Uitgave 67 - December 2007 - Jaargang 6

    

1

Mister BUP in Japan


Tekst en Foto's: Rudi de Latter

    

Het minste dat je kan zeggen van Mister Bup is dat hij een kindvriendelijk karakter heeft. Tijdens zijn eerste bezoek aan het land van de rijzende zon werden honderden kinderen verblijd door de Vlaamse schildpad.
De ‘Kids Day’ waarbij alle schoolkinderen uit het Japanse Saga present waren was het hoogtepunt van het

ballonevenement voor het ganse team. Ondanks de stevige concurrentie van een zevental andere specials wist het Mister Bup team van Lenny Cant het meest de kinderharten te bekoren. Na een geslaagde campagne in Albuquerque was de ballon rechtstreeks naar Saga in Japan verscheept. De crew die bestond uit piloot Lenny, Charlotte, Inge en ikzelf vlogen Mister Bup achterna vanuit Amsterdam via Hong Kong naar Fukuoka in Japan. Een trip die al snel in je kleren kruipt. Ter plaatse hebben we de dag na aankomst de ballon opgehaald op de luchthaven van Fukuoka. De organisatie had ook twee bestelwagens geregeld waarvan één een open truck was die we al snel hebben omgeruild voor een gesloten model. Kwestie om alles een beetje droog te houden in geval van regen. Het hele evenement in Saga was zeer competitiegericht. Niet minder dan vier kampioenschappen werden er beslecht. Het Japans Nationaal kampioenschap, de Honda Grand Prix, de Pacific Cup en de Saga Masters Cup om ze bij naam te noemen. Het ‘Fantasia’ luik van het evenement waarbij ook het Mister Bup team was ingedeeld was vooral bedoeld om het talrijk

opgekomen publiek te bekoren en een aangename afwisseling te bieden tijdens en na het competitiegebeuren. En dat publiek kwam elke dag opnieuw in grote getale naar het terrein langs de Kase rivier. Reeds vroeg in de morgen kwamen duizenden zich vergapen aan de voorbereidingen van het spektakel

en installeerden zich voor de rest van de dag op en rond het opstijgterrein. De plaatselijke horeca deed er trouwens gouden zaken. Naast het terrein was een groot tentendorp neergezet waar allerlei Japanse lekkernijen te koop waren en waar duizenden bezoekers hun vertier vonden. Tijdens de dagelijkse briefing kregen de teams hun plaats op het terrein toegewezen waarna alles volgens een strikte timing werd uitgevoerd. Wedstrijdpiloten moesten binnen een krappe tijdspanne inflaten gevolgd door de Fiesta-piloten. Van de ‘Fantasia’ teams werd verwacht dat ze nadien tot anderhalf uur rechtstonden voor het publiek waarna ze eventueel konden vertrekken voor een vaart. Doordat het dan dikwijls tegen de middag aanliep kwam er ook wind opzetten waardoor een vaart onmogelijk werd wat

voor frustratie bij piloten en crew zorgde. Elke morgen werd er verzamelen geblazen voor de plaatselijke crew. Die werden dan onder de teams verdeeld en kregen hun specifieke taak aan de ballon. We hadden met Mister Bup helemaal geen reden tot klagen. Soms kregen we tot twintig vrijwilligers toegewezen, soms een

beetje veel van het goede. De meeste daarvan waren vrouwen maar er waren dagen dat er ook een paar militairen hun gewicht in de mand zetten. Het enige nadeel was dat enkele crewleden soms bij ons en dan weer bij een andere ballon werden ingedeeld waardoor het moeilijk was om routine te krijgen. Allemaal waren ze echter zeer enthousiast en vol overgave maar we moesten ze wel af en toe intomen. Een special als Mister Bup vereist nu eenmaal de nodige discipline bij het in- en uitvouwen. Onze chef-crew Charlotte had hier de moeilijke taak om alles in goede banen te leiden en wist dat telkens tot een goed einde te brengen. Ook het taalprobleem stak aanvankelijk de kop op. Doordat velen niet of nauwelijks een andere taal dan Japans spraken was er veel overtuigingskracht en

geduld nodig om dingen uitgelegd te krijgen. Maar Japanners leren snel en na een paar dagen kende iedereen zijn taak naar behoren al moest het er bij sommigen nog eens extra ingepeperd worden. Zoals gezegd was de ‘Kids Day’ het absolute hoogtepunt voor ons team. Doordat eerder in de Japanse pers melding was gemaakt van een ‘schildpad uit Europa’ was de belangstelling gewekt en werden we bijwijlen overrompeld door de jonge meute. De organisatie mag op dat vlak gerust als een voorbeeld dienen.

   

  

De kids kwamen in groepjes en onder begeleiding het terrein opgestapt en konden tussen de ballons doorlopen. De juffen vonden het eveneens boeiend en lieten zich met hun gabbers gewillig fotograferen. Op andere dagen kon ook het publiek van dichtbij kennis maken met de verschillende ballonnen. Het was soms

dringen aan de mand waarin Lenny verwoede pogingen deed om de vorm in de ballon te houden. “Mag onze kleine wel met jou op de foto?” hoorden we menig ouder in gebroken Engels vragen. Alles verliep ordentelijk en gedisciplineerd al moest de crew er de kids af en toe op wijzen dat de schoenveters van Mister Bup niet dienen om aan te hangen. Met een goed ingestudeerd ‘sign please’ kwamen de kinderen ons nadien om een handtekening vragen. In ruil kregen we dan een visitekaartje terug die ze zelf op school hadden getekend en ingekleurd. Er waren momenten dat zoveel kinderen in de rij stonden dat we het zaakje moesten afblazen omdat we zonder tradingcards dreigden te vallen. Opvallend was ook de opmerking van de piloot van een Japanse special aan het adres van Lenny, “Bedankt om de aandacht af te leiden” klonk het met een cynisch trekje. Nog een veel gestelde vraag, “Van welke tekenfilm komt Mister Bup ?”. Toen we vertelden dat de schildpad in geen enkele tekenfilm of strip te zien is was de verwondering groot. Je moet weten dat Japanners verslingerd zijn op cartoons en strips en dat geldt zowel voor kinderen als volwassenen. Boekwinkels puilen uit van de razend populaire manga-strips en zelfs grote bedrijven gebruiken een cartoonfiguur als uithangbord. Op één dag na heeft Mister Bup dagelijks rechtgestaan. Dat was voor de organisatie het belangrijkste, gezien worden door het publiek en vooral dat publiek op het terrein houden nadat de wedstrijdpiloten waren vertrokken. De ene dag dat het niet lukte is te wijten aan een plots opstekende wind nadat de ballon als laatste was uitgelegd. De overige specials die toen al rechtstonden hadden de

grootste moeite om overeind te blijven en toen hebben we wijselijk besloten om de kat uit de boom te kijken. Toen even verderop Dennis Myrthu van de Japanse Ebisu special uit de mand werd gekieperd hielden we het definitief voor bekeken. De kans om een vaart te maken werd daardoor steeds kleiner en onze frustratie

steeds groter. Uiteindelijk is het éénmaal gelukt, en wel op de laatste dag dat er gevaren kon worden. Door een gunstige tijdsindeling konden we met de schildpad dan toch vertrekken voor een korte vaart. Het was kantje boord want alweer was er wind komen opzetten die het plan bijna in de war stuurde. Ook de organisatie had ons eigenlijk liever aan de grond gehouden al hadden ze ons wel een extra gasfles bezorgd. Dat was zonder de vastberadenheid van het team gerekend omdat we vonden dat er die dag, na lange tijd rechtstaan, toch nog gevaren kon worden. Als enige special heeft Mister Bup die dag het luchtruim gekozen. Het publiek kon het zeer waarderen en bleef tot het laatste moment om de schildpad te zien opstijgen voor een vaart boven rijstvelden en bonenakkers. Die avond hebben we

nog een glow afgewerkt die beperkt werd tot een spel met de branders omdat de wind weer spelbreker was. Buiten onze Fiesta-activiteiten hebben we toch nog de kans gezien om wat van Saga-City te gaan bekijken. Al was dat beperkt tot het Saga Castle en een paar plaatselijke tempels en heiligdommen. Zo bezochten we onder meer het ‘Matsubara Ebisu Jinjya’ of de tempel ter verering van de God van rijkdom, zakelijk succes en het winnen van de loterij.. Als dat geen toekomstperspectief is.   Rudi de Latter

   

    

2

Mijn eerste Cloudhopper ervaring


Tekst: Jeff Snyder, Foto's: Sandi Cormier

    

Afgelopen zondag was ik in de gelukkige omstandigheid dat ik een vaart kon maken met een cloudhopper in Charlotte, Vermont. Het weer was stabiel, helder en met een licht windje. Mijn goede vriend David Tanzer
(nu een hele goede vriend) snoerde mij vast in zijn hopper "Holy Cow" wat ik een beetje ongemakkelijk vond

omdat ik dit nog nooit had meegemaakt. Ik had mezelf helemaal opgeladen voor dit avontuur. Ik steeg op en . . . WOW. Varen met een hopper is echt totaal anders dan met een gewone ballon.
Geen uprights, geen andere passagiers en uiteraard  . . . geen mand. Ik maakte 2 tripjes naar 3000 foot en zakte zelfs even 20 centimeter onder nulnivo, voetjes in het water. Een dergelijke kleine ballon reageert heel beheerst op korte stootje van de brander en kleine rukjes aan de chute. Na een uur en 20 minuten had ik 8,5 mijl afgelegd. David volgde mij, maar omdat ik mijn positie verkeerd had doorgegeven, landde ik zonder assistentie in een omgeploegd bevroren veld. Ik liep (achterwaarts) naar een aangrenzend perceel waar David net aankwam en mij hielp de ballon op een grasveldje te leggen. Er kwamen een paar mensen kijken of ze nog wat mochten tetheren maar voor hen viel hier niks te

halen. Dat is dan gelijk weer een negatief aspect van een dergelijke ballon, of valt dit toch onder het positieve. Ik beveel het zeer aan voor piloten die dit nog nooit hebben gedaan. Mijn ballon batterijen zijn weer helemaal opgeladen na het afgelopen commerciële seizoen. Dank aan David.   Jeff Snyder

    

    

3

Recordvaart Troy Bradley


Tekst: Bennie Bos, Foto: Internet

    

De Amerikaanse gasballonpiloot Troy Bradley steeg in de ochtend van 14 november op vanuit Greeley, Colorado. Zijn doel, een nieuw record op de lijst zetten met een kleine Roziere ballon in de klasse AM-3.

Voor diegene die niet weten wat een Roziere ballon is, dit is een ballon met een gascel welke gevuld is met het onbrandbare helium, en daaronder een gedeelte hetelucht. De ruimte onder de gascel kan dus verwarmd worden. Dit heeft vele voordelen. Het oude afstandrecord stond op naam van Greg Winker. Greg steeg in 2005 op tijdens de Gordon Bennett in Albuquerque (uiteraard buiten deelname). Hij behaalde toen een afstand van 920 kilometer. Het duurrecord stond al op naam van Troy, 27 uur en 50 minuten. Terwijl Troy in de lucht hangt, vindt er even verderop een tragedie plaats, Troy’s vrouw Tami vraagt iedereen om dit alsjeblieft stil te houden. Troy ondervond onderweg namelijk genoeg problemen met onder andere een slecht werkend ventiel. In het volgende artikel meer over genoemde tragedie. Na 41 uur en 23 minuten, een nieuw record, zette Troy de ballon bij een grondwindje van 7 knopen probleemloos

aan de grond in Pleasant Springs, Wisconsin. Hij had maar liefst 1326 kilometer afgelegd. 2 records verbroken welke direct bij de FAI zijn geclaimd. De gastvrije bevolking trakteerde Troy en zijn crew op kaas, worst en crackers en traditionele drank en dat was volgens de crew geen melk.   Bennie Bos

    

4

Tragedie met gasballon


Tekst: Bennie Bos, Foto's: Screendumps van videobeelden

    

Helaas vielen er twee doden te betreuren bij een ballon tragedie in het noorden van de Amerikaanse staat Iowa. De gasballon startte op dezelfde dag en locatie in Greeley Colorado als Troy Bradley. Onderweg had men elkaar nog zien hangen en had men nog met elkaar gesproken. Inwoners van het afgelegen gebied

hadden de ballon met drie personen aan boord zien dalen en waren richting de ballon gereden om te zwaaien. Het was zeer zelden dat hier een ballon voorbij kwam. Toen de ballon echter dichtbij de grond kwam sloegen de kijkers de angst op het hart. Vanuit hun oogpunt schommelde de ballon waarna het mandje ineens naar beneden viel. Wat er gebeurde was volgende, de ballonvaarder was bezig met een lesvaart van één van de inzittenden. Om de één of andere reden kwam men veel te dicht in de buurt van een hoogspanningskabel. Normaal lopen de kabels in dit gebied langs de wegen, deze kabel liep midden door een veld. Men trachtte dit nog te compenseren door ballast overboord te gooien maar het kwaad was al geschied. De hoogspanningskabel raakte de touwen tussen de ballon en de mand waardoor deze werden doorgesneden en de mand van een hoogte van 20 meter naar beneden viel.

Voor de 62 jarige Thomas Boyland en 37 jarige Bradley Brookhart bleek deze val fataal te zijn. Beide heren overleden bijna onmiddellijk aan hun verwondingen. De 58 jarige Doug Chaplin uit Albuquerque overleefde de val en werd met een helikopter afgevoerd naar een ziekenhuis in de buurt. De weersomstandigheden waren in orde. De ballon met de naam "Sandman" was door slachtoffer Boyland gebouwd in 1998. De FAA onderzoekt het ongeluk.   Bennie Bos

   

    

5

Rassemblement Puy en Velay


Tekst: Caroline De Noble, Foto's: Antonio Biasioli

    

"Fantastic, a 'Gourmand Balloon Meeting'!" klonk het in koor uit de monden van Antonio Biasioli en piloot Enrico Gamba, na het verlengde weekend van 9 t/m 11 november in Puy-en-Velay, Centraal Massief, in Zuid-Frankrijk. 45 teams, Belgen, Fransen, Engelsen, Zwitsers, 1 Duits, 1 Oostenrijks, 1 Italiaans (wij dus :-),

1 Zweeds, 1 Amerikaans van het Team Blaser, en 1 Nederlands waren aanwezig om de 25e verjaardag van de meeting te vieren. Sommigen kenden de streek sinds jaren, anderen, waaronder wij, maakten voor het eerst kennis met het beminnelijke stadje, verdoken in een vallei omringt door eeuwenoude vulkanen, waar de Madonna, het Kerkje van St. Michel en de Kathedraal rustig waken op hun rots. Helaas waren de Weergoden ons niet goed gezind. vrijdagnamiddag wind en motregen, zaterdag en zondagnamiddag hevige windvlagen.
Maar gelukkig ging het wel vlot op zaterdagmorgen, een aangename vaart vanaf het Kasteel van La Fayette maakte de piloten gelukkig, met een extra uitdaging om op te stijgen in een lichte mist, die langzaam uitrafelde en plaats maakte voor een schitterende blauwe hemel. Organisator Jean-Marc Guerin, de man met de eeuwige glimlach, kon

tevreden zijn aan het eind van de meeting. jawel, we hebben dan misschien weinig gevaren, maar er zijn hechte vriendschapsbanden gesmeed gedurende de gezamenlijke tafelmomenten, en we hèbben wat afgelachen!! De ware wedstrijd werd ditmaal niet in de lucht gevoerd, maar met de voetjes onder tafel, want

het was een hele kunst de 'Grande Bouffe' gedurende 3 opeenvolgende dagen te overleven.
Het sympathieke Hotel-Restaurant "Moulin de Barette", thuisbasis van de organisatie, serveerde
2 maal daags een overvloed aan lekkers.
De plaatselijke likeurdistillerie 'Pagès' bood op vrijdagavond een degustatieaperitief aan op basis van 'Verveine'(verbenia) extracten. Met een alcoholgehalte van 55° een beetje aan de sterke kant als aperitief, maar het kon ook aangezien worden als degestief na het 5-gangen middagmaal.
't Is maar hoe je het bekijkt, natuurlijk.
Op zaterdagavond kronkelde een lange slang voertuigen zich een 10km lange weg naar omhoog in de donkere heuvels, waar we in een prachtig restaurant verwelkomd werden voor het Gala-diner, om er te genieten van de apotheose van de Franse Keuken. Zondagmiddag tenslotte, na alweer een

hoorn des overvloeds aan heerlijkheden, werd onze 'Gourmand Balloon Meeting' afgesloten met de prijsuitreiking en cadeau's voor iedereen. Bravo, Jean Marc, en tot volgend jaar... PS, heeft iemand een tip voor een snelwerkend dieet? ;-)   Caroline De Noble

    

6

Netkaart Hoogspanningslijnen


Tekst: Bennie Bos, Screendump: RIVM

    

Ballonvaarder Willem Lancee stuurde me de volgende tip. Een website met daarop de netkaart van de hoogspanningslijnen in Nederland. Je kunt op de kaart tot in detail inzoomen. Hiernaast zie je het netwerk rond de stad Groningen. De kaart is bijgewerkt tot Maart 2006. Bekijk even de website en lees even de gebruiksaanwijzing.
 
 
 
 
 
 
 
 
Bennie Bos

    

7

Tandem Luchtschip


Tekst: Bennie Bos, Foto: JP Aerospace

    

Het tandem luchtschip van JP Aerospace is een low cost luchtschip welke de mogelijkheid heeft om op te stijgen tot een hoogte van 45 kilometer en vult het gat tussen een gewone ballon en een complex luchtschip voor grote hoogtes. Het tandem luchtschip heeft geen omhulsel zoals bijvoorbeeld de Zeppelin NT of de Goodyear blimps maar bestaat uit 2 ballonnen die gekoppeld zijn door een constructie. Een gewicht kan over de constructie heen en weer worden geschoven. Op deze manier kan men tijdens het opstijgen het systeem stabiel houden. Ook bevinden zich een paar kleine propellers op het systeem. Het prototype krijgt een lengte van 40 meter, de eerste vaart staat binnen een jaar gepland. Een volgende stap zal dan de Tandem Heavy Lift zijn met een lengte van 70 meter en een draagkracht van 5 ton, voor diverse meetapparatuur. Op de foto zie je een micro testmodel.   Bennie Bos

    

8

Verzamelen


Tekst en Foto: Bennie Bos

    

Regelmatig wordt me de vraag gesteld of het Hot Air Magazine gratis is. Dit is inderdaad zo en dat zal ook zo blijven. Ik hoef daar niks aan te verdienen, de onkosten die ik heb voor bijvoorbeeld domeinnamen en server-ruimte, worden gedekt door mijn sponsor. Zo af en toe stuurt men mij wel eens een leuke ballonpin en dat wordt natuurlijk bijzonder gewaardeerd. Wil jij het Hot Air Magazine op deze manier steunen, dan heb ik daar natuurlijk geen bezwaar tegen. Het enige wat ik nog spaar zijn ballonpins, de rest heb ik al aan andere verzamelaars geschonken. Bennie Bos
Mussenveld 214 – 7827AP - Emmen - Nederland

    

9

Ballonjaar 2007


Tekst: Izak Wisse, Foto's: Ineke Wisse

    

Als in Maart gevraagd wordt wanneer ik mijn vakantie wil opnemen denk ik nog lang niet aan de Oostenrijkse kampioenschappen met daaraan verbonden een testmeeting voor de WK in 2008. We hebben immers eerst nog de meetings in Nederland, België en Duitsland. Als we de ballonkalender erop na slaan komen we al snel

tot de conclusie dat we vrije dagen te weinig hebben. We proberen dit jaar meetings te bezoeken waar we vorig jaar niet geweest zijn. Helaas moeten we dan weer andere aan ons voorbij laten gaan. Uit de mooie verhalen en vele foto’s die we gezien hebben van Chambley moest het er toch maar eens van komen om ook daar te gaan kijken. In April beginnen we dan aan de reeks meetings. Zoals ieder jaar beginnen we in Waregem. Andere bekende meetings volgen. Joure is aan de beurt voor we naar Chambley gaan. Wat we daar gezien hebben ging onze verwachting te boven. Tot dan was Warstein voor ons de grootste meeting, maar 400 ballons tegelijk in de lucht is toch wel iets om over na te praten. Borken is ook weeral een paar jaar geleden en we zijn toch al in Frankrijk! Waar we in Maart dachten dat het nog ver weg was, zijn we op weg naar Hofkirchen waar we dit jaar de vakantie

doorgebracht hebben. Ons vakantieadres ligt tussen Hofkirchen, met de Oostenrijkse kampioenschappen, en Stubenberg am See met de Primagaz Ballonwoche. De omgeving is schitterend, met zijn talloze appel, peren en druiven boomgaarden. Echt hoge bergen zijn hier niet, we zitten ten zuiden van de Alpen. Op beide

evenementen zijn ballons uit verschillende landen. Stubenberg met 37 ballons en Hofkirchen met 60 ballons. Om de ballons te zien hoeven we niet ver weg, als we op het balkon zitten komen ze onder en boven ons voorbij. Het wedstrijdveld is aan de andere kant van de heuvel maar ook deze ballons komen al spoedig in het zicht. Al is het aantal minder dan in Chambley, 60 ballons onder je in een dal zien varen is ook mooi. Apfelland vanuit een ballonmand is zeker de moeite waard! Ook hier heeft de fotocamera zijn best gedaan. Het WK in 2008 kan alleen maar mooier worden. De vakantie in Oostenrijk was weer de moeite waard! Het uitzoeken van de foto’s van ballonjaar 2007 kan beginnen. Als mij in Maart 2008 gevraagd wordt wanneer ik mijn vakantie wil opnemen …….  
   
Izak Wisse

    

10

Oproep data voor kalender 2008


Tekst en Foto: Bennie Bos

    

Bovenaan deze website zie je de knop "Ballonkalender 2008". Enkelen hebben zich al gemeld met de nieuwste ballonevenementen. Ik wil jullie oproepen mij weer te voorzien van de data en informatie van de Nederlandse en Belgische ballonevenementen zodat ik de lijst compleet kan maken voor het ballonjaar 2008. Stuur me even een mailtje als er al data vastgezet zijn, graag met korte omschrijving.
 
 
 
 

 
Bennie Bos

    

11

Nieuwe Ballonnen


Foto's en visuals gemaakt door de desbetreffende fabrikant tenzij anders vermeld.

Note: het genoemde land is het land van registratie !!!

    

OO-BLV wacht op test inflation.
Ballon is voor Dream Ballooning.

Ultramagic N-250, Nederland
-

Deze ballon voor Nederland is klaar.
Blijft nog geheim tot aan de doop.
   

Schroeder 40/24, Zwitserland
Foto: Marcel Wittwer

Cameron N-160, België OO-BXQ
Foto: Bert de Witte

Lindstrand 150A, Duitsland
-
    

Cameron TR-70

Cameron Z-425

Cameron Apple Special, Oostenrijk
    

Lindstrand 260A, Duitsland

Lindstrand 150A, Duitsland

Lindstrand 150A, Duitsland
  

Cameron A-160, Frankrijk

Cameron Z-77, UAE

Cameron TR-60, Japan
   

Lindstrand 310A, Finland

Lindstrand 180A, Duitsland

Lindstrand 105A
    

12

Nieuwe Pins


Tekst en Compilatie: Bennie Bos, Afbeeldingen: Balloonpins.eu

    

Ik heb weer een compilatie voor je gemaakt van de nieuwste ballonpins. Deze pins zijn de afgelopen maand aan de klant geleverd door Balloonpins.eu Neem even een kijkje op hun website. De pin "Kiss me I'm a pilot" is van Hans van Hoesel. Je moet wel van een grote kriebelende snor houden. Bennie Bos

   

    

13

Saga International Balloon Fiesta


Tekst en Foto's: Charlotte Visser

    

Saga, in het land van de rijzende zon. Een kleine stad die door het overgrote merendeel van deze lezers enkel en alleen bekend is vanwege; uiteraard het ballonvaren. Saga is een kleine, rustige stad, het verkeer rijdt er links en rustig, de straten staan en hangen vol met hoogspanningen en elektriciteitskabels, de wirwar van

kabels in de lucht staat in schril contrast met de stilte op de straten. Als er dan toch iets opvallend is in het landschap, dan zijn het wel de subtiele tekenen van ballonliefhebberij. Ineens een overdekte ouderwetse winkelstraat. De koopwaar is niet bijzonder, als je echter naar boven kijkt zie je glas-in-lood werk met, ballonnen. Een muur van een afgelegen fabriekspand, bekrijt met ballonnen en een grote satellietschotel met Saga en een ballon erop. Het Saga International Balloon Fiesta zelf oogt in eerste instantie klein. Het is een eer om als enige Europese special shape te gast te zijn, tevens is het tekenend voor de prioriteit van het festival. Waar er vroeger nog wel eens drie of vier special shapes uit Europa kwamen, is er nu slechts ruimte voor één special uit Amerika, één uit China en één uit Europa. De vier Japanse specials zijn op de nieuwe God Ebisu na, ook allemaal ballonnen die (daar en alleen daar)

al jaren komen. De nadruk in Saga ligt duidelijk niet bij special shapes, nee, in Saga gaat het om de wedstrijdballonnen. Toch reden wij elke ochtend met onze twee busjes naar het opstijgterrein, zaten de briefing voor de wedstrijdpiloten uit, de briefing voor de fiëstapiloten en gingen vol spanning vooraan in de

tent zitten als de briefing voor de special shapes begon. Voor ons was er elke dag één mededeling: “special shapes, we like you to tether”. De 90 minuten die we moesten rechtstaan veranderde elke dag van veldnummer en tijdstip, maar de essentie was al heel snel duidelijk; er zou niet veel gevaren worden. Gelukkig is Japan uniek in zijn captief. Het festival is heer en meester in het betrekken van haar bezoekers bij het festival. In vijf dagen tijd zijn er 767.000 mensen komen kijken naar 100 ronde en zeven special shape ballonnen.Ter vergelijking, Albuquerque trekt met 800 ballonnen in negen dagen ‘slechts’ 100.000 mensen meer. En waar in Amerika de bezoekers ten alle tijden op het veld lopen en zwaar verontwaardigd zijn als ze geen vier ‘tradingcards’ op commando krijgen, zijn ze in Japan de rust en beleefdheid zelve. Dat begint al bij een betere en meer betrokken organisatie. De tweede

dag van het festival was het Kinderdag. Betekent duizenden kleine Japannertjes in schooluniform die gedrild in de rij het veld op lopen om de specials van dichtbij te bekijken en je begroeten in het Engels. Echter, zodra er teveel wind staat zijn de kleine mannen net zo snel weer vertrokken. De organisatie neemt veiligheid erg serieus en veel sneller dan bij andere festivals, mag het publiek niet meer rond de ballonnen staan.

    

   

Waar het in de rest van de wereld hier dan ook meteen ophoudt voor het publiek op het veld, gaan ze in Saga een stapje verder. De ballonnen blijven nog een tijdje dansen in de wind en als de ballonnen plat getrokken worden, begint het vermaak eigenlijk pas. In plaats van de piloten en crew de ballon te laten

inpakken, blijft hij liggen. Zo ook Mister Bup. Op deze manier kunnen de kinderen de schildpad zonder lucht toch nog in zijn geheel op de grond bewonderen. De interesse voor het ballonteam is minstens zo groot. Buitenlanders worden daar als ware rocksterren behandeld. De Japanners waren erg onder de indruk van ons, grote, blanke mensen en ze hadden allemaal één verzoek: Sign please! De kinderen maken op school een boek waarin ze handtekeningen van ballonvaarders en crewleden verzamelen. Ze komen vervolgens in alle rust en één voor één bij je staan, uit een tasje komt een stift, je handtekening komt in hun boek en als dank daarvoor krijg je van het kind een visitekaartje terug. Met hun naam in het Engels en in het Japans en zelf gekleurd. Elke dag hebben we de ballon dan ook uitgelegd, vier van de vijf dagen hebben we ook een captief kunnen doen en we hebben zelfs één keer kunnen varen.

Als enige special hebben we in de ochtend gevaren. Het duurde wel even voordat we de organisatie net zo enthousiast kregen als dat wij waren. Toen we na 1 uur en 45 minuten nog wilden gaan varen, keek de organisatie bedenkelijk. Ging het ineens niet harder waaien? Volgens hen wel. We konden wel gewoon aan de

grond blijven. We hebben de mannen en vrouwen overtuigd dat lichte wind niet te veel is voor Mister Bup en dat we alle vaarten heel veilig tot een goed einde hebben gebracht. We hebben uiteindelijk een heel mooie vaart kunnen maken. De goede landing in een afgehaald rijstveld was voor de plaatselijke rijstplukker geen reden om op te kijken. Hij wachtte geduldig tot we onze auto’s aan de kant zetten, zodat hij zijn rijst mee naar huis kon nemen. Voor ons was het een heel mooie ervaring in Saga, de combinatie van ballonvaren en proeven van de cultuur. Zo hebben we naast het Japanse publiek, ook kennis gemaakt met de oudere generatie Japanse vrouwen die voor ons traditioneel thee hebben gezet en hebben gedanst. Tevens hebben zij ons het liedje Moesie Moesie caminion geleerd. Hé meneer schildpad, hoe gaat het met jou? Toen wij alle kinderen een tradingcard beloofden als zij het

schildpadliedje voor ons zouden zingen, bleek dat het liedje in de categorie oude traditionele kinderliedjes valt. Na het couplet vielen de meeste kinderkeeltjes stil. Maar in een land waar alles strak georganiseerd wordt, moet en zal er door gegaan worden. De oude vrouwen zongen dan ook vrolijk verder. Allemaal hebben we een heel goed gevoel over gehouden aan Japan. De hartelijkheid waarmee we ontvangen zijn en de tomeloze inzet. Onder meer van onze lokale crew. Elke dag achttien (andere) crewleden.

   

   

Soms sprak er één Engels, soms sprak er een Frans, meestal spraken ze Japans. De uitleg over de velcro’s, het openhouden en plakken en onze manier van crewen bleek ingewikkeld. En dus tekende de organisatie een schildpad met op de plekken van de velcro’s een rondje en daarbij een Japans verhaaltje over klittenband, broekzakken en nog wat tekens. En zo ontstond in Japan de eerste handleiding ‘Hoe crew ik bij Mister Bup’. We hopen dat we er in de toekomst veel profijt van hebben.  Charlotte Visser

    

14

Old Balloons Inflation Day 2007


Tekst: Bennie Bos, Foto: Old Balloons Collectors

    

Wil je de nostalgie proeven (en ruiken) van vele oude ballonnen, kom dan op zaterdag 15 december naar het Mheenpark in Apeldoorn. Het evenement wordt georganiseerd onder de naam Old Balloons Inflation Day 2007. De doelstelling: er zijn veel oude ballonnen die nooit meer het daglicht zien. Op deze dag wordt de kans geboden om gezamenlijk te genieten van het oude materiaal. Men wil al om 10.00 uur beginnen en doorgaan tot het donker wordt waarna het bedoeling is de dag af te sluiten met het fakkelen van enkele ballonnen. Op dit moment staan er al 13 oude ballonnen ingeschreven. Heb jij ook een oude ballon, dan kun je gewoon gratis meedoen. De ballonnen worden dus wel opgebouwd maar zullen niet varen, de meeste mogen of kunnen dat ook niet meer. Kijk even op de website voor de informatie en de foto’s van de deelnemers. De gemeente heeft geen bezwaar.  Bennie Bos

    

15

Steve Fosset


Tekst: Tom Corten

    

Zoals iedereen weet is de Amerikaanse avonturier en ballonvaarder Steve Fossett op 3 september verdwenen tijdens een verkenningsvlucht in de Nevada-woestijn en tot op heden nog altijd spoorloos. De zoekakties naar het wrak van het vliegtuigje zijn ook sterk verminderd. Ondertussen heeft Peggy Fossett maandag 26 november een aanvraag gedaan in een rechtbank om haar man Steve officieel overleden te verklaren. “Hoe pijnlijk het ook is voor Peggy en andere leden van de familie en zijn vele vrienden, het is nu tijd om dit proces in gang te zetten”, zei de advocaat van Fossetts echtgenote. In het verzoek aan de rechtbank staat dat Fossett geen enkele reden had om opzettelijk te verdwijnen. De familie van Steve wacht nu op een antwoord van de rechtbank en hopen dat ze dit zo snel mogelijk krijgen. Het kapitaal van Steve Fossett wordt geschat op zo'n 10 miljoen US dollar. Steve verdiende dit geld door in de financiële en beurs sector te werken. Enkele van Steve Fossetts grootste prestaties waren: de eerste solo zeiltocht over de Atlantische Oceaan (1992), een sledehonden wedstrijd dwars door Alaska, de eerste solo vlucht non-stop rond de wereld zonder bij te tanken in een vliegtuig en wat volgens Steve zijn aller grootste prestatie in zijn leven was: de eerste solo non-stop vlucht rond de wereld in een ballon, de Spirit of Freedom in 2002, het koste Steve 6 pogingen. Als er meer nieuws is over Steve Fossett kan je dit lezen op mijn website.  Tom Corten

    

16

1e Int. Thaise Ballonfestival in Khao Yai


Tekst en Foto's: Bart en Annelies Sebregts

    

Eind augustus werden we "last minute" uitgenodigd voor het eerste internationaal Thaise ballonfestival nabij het Natuurpark Khao Yai dat zou gaan plaatsvinden van 9 t/m 11 november. We waren reuze benieuwd wat dat ging worden. Er waren 30 ballonnen uitgenodigd, de meeste uit Engeland en Amerika. Verder was er een

ballon uit Noorwegen, één uit Kroatië en dan natuurlijk wij uit Nederland. Het festival was georganiseerd in samenspraak met het Thais bureau voor toerisme om, tezamen met andere feestelijke activiteiten in dit weekend, deze omgeving toeristisch op de kaart te krijgen. Vanaf de aankomst in Bangkok kunnen we niet anders zeggen dan dat alles op en top was georganiseerd. Vervoer, accommodatie, crew, auto's. Het was er allemaal. De eerste ontmoeting met de voor ons onbekende andere teams verliep gelijk goed. Al pratende kom je er toch weer meer achter dat ook internationaal het ballonwereldje erg klein is. Er is altijd wel weer iemand die ook weer iemand kent die jij kent. En uiteraard schept het ballonvaren een band, je hebt altijd wel iets om over te praten. De eerste avond hadden we een gezamenlijk diner en dat bracht gelijk een hoop gezelligheid met zich mee. Vrijdagochtend,

begin van het ballonfestival. Opstijgen vanaf een militair terrein in Pak Chong. Kaarten van de omgeving en meteo ontbraken. Het oplaten van een heliumballonnetje was het enige houvast. Kom je net boven de bomen uit en dan zie je tot je schrik dat het nabijgelegen meer toch wel veel groter was dan was verteld. De

onvoorspelbare wind over de nabij gelegen berg schudde iedereen goed wakker! Uiteindelijk had iedereen een goede richting en zijn we tussen de koriandervelden geland, een heerlijke geur op de vroege ochtend. 's middags was de officiële opening van het festival met alle toeters en bellen. We konden onze ogen niet geloven dat daar zoveel werk van was gemaakt. De avondvaart bracht in ieder geval een rustiger weerbeeld dan de ochtendvaart. De zaterdagochtend en avond waren prima om te varen. De avond werd afgesloten met een nightglow en spectaculair vuurwerk. Het toeschouwersaantal was deze dag zeker enkele tienduizenden. De zondagochtend stond er zoveel wind dat de kraampjes die rondom het opstijgveld waren geplaatst omwaaiden. Van ballonvaren kwam er dus niets en werden alle handen uit de mouwen gestoken om de gedupeerde Thai te helpen om hun kraampjes

weer overeind te krijgen. De zondagavond was het weer enigszins onvoorspelbaar, een erg vlagerige wind, maar op het laatste moment kon er door een aantal ballonnen nog een "hupje" worden gemaakt en werd er nadien op het opstijgveld nogmaals genightglowd. De mensen vonden het allemaal prachtig en we werden ontvangen met luid gejoel en applaus. De taalbarrière met crew en passagiers werd met handen en voeten opgelost. Het festival is een enorm succes geweest en wij vonden het erg gezellig.

   

    

De laatste dagen hebben we ook nog even de toerist uitgehangen (tempelbezoek, wijnproeven en olifantje-rijden). Vermoeid maar ook erg voldaan stapten we na een week weer op het vliegtuig. Volgend jaar blijven we in ieder geval langer om nog meer te genieten van dit geweldige land. Bart en Annelies Sebregts

    

17

Met de Poolwind van Hamburg naar Frankrijk


Tekst: Hans Kordel, Foto's: Leo Ersfeld

    

Het is weer zover, het koude jaargetijde biedt ons weer de mogelijkheid om lange uitstapjes te maken. Niet alleen met gasballonnen maar ook met heteluchtballonnen. 20 oktober 2007 leek zo’n dag te worden waarbij je zonder enige inspanning en met veel fun een prachtige lange vaart zou kunnen maken. Toen ik Leo Ersfeld

vroeg wat hij in het weekend gepland had, kreeg ik als antwoordt dat hij al afspraken had gemaakt. Hij veranderde echter snel van mening toen ik vertelde wat ik in gedachten had. Mijn blauw/zilveren ballon met kenteken D-OTON werd uit haar zomerslaap gehaald en voorbereid op de vaart. Een enveloppe van Schroeder met een inhoud van 4250 m3 met daaronder een mand van het type VI. Een prachtige heteluchtballon die zich echter bijna laat varen als een gasballon. Vrijdags reden we richting Hamburg, mijn Irene, haar vriendin Silvia, Leo en ik. Het plan was om van daaruit een vaart te maken over ons woongebied tot in Frankrijk. De vooruitzichten gaven windsnelheden op 6 kilometer hoogte van 140 km/h uit het noordoosten. De wind aan de grond zou rustig zijn en het zicht goed. Na een goed avondeten namen we de nodige rust voor de komende dag. Deze dag begon met een rustige en koude atmosfeer

onder een heldere sterrenhemel. We hadden een vliegplan tot een hoogte van flightlevel 195. We konden nu mooi onze nieuwe Garrecht transponder Mode Sierra uitproberen. De gasflessen waren afgeperst met stikstof, echter niet hoger dan 5 tot 6 bar. Dat is meer dan genoeg voor de FB6 brander, zeker bij het formaat van

deze ballon. Veel piloten proberen stikstof in hun flessen te persen welke genoeg druk hebben door warm propaangas. Er vloeit dan maar weinig stikstof in de flessen waardoor de piloot tijdens de vaart in de problemen kan komen omdat de flessen dan afkoelen en er door gebrek aan stikstof weinig druk overblijft. Een gevaarlijke situatie. Na een probleemloze start volgde de eerste teleurstelling, ondanks ons vliegplan mochten we namelijk niet hoger stijgen dan flightlevel 100. Pas na lange tijd konden we doorstijgen. We staan voor de oversteek van ons eerste meer, het Steinhuder-meer, wat eerder voor zijn paling dan voor zijn grootte bekend staat. Omdat we met onze snelheid van 140 km/h te vroeg moeten landen of te ver Frankrijk in moeten varen, laten we de ballon wat dalen om een beetje af te remmen. Overdag landen met thermiek is niet ongevaarlijk en des te verder we Frankrijk binnen

zouden varen, des te sterker zou de grondwind worden. We varen recht over de bierbrouwerij van Warstein, wij moeten het helaas met helder water doen. Het grote stuwmeer van het Sauerland glanst in de zon en als we Bonn aan de zuidkant passeren, zien we met de verrekijker de Dom van Keulen en het flatgebouw van de

EASA. De markanste verschijningen in het Eiffelgebied zijn de vele vulkaanmeertjes uit vervlogen tijden. Leo draait bijna door als we precies over zijn dorp varen. Hij had zijn vrouw Marina beloofd niet te laat thuis te zijn, en aan die afspraak hield hij zich nu. Het gaat verder, exact over het vliegveld van Luxemburg. De man in de toren zou ons niet eens opgemerkt hebben als ik hem niet op zijn frequentie opgeroepen zou hebben. Wij werden namelijk op dat moment door de radar van Brussel begeleid, die verantwoordelijk zijn voor het hogere luchtruim. Zodra we de Franse grens passeren, vraag ik steeds vaker informatie over de grondwind. Lag deze in Duitsland altijd onder de 10 knopen, hier gaat het duidelijk sneller en ik heb geen zin om met deze lichte ballon met aantrekkende wind in ongunstig gebied te landen, daarvoor was de vaart tot nu toe te mooi. Ondertussen zijn we gedaald naar een

hoogte van 3 kilometer om sneller op weersveranderingen te kunnen reageren. We varen voorbij Verdun, St. Didier en Troyes en zetten de ballon achter Chaource aan de grond, een stadje wat bekend staat om zijn kazen. We hebben 8 uur en 13 minuten in de lucht gehangen met onze hetelucht ballon. We hadden vandaag

nog best 100 kilometer verder kunnen varen, maar tegen welke prijs. In ieder geval hadden we dan ons avondeten kunnen vergeten. De GPS geeft een afstand aan van 730 kilometer. Irene en Silvia hebben 1040 kilometer en 2 files achter de rug. Bij de ballonsport is het precies zo als bij paardensport. De ruiter kan lekker zitten en het paard moet het werk doen. Bij de landing ontdek je dan weer wat je al weet. Een lichte ballon heeft een wezenlijk langere remweg. De remkracht wordt bepaald door het gewicht van de mand inclusief inhoud. Maar alles verliep goed, dankzij het paraquick systeem. We staan midden in de wildernis. In de verte kijkt een kerktoren net over het landschap heen. Na het inpakken van de ballon lopen we naar het kleine dorpje om onze situatie te peilen. We vinden een gezellig restaurant met hotel. Leo wilde toch het liefste snel weer naar huis omdat hij de volgende dag

een jachtpartij had staan. Het bestuderen van de kaart verhoogd echter al snel de aanmaak van speeksel. We wilden graag wat gaan eten maar wilden ons toch beheersen tot onze dames tegen 22.00 uur zouden

arriveren. Irene regelde binnen 3 seconden dat we niet direct naar huis zouden rijden, ze had net 1000 kilometer achter het stuur gezeten. Het zou ook de eerste keer zijn dat we niet zouden overnachten na de inmiddels alweer 42e lange afstandvaart tussen de 105 en 803 kilometer. Een heerlijk menu met rode wijn stond al op ons te wachten. Morgen rijden we uitgerust en met goede herrinneringen weer naar huis. De hazen die Leo niet heeft kunnen schieten hebben het dankzij onze overnachting overleeft want Leo is een uitstekende schutter. Dit was onze op één na langste afstand vaart met een heteluchtballon. De verste afstand was 803 kilometer met co-piloot Reinhold Frechen in de Audi ballon, van Trier naar de Pyreneeën. Ook toen maakten we gebruik van een zilveren Schroeder ballon met een inhoud van 4000m3.   
Hans Kordel

    

    

18

Albuquerque Int Balloon Fiesta


Tekst: Lenny Cant, Foto's: Charlotte Visser

    

Dit jaar was het de zesde keer dat ik de Albuquerque International Balloon Fiesta heb bezocht. Drie keer was ik er te gast als bezoeker, nu was het mijn derde keer als piloot. Begin oktober begint zo stilaan een vaste afspraak te worden. Editie 2007 was wederom veelbelovend. We zouden weer een aantal nieuwe specials te

zien krijgen en ook de vaste elementen (mass ascensions, special shape rodeo, ...) waren weer gepland. Wat voor ons ook een extra drijfveer is om te gaan is het weerzien van de crew. Het was het derde jaar op rij dat ik met dezelfde crew kon werken. Uiteraard is dit wel leuk en het crewbestand breidt elk jaar uit. Dit is trouwens niet enkel bij ons het geval. Bezoek de Albuquerque International Balloon Fiesta eens en breng een bezoek aan het Nelly-B team, je begrijpt onmiddellijk wat ik bedoel. Qua timing voor shipping van de ballon zat alles erg scherp, maar het was haalbaar. Eind september hadden we immers nog deelgenomen aan de meeting in Ferrara (Italië). Terugkeren van Ferrara, een paar uurtjes slapen en Mister Bup gaan afleveren voor shipping naar Albuquerque was de boodschap. Alles ging perfect en Mister Bup stond ons vrijdagochtend 5 oktober trots op te wachten op Albuquerque

Airport. Die dag zijn we ons ook gaan inschrijven en hebben we de gloednieuwe tradingcards afgehaald. Vanaf zaterdagochtend kon het feest beginnen. De eerste briefing is altijd wel wat langer dan die later in de week. Qua meteo leverde het voor ons niet zo leuke informatie op. De wind zou gaan aantrekken omstreeks 9

uur. Als je wou varen moest het dus snel gaan en veel tijd hadden wij helaas niet. Waarom niet? We waren die zaterdag onderverdeeld in de tweede wave, wat betekent dat je dus een hele reeks ballons voor je moet laten opstijgen, en we moesten ook alles nog monteren. Mister Bup zat immers nog volledig gepakt en gezakt van de vliegreis. En de ballon in de eerste wave was nou niet echt het snelste varken van de wereld. Als snel was het me duidelijk dat ik de eerste dag niet zou varen en dat ik (indien mogelijk) Mister Bup enkel maar zou kunnen inflaten voor het talrijk opgekomen publiek. Dit hebben we dan ook gedaan en omstreek 08.40 uur stonden we overeind. Er bleek amper wind te zijn en op dat ogenblik dacht ik even van het kan nog wel want er is echt amper wind. Uiteindelijk heb ik nog wat langer afgewacht en inderdaad hoor, omstreeks 08.50 uur begon de wind aan te wakkeren en

omstreeks 09.00 uur was het tijd om alles te deflaten. Zondag en maandag kon Mister Bup dan toch het luchtruim kiezen. Van de weersvoorspellingen bleek echter niet heel veel te kloppen want al snel wakkerde de wind aan naar hogere waarden dan diegene die we op de briefing te horen kregen. Maandag was tevens de

dag dat het dodelijke ongeluk gebeurde. Ik hing op het moment van het ongeval ook in de lucht, maar heb het hele verhaal pas achteraf te horen gekregen. Uiteraard zorgde dit voor een domper op het festival. Ook dinsdag bleek een zwarte dag voor de Fiesta want ook toen zijn er verschillende ongevallen gebeurd (waaronder het intussen wereldbekende rubber duckie incident). Het moet ook gezegd dat het voor mij het eerste jaar was met dergelijk rare windfenomenen. Op bepaalde plaatsen maakten piloten een stand up landing terwijl er verderop ballons moesten landen met 15 tot 20 knopen. In al die jaren dat ik Albuquerque heb bezocht was 2007 ongetwijfeld het jaar met het mooiste weer (er is elke dag gevaren) maar ook met de vreemdste winden. Voor Benoit en Michel Lambert van de Darth Vader ballon was het hun eerste bezoek aan Albuquerque. Ik vermoed dat ze het niet

gauw zullen vergeten. Al die gekke Amerikanen waren compleet weg van Darth Vader. Alle kinderen en volwassenen (en hoe kan het ook anders in Amerika) gingen op de foto met de Stormtroopers die dagelijks aanwezig waren. Darth Vader was echt zonder twijfel dé hit van het festival. Ook de rest van het festival

hebben we nog een aantal mooie vaarten kunnen maken. Wat mij enorm plezierde was dat de beide 'Special Shape Rodeos' zonder probleem konden plaatsvinden. Er zijn immers tal van special shapes die enkel maar voor deze twee events naar Albuquerque komen. Gelukkig waren de weergoden dit jaar de specials goed gezind. Enkel de 'Special Shape Glowdeo' op vrijdagavond moest gecancelled worden. Tijdens de special shape evenementen hebben we ook onze tradingcards uitgedeeld. Die gingen in een mum van tijd de deur uit. Het laatste weekend van de Albuquerque International Balloon Fiesta zijn we met Dave en Kathy Reineke van de Bud E Beaver ballon en hun crew nog een wandeling gaan maken in de Indian Tent Rocks. Het was de eerste keer dat ik deze plaats bezocht maar het was absoluut prachtig! En na een wandeling van ruim anderhalf uur hebben we met Dave en Kathy en de

crew een gezellige Amerikaanse pick-nick gehouden. Albuquerque 2007 was er eentje met ups en downs. Het was fijn om de lokale crew terug te zien en ook fijn om er weer te varen, maar helaas waren er dit jaar ook ongelukken die een domper op het geheel hebben geplaatst. Hopelijk leert de organisatie hier iets van zodat dergelijke incidenten in de toekomst kunnen worden vermeden.   Lenny Cant

    

19

Verloting Prijzenpakket


Tekst en Foto: Bennie Bos

    

De afgelopen week kreeg ik weer een berichtje vanuit Spanje. Ballonfirma Ultra Magic deelde mij mee dat er weer een foto van mij in de prijzen was gevallen. De foto hiernaast maakte ik deze zomer boven het Franse landschap tijdens de meeting in Chambley. De foto zal worden geplaatst in de UM kalender van 2008. Ultra Magic stelt daar een leuke prijs tegenover. Dit prijzenpakket bestaat uit een stoere trui/jas, een pullover, een buff, een cap en handschoenen. Alles met het UM logo. Ik wil dit prijzenpakket graag weggeven aan één van jullie.
Het enige wat je daarvoor hoeft te doen is mij een email te sturen en je maat te vermelden, S M L of XL. Aan het eind van de maand zal ik dan een naam uit de hoge hoed halen en zorgen dat je de prijs thuisgestuurd krijgt. Gratis en voor nop. Stuur een email en win. Iedereen mag meedoen.   Bennie Bos

    

20

Tot Slot


Tekst: Bennie Bos, Foto: Greg Winker

    

# Alweer het laatste magazine voor 2007, ik wil iedereen bedanken die heeft meegewerkt doormiddel van het sturen van leuke bijdragen. Mede dankzij jullie wordt het magazine elke maand weer gelezen door bijna alle ballonpiloten, balloncrew en ballonfans in Nederland en Belgie. Ik hoop ook in 2008 weer vele leuke verhalen en tips van jullie te ontvangen.
Ook een dank aan alle piloten die mij hebben laten genieten van het uitzicht uit hun mandje.
De luchtfoto's van dit jaar waren waanzinnig.
# De foto hiernaast werd me gestuurd door de Amerikaan Greg Winker, bekend van zijn vele gasballonrecords. Greg bouwt ook zijn eigen ballonnen, deze nieuwe hopper heeft serienummer 007. Amerikanen geven hun ballon meestal een naam, en wat is er logischer gezien het serienummer dan de naam "Diamonds are Forever". Greg is net begonnen met 008, de ballon gaat "Deathstar" heten.

# Tot slot een video van de testvaart van een wel heel bijzonder luchtschip, de Lockheed Martin P-791.
Ik hoop jullie ook in 2008 allemaal op deze website terug te zien. Vriendelijke groeten, Bennie Bos