodat we die later kunnen inmeten. Niet te vroeg gooien want de straat valt net buiten het gebied. Nu hebben we enkel nog een Elbow op het programma staan, dus gaat Erwin

op zoek naar een maximale stroming naar rechts. Dit moeten we minimaal 2 kilometer volhouden waarna ik de marker tussen 2 huizen drop en de volgauto daar direct via de radio naar toe loods omdat er al iemand met de marker in zijn handen staat. Nu laag verder omdat we daar een mooie slag naar links kunnen maken.

     
      

Op die route liggen dan toevallig wel een aantal PZ’s waar we even weer wat hoger moeten. Het landschap is prachtig en de aanwezige zon maakt er een vrolijke dag van. Een groepje jagers met honden probeert nog wat vlees in de diepvries te krijgen en we doen ons best om ze zo weinig als mogelijk te verstoren. Een

aantal konijnen zal ons dankbaar zijn. We drijven bijna recht over Bobbejaan Land, een bekend Belgisch pretpark. Erg druk is het er in deze tijd van het jaar niet meer. Een mooi groot veld zonder vee duikt voor ons op, dat moet hem gaan worden, en al snel worden we weer door vaste grond verwelkomd. Ik sta klaar om de ballon plat te trekken tot er opeens vanaf de boerderij een hoop geschreeuw klinkt. Ik zeg tegen Erwin dat hij de ballon nog maar even overeind moet houden en loop de boer tegemoet maar het blijkt een alleraardigste man te zijn. Op het moment dat hij namelijk achter zijn boerderij vandaan kwam en de ballon zag staan had hij net zijn koeien losgelaten, die nu als bijzonder nieuwsgierige dames op ons af komen rennen. En van dichtbij zijn het toch best wel grote beestjes.

“Ze doen niks hoor”, stelt de boer ons nog gerust en dat geloven we dan maar. Ook als ik ineens oog in oog sta met een “koe” met een ring door “zijn” neus. Ik trek de ballon plat en laat de toplijn op de grond liggen. Gelijk likken er 5 koeien aan het touw, alsof ik er een lekkernij neergelegd heb. Erwin moet meerdere malen rond de platte ballon rennen om er voor te zorgen dat de dames het niet als vloerkleedje gaan gebruiken.

  
    

Dit heb ik nog nooit meegemaakt maar ik vind het een prachtige afsluiting van deze vaart. Bekijk even dit korte filmpje. We pakken de boel in maar voordat we bij de eerste marker die we nog moeten inmeten zijn aangekomen, is de klok bijna 3 kwartier verder. Snel naar de volgende marker . . . nog 5 kilometer rijden en

nog 5 minuten zoektijd. “Als we nu gewoon even simpel de wedstrijdleiding bellen en vragen om een half uur “extension of time” zeg ik tegen Erwin, “dat schept wat ruimte en hoeven wij ons niet te haasten in dit zondagochtendverkeer”. Zo gezegd, zo gedaan en met alle markers weer in ons bezit en de coördinaten op papier, rijden we terug richting competitiecentrum alwaar het ineens een drukte van belang is op de enorme parkeerplaats in verband met een rommelmarkt. En dat het echt “rommel” was heb ik later persoonlijk even gecontroleerd. Tijd voor de warme maaltijd, de kok heeft weer zijn best gedaan om het een ieder te laten smaken. Daniel en Simone gaan daarna gastanken en Erwin en ik hangen nog wat rond, wachtend op de volgende briefing.
2 markers op tafel, Kenneth is onze observer. 

Ik zeg voor de lol “Fly-in Fly-on” en warempel, het was ook nog zo. De wind is ten opzichte van vanochtend een stuk gedraaid maar de organisatie had moeite om de windrichting te bepalen en dan is deze combinatie natuurlijk helemaal safe. Brigitte, die de markers uitgedeeld had, verzoekt een ieder om even goed te

controleren of er geen oude coördinaten op de markers geschreven staan, om achteraf misverstanden te voorkomen. Daniel belt vanaf het gastanken dat er problemen zijn. De gasleverancier krijgt geen drup gas meer uit de tankwagen, terwijl deze niet leeg is. Gelukkig hebben alle andere teams al getankt en zijn wij de enige die niet genoeg gas hebben. Erwin overlegd met Luc en deze verzekerd hem dat ze het probleem oplossen. “We gaan kijken of iemand een fles kan missen”. Met 1 fles zouden we al gered zijn. Er volgt een extra briefing op een parkeerplaats langs de westelijke ringweg bij Geel, vlak bij het eerste doel. Hier staat Jan Oudenampsen al klaar en overhandigd ons een volle gasfles, zeer coulant. Niet al onze flessen zijn vol maar we hebben nu ruim voldoende voor deze vaart. We gaan op zoek

naar een geschikt opstijgveldje voor de Fly-in opdracht, op minimaal 2 kilometer van het doel. Onderweg komen we al een aantal bollende collega’s tegen, meten we nog even met een kompas de wind via een klein ballonnetje en vinden wij een mooi padvinders clubveldje midden tussen de bomen.

   
   

Enkele zondagswandelaars blijven nieuwsgierig staan om het schouwspel te bekijken. Daniel en Simone stappen bij Erwin aan boord en ik zal de ballon volgen. Observer Kenneth gaat met mij mee. Vrolijk zwaaiend stijgen ze op, niet wetende dat deze vaart ongewild langer gaat duren dan gepland. Op het moment dat ik

vlak bij doel 1 ben, gooit Erwin zijn marker en roept op dat ik door moet rijden naar het Fly-on doel, de eerste marker ligt op een veilige plek en zullen we later inmeten. Deze tweede marker zien we vallen op korte afstand van het doel en gaan we direct afspuiten en met de GPS inmeten. Het volgen van de ballon wordt enigszins bemoeilijkt door de lage stand van de zon maar we kunnen mooi bijblijven. De ballon vaart vlak voor de beoogde landing recht over de volgwagen heen en moet enkel nog een klein stukje bos passeren om vervolgens aan de grond te komen. Vanaf nu gaat het echter mis en met permissie van de piloot ter lering aan andere ballonvaarders zal ik hier uitleggen wat er gebeurde, om wilde indianenverhalen te voorkomen. Ik rij naar de andere kant van het stukje bos om de ballon daar op te

wachten. Het duurt echter te lang voordat ik de ballon weer in mijn vizier krijg en ik besluit terug te rijden, mogelijk heeft Erwin halverwege een veldje gevonden. Onderweg zie ik de top van de ballon die stil lijkt te staan, alsof hij inderdaad geland is. De top steekt echter boven de boomtoppen uit en ik kon me daar geen

heuveltje herinneren. Verhoudingsgewijs klopt er hier iets niet helemaal. “Dit is fout” zeg ik tegen Kenneth en rij weer terug naar het zandpad waar de ballon over ons heen is gevaren. Vanaf daar zien we de werkelijke situatie. De ballon hangt boven het bos en verplaatst zich niet meer, zit dus blijkbaar vast. Dit bos van zo’n 50 bij 50 meter bestaat uit dennenbomen, van die lange kale stammen van 20 meter hoog met zo’n kerstboompje bovenin. Ik kijk het vanaf de zijlijn even rustig aan, want in een dergelijk geval is even goed branden genoeg om weer op te stijgen maar ook een aantal stevige branderstoten bieden geen hulp. Via de porto roep ik Daniel op en vraag wat de situatie is. De ballon was te snel gezakt waarbij de mand tussen de boomtoppen terecht is gekomen. Bij het weer

omhoog gaan, had 1 van de 24 staalkabels zich vastgesneden in een dikke tak. Dit zou op een normale manier niet meer los komen, tijd dus voor actie. Ik laat de brandweer waarschuwen en vraag ook direct om een ambulance omdat het niet duidelijk is hoe deze situatie zal aflopen. Al snel heb ik de lokale politie naast

me staan en leg de situatie aan ze uit. Ze nemen direct contact met de brandweer op om ook een speciaal klimteam af te roepen. Al snel staan er 20 brandweermannen midden in het bos die vragen naar de status van de ballonvaarders. Een takelwagen ter plaatse is onmogelijk, daar is geen ruimte voor. Er zijn twee opties, of de staalkabel of de tak moet doormidden. Kenneth heeft inmiddels de organisatie gebeld en deze zijn ook snel ter plaatse. Erwin probeert ondertussen de ballon overeind te houden maar raakt bijna door zijn gasvoorraad heen. Wat zal er gebeuren als de ballon de mand niet meer zal dragen?? De mand zal dan aan die ene staalkabel komen te hangen waarop waarschijnlijk de mand scheef zal gaan hangen. We besluiten dat we dus in ieder geval een fles gas moeten hebben om wat tijd

te winnen en de ballon nog even overeind kan blijven. Jonas pakt dit op, Team Berben is in de buurt en crewlid Steven komt al snel een volle fles leveren. Vanuit de mand laat men de droplijn zakken, waaraan inmiddels 3 lege flessen naar beneden zijn gelaten, waaraan we de volle fles knopen. Van de brandweer krijg

ik een staaltang en deze hang ik boven in de gasfles. Nou is een volle aluminium gasfles goed te tillen maar aan een kabel vanuit een onstabiel punt is dit toch een ander verhaal. Met zeer veel moeite en aangemoedigd vanaf de grond slagen de mannen daarboven erin om de fles aan boord te trekken. Gelukkig heeft Daniel zijn crewhandschoenen bij zich waardoor er met 2 man getrokken kan worden. De volle fles bleek achteraf niet nodig. De ballonvaarders besluiten het enige juiste te doen in deze situatie en dat is het doorknippen van de staalkabel. Erwin brand nog eens extra om voldoende draagvermogen te hebben maar moet daarbij erg zijn best doen om te voorkomen dat de boomtop die in de ballonmond steekt niet in brand vliegt. Met ijzeren zenuwen knipt Daniel de kabel door waarop de mand ineens weer

aan de overige 23 kabels komt te hangen en een stuk naar beneden zakt en blijft hangen aan de ballon die nog steeds zijn normale vorm heeft. Dit is zeker een gewenste situatie, er is op dit moment namelijk nog weerstand vanaf de bovenkant. Dit is hun lifeline. Het is nu zaak om ze snel naar beneden te halen voordat

de ballon te leeg is en gewoon tussen de takken door kan glijden. Met een groep trekken we via de droplijn rustig maar stevig de mand naar beneden en als er grondcontact is, klinkt er van alle kanten applaus. Erwin trekt nu ook de chute van de ballon eruit zodat deze sneller leeg kan lopen. Het ambulancepersoneel kijkt even naar de toestand van de inzittenden en besluit dat alles in orde is. Het opruimen gaat vlot, met behulp van omstanders en brandweerlui wordt de lap stof met enkele zichtbare gaten in de zak gepropt en de mand en de rest van het equipment door het inmiddels donkere bos naar de straat gesjouwd. Monique H. heeft de komende week weer wat te naaien. The party is over en doordat een ieder gewoon zijn kop erbij heeft gehouden en er niemand in paniek raakte, is deze ongelukkige situatie

perfect opgelost. De marker die we nog moeten inmeten laten we begrijpelijkerwijs maar voor wat het is, deze locatie wordt gezien de omstandigheden door de débriefer geschat aan de hand van de gegevens van de GPS. De meeste teams zijn allang weer terug op Domein Teunenberg en wachtten op de uitslagen die mondjesmaat worden gepubliceerd. De startnummers worden weer ingeleverd waarbij de vlag van team Berben enige wenkbrauwen doet fronzen. Deze zit half onder de koeienpoep. Het gevolg van een glibberige landing of is het toch het gebrek aan toiletpapier geweest. Een zeer verdachte situatie.

   
   

Het bestelde broodje van een halve meter smaakt opperbest. Uiteindelijk wordt de Challenge in Olen op deze zonovergoten dag gewonnen door de Ollander Jan Oudenampsen, gevolgd door de Belgische teams van Bart Geeraerts en Yves Berben. Een mooi weekend wat zeker een vervolg verdiend.     Bennie Bos

 
 
   
Open dag Lindstrand Holland
 
Tekst en Foto's: Johan Hetebrij
 

Op 14 november werd er een open dag gehouden bij Lindstrand Holland aan de Vegelingsweg in Joure. Vele ballonvaarders namen er een kijkje, en zij werden welkom geheten met een kopje koffie met echte Friese oranjekoek. Deze was door de bakker uit de Midstraat zelfs voorzien van het Lindstrand-logo! Maar men kwam natuurlijk om kennis te maken met het team van de Nederlandse dealer Lindstrand Holland en informatie te krijgen over de Lindstrand producten. Zo stond er een grote mand, die er na vele jaren nog erg goed uit

zag, en dus van goede kwaliteit is. Verder waren er kleinere ballonbenodigdheden te koop, draaide er een dia-presentatie van Lindstrand Balloons UK en bij Rik Kornet kon je alles te weten komen over de apparatuur van Funkwerk Avionics. Ook zijn er gebruikte manden en ventilatoren voor een zacht prijsje te koop. Maar meest in het oog springend was wel de speciale rolstoelmand. Deze mand is onlangs aangeschaft door het Noordelijk Ballonvaartcentrum en hierdoor is het ook voor mensen met een handicap nu mogelijk om Friesland vanuit een ballon te zien. Hierbij wordt door een deurtje een rolstoel in de mand geplaatst en aan de bodem vastgezet.
Het vlechtwerk van de rieten mand is bij deze rolstoelmand aan één kant veel ruimer dan normaal, waardoor de passagier door de mand heen kan kijken. Om de veiligheid te waarborgen is deze mand hoger dan een normale mand. Het was leuk om dit

eens te zien. Op deze open dag was het team van Lindstrand Holland, bestaande uit Pieter Kooistra, Martine Vellema, Johannes Kooistra en Rupert Maud, de hele dag druk bezig met het beantwoorden van vragen en het geven van informatie over de Lindstrand-producten. Dit alles onder het genot van een lekker hapje en een drankje, nee de bezoekers kwamen deze dag niets tekort. Verder kreeg elke bezoeker nog een leuke Senseo-mok mee naar huis, uiteraard voorzien van het Lindstrand-logo. Een leuke aanwinst voor mijn verzameling!    Johan Hetebrij

      

 
 
   
Ballonnen tegen de griep
 
Tekst: Bennie Bos
 

De Mexicanen hebben een plan gevat om weer wat populairder in het nieuws te komen en weer meer toeristen te trekken, met heteluchtballonnen. Op 22 november bouwde men op het Sokaloplein in Mexico City 10 ballonnen op voor groot publiek. De vergunning om op te stijgen was er nog niet maar een ieder kon een foto van zichzelf in het mandje laten maken. Het spektakel van de fakkelende ballonnen in het schemerdonker bracht een prachtige sfeer. Wanneer (en of) de vergunning om op te stijgen verleend zal worden is nog niet bekend.
-
-
-
-
-

Bennie Bos

 
 
   
Long Jump 2009 - 2010
 
Tekst: DBCC, Foto: Bennie Bos
 

De traditionele Long Jump vindt ook deze winter weer plaats. Van 1 november 2009 tot en met 31 maart 2010 kun je een poging doen om een zo groot mogelijke afstand af te leggen tussen een start- en landingsplaats binnen de Nederlandse en Belgische landsgrenzen (onderweg een stukje Luxemburg of Duitsland meepikken mag, zolang je maar weer in Nederland of in België landt, maar landen in de Waddenzee is Out of Bounds!) Voor meer informatie kijk je op onze website.  
-
-
-
-
-
-

DBCC

 
 
   
Laatste aanwinst
 
Tekst en Foto: Henri van Bommel
 

Op 8 november maakte ik de eerste vaart met m’n laatste aanwinst, de PH-WEO een Cameron O-77.
De zon scheen hier in het zuiden volop zoals je op de foto kunt zien. Ik heb de ballon overgenomen van het Bosch Ballon Gezelschap nadat deze al enige tijd het daglicht niet meer had gezien. De ballon heeft 175 uur op de teller en vaart als een zonnetje. Hij is bedoelt om mijn dochter wat lesvaarten te geven en natuurlijk voor de spelerei in de winterperiode.
Mijn complimenten aan Adballon, IVW en de Keyzer assurantiën die ook dit keer weer snel alle nodige documenten leverden waardoor ik van het prachtige weer gebruik kon maken.  
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-

Henri van Bommel

 
 
   
My Balloons
 
Tekst en Illustraties: Cameron Balloon Promotions BV
 

Deze winter introduceert Cameron Balloon Promotions BV "myBalloons", een nieuw programma t.b.v. het beheer en de administratie van ballonequipement. 24 uur per dag, 7 dagen in de week toegang tot de status van je equipement.

# Alle gegevens van je equipement online toegankelijk. # Automatische email indien een ARC dreigt te verlopen. # Duidelijke overzichten over het geplande onderhoud. # Inzicht in het uitgevoerde onderhoud aan je equipement. # Configuratiewizard voor het samenstellen van een toegestane configuratie. # Duidelijke equipementlijsten met alle relevante data. # Eigen registratie van pilot/owner maintenance. myBalloons is gratis en exclusief voor klanten van CBP. Mocht je alvast meer informatie willen, dan staan we je graag te woord.
Cameron Balloon Promotions BV

 
 
   
Nieuw Ballonboek
 
Tekst: Oostenrijkse Aero Club, Foto's: uit het boek
 

Deze maand kreeg ik het nieuwe Oostenrijkse ballonboek binnen, een cadeautje van een vriend.
De Oostenrijkse Aero Club schreef er een artikel over: De twee ballonpiloten Alfred Eitel als auteur en Joachim Frieß als grafisch vormgever, presenteerden op 7 november 2009 in Kaindorf "Het nieuwe Oostenrijkse Ballonboek". Dit prachtige boek toont de Oostenrijkse ballonscene in zijn totaliteit.

Zeker, ontspannend en prachtig zijn tegenwoordig de ballonvaarten voor passagiers want zij kunnen genieten van het unieke Oostenrijks landschap. Tot de Oostenrijkse ballonvaart familie behoren echter ook mannen en vrouwen die het extreme opzoeken en hun eigen grenzen willen ontdekken. Zo behaalden Oostenrijkse ballonpiloten vele hoogterecords waarbij ze af en toe zeker hun leven riskeerden. Bij de recordvaarten zonder drukpak vielen soms de brander, de zuurstofvoorziening of de toevoer van het propaangas uit. Ook de landigen bij dergelijke records waren vaak niet mis. Joschi Starkbaum dreef op één van zijn pogingen zo ver af dat hij als laatste redmiddel enkel nog een landing in een boom zag, anders was hij zonder gasreserve boven het hoge gebergte terecht gekomen. Bij het hoogterecord van Günter Schabus ontstond eerst een scheur in de enveloppe, daarna dreef de beschadigde ballon tegen een hoogspanning en over een groot bos waarna hij uiteindelijk zonder gas op de binnenplaats van een boerderij is geland. Een aantal records zijn zo standvast dat ze al vele jaren niet overtroffen zijn. Het laatste record werd behaald door de pilote Heidrun Prosch met een hoogte van 10.773 meter hoogte, bijna 2 kilometer hoger dan de Mount Everest. Ook dit was een avontuur op zich. Haar man, een gespecialiseerde parachutist viel plotseling flauw en sloot op zijn val in de mand onopgemerkt de zuurstoftoevoer van Heidrun af. Toen ze dit bemerkte raakte ze licht in paniek. Samen hebben ze een dochter, Julia. Hoe dicht zal zij ooit de hemel

naderen. Ook aandacht voor de extreme ballonsporter Ivan Andre Trifonov, "Ivan de verschrikkelijke" genoemd. Met zijn ballon voer hij over de Noord en de Zuidpool. Ook overleefde hij een noodlanding in het Zuid-Amerikaanse oerwoud, waarover in het boek pakkend wordt bericht. Helmut Tucek met zijn Balloon

& Airship Company trekt het ongewone in de ballonvaart en zo hangt hij alles onder de ballon wat maar enigzins mogelijk is. Auto’s, motorboten, huwelijksbedden, badkuipen, biervaten en zelfs een komplete piano. Felix Baumgartner, een beroemde extreme jumper sprong eens uit zijn ballonmand met de bedoeling weer op de ballontop te landen. Hij mistte echter het midden en gleed in de ballon, kwam in de touwen terecht en kon slechts met de grootste moeite weer omhoog klauteren. De ballon dreigde neer te storten en pas na enkele angstige minuten lukte het de val op te vangen. Bij sportieve wedstrijden kan de drang om te winnen soms tot dramatische situaties voeren. Een mand zonk zo diep in de Wörthersee dat de brander half onder water lag en propaan aan het water afgaf. De piloot kreeg de brander snel weer aan de praat en de toeschouwers konden weer opgelucht ademhalen toen de ballon als

de vogel Phoenix in vlammen weer opsteeg. Met de komst van de GPS is het wedstrijdgebeuren aanzienlijk veranderd. Bij de grootste gasballonwedstrijd is tegenwoordig de positie van elke deelnemer exact bekend en kan men van daaruit reddingsacties organiseren. Daarom nemen piloten meer risco’s dan voorheen. Onlangs

voeren de piloten Sturzlinger en Bunder nog helemaal over de Middellandse zee naar Algerije. Tot de grote Oostenrijkse ballonvaart familie hoort ook Wolfgang Nairz, de eerste Oostenrijker die de Mount Everest besteeg en die de bergen tegenwoordig vaak vanuit het mandje bekijkt, een stuk ontspannender dan in zijn tijd. Enkele van zijn mooiste foto’s staan tussen de meer dan 100 andere prachtige foto’s in het boek. De publiekstrekkers, de ballonmeetings, de schoonheid van Alpenvaarten, ballonnen en het weer, de vaart rond de wereld, gasballonnen en modelballonnen, alles komt aan bod. De indrukwekkende historie van de Oostenrijkse ballonvaart komt ook in dit boek niks te kort. De uitgever van dit bijna 200 pagina‘s tellende boek in de Duitse taal is de Oostenrijke Aero Club. Voor hen is de oprichter van groot belang. Aan Viktor Silberer is namelijk een apart hoofdstuk gewijd, in zijn tijd

maakte hij vele vaarten over Wenen. De auteur van het boek, Alfred Eitel, is er in geslaagd beide zijden van de ballonvaart uitstekend te beschrijven. Ballonvaren als droom tussen hemel en aarde en van de andere kant de sportieve wereld waaronder ook de extremen tellen. Meer dan 200 piloten en hun ballonnen zijn in de omvangrijke fotogalerij vereeuwigd. Het nieuwe ballonboek met harde kaft en van hoge kwaliteit kan per direct worden besteld via email voor de prijs van 37 euro.    Oostenrijks Aero Club

 
 
   
Alpine Ballonvaren
 
Tekst: Rob den Boer en Arthur van Houdt, Foto: Bennie Bos
 

Op 8 december wordt bij Toyota Waddinxveen overdag de training HPL gegeven. Daarna houden wij een bijeenkomst met presentaties en informatie over Alpine Ballonvaren. Het programma ziet er uit als volgt: 15:00 uur aanvang met koffie. 15:30 uur Ab Maas over het weersystemen in de Alpen. 16:30 uur Arthur van Houdt en Rob den Boer met diverse onderwerpen zoals het gebruik van zuurstof en stikstof, het vervoer licht ontbrandbare goederen over de weg en TEMPO-100. Om 17:30 uur broodjes met koffie etc. 18:30 uur na de file weer naar huis!! Bijdrage in de kosten: 8 euro p.p. Iedereen met interesse in Alpine Ballonvaren is van harte welkom.  Rob den Boer en Arthur van Houdt   (E-mail)

 
 
   
America's Challenge
 
Tekst en Foto's: Brian Critelli
 

Vol verwachting vertrok ik op 29 september naar Albuquerque New Mexico. Phil MacNutt en ik hadden ons het hele afgelopen jaar voorbereid op deze America’s Challenge gasballonrace. Ditmaal met een nieuwe ballon ter vervanging van ons “Yellow Beast” welke we de afgelopen 7 jaar hadden gebruikt. De nieuwe ballon werd

“4 Bags” genoemd omdat deze 4 zandzakken lichter was dan ons oude systeem. Omdat ik de dikste van ons team ben zouden 4 extra zandzakken ons mogelijk net een extra nacht in de lucht kunnen opleveren. Ook onze oude ballon, “Yellow Beast”, bleef echter niet thuis en zou worden gebruikt door Linda Ellis en Daniel Fancoeur. Onze eerste twee dagen bestonden uit het ontmoeten van het andere team om de ballon af te leveren en om zeker te weten dat ze begrepen hoe deze ballon opgebouwd moest worden. Gelukkig hadden ze de beschikking over Tim Bagget als crew chief die hen in het verleden al vaker had geholpen om hun systeem op te bouwen. Alles verliep dan ook gladjes. Bij alle ballonactiviteiten is het weer een significante factor. Toen we op woensdag arriveerden blies de wind met een snelheid van 40 mijlen per uur (ongeveer 65 km/u) over het veld. Ons werd verteld dat er op de

toppen van de Sandia Crest een snelheid stond van meer dan 100 mijlen per uur. Hoeveel daarboven kon men ons niet vertellen want de snelheidmeter had maar 2 cijfers en kon niet verder meten dan 99 mijlen per uur. Onze meteoman had echter wel het gevoel dat we op zaterdag zouden kunnen starten. De voorspelling voor die avond was dat de windsnelheid zou inzakken tot 8-10 mijlen per uur.

     
   

Dit zou waarschijnlijk de enigste optie zijn om te starten in verband met de naderende weersituatie. Tijdens de briefing werd verteld dat we voor en achter ons moesten kijken omdat we precies tussen de slechte omstandigheden zouden varen. Als de voorspellingen kloppen zouden we binnen 2,5 dag in de buurt van Virginia of North Carolina hangen. Op de middagbriefing kregen we nog steeds een “Go” voor de zaterdagnacht. 5 minuten voor de geplande start kwamen we op “Hold” te staan voor de komende 3 uur.

    
   

Wat er gebeurde is dat een orkaan boven de Pacific onze 8 mijlen per uur omhoog bracht naar 20 met uitschieters naar 30. Het resultaat was dat we niet konden starten en dat voor het eerst in 14 jaar de America’s Challenge werd gecanceld en de ballonnen werden neergehaald. De kosten om de 9 ballonnen voor een tweede keer met heliumgas te vullen zouden ongeveer 60.000 dollar gaan bedragen, dus die optie verviel ook. Ik was wel gelukkig met deze beslissing van de organisatie. Op mijn terugreis reed ik dwars door de zware storm. Bekijk even dit filmpje met de winderige omstandigheden vlak voor de geplande start. We hebben weer een jaar de tijd om ons voor te bereiden op de volgende editie.   Brian Critelli

 
 
   
Tot Slot
 
Tekst: Bennie Bos, Foto: Hubcam
 

# 2009 loopt op zijn eind. Voor de één was het een prachtig jaar, voor de ander was het wat minder.
Ik weet dat een aantal onder jullie een moeilijk jaar achter de rug heeft en hoop dan ook dat 2010 alles weer in balans brengt.
# Ik wil iedereen bedanken die het afgelopen jaar zijn of haar steentje heeft bijgedragen aan de vele artikelen die in 2009 in het magazine hebben gestaan en hoop ook in 2010 weer jullie ballonavonturen te mogen ontvangen zodat alle ballonvaart liefhebbers er via dit magazine van kunnen genieten.
# Wil je zien waar de vliegtuigen boven Nederland hangen, kijk dan even op Casper - Aircraft Tracking.
Kunnen we in de toekomst op deze manier ook alle ballonnen boven ons kikkerlandje bekijken ???
See you later, Bennie Bos bereikbaar via E-mail.