Uitgave 31 - December 2004 - Jaargang 3

 

1

De nieuwe lichting

Tekst en Foto's: Bennie Bos

 
    

De nieuwe lichting . . . . 25 november zou wel eens een legendarische datum kunnen worden. Het verhaal begon eigenlijk een beetje toen ik samen met Rene van Gameren en Dook Weidema aan een biertje zat in Antwerpen. Het was de dag dat we samen een vaart hadden gemaakt in het enorme Yokoso luchtschip. Er

werd wat gefilosofeerd over nieuwe uitdagingen in de ballonvaart en we kwamen al gauw terecht bij het gasballonvaren. Aangezien ik vaker bij de Duitse clubs te gast ben, kon ik de nodige uitleg geven over opleidingsmogelijkheden en het kostenplaatje. Enkele maanden gingen voorbij toen Dook mij aan de jas trok om meer informatie. Het hele verhaal leek hem dusdanig in de greep te hebben dat hij er mee verder wilde. Hij had in zijn enthousiasme nog meer Nederlandse hetelucht piloten aan het denken gezet, en zo werd er een groep van 4 personen gevormd. Naast Dook was natuurlijk Rene nog steeds geïnteresseerd maar kwamen ook Oscar Dragt en Henk Broeders om de hoek kijken. Men wilde een opleiding gaan volgen maar dan uiteraard wel van de beste gasballonvaarder die er te vinden is en ook de nodige ervaring op het gebied van de Gordon Bennett heeft en dan blijft er maar één naam over. Een man

waarvoor ik veel respect heb en bewonder om zijn moedige avonturen, meervoudig Gordon Bennett winnaar Wilhelm Eimers. Het verzoek was of ik het eerste contact met Willy wilde leggen omdat ik hem persoonlijk kende en mijn Duits iets beter was dan de rest van "die truppe". Bij ons eerste telefoongesprek bleek Willy al

helemaal warm te lopen om een aantal Nederlanders op te leiden tot gasvaarders en al snel werd er een datum geprikt voor een introductievaart. Ik werd uiteraard aangewezen als crew. Tot 2 keer toe werd de datum verschoven in verband met het te slechte weer maar uiteindelijk bleek het op 25 november perfect gasweer te zijn. Helaas moest Oscar een dag voor vertrek verstek laten gaan in verband met een dringende zaak. Die middag werd ik gebeld door Pieter Kooistra, hij had gehoord dat er een plekje vrij was gekomen en zou deze graag invullen als passagier. Een gasballonvaart had hij al heel lang op zijn verlanglijstje staan. De dag brak aan en om 06.00 uur stond Pieter bij mij voor de deur en gezamenlijk tuften we via de Duitse autobaan naar het plaatsje Gladbeck aan de rand van het Ruhrgebied alwaar we hadden afgesproken bij de Toekan (v/d Valk). De andere mannen waren op dat

moment de ballon aan het inladen bij Willy in Duisburg en wij hadden dus nog even tijd over om een overheerlijk ontbijtje achterover te slaan. Een aantal lekkere bakken koffie, als dat maar goed gaat, Pieter steekt voor de zekerheid een banaan in zijn jaszak. De mannen zijn klokslag 8:10 op de parkeerplaats en Willy

neemt direct de videocamera ter hand om die gekke Hollanders te filmen. Vanaf de Toekan reden we in de grote Sprinter van Dook met daarachter de aanhanger met de ballon naar het startveld in Marl en vertelde Willy nog even het laatste nieuwtje. Hij zou een gasballon startveld krijgen achter de Toekan met een vaste gasaansluiting, een geweldige locatie om passagiers te ontvangen natuurlijk. Een 20tal minuten later arriveerden we op het startveld waar de gasmeister al aanwezig was. Heel resoluut begint Willy de taken te verdelen, jij en jij vullen alle zakken met zand, jij en jij helpen met de ballon . . . . duidelijke taal, zo zie ik het graag. Blijkbaar dacht Der Wilhelm dat we zouden knoeien met het vullen van de zandzakken want in de vroege ochtenduren verscheen er ook nog een vrachtwagen volgeladen met vers geel zand om de voorraad aan te vullen. De gele Warsteiner Columbus III met een inhoud van

1000 m3 wordt uitgelegd op het bevroren gras, de gasslang wordt uitgerold en er wordt gesleept met de zware zandzakken, Willy houdt de vaart er goed in. Uiteraard moet ons viertal op de top van de ballon gaan zitten om de chute dicht te houden en om te voorkomen dat de ballon te vroeg omhoog komt. Je ziet de mannen hierboven in 'actie': Rene van Gameren, Dook Weidema, Pieter Kooistra en Henk Broeders.

   

    

Op commando van Willy springen ze er tegelijk vanaf waarna de ballon in al zijn glorie fier recht overeind komt te staan en de chute vanzelf op zijn plaats springt. Ik kijk Dook aan en zie hem enigszins ontroerd kijken. "Dit is een geweldig moment" sprak hij zacht. De ballon wordt verder gevuld, de benodigde apparatuur wordt aan boord gebracht, zoals de radio's, transponder, GPS, hoogtemeter en alles wordt zorgvuldig door de leraar nagekeken en ingesteld. Aan de mand werden zelfs houdertjes geplaatst voor de champagnebekers.

    

   

Naarmate de ballon verder met gas gevuld werd, kreeg hij meer en meer de neiging om op te stijgen en moesten de eersten instappen. Warme jassen en broeken aan, Pieter had zelfs een petje op zijn hoofd voor de brander . . . . . oh nee, die was er niet. Dook kleedde zich om en voorzag zijn hoofd van een Russisch

hoofddeksel. De metalen trechter die in de vulopening hangt en waaraan de vulslang is bevestigd noemt men in Duitsland een "Tröte". Deze werd door ons al snel omgedoopt tot "Trut". Toen alle 4 mannen aan boord waren ging Willy de vaart telefonisch aanmelden en moest ik tijdelijk even zijn gewicht aan boord overnemen. Toen hij terug kwam had hij weer de camera voor de neus en vertelde dat het rode koord de riplijn was en dat de mannen konden vertrekken. Een grapje op zijn tijd is leuk, natuurlijk. Willy en ik verwisselden van plaats en door ons gewichtsverschil waren enkele zakken overboord genoeg om de ballon lift te geven. "DIT is het, wat is dit GEWELDIG" was de reactie van Dook, en ze waren nog niet eens vertrokken. Nog één zak overboord en heel rustig verliet de ballon zijn veilige plekje en gaf zich over aan de grillen van de natuur. Ik kan je vertellen dat de kick enorm is als je zonder ook maar

het minste geluid van een brander de lucht in gaat. Met een kompas heb ik toen de richting opgemeten en mijn voorlopige rij route op de kaart uitgestippeld. De meteo voorspelde een wind naar het noorden, het bleek zelf een graadje of 30 westelijker te zijn dus een grensoverschrijding met Nederland zat er zeker in. Willy

zocht na enige tijd via de radio contact met de volgwagen om wat gegevens door te geven en vertelde dat ze eerst een poosje laag bleven om wat dingen te proberen. Regelmatig zag ik de ballon onder de boomgrens duiken, de harde lessen waren begonnen. Alle 4 passagiers kregen uitvoerig de gelegenheid om de ballon te besturen, zelfs Pieter die eigenlijk alleen maar als passagier meeging. Rippen . . 1 . . . 10 . . . 100 en dalen, zand overboord en stijgen en ik heb ze ook allemaal wel een keer een boom zien schampen, geweldig. De vaarsnelheid was zeer verschillend, af en toe hingen ze praktisch helemaal stil en het volgende moment had ik de grootste moeite om via de boerenwegen de ballon bij te houden. Stond ik dan eindelijk weer in de vaarrichting waarbij ik de ballon over me heen liet komen, proberen die lolbroeken me te raken met een schep zand. Lachen wa!! Eén keer kwam de mand zo

lekker door de bomen dat de ballon wel 5 keer om zijn as draaide. Ter hoogte van Enschede kwam het gele gevaarte Nederland binnen en bleef een beetje over de grenslijn varen. De straaljager op de nabij gelegen vliegbasis Twente die nog even zijn nabrander lostrok gaf een onheilspellend geluid met de ballon in mijn

zichtveld. Terwijl ik naast een natuurgebied naar de ballon sta te kijken zie ik deze ineens vervormen en snel naar beneden komen, iets te lang 100???? (chute ver open). Met een aantal scheppen zand is de situatie direct weer onder controle. De één na de andere touch-down werd uitgevoerd en de richting werd voortgezet naar Denekamp alwaar men even een precisie laagvaartje maakte. De mannen hadden nadrukkelijk instructie gekregen om geen zand op de daken te gooien. "Mik het maar in die zandbak", hoorde ik duidelijk vanaf de grond. Een oud mannetje op zijn fiets klampt mij aan en zegt "dit is van vroeger hè, zo'n ballon". Hij had helemaal gelijk. Vlak na het passeren van het grote tuincentrum "Oosterik" riep Willy op dat ze nog éénmaal flink hoog zouden gaan en daarna een geschikt weidje zouden zoeken. De vaart had inmiddels ook al ruim 5 uur geduurd waarbij ik me trouwens geen moment

verveeld heb. Het volgen van deze bijzondere vaart gaf ook mij wel een kick. Het hoog varen bedoelde Willy serieus want hij wilde de jongens nog even laten schrikken en mikte ineens 4 zakken tegelijk leeg waarbij de ballon met 5 meter per seconde het luchtruim in knalde. Hiermee zette hij ook mij voor het blok.

  

   

Ik was constant in de buurt van de ballon geweest maar nu schoot hij over de Duitse stad Nordhorn heen waarna Willy al heel snel aan de andere kant de ballon aan de grond zette en met al dat stadsverkeer ben je elkaar dan gauw kwijt. Het is allemaal toch goed gekomen en ik trof een aantal zeer enthousiaste mensen

aan op het landingsveld. Dook was volledig verkocht. Zijn commentaar na afloop: "Mij bekroop de gedachte dat ik hier 10 jaar eerder mee had moeten beginnen alhoewel de opbouw van de oude gasballonnen met net, erg veel rompslomp met zich meebracht. Voor mij was het een lang gekoesterde droom die nu dan eindelijk gerealiseerd werd. I'am a "Gasman" ! Eén en ander riep vele herinneringen op aan de tijd toen ik nog grote waterstof gevulde ankerballonnen opliet in de zeventiger jaren. De praktijk van het gasvaren is een heel bijzondere ervaring. In mijn logboek staan ruim 2000 uur met heteluchtballonnen waarvan ook velen heel bijzonder zijn geweest echter, deze laatste in een gasballon heeft mijn hart gestolen, in werkelijkheid komt het erop neer dat ik nu eindelijk mijn eerste ballonvaart heb gemaakt. Het hek is nu echt van de dam !" zo sprak een tevreden Dook. Wat mijzelf betreft: ik ben trots dat ik deel mocht zijn van

deze dag en hoop dat dit het begin is van een nieuwe periode ballonvaren in Nederland. Op onderstaande tekening zie je de barograafuitdraai van de GPS met daarop de hoogtes die de ballon heeft gevaren. Ze zijn lekker bezig geweest. De laatste spits bracht de ballon uit mijn gezichtsveld. Je kunt hieronder nog het vaartverslag van piloot Wilhelm Eimers lezen.  Bennie Bos

     

   

Een eerste vaart met nieuwe Hollandse ballonpiloten die al vele duizenden heteluchtvaarten op hun naam hebben staan. We zijn wat later opgestegen omdat er nog bodemmist voorspeld was, dit was echter niet voorhanden en het weer was prachtig. De landingen van de leerlingen waren allemaal zeer goed. Een deel daarvan ging door de boomtoppen maar dat is met een gasballon niet ernstig. Alle piloten hebben 1,5 uur gevaren en hebben kennis gemaakt met alle bedieningslijnen aan boord. Er is veelvuldig gewerkt met het ventiel. We hebben maar liefst 8 tussenlandingen gemaakt waarbij niet elke keer de grond geraakt is. Het is met een gasballon erg moeilijk om dit te doen en op 1 tot 3 meter hoogte de ballon weer te laten stijgen.

    

    

Het weer was stabiel, wat meer wind was wenselijk geweest. Op het eind stegen we nog éénmaal op naar een hoogte van 1000 meter om een snelle stijging door te voeren. Dit ging goed en een landingsplek was daarna snel gevonden. De ballon werd goed opgevangen en het we voerden een nette landing uit. Door deze laatste actie raakte de crew, die de hele dag bij de ballon was, ons aan het einde kwijt.   Wilhelm Eimers

     
 

2

You're the one that i want

Tekst en Foto: Bennie Bos

 
     

“Your’e the one that I want”, moet hij gedacht hebben toen hij de Nemain Marcus kerstcatalogus opensloeg. Enkele maanden geleden liet ik deze advertentie al zien in mijn magazine maar nu vielen ook de ogen van

Hollywood superstar John Travolta op dit hebbedingetje voor de meer welgestelden van deze aardbol. “ Die wil ik”, had hij tegen zijn vrouw Kerry Preston gezegd toen hij het schip met een gewicht van 8 ton en een redelijk prijskaartje van maar liefst 7 miljoen Euro voor zich zag in de catalogus. Volgens ooggetuigen was John helemaal onder de indruk van de Zeppelin en kon hij niet wachten om ermee te gaan vliegen. Zijn vrouw had hem duidelijk gemaakt dat hij nog wel even tot de kerst moest wachten, maar het schip zou inmiddels besteld zijn. John Travolta is een gekwalificeerde pilloot en een grote liefhebber van alles wat vliegt en heeft thuis in Florida wel meer leuke speeltjes zoals een exclusieve Gulfstream jet en een Boeing 707 van 46 miljoen Euro. Zijn huis is ingericht als ouderwets vliegveld compleet met startbaan, verkeerstoren en vertrekhallen. Tja, dan mist er enkel nog een heuse

Zeppelin NT, ik geef hem geen ongelijk. Dit bericht is nog niet door Zeppelin Luftschifftechniek bevestigd maar als het allemaal klopt lijkt het mij dan ook zeer waarschijnlijk dat de acteur binnenkort aan zijn lessen moet beginnen in het Duitse Friedrichshafen, zoals onlangs Steve Fosset nog deed.  Bennie Bos

     
 

3

Yokoso eindelijk onderweg

Tekst en Foto's: Bennie Bos

 
     

Aansluitend op het vorige artikel kan ik het volgende goede nieuws melden. Het Yokoso luchtschip is eindelijk onderweg naar de eindbestemming Japan. Niet via de geplande luchtroute maar met . . . . de boot. Na maanden oponthoud omdat er geen toestemming meer was om over Rusland te vliegen, stond het schip in de

hangar in Friedrichshafen te wachten op een oplossing om de overtocht te maken. Simpel leeg laten lopen was er niet bij, het luchtschip heeft een intern "rigid systeem", een soort lichtgewicht skelet. Al snel werd er voor de oplossing met de boot gekozen maar dat idee moest natuurlijk zeer goed overdacht worden. Er is zelfs even het plan geweest om vanuit de haven van Amsterdam te vertrekken maar daarna is gekozen voor Zuid-Italie. Het leuke is dat de Yokoso wordt vervoerd met een Nederland schip van de rederei Dockwise. Op dinsdag 7 december is de Zeppelin aangekomen in Italie na een trip van 2,5 week vanuit Duitsland, enig vertraging door het slechte weer. Men kon beginnen met de voorbereidingen. Er is hard gewerkt, dag en nacht om het luchtschip veilig in te pakken. De motoren aan de zij en achterkant zijn gedemonteerd en in kratten verpakt. Op deze plaatsen is het luchtschip

nu verankerd aan het vrachtschip wat voorzien is van speciale beschermende wanden. Tevens is de gondel goed ingepakt om beschadigingen te voorkomen. Over de Zeppelin zijn grote scheepscontainers geplaatst om het te beschermen tegen weer en wind. Op donderdag 9 december is het speciale schip met zijn bijzondere vracht in de namiddag vertrokken vanuit de Italiaanse havenplaats Gioia Tauro.

   

  

Men hoopt de overtocht in 30 tot 35 dagen te voltooien en zo halverwege januari de stad Kobe te bereiken. De Zeppelin wordt tijdens de tocht begeleid door 2 medewerkers van Zeppelin Luchtschifftechnik. In Japan wordt het luchtschip weer in elkaar gezet en kan dan eindelijk aan zijn taken beginnen. Bennie Bos

     
 

4

Kapadokya Balloons

Tekst en Foto's: Made 4 You

 
     

De hemel is bezaaid met sterren terwijl het silhouet van de 4000 meter hoge sneeuwbedekte vulkaan Mount Erciyes straalt in het morgenrood. Het is 05:15 in de ochtend als ik van mijn pension in Uchisar word opgehaald en we naar het kantoor rijden van de firma Kapadokya Balloons. We krijgen koffie, thee en koekjes.

De passagiers, mannen en vrouwen uit alle leeftijdklassen zijn internationaal, Australiërs, Japanners, Engelsen, Duitsers . . Geen wonder, We willen allemaal graag over een landschap varen wat op de Wereld Erfgoedlijst van Unesco staat. Lars, de chef van Kapadokya Ballons gaat de windrichting meten met een helium ballon en na kort overleg met zijn collega’s staat de plaats van opstijgen vast. We rijden naar een open veld vlakbij het openluchtmuseum van Göreme. De crew bouwt de twee geel/blauwe, reclamevrije ballonnen in een kwartier op en precies bij zonsopkomst staan we startklaar. Het is 07.30 en de hoogste tijd om in te stappen. In de mand gaan 12 personen en allemaal hebben we een plaats aan het raam. Nog een paar korte stoten met de brander en we verlaten de aarde. Net als in een lift gaan we met 5 m/sec zachtjes naar boven. Het aardoppervlak wordt kleiner

en kleiner en veranderd in een speelgoedwereld. Beide ballonnen hebben constant radiocontact terwijl we richting Ortahisar met zijn markante bergen drijven. Op een hoogte van 20 meter hangen we boven het nog slapende dorp. De opkomende zon laat onze lange schaduwen over de huizen glijden. Ik zie de kracht van

twee perfect op elkaar ingespeelde piloten als we op bodemhoogte door dorpen gaan en door dalen en smalle valleien varen. De boeren die al wakker en op het veld aan het werk zijn, zwaaien naar ons. Helaas dragen de fruitbomen in mei nog geen vruchten anders hadden we vanuit ons mandje zo de abrikozen kunnen plukken. Het is haast ongelofelijk hoe precies Lars en Kaili met deze twee enorme ballonnen kunnen manoeuvreren. Op sommige momenten is afstand tussen de bergwand en onze huiddunne ballon maar 20 centimeter. Ik ben blij dat ik mijn groothoeklens bij me heb want we varen zo dicht bij elkaar dat ik met mijn telelens helemaal niks kan beginnen. In de ballon heerst een aangename stilte, geen zuchtje wind is voelbaar. Het is een soort heteluchtballet, een soort spel der verleidingen dat Kaili en Lars met hun ballonnen opvoeren. De één hoog, de ander laag en dan weer andersom en telkens weer even contact

met de stof waarbij we voortdurend worden gevolgd door onze schaduwen. We varen voorbij het toeristische centrum van het langzaam ontwakende Göreme, geruisloos over de perfect in het landschap geïntegreerde hotels en pensionen. Daarna door het Duivendal met zijn sneeuwwitte zuilen en verder naar Uçhisar.

    

    

Kaili en Lars maken gebruik van de koude trekwind die ons perfect door de smalle bergspleten brengt. Het is net autorijden, we gaan links en rechtsaf en zo weer de volgende canyon in. Noordelijk van Göreme groet ons het Liefdesdal met zijn grote fallusvormige schoorstenen. Dit dal moet je zeker ook te voet bezoeken. Ons

perfecte uitzicht over dit gebied maakt de oriëntering bij onze voettocht de volgende keer een stuk gemakkelijker. Kaili maakt een boterzachte landing met onze ballon nabij Uçhisar en haalt ons weer uit de droom en beëindigd een sprookjesachtige reis. Lars geeft nog een keer gas en land precies boven op de aanhanger, de crew hoeft niet veel meer te doen. Dit was de mooiste van alle vaarten die ik voorheen gemaakt had en met champagne wordt het sprookje afgesloten. Veel dank aan Kaili en Lars voor dit onvergetelijke en perfecte avontuur. Made 4 You

Kapadokya Balloons heeft me zojuist het laatste nieuws ingefluisterd: vanaf begin volgend jaar wordt het bedrijf uitgebreid met 2 a 3 nieuwe ballonnen. Waarschijnlijk een 77 of een 105, en 2x een 250, of 1x 250 en 1x 300. Afhankelijk van het budget. Mogelijk zit er volgend jaar ook nog een gesponsorde ballon aan te komen, Dat zou dan een 355 worden.

     
 

5

Uitnodiging Ballonfestival Aosta

Tekst en Foto: Nello Charbonnier

 
     

Hallo Ballonvrienden, we willen jullie graag uitnodigen om deel te nemen aan ons ballonfestival in Aosta dat wordt gehouden van 10 t/m 14 Februari 2005. Het festival is bedoeld als Internationaal gebeuren en staat open voor 15 deelnemers uit geheel Europa. Aosta ligt in het uiterste noordwesten van Italië en in een vallei

aan de voet van de zuidkant van de Mont Blanc. Aan de westkant ligt de Franse grens en naar het noorden ligt de Zwitserse grens. Informatie over de omgeving vind je op de website van onze regio. Tijdens de ballonvaarten ben je omringt door de grootste bergen van Europa, Mont Blanc, Cervino, Monte Rosa, Gran Paradiso etc... Afhankelijk van het weer zullen er tijdens de ochtendvaarten simpele wedstrijden met leuke prijzen worden georganiseerd en in de avond zijn er vrije vaarten. De eerste vaart zal zijn in de ochtend van donderdag de 10e en de laatste vaart op maandag de 14e. Elke dag zal er iets worden georganiseerd waarbij deelname natuurlijk vrij is. Februari is de beste periode om te gaan skiën in Aosta. Er is geen inschrijfgeld en wij bieden een hotel accommodatie voor 2 personen (2 persoons kamer) of voor 3 personen (3 persoons kamer) tot maandag de 14e. Extra kamers komen

voor eigen kosten. Tevens gratis gas en kaarten van het gebied. Wij organiseren gezellige gezamenlijke lunches en enkele diners in goede restaurants. De maaltijden komen voor uw eigen kosten maar zijn goedkoop. We vragen de piloten één plaats per vaart af te staan voor onze passagiers. Bekijk onze website of neem even contact op via E-mail.   Nello Charbonnier

     
 

6

De Clown in Saga

Tekst en Foto: Fritz Klang

 
     

Voor mij was het de eerste keer dat ik naar Saga in Japan ging en natuurlijk was ik zeer benieuwd en had van te voren al veel nagedacht hoe het daar zou zijn. Wat zou ik daar aantreffen. Laat ik direct zeggen dat al mijn wensen werden overtroffen. Saga is een ballonmeeting zoals ik het nog nooit beleefd heb. Perfectie, precisie en absolute vriendelijkheid. Nog nooit heb ik mensen ontmoet die zo aardig en vriendelijk waren. Elke

briefing begon op de minuut precies. De toegangscontrole was zeer grondig, de piloot zit samen met de toegewezen observer aan een tafel die voorzien is van het startnummer. Alle informatie komt in het Engels en het Japans, de weersituatie ligt schriftelijk op elke tafel en wordt ook nog voorgelezen. De metingen worden elk kwartier uitgevoerd en geactualiseerd door een meetteam wat in het vrije veld staat. Na de start van de wedstrijdballonnen worden de special shapes opgebouwd en mag ik mijn mooie clown vertonen. Meer dan 4000 kinderen hebben op Kidsday de ballonnen van zeer dichtbij mogen beleven en allen waren ze zeer gedisciplineerd, uitgesproken vriendelijk en allemaal voorzien van een lach op hun gezicht. Door deze actie probeert de organisatie de kinderen nu al geïnteresseerd te maken voor ballonnen. De Night Glow op 2 avonden was een

belevenis die door vele duizenden toeschouwers is bekeken. Elke Japanner heeft op zijn minst een fotocamera én een GSM waarmee hij foto's kan maken. Ik durf niet te gokken op hoeveel CD's mijn ballon gebrand is. De Saga Fiesta is de mooiste ballonmeeting waar ik ooit aan deel heb mogen nemen en tot op de dag van heden ben ik nog diep onder de indruk van de warmhartige mensen die ik daar mocht ontmoeten.

Groeten uit het Zwarte Woud, Fritz Klank

     
 

7

1e Ballonfestival in Bolivia

Tekst en Foto's: Josep LLado Costa

 
     

    

Mijn broer Carles en ik zijn van 26 tot 31 oktober samen met nog 17 andere teams vanuit de hele wereld in de gelukkige omstandigheid geweest om deel te nemen aan de allereerste ballon fiesta in Bolivia. Onze speciale dank gaat uit naar Sean Byrne, een bekende ballonvaarder met een goede reputatie in het

organiseren van speciale ballon evenementen en tevens naar de zeer actieve en precieze organisator Mrs. Ximena Alvarez, voor het regelen van ons strakke tijdsschema in Bolivia. Deze kennismaking met Bolivia in de vorm van een geweldig ballonevenement roept bij ons het sterke verlangen op om terug te keren in de toekomst en meer te zien van dit prachtige land. We hadden maar een paar dagen om kennis te maken met dit mooie land en waren in de gelegenheid om 2 vaarten te maken. Eén boven het indrukwekkende zoutmeer "Salar de Uyuni" met een oppervlakte van 100 bij 100 kilometer en de tweede in Tewanaku, naast de oude ruines en met een prachtig zicht op het Titicaca meer en de grens met de Andes. We arriveerden een dag voor de eerste vaart in Uyuni in een antieke DC3. Dit was één van de weinige nog vliegende modellen ter wereld en was nog in een uitmuntende conditie. De

President van Bolivia, Mr. Mesa, was aanwezig op het evenement en maakte de eerste vaart in onze ballon. Opstijgen van een veld met een hoogte van 3700 meter is erg speciaal. Het inflaten gaat probleemloos maar

het verwarmen duurt veel langer en ook tijdens de vaart moet je goed opletten om level te blijven varen. Als je even niet oplet is de grond snel dichtbij. We hadden een pracht zicht over de enorme vlakte en konden duidelijk hier en daar enkele "eilandjes" zien liggen met enorme cactussen. Na de vaart genoten we de lunch samen met de President en overhandigden hem het boek "Africa in a Balloon" en vertelde hij ons dat hij een verwend fan was van de verhalen van Jules Verne. De tweede vaart was vanaf de ruines van Tewanaku, ook op 3700 meter hoogte en met een prachtig zicht op een gebied wat al enkele eeuwen hetzelfde is gebleven. We landden de ballon naast een weg en waren direct omgeven door de locale bevolking die zeer nieuwsgierig dichterbij kwamen. In deze schitterende week hebben we veel geleerd over dit bijzondere land.

Josep LLado Costa   (eigenaar Ultra Magic)

     
 

8

Najaars-Challenge Houthalen 2005

Tekst en Foto's: Bart Geeraerts

 
     

Tijdens het weekend van 13 en 14 november stonden vijf Belgische en vier Nederlandse teams klaar voor een leuk weekendje wedstrijdvaren in de Belgische Limburgse gemeente Houthalen. De wedstrijdleidster van dienst was Ann Herdewyn, bijgestaan door Patrick Alliët en John Janssen. De eerste vaart was gepland op

zaterdagnamiddag. Op de taskbriefing kregen we onze eerste opdrachten: een “Gordon Bennett memorial” gevolgd door een “Judge Declared Goal” en om af te sluiten een “Hesitation Waltz”. Het opstijgen zou gebeuren vanuit een veld in Lommel. Iedereen in de auto en op weg naar het launchfield: een hele trip! Onderweg een stevige regenbui over ons gekregen maar eenmaal ter plaatse was het droog en verminderde de regenkans. Enkele piloten begonnen al met de opbouw van hun ballon, maar je kon duidelijk merken dat de wedstrijdleiding niet 100% zeker was van het weer. Uiteindelijk werd door de onstabiele luchtmassa besloten de vaart te annuleren, maar de vooruitzichten voor zondag zagen er alvast goed uit. Na een kort nachtje slapen waren we de volgende dag om zeven uur paraat voor een nieuwe taskbriefing. Op onze tafel lagen 5 markers. Het beloofde dus een drukke vaart te

worden. Als gezamenlijk opstijgveld werd gekozen voor het vliegveld van de Keiheuvel in Balen. Als eerste opdracht kregen we een “Maximum Distance Double Drop”. Hierbij moet de piloot proberen naar een bepaald gebied te varen en binnen dit gebied twee markers te droppen. De afstand tussen deze markers moet zo

groot mogelijk zijn. Om dit gebied te bereiken moesten we eerst heel hoog varen (om rechts het gebied binnen te komen) en vervolgens zeer snel dalen zodat we zeker waren dat onze marker binnen het gebied zou vallen. Nadat de eerste marker uit de mand was moesten we zeer laag blijven varen, om met een koersverandering van 90° een grote afstand in het gebied te kunnen afleggen. Toen éénmaal de tweede marker gedropt was moesten we terug hoog gaan varen voor de tweede opdracht, een “Judge Declared Goal”. Ergens in een veld lag een wit kruis als doel. Ook hier was het weer zo lang mogelijk hoog varen om op het einde snel in te zakken om zo dicht mogelijk bij het kruis te komen. Vervolgens was er een “Hesitation Walz” waarbij we de keuze hadden tussen drie opgegeven kruispunten en om af te sluiten een “Fly On”. Bij een “Fly On” moet de piloot zelf een kruispunt opgeven en dit opschrijven op de

marker uit de voorgaande proef. Bovendoen moet dit kruispunt op een bepaalde minimum- en maximumafstand van voorgaande proef liggen. Nadat alle markers gelost waren was het zoeken naar een landingsplaats. Dit verliep echter niet zo vlot want ondertussen was er plaatselijke mist opgekomen en draaide de wind aan de grond volledig terug. Rond de middag kwamen we terug aan op het domein Kelchterhoef en zoals steeds wordt er dan over de resultaten gespeculeerd.

  

   

Zoals het er op dat moment uit zag gingen we een goede score hebben. Veel tijd om te rusten was er niet, want er stond ons nog een namiddagvaart te wachten. Door de drukke voormiddag werd er door de wedstrijdleiding besloten slechts twee tasks te zetten. Eerst een “Fly In” gevolgd door een “Judge Declared

Goal”. Iedereen moest dus een eigen opstijgveld zoeken dat minimum twee kilometer en maximum zes kilometer van het eerste doel verwijderd was. Na lang zoeken hadden we eindelijk een goede locatie gevonden, waarbij de mand op een veldweggetje kon blijven liggen en de ballon zelf in een braakliggende maïsakker. De afstand van ons veld tot aan het eerste kruis was iets meer dan 2 km, dus net voldoende. Tijdens het inflaten kwam Johannes over ons gevlogen op zeeeeer grote hoogte. Iets later stijgen we op en de wind stuurt ons helemaal naar links. Dus zeer snel doorstijgen in de hoop dat de richting daarboven meer naar rechts zat. Tijdens het stijgen bleven we echter eerst nog meer naar links gaan... tot we uiteindelijk een hoogte vonden waarop we behoorlijk naar rechts gingen, richting het kruis. Deze "goede" windlaag was zeer dun waardoor we de ballon precies op de juiste hoogte moesten

houden. Zo konden we behoorlijk dicht naar het kruis sturen, we losten de marker maar merkten dat we helaas net niet binnen de 100 meter lagen. En enkel de markers binnen de 100 meter waren geldig... (achteraf bleek hier trouwens niemand te kunnen scoren). Nu moesten we naar het volgende punt, welk weer

een heel stuk rechts van ons lag in de vaarrichting. Dus terug als een raket naar boven en de juiste windrichting zoeken. Het was een moeilijke klus maar uiteindelijk konden we op zo'n 4000 ft recht naar het doel varen. Inzakken kon echter niet omdat we dan terug naar links zouden gaan, dus moest er vanaf grote hoogte worden gedropt: en dan is het echt gokken naar het moment dat je de marker moet lossen. Na de landing iets verderop konden we terug naar Houthalen waar enkele uren later de resultaten werden meegedeeld. Jan Timmers eindigde als derde, Jan Fokken als tweede en de eerste plaats was voor mijzelf. Bedankt aan de Sportcommissie, de wedstrijdleiding, de observers en natuurlijk ook mijn eigen crew voor dit leuke weekend. Op de foto zie je mijn wedstrijdballon.

     

Bart Geeraerts

     
 

9

Piloot Piet

Tekst en Foto: Henri van Bommel

 
     

Dat ballonvaren niet zo eenvoudig is als velen wel denken bleek wel weer. Op het schoolplein hadden de kinderen samen met de juf een groot duidelijk kruis gelegd waarop de piloot-piet moest landen. Het is niet duidelijk of het nu lag aan het feit dat zwarte piet geen kaart bij zich had of dat hij gewoon de weg kwijt was maar hij zette helaas zijn ballon buiten het centrum aan de grond. De sint werd daarom samen met zijn pieten door de vriendelijke boer naar het schoolplein gebracht waar vele kinderen van Someren-Eind hem verwelkomden met luid gezang.

  

 

  

 

Henri van Bommel

     
 

10

Saga International Balloon Fiesta

Tekst en Foto's: Diego Charbonnier en Françoise

 
     

De Saga international Balloon Fiesta is een goed georganiseerde en erg leuke meeting met 200 deelnemende ballonteams uit de hele wereld. Dit was mijn eerste bezoek aan Saga, Ik was zelfs nog nooit eerder in Japan, waar ik samen met mijn vriendin Françoise enkele dagen voor aanvang arriveerde om de nodige zaken te

regelen zoals het ophalen van onze “Monterosa” ballon, welke overgebracht was vanuit Italie waarna we de check-in konden doen. We waren geland op Fukuoka Airport na een vlucht van 16 uur. Eindelijk waren we in Japan waar buiten het vliegveld alles in het Japans was geschreven. Na een busrit van 2 uur arriveerden we eindelijk in de stad Saga waar we werden verwelkomd door de 2 vrolijke gezichten van Yatsuki en Chin, een zeer vriendelijk onthaal. Ze namen ons mee naar hun typische Japanse huis met een traditioneel Tatami bed en een zeer raar Japans toilet. Na een dag rust en een “paar” glazen Sake werden we voorgesteld aan onze locale crew, de mooie Satomi en de chauffeur Aki. De ochtendvaart kon beginnen. Het was koud en helder, de zon drong zich tussen de heuvels en de Shintoism tempels door toen wij met de ballon opstegen om 2 doelen aan te varen. Ik was zeer tevreden met mijn resultaten,

zeker als je weet dat dit mijn eerste wedstrijd was. Voordat ik naar Saga kwam dacht ik dat ik wedstrijden maar saai vond, maar na deze ervaring kan ik je verzekeren dat ik nu zeker deze tak van ballonvaren kan

waarderen. Yatsuki was onze gids en liet ons vele bezienswaardigheden zien in de stad en omgeving, ondanks dat we hier niet zoveel tijd voor hadden. Haar echtgenote Chen werkte in een pottenbakkerij en kon ons alleen maar vergezellen aan het eind van de dag, meestal bij het diner. Vaak nam hij dan enkele kennissen mee naar huis om deze voor te stellen aan zijn “Italiaanse vrienden”. Yatsuki kookte meestal typische Japanse gerechten zoals Tau-Fu en diverse soepen. In de stad bevonden zich vele restaurants waarbij de “Yakitori’s shop” erg populair was. Hier kon je, nadat je eerst je schoenen had uitgetrokken, plaats nemen en Yakitori (kebab) eten en dit weg spoelen met enkele biertjes. De atmosfeer was over het algemeen zeer gemoedelijk en vrolijk zeker ook dankzij de perfecte Japanse organisatie. Saga is een zeer goede plaats om te vertoeven en een prachtige plek voor wedstrijden met veel

interessante variabele windrichtingen. Ik kwam terug uit Saga met een koffer vol e-mail adressen, kleine cadeautjes en visitekaartjes, gekregen als teken van vriendschap van al de mensen die ik daar heb ontmoet. Diego Charbonnier en Françoise

     
 

11

Ballonshop Paulien Bläss

Tekst: Bennie Bos, Foto's: Ben Bläss

 
     

Na het artikel van de vorige maand over cadeautjes voor de komende feestdagen kwamen er diverse mails binnen en laat ik deze keer maar eens wat artikelen zien uit de bekende ballonshop van Paulien Bläss. Voor bestellingen kun je haar bereiken per telefoon of fax op nummer 0342 49 28 29. Boven 250 euro franco thuis.

   

     

Nr.1 - Een prachtige replica gasballon in 3 formaten. Klein, 12 euro / middel, 30 euro / groot, 70 euro.

Nr.2 - Een ballonhaak voor 11 euro.

Nr.3 - Bonbonschaaltje 15 bij 9 cm, 4 verschillende motieven, 7,50 euro per stuk.

Nr.4 - Bonbonschaaltje 17 bij 11 cm, 4 verschillende motieven, 11,50 euro per stuk.

Nr.5 - Swarovski, 24K, Gold Plated, 12,50 euro

   
  

Nr.6 - Ballon Presse Papier voor 12 euro.

Nr.7 - Een spaarvarken voor 5,75 euro

Nr.8 - Kop en schotel, 6 verschillende motieven, 5 euro per stuk

  
    

Nr. 9 - Eierdoppen, 4 verschillende motieven, 2,75 euro per stuk.

Nr.10 - Mini bierpul 6 cm, 4 verschillende motieven, 3,50 euro per stuk of alle 4 voor 10 euro.

Nr.11 - Theezakjes houders, 6 verschillende motieven, 4,50 per stuk.

   
   

Nr.12 - Set ontbijtbord, dinerbord, kop en schotel, 20 euro (ipv 21,50).

Nr.13 - Bekers, 6 verschillende motieven, 3,50 euro per stuk.

    
    

Nr.14 - (Gebaks)schotels, porselein met gouden rand, 6 verschillende motieven, 6,50 euro per stuk.

  
  

Nr.15 - Boekensteun voor 5 euro.

Nr.16 - Mini peper en zoutstel, vingerhoedformaat, 4 verschillende motieven, 5 euro per stel.

     
 

12

Als dromen werkelijkheid worden

Tekst en Foto's: Gino Ciers

 
     

Op zaterdag 30/10 rond 14 u kreeg ik een telefoontje: ben je vrij morgen en kan je eventueel zorgen voor een auto en crew? Omdat het telefoontje van Bob Berben kwam klopte mijn hart direct in mijn keel... een GASballonvaart? Dat was een van de weinige dingen in het ballonvaren wat nog op mijn verlanglijstje stond.

Even nadenken, crew gezocht en direct gevonden (BEDANKT Christiaan en Linda), en 5 minuten later terug gebeld: alles geregeld! En zo komt het dat wij op zondag 31/10/04 's morgens om 03:30 moesten opstaan (gelukkig net wintertijd, dus één uurtje langer slapen…) om iedereen op te pikken en we om 09.30 uur reeds op het opstijgterrein in het Duitse Düsseldorf aankwamen. Afgesproken was om samen met piloten Bob en Benoit, en Christophe en Jan de lucht in te gaan met "Miche", de 1000m3 grote (voor mij kleine) gasballon van Bob. Ballonvaren zoals tientallen jaren geleden, als een vogel zo vrij, immens stil, en met 25 zandzakken van ong.15 kg elk rond de mand. Kijken en genieten was de boodschap, en dat heb ik dan ook met volle teugen gedaan. Eigenlijk besef ik nu pas ten volle wat ik die dag heb meegemaakt. Enkele uren was ik heel dicht bij de hemel. Het vullen met waterstof verliep heel vlot, de

Duitse “startmeester” was supervriendelijk en ik had het vullen reeds eerder meegemaakt, zodat ik nu wat meer tijd had om alles te bekijken en foto’s te nemen. Toen alles klaarstond voor vertrek en Bob en Benoit naar goede gewoonte nogmaals de volledige checklist hadden afgelopen mocht ik instappen, en eerlijk

gezegd, het deed mij wel iets…ook na meer dan 1500 vaaruren met een heteluchtballon. Het eerste wat mij opviel was de stilte, geen waakvlammen, geen brander, niets dan stilte, en toch statig stijgen, gewoon door heel kleine hoeveelheden zand uit te gooien. Wat mij ook direct opviel was de onstabiliteit van de mand, die bewoog en schudde veel meer dan bij een heteluchtballon, dat was even wennen (en draagkabel krampachtig vasthouden), maar ook dat waren we vlug gewoon, overweldigd als we waren door de unieke ervaring. Een echte stoomlocomotief reed onder ons door over de Rijnbrug en “blies” ons met een krachtig fluitsignaal uit… goede vlucht en zachte landing. En we genoten, niet alleen de 3 passagiers die dit voor het eerst meemaakten, maar duidelijk ook de 2 piloten, met als P.I.C. Bob, de zichtbaarheid was onder de 1500 ft redelijk tot goed en we zweefden Düsseldorf uit. Een nieuwe wereld

ging voor ons open. Bovendien werd het al snel een volledig gecontroleerde ballonvaart, de antenne van de transponder ging overboord, stand-by positie werd ingesteld. Na een half uurtje onder de wolkenbasis te hebben gevaren hadden de piloten zin om hogere regionen te gaan opzoeken… boven de wolken moet de

De auteur van dit verhaal: Gino Ciers

vrijheid toch grenzeloos zijn. Toelating werd gevraagd aan LANGEN Control om te stijgen in gecontroleerd gebied en enkele tellen later mochten we stijgen naar 4000 ft MSL. Nieuwsgierig als ik ben vroeg ik mij af hoe ze dat zouden klaarspelen, stijgen van 1500 naar max. 4000 ft, niet hoger. Al snel had ik het door, met allerlei wiskundige formules had Bob een tabel opgemaakt hoeveel zand er overboord moest om tot een bepaalde hoogte te stijgen. De berekening werd snel gemaakt en anderhalve zak ging overboord, de ballon schoot omhoog. De ballon steeg en steeg, wel steeds trager en we naderden 4000ft en ja hoor, wonder boven wonder, de ballon stabiliseerde. Echte Einsteins zijn het, die gasballonmannen. We zaten nu wel in drukbevlogen, gecontroleerd gebied in de buurt van Keulen. Op onze vraag om toelating om door te stijgen naar 5000 ft kregen we “negatief” als antwoord, dus we

moesten wachten. Na een half uurtje mochten we eindelijk doorstijgen tot 5000 ft. WAUW, onbeschrijfelijk mooi, hier zijn we ongetwijfeld dicht bij de hemel. In de zon, lekker warm, enorme zichtbaarheid en ongelooflijk rustig. Ja mannen, hier doen we het voor, zegt Bob. We zijn het volmondig met hem eens.

   

Eén van de mooiste gasballonnen: "Miche"

   

Op de wolken onder ons zien we de schaduw van de ballon met daar omheen het “halo” effect, een soort ronde regenboog die ontstaat door de weerkaatsing van het licht in het vocht van de wolken. We genieten, en genieten, en genieten. Plots horen we op onze radio een vliegtuig vragen aan de controle “do you know

there is a balloon in your airspace?” Ze zien ons dus ook, de vliegerkes, van hieruit lijkt zelfs een jumbo klein en nietig, wat moeten zij dan van ons denken? Terwijl we met een snelheid van een 15-tal knopen rustig doorvaren zien we voor ons een enorme torenwolk opdoemen…en we gaan er recht naar toe. Een cumulonimbus? Kan niet, overal elders zijn de wolken vlak als een schaapvelletje. Dan beseffen we dat het de “uitstuw” van de schouwen van een groot industrieterrein moet zijn, die dwars door de wolken gaat en zeker 1000 ft boven de rest van het wolkendek uitsteekt. Als het dat maar is, geen gevaar, geen probleem, denk ik bij mezelf… en de piloten met mij. We blijven van het weidse gezicht en van het zonnetje genieten en naderen gestaag de torenwolk. Als we dichterbij komen ziet ze er eerlijk gezegd toch best boosaardig uit, met wolkenmassa’s die omhoog én omlaag stuwen, flarden die oplossen,

Het "Halo" effect

die draaien, sommige lijken het zelfs draaikolken. Van héél dichtbij ziet ze er wel angstaanjagend uit, de boze wolk. Ik besluit opnieuw een draagkabel vast te houden (net alsof dit zin heeft, op 5000 ft) en af te wachten wat er gaat gebeuren, de piloten lijken alvast uiterlijk nog op hun gemak, alhoewel dat ze nu wel heel dicht

Christophe en Benoit

bij de instrumenten en de ballastzak staan. Daar gaan we, en ja, wat schudden en beven, wat zand eruit, wat op en neer, maar al bij al valt het nog mee. Dit was duidelijk geen cumulus, gelukkig maar. Toch ben ik blij als we de boze wolk achter ons laten en onze vaart via Duren richting Aachen kunnen voortzetten zonder problemen. Als we Duitsland bijna uit zijn (we weten precies waar we zitten dank zij onze moderne GPS-en aan boord) besluiten we terug te zakken en de hoge venen en de Ardennen in België vanuit de ballon te bekijken. Voor het eerst horen we het gesis van het gas dat via de parachute uitgelaten wordt. Ik hoop in elk geval dat e.a. opnieuw goed afdicht. Natuurlijk werkt alles perfect maar er moet toch flink wat zand uit om na een snelle daling de ballon af te remmen… ook stellen we vast dat het wolkendek lager is dan gedacht en de grond hoger (we vliegen met de hoogtemeters op

MSL). Gelukkig kent iedereen zijn opdracht en weten we wat we moeten doen als Bob roept: kwart zak… Het blijft een fascinerend gezicht om die wolk zand te zien afdalen. We varen nu heel laag en Benoit oefent een paar geslaagde approaches zodat we de bomen en huizen enkele malen van héél dicht zien. Ik merk direct

op, makkelijk is anders, en zand uitgooien of gas lossen is niet hetzelfde als branden. Via Eupen gaan we gestaag verder richting Verviers en we passeren vlak over de imposante stuwdam “barrage de la Gileppe”, ook het vliegveld van Spa zien we goed liggen (wel weinig beweging daar). Iets verder beginnen we te denken aan een landing, want noch het terrein (veel bos), noch de zichtbaarheid verbetert, en de piloten houden er rekening mee dat de mist nog kan verergeren tegen de avond. Ook de zandvoorraad is geslonken tot een zak of zes en blijkbaar is een viertal zakken nodig om te landen. Iedereen krijgt een opdracht en Bob begint uit te kijken naar een geschikt landingsterrein, de volgers hebben opnieuw prima werk geleverd, zien ons en zijn in de buurt, dus ’t is het moment. We gaan lager varen (gas lossen dus) maar in dit heuvelachtig landschap is het eerder, omlaag, omhoog, weer

Benoit, Bob en Gino

omlaag, plots zien we voor ons een wei en we brengen alles in gereedheid, prima approach, maar helaas drijven we af naar de zijkant en moeten we doorvaren, wat veel zand kost. En voor ons bos en hoogspanningen, ook ik voel dat het nu moet lukken en ja hoor, plots hoor ik Bob roepen "sleeptouw los, NU", en daar gaat het dikke touw, het bos in… door het gewicht van het sleeptouw wordt de ballon zachtjes naar de grond toe getrokken, en door nog wat zand eruit te gooien en ook wat te ventileren slaagt Bob erin de mand als een pluimpje aan de grond te zetten, vlak bij een grote weg en een woning waar licht brandt.

   

   

Om 15.20 zijn we geland te WERBOMONT in het gehucht Ferrières. Binnen de kortste keren is ons volgteam, inmiddels uitgebreid met enkele kennissen van Benoit uit de streek, ter plaatse en wordt het overblijvende gas voorzichtig uitgelaten en de ballon zorgvuldig opgeborgen. Het is mooi geweest. Het was hemels. Bij het

GINO, GRAF VON NIEDERZIER, DER MANN MIT DIE GROSSE AUGEN AUF DIE BÖSE WOLKEN

naar huis rijden stoppen we traditioneel voor het “landingsfeestmaal” en bespreken we nogmaals enkele ervaringen van tijdens de vlucht. We zijn alweer een prachtige ballonvaart rijker. Dan merkt lijnpiloot Bob op dat we eigenlijk heel gelukkige mensen zijn, dat we dit allemaal mogen doen en meemaken, terwijl op de verre bestemmingen waar hij wekelijks naartoe vliegt in Afrika, de mensen eerder overleven, enkel zoekend naar een beetje eten voor hen en hun gezin, zonder levensdoel, zonder vooruitzichten, en vooral zonder enige toekomstperspectieven, iedere dag is voor hen gelijk, en er is geen mogelijkheid om daaruit te geraken. We zijn het volmondig met hem eens. We zijn verwend…  zeker vandaag. BEDANKT, Bob en Benoit, dat ik erbij mocht zijn. Gino Ciers, gedoopt in de gasballon als: GINO, GRAF VON NIEDERZIER, DER MANN MIT DIE GROSSE AUGEN AUF DIE BÖSE WOLKEN

     
 

13

Fakkelen bij Vierhouten Rally Barneveld

Tekst en Foto: Erika Brink

 
     

Op 16 oktober was er weer het jaarlijks terugkerende evenement,  de Vierhouten autorally in Barneveld. Aan Peter van Harten was gevraagd om 's avonds met de ballon te fakkelen bij de finish. Dat wilde hij wel maar eerst moest hij nog passagiers varen in Hengelo (GLD), waar ik heb geholpen, een mooie vaart van Hengelo naar Harfsen waar piloot Richard Verduin op een haar na het terrein van A3 ballon miste en de ballon aan de overkant moest neerzetten. Voor de passagiers maakte het niet uit, die genoten volop!! Nadat de officiële handelingen allemaal gedaan waren snel naar het Zeumerse Gat in Voorthuizen, een recreatieplas in de omgeving van Barneveld, om daar de ballon weer overeind te zetten. Dat ging vrij snel maar om hem op de goede plek te krijgen, tsja..... toch lastig dat losse zand op zo'n strandje, dan gaat die auto niet echt hard vooruit, maar na het nodige duwwerk stond de ballon

prima naast de finish en goed in beeld van de daar aanwezige pers. Het wachten was nu nog op de winnaar van deze dag en die liet niet al te lang op zich wachten. De reacties daarna waren dan ook allemaal positief zowel van organisatie als coureurs dus zeker voor herhaling vatbaar!!! Nadat er nog wat gedronken werd in een van de aanwezige tenten was het tijd om de spullen te pakken en weer richting huis te vertrekken en misschien volgend jaar wel weer bij de rally te staan....  Erika Brink

     
 

14

Wereldkampioenschap Gasballonvaren

Tekst en Foto's: Ben Bläss

 
     

Het eerste wereldkampioenschap gasballonvaren vond 1976 in Augsburg (Duitsland) plaats, gevolgd door de plaatsen Brussel/Sint-Niklaas (België, 1980), Bern (Zwitserland, 1982), Glendale (USA, 1986), Augsburg (1988), Tyndell (USA, 1990), Obertraun (Oostenrijk 1992), Albuquerque (USA 1994) en Bitterfeld (Duitsland

1996). Na een periode van acht jaar werd tussen 8 en 14 september jl. de 10e editie van het FAI wereldkampioenschap gasballonvaren wederom in het Duitse Bitterfeld in de buurt van Leipzig gehouden. De voorbereidingen van de Duitse Ballonfederatie als initiatiefnemer duurden tien maanden. In totaal kwamen vijftien teams uit zeven verschillende landen, waaronder uit Italië, België, Zwitserland, Groot-Brittannië, Frankrijk en USA, om de titel strijden. De waarnemend wereldkampioen Thomas Fink uit het Duitse Augsburg ging de samen met Rainer Hassold verworven titel als wereldkampioen niet verdedigen. Thomas trad op als wedstrijdleider en oogstte met de zeer gevarieerde opdrachten veel bijval onder de deelnemende teams. De weersverwachting was niet hoopgevend, alhoewel nog twee vaarten gerealiseerd werden. Reeds op de eerste dag was het een drukte van jewelste op het

perfect gelegen opstijgterrein, nog geen 100 m van de hotelaccommodatie vandaan. De infrastructuur van het terrein met een uitermate gedisciplineerde en zeer hard werkend team van de ballonclub Bitterfeld zorgden voor een ideale uitvoering van het WK. Bitterfeld behoort tot één van de in totaal zes Duitse

opstijglokaties, die een pijplijn met aanvoer van waterstofgas bezitten. Het is middernacht als de startplaats ontwaakt. De maan zorgt voor een sprookjesachtige sfeer. Uit de zwarte slangen wordt het brandbare waterstofgas van een chemische fabriek via een pijplijn aangevoerd. Vijftien reusachtige kogels worden langzaam opgeblazen. De druk bedraagt 2,5 bar. Plop, plop, plop!  Het beeld doet me denken aan een champignonkwekerij… Piloten in dikke jacks klimmen in de rieten mand, aan de buitenkant hangen zandzakken, die zij in de namiddag zelf gevuld hebben. De radio`s worden gecontroleerd, de laatste sheets van de meteoroloog bekeken. Het weer en ook de vooruitzichten zijn ideaal. Kort voor zonsopgang – de volgorde van opstijgen wordt door loting bepaald – vertrekken de ballons naar onbekende verte. Als favoriet gelden de huidige Duitse kampioene Astrid Gerhardt en de

Amerikaan Mark Sullivan uit Albuquerque. Wereldkampioen heteluchtballonvaren Markus Pieper vormt een team met de geroutineerde Wilhelm Eimers, die al drie keer een Gordon-Bennett-Race gewonnen heeft.  De wereldranglijst voor heteluchtballons wordt door Uwe Schneider aangevoerd, die met Peter Krafczyk een

team vormt. Wilhelm Eimers is binnen de Duitse Ballonfederatie verantwoordelijk voor de sectie gasballons en Uwe Schneider voor de sectie heteluchtballons. Het is nog niet zolang geleden, dat deze combinaties – heteluchtballonpiloten en gasballonpiloten – veel opzien baarden, maar inmiddels is het nut van het uitwisselen van ieders opgedane ervaring wel bewezen. Dat zal later nog blijken… In tegenstelling tot een Gordon-Bennett-Race, waar slechts één start plaatsvindt en het team tot winnaar wordt uitgeroepen dat de verste afstand heeft afgelegd, bestaat een WK gasballonvaren uit het opstijgen van meerdere starts met opdrachten, die door de wedstrijdleider zorgvuldig zijn gekozen. De eerste opgave is het bereiken van een doel op 40 km afstand, om een marker op een kruising van een weg te gooien. Piloot, copiloot en observer (scheidsrechter) met ca.

500 kg ballast proberen na het opstijgen in de goede windrichting te manoeuvreren, om het doel te bereiken. Wie de marker het dichtste bij het aangegeven doel – een roze kruis - gooit, krijgt 1000 punten en wie na afloop van het WK de meeste punten vergaard heeft, mag zich wereldkampioen noemen.

   

    

Mark Sullivan dook na 40 km als eerste op en gooide zijn marker slechts 8,7 m van het kruis vandaan. Briljant! Na de eerste doelstelling gaat het in razendsnel tempo verder tot de tweede. Snelheidsvaart in acht uur. Astrid Gerhardt bereikte binnen het tijdslimiet Bad Camberg (Taunus), ruim 300 km van Bitterfeld vandaan.

BINGO! De snelheid bij een strakke blauwe lucht bedroeg 45 km per uur. Laat in de avond komen piloten en vervolgers terug in het hotel. En dan wordt er gekakeld, dat het een ware lust is. Midden op het marktplein van Bitterfeld is op de zaterdagochtend een Duitse radiozender aanwezig voor interviews. Daarbij wordt voor de avond een nightglow aangekondigd, dat ruim 10.000 toeschouwers trekt.  Slechts drie heteluchtballons worden op het ritme van sfeervolle muziek tot lampions verlicht, waarbij het enthousiasme van de bevolking geen grenzen kent. In een bomvolle tent geniet de bevolking van Bitterfeld van een presentatie over de wonderlijke wereld van de ballonvaart.  De tweede en laatste vaart gaat richting Polen. Een oververmoeide Duitse piloot legt een afstand van bijna 900 km af en landt in Litouwen. Bij de landing gaat er iets mis, waardoor

de ballon in rook opgaat. Het team overleeft wonder boven wonder dit ongeluk, alhoewel de observer naar een ziekenhuis afgevoerd wordt. Uwe Schneider gooit een marker in de buurt van de rivier de Oder op weg naar Polen, maar een Pool raapt de marker op en gaat er als een speer mee vandoor.

  

    

Uwe legt alles per video vast.…Een oproep via de Poolse radio doet de souvenirjager besluiten, om de marker aan de volgploeg af te staan. Een reservemarker doet wonderen… In totaal zijn zeven opdrachten gedurende twee vaarten door praktisch alle teams vervuld. De strijd is gestreden. Met een gemiddelde van 860 punten werden Peter Krafczyk en Uwe Schneider (D) (foto boven) de nieuwe wereldkampioenen, gevolgd door de teams Astrid Gerhardt/Dominik Haggeney (D) en Mark Sullivan/David Levin (USA).  Het is te hopen, dat het volgende wereldkampioenschap geen acht jaar op zich zal laten wachten…   Ben Bläss

     
 

15

Belgisch Kampioenschap Hetelucht

Tekst: Luc Herdewijn, Foto's: Bennie Bos

 
     

Het Belgisch Kampioenschap zal worden gehouden van 11-15 augustus 2005 op het domein van het kasteel van Oteppe. Met de uitbaters van "l'Hirondelle" zijn de nodige afspraken gemaakt. Oteppe is gelegen in de buurt van Hoei op een 30 km van Namen. De streek moet zich op dat ogenblik uitstekend lenen voor

competitie; hectaaaaaren stoppelvelden van Hoei tot Tienen, lichtglooiend. In de kleine dorpjes lopen de kiekes nog over straat en staan de boerinnen nog in blauw geruite voorschoot op het erf. Kortom, het zal er kermis zijn. Waarom het BK in augustus? Zoals iedereen weet, werden de kampioenschappen beurtelings georganiseerd door België (sportcommissie) en Nederland (DBCC) tijdens het Hemelvaartweekend. Nederland is normaal volgend jaar organisator. Zij lieten ons weten dat zij de kampioenschappen willen organiseren van 20-24 april. Hierdoor zou iedereen 3 dagen verlof moeten nemen. De leden van het Belgian Competition Team werden door de sportcommissie om hun mening gevraagd. Hieruit bleek dat er slechts 3 of 4 te vinden waren om tijdens die periode deel te nemen. Er kwamen voorstellen om het BK, zoals gewoonlijk, tijdens Hemelvaart te organiseren, anderen stelden

voor om dit tijdens de vakantieperiode te organiseren. Er werd vanuit de sportcommissie dan ook een schrijven gericht aan de DBCC met de vraag om de kampioenschappen alsnog tijdens Hemelvaart te willen organiseren, indien wij geen of een negatief antwoord kregen voor 20 oktober, zouden wij afzien van deelname in Nederland en zelf een alternatief zoeken. Op één persoonlijke, doffe en ondoordachte reactie na, hebben wij tot op heden geen enkel antwoord van de DBCC ontvangen. Vandaar ... De stem van de leden

van het BCT volgend, zijn wij op zoek gegaan naar data en locatie ... in amper een maand tijd is de organisatie zo goed als rond. De locatie: L'Hirondelle in Oteppe. Data: 11 augustus check in en mainbriefing. Vaarten: 7 vaarten van 12 tot 15 augustus (laatste vaart 15-8 s'morgens). Entry fee: Voor houders van een Belgische sportlicentie: 300 euro, anderen 350 euro. Accommodatie: aangezien er reeds een heleboel mogelijkheden verhuurd zijn op het domein, heeft de sportcommissie zowel op de resterende kamers als op een paar woningen in de buurt, een optie genomen tot 15 december. Er is natuurlijk ook mogelijkheid om te kamperen op het kasteeldomein... Iedereen die wenst deel te nemen kan nu reeds kontakt opnemen via e-mail met de sportcommissie (of 014-263036) voor overnachting. Dus: graag overnachting op het domein of in de onmiddellijke omgeving: nu reageren, eerst is eerst!!

Uitnodigingen en inschrijvingsformulieren: De houders van een sportlicentie zullen deze toegestuurd krijgen via "Ballonsportnieuws", de andere leden ontvangen deze via de volgende Newsletter. Wacht niet op deze uitnodiging indien U overnachting wenst! Wij hopen dat diegenen die ons beloofden om deel te nemen, ons nu niet in de kou laten staan ... Namens de sportcommissie, Luc Herdewijn

     
 

16

Spotters Corner

 
     

Kubicek BB70Z, Duitsland

Kubicek BB20GP, Tsjechie

Kubicek BB30Z, Duitsland

   

Kubicek BB30, Duitsland

Kubicek BB30Z, Tsjechie

Kubicek BB42Z, Duitsland

   

Ultra Magic S-130, Frankrijk

Ultra Magic S-105, Oostenrijk

Cameron Lion Z-90, Engeland

    

Rob Wiegers heeft de eerste BB85 (300.000 cu.ft) van Kubicek besteld. Kubicek leverde al ballonnen tot en met BB70 (250.000 cu.ft). Voor Kubicek is dit een prachtige opdracht, hiermee gaat Kubicek weer een stap verder in de fabricage van grote ballonnen. De ballon wordt uitgerust met het Australische Lite Vent ® systeem, dit om het openen van de parachute minder intensief te maken. Het kenteken wordt de PH-KUB, en dat staat uiteraard voor KUBicek.

Ik vond hem wel passen in de Spotters Corner. Artiest Mark Pacan stuurde mij zijn nieuwste ansichtkaart. Mark schildert de mooiste ballon taferelen ter wereld en verkoopt deze als poster en ansichtkaart. Ze worden over de hele wereld verzameld. Kijk maar even op zijn website. Een goede kennis van mij heeft ze allemaal behalve de "Balloons over The Black Horse". Graag even een mail naar mij als je die kaart toevallig dubbel in je collectie hebt.

  

Cameron A-415, Zuid-Afrika

Cameron A-415, Zuid-Afrika

Cameron N-160, Belgie, OO-BWY

   

Cameron A-120, Nederland PH-AFB

Cameron Z-77, Spanje

Cameron Z-105, Oostenrijk

   

Cameron O-56, Japan

Cameron N-120, Polen

Cameron N-105, Engeland

  

Cameron Z-160, Slovenië

Cameron Z-77, Japan

Cameron Z-140, Oostenrijk

   
     
 

17

Ultra Magic Launch

Tekst: Bennie Bos, Foto's: Bennie Bos en Benoit Simeons

 
   

"Geachte ballonvaarder, onlangs is Ad Ballon een samenwerking aangegaan met de Spaanse ballonfabrikant Ultra Magic. Hierbij nodigen we je van harte uit voor de officiële Ultra Magic Launch op 27 november". Zo luidde de kop van de brief die ik enige tijd geleden in de bus kreeg. Dit Spaanse merk draag ik al langer een

warm hart toe in verband met de verbondenheid met hun merk van de broers Llado Costa die ik al wat langer ken dan vandaag. Op naar Breda waar Nienke en ik werden verwelkomd door het ontvangstcomité Kees en José voor de officiële inschrijving waarna we werden opgewacht door Ellie met koffie en speculaaskoek. De ruime ontvangsthal van Ad Ballon waar normaal gesproken de passagiers worden ontvangen was omgetoverd tot een zaal met veel stoelen en een computerbeamer. Het was namelijk de bedoeling dat we vandaag veel zouden leren over Ultra Magic. Diverse lezingen en seminars stonden op het programma inclusief een pauze waar uiteraard niks anders geserveerd kon worden dan Spaanse

Paella. Ad Haarhuis begint met het hartelijk welkom heten van de vele gasten en ook de mensen die uit Duitsland en België naar Breda waren gekomen en speciaal Carles Llado Costa en Paul Dickinson uit Spanje. Hij begint met een korte uitéénzetting over het bedrijf Ad Ballon, wat hebben ze de laatste 20 jaar gedaan en

waarom zitten we hier. Ad is in 1983 begonnen met een heel klein ballonnetje waar amper 2 mensen in konden en laat daarbij enkele oude foto's zien waarop de ballon te zien is met een antieke volgauto, de crewleden zien er ook niet van deze tijd uit. "De eerste jaren hebben we flink wat gevaren en onder andere het Nederland kampioenschap gewonnen waarna we bedachten dat we ook met betalende passagiers konden gaan varen. Dat bestond helemaal nog niet in ons land en met een kleine advertentie in de krant heb ik daarop de aandacht gevestigd. Dat ging natuurlijk heel mondjesmaat want niemand wist ook maar iets van ballonvaren. In de loop van de afgelopen 20 jaar hebben we natuurlijk heel wat dingen bereikt want we zitten immers niet voor niks in dit prachtige pand, we werden officiële vertegenwoordiger van Thunder & Colt en begonnen met de verkoop van ballonnen.

We waren natuurlijk altijd bezig met het controleren en repareren van ballonnen want een inspectiestation bestond nog niet. Thunder & Colt ging in de jaren 90 failliet waarna wij over gingen naar Lindstrand Balloons en daarmee hebben we de laatste 8 jaar met veel plezier samengewerkt. We vonden nu dat we een

professionelere houding moesten innemen in de ballonmarkt en vonden het merk Ultra Magic daarvoor meer geschikt waardoor we deze overstap hebben gemaakt. Ik heb inmiddels met de mensen van Ultra Magic een zeer prettige samenwerking opgebouwd en deze dag is één van de mijlpalen voor onze verdere toekomst. Wij hebben altijd wedstrijd gevaren en dat past ook weer erg bij Ultra Magic, zij hebben een zeer succesvol model wedstrijdballon ontwikkeld, de Racer. Ad Ballon heeft op dit moment 26 ballonnen in huis en we zijn een gecertificeerd bedrijf voor onderhoud en reparatie van alle merken ballonnen die in Nederland varen. We varen met passagiers maar ook voor bedrijven en ikzelf heb al vele piloten opgeleid en dat doe ik nog steeds. Het onderhoud en de reparatie van de ballon doen we zelf net als alle componenten waarvan we een grote voorraad aan onderdelen in huis hebben. 'Make the Sky Magic' is

onze nieuwe slogan", aldus Ad Haarhuis. Carles zit met een glimlach op zijn gezicht te kijken en luisterde goed naar het verhaal van Ad waarvan hij zelfs enkele stukken kon verstaan. Het was nu zijn beurt om het publiek toe te spreken. Een vriendelijke man met een heerlijk Spaans accent. "Goedemiddag allemaal en dank

voor jullie komst, we zijn zeer blij met de samenwerking met Ad Ballon. Ik wil jullie kort uitleggen wie wij zijn. Onze eerste ballon maakten we in 1979, een zelfgebouwd model wat we hebben gebruikt voor onze trip door Afrika (Dit verhaal vind je terug in het boek 'Africa in a Balloon'). Het bedrijf is opgericht door 4 mensen en wordt nog steeds geleid door dezelfde groep. Een aantal van jullie kennen mij en mijn broer Josep al langer omdat we aan veel evenementen en wedstrijden deelnemen waarbij de andere 2 partners dan meestal meegaan als crew, we zijn dus een echt team. Het bedrijf Ultra Magic is geboren uit een passie. Ik vind dit belangrijk om te vertellen want na al die jaren hebben we nog steeds dezelfde passie als vroeger. We houden van het varen door de lucht, we houden van ballonnen en de mensen daar omheen en hopen veel mensen te ontmoeten die deze passie met ons

delen. (Carles verteld dit met de nodige emotie in zijn stem). Tot nu toe hebben we 925 ballonnen gebouwd, van éénzitters tot ballonnen voor 25 personen. Onze ballonnen worden verkocht naar 40 landen. Uiteraard in geheel Europa maar ook aan Japan, Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Zuid-Afrika . . . over de gehele wereld tref

je onze ballonnen aan. Waarschijnlijk weten jullie het niet maar sinds 5 jaar staan wij op de 2e plaats wat ballonverkoop betreft. We zijn dus niet meer dat kleine Spaanse bedrijfje maar hebben een zeer sterke positie in de markt. Hiermee hebben we 15% van de wereldmarkt in handen. We bouwen ongeveer 90 ballonnen per jaar, soms iets meer. Ook staan we sterk in de Cold-inflatable markt, vorig jaar bijvoorbeeld hebben we 500 stuks verkocht. In 1996 hebben we de eerste 'Racer' ballon gemaakt. De markt voor wedstrijdballonnen is niet erg groot maar er worden geweldige successen geboekt met deze ballon en aangezien wedstrijdvaarders meestal erg bekend zijn in hun land wordt dat succes doorgezet naar ballonvaarders die een normale ballon willen kopen. Ik wil jullie uitnodigen onze fabriek te bezoeken als je bijvoorbeeld op vakantie in de buurt bent, je bent altijd welkom. We vinden het leuk dat

je langskomt en geïnteresseerd bent in onze producten." Met deze woorden beëindigde Carles Llado Costa zijn verhaal. Daarna wordt het woord gegeven aan Paul Dickinson, technische man bij Ultra Magic en hij geeft een uitgebreide visuele demonstratie van alle typen ballonnen die het bedrijf kan leveren in de maten van 25

tot 500. Hierna verschijnt den kleinen Belg ten tonele, de goedlachse Benoit Simeons, Ultra Magic dealer van Belgie en hij gaat de succesformule van het merk uitleggen. "Onze firma European Balloon Corporation is opgericht in 1991 met een vloot van 10 ballonnen. Een familiebedrijf, vader en broers zijn ook piloot en allemaal met veel passie. Ik ben ook piloot op een luchtschip en tevens op een gasballon waarmee we al hebben deelgenomen aan de Gordon Bennett. Dit jaar hebben we het hoogterecord met een gewone ballon op 12 kilometer gezet. In 1998 ben ik dealer geworden van Ultra Magic en dat was het begin van een zeer aangename samenwerking. Wij hebben een eigen reparatiestation en leveren snelle service. De Belgische piloot is een moeilijke klant, de prijs is zeer belangrijk voor hem maar hij kijkt ook naar de kwaliteit en die 2 zaken liggen bij Ultra Magic goed in evenwicht. Als een klant met een

sponsor in onderhandeling is wil men vaak niet te lang wachten en daarom geven we meestal binnen 24 uur een prijsopgave. De visual maken wij in ons eigen bedrijf met een speciaal programma en kunnen ook deze meestal al binnen 24 uur leveren aan de klant. Wij zijn dus erg flexibel om details aan te passen. De mooiste

designs worden niet meer opgenaaid maar IN de stof genaaid, de stof wordt met een speciale snijmachine uitgesneden. Dit scheelt direct in het gewicht van de enveloppe maar geeft ook een veel mooier effect bij een nightglow. Een aantal van jullie kennen de Campina ballon, deze is voorzien van Airbrush techniek en het resultaat is fantastisch. Ik zal eerlijk tegen jullie zijn, ik dacht altijd dat Ultra Magic ballonnen werden gemaakt in een klein achterkamertje. Ik moest een keer ballonvaren in Barcelona en nam toen contact op met de broers Llado Costa. Ik was zeer welkom en verbaasd wat ik daar aantrof. Alles nieuw, schoon en verzorgd en ik was verwonderd over de kwaliteit van het materiaal. De mensen waren bijzonder vriendelijk, ze hebben alle tijd om je te woord te staan en gaan met je eten en dat is niet alleen bij de eerste kennismaking zo, dat blijft gewoon zo. Men weet waar men over praat,

Josep staat op dit moment op een dertiende plaats op de wereld ranking van wedstrijd piloten. Als je een specifiek probleem voorlegt, dan hebben zij wel een antwoord want zij varen bijna elke dag. Elke ballon die de fabriek verlaat word persoonlijk getest door Carles of Josep of vaak door beidde. Dat is erg belangrijk, zij

blijven investeren in de kwaliteit. Het is daar nog mogelijk om direct met de baas te bellen en dat werkt bijzonder prettig. Toen ik begon met dit merk, sprak men over de Ultra Magic familie. Wat moet ik me daar nou weer bij voorstellen, dacht ik. Ik kwam er al gauw achter dat alle mensen in de fabriek vrienden waren, niemand heeft het bedrijf ooit verlaten in al die jaren om ergens anders te gaan werken. Toen ik gevraagd werd om hier te spreken, hoefde ik daar niet over na te denken, zelfs de Duitse UM dealer zit hier in het publiek. Dat zul je niet zo gauw aantreffen bij een ander merk. Je koopt niet alleen een ballon, alles wat daar omheen hangt wordt door ons verzorgd.   Ook de after-sales staat bij ons hoog in het vaandel. U bent altijd welkom. Sinds ik Ultra Magic dealer ben heb ik 32 ballonnen verkocht (33 vanaf vandaag). Wij zijn blij dat Ad Ballon nu dealer is geworden van Ultra Magic want ze

hebben hier een heel goed service centrum. Concurrenten zijn we niet. Ik mag niet in Nederland verkopen en Ad niet in Belgie. Voor zover mijn verhaal, een klein verhaal maar wel een succesverhaal", aldus Benoit Simeons. Ad Haarhuis nam hierna de microfoon ter hand, bedankte de vorige sprekers en vertelde een verhaal over de marktontwikkeling van de ballonvaart waarna we werden uitgenodigd voor een drankje en de Paella.

     

    

Op bovenstaande foto test Johannes Kooistra samen met zijn nieuwe vriend de Kerstman de Duozitter uit en wagen Gino Ciers en Ad Haarhuis zich aan de Paela. Tijdens deze pauze had een ieder de gelegenheid om rond te snuffelen in het grote pand. Buiten kon men spelen met de radiografische bediening van de brander

en in de werkplaats van Ger werden alle vragen beantwoord. De groep werd hierna opgesplitst in 2 delen en Nienke en ik namen deel aan het eerste seminar over "Veiligheid voor passagiers en bemanning". Na een korte inleiding van iemand van de Arbo dienst nam piloot Chris Hartendorp het woord en stelde een vraag over de wijze waarop passagiers dienen te gaan staan voor de landing. Johannes Kooistra zat naast mij en kent natuurlijk alle handboeken van alle merken uit zijn hoofd. Het was hem wel opgevallen dat er zeker geen éénheid bestaat in de ballonwereld. Tijdens zijn voorbereidingen was Chris hier ook achtergekomen en er kwam een leuke discussie op gang. Uiteraard was de beschikbare tijd niet voldoende om een éénduidig antwoord op deze vraag te krijgen maar het onderwerp is zeker verdere aandacht waard. Beide groepen werden gewisseld en we kwamen weer

beneden terecht waar een salestraining werd gegeven door Eli Dan over het onderwerp "Van sponsor-idee tot balloncontract". De manier van denken van deze man was ontzettend boeiend en ik luisterde aandachtig naar zijn verhalen. Hij gaf een beknopte uitleg over een nieuw type leasemodel wat Ad Ballon samen met de ING bank had ontwikkeld. Diegene die een uitgebreide sessie wil bijwonen over dit interessante onderwerp kan contact opnemen met Ad Ballon. Binnenkort staan er weer bijéénkomsten met Eli (foto) gepland.

    

     

Ik kletste nog even wat na met Carles Llado Costa en nam afscheid van een aantal bekenden. Alle deelnemers kregen bij de uitgang van Kees natuurlijk de prachtige kalender 2005 van Ultra Magic mee naar huis. De meeting is erg uitgelopen en Ad Ballon kan zeker terugkijken op een succesvolle en een boven verwachting drukbezochte dag. Hasta Luego, Bennie Bos

     
 

18

Electroballon

Tekst en Foto: Gefa-Flug

 
     

Sinds enige tijd is deze noviteit uit huize Gefa-Flug te bewonderen op het vliegveld van Keulen/Bonn, de Electroballon. Het gaat hier om een reclameobject van bijzondere aard. Een model heteluchtballon, gemaakt van echte ballonstof, zweeft op en neer in terminal 2 van het vliegveld. Deze attractie werkt precies zo als een echte heteluchtballon. Een klein bodemstationnetje met een elektrische verwarming verhit de lucht in de ballon waardoor deze opstijgt en langs een geleidekabel naar het plafond stijgt. Daar aangekomen koelt de lucht weer af waardoor de ballon weer daalt en weer op zijn verwarmingstation terecht komt. De cyclus begint weer opnieuw. Een leuk en simpel reclameobject. Kijk op de website van Gefa-Flug voor enkele foto's.   Gefa-Flug

     
 

19

Varen met een ballon vol tegenstellingen

Tekst: Eric Martens, Foto's: Eric Martens, Nienke en Bennie Bos

 
     

Je neemt een ballon tussen 480 en 900 m³, voegt een brander, een eenvoudig frame, een gasfles en een minimaal zitje met integraal gordelsysteem toe en vliegt als een vogel, de Cloudhopper ! Gedurende meer dan 20 jaar vaart Claude Van Hoorebeeck in België met zo’n ballon van 600 m³ (“de maxi”). Waarom zweert hij bij

dit type ballon? Jambers zou het in één van zijn TV-uitzendingen hebben over : “Wie zijn ze? Wat drijft hen? …” Recentelijk, kreeg ik de kans aangeboden om ook met zo’n ballon(netje) van maar 485 m³ (“de midi”) te gaan varen. Een unieke ervaring zou blijken! Varen met een ballon zo groot dat je in je achtertuin zou kunnen opstijgen. Een ballon vol tegenstellingen: geen loadtapes die een raster vormen, maar gewoon dubbele stiksels, geen ontdubbeling van de valschermbediening, maar een rechtstreeks koord van valscherm naar piloot, geen Smart-Vent-systeem of dergelijke, maar een gewoon valscherm van … 2 m doorsnede, geen rotatiepanelen om de ballon te draaien, maar een ring met wieltjes om de piloot te draaien, geen mand, maar een zitje, als van een schommel, en met een harnas, geen T-koppelstukken tussen de gasflessen, want je hebt er maar één (die wel voorzien is van een auditief signaal

bij het gebruik van de laatste 30%), geen beweegbare brander, maar een vaste opgestelde. Bij het op-temperatuur-brengen moet je dan ook mikken door de brander, de gasfles en …jezelf te kantelen, een totaal opstijggewicht van … 70 kg (gas inbegrepen) en een maximum opstijggewicht van … 170 kg. Het is de enige

ballon die slechts het dubbele van zijn eigen gewicht kan dragen. Ooit werd zelfs een 400 m³ gehomologeerd (“de mini”) voor wel héél lichte mensen, want die mocht max. slechts 140 kg wegen. Een eerste testvaartje maakte ik uit alle veiligheid in Schaffen met een wind van een 5 tal knopen, dwars over het vliegveld om het gevoel te ontdekken en … om te zien of ik geen hoogtevrees zou krijgen. Dit was al een ervaring op zich. Je geeft een beetje gas bij en plots merk je dat je voeten geen grond meer raken. Je zit al enkele meters in de lucht op dat ogenblik. Elke branderstoot, hoe kort ook, wordt vertaald in een opwaartse beweging van de ballon. En de landing? Héél zacht, verdacht zacht zelfs. Wanneer je de grond nadert heb je de reflex om mee te lopen. Door het grondcontact wordt het gewicht van de ballon gehalveerd en stopt onmiddellijk de daalbeweging van de ballon, zelfs met open

valscherm. De ballon wil verder varen en trekt je lichtjes opzij, waarna je een zachte draaibeweging naar achter maakt en de gasfles grondcontact maakt en de ballon leegloopt. Eén ding is zeker, door de vaste opstelling van de brander kan je de ballon niet rechthouden na de landing en landen doe je het best met een

gedoofde waakvlam. De échte eerste vaart deed ik bij nevelig weer, Special VFR condities zou ik zeggen en met een wind van een 6 à 8 knopen. De familie opgetrommeld en de gps in de auto nog eens uitgelegd zodat ze niet hoefden te volgen. Na de landing zou ik de landingsplaats wel doorgeven per gsm. Uiteindelijk volgden ze toch omdat ze het schouwspel van de landing niet wilden missen. Ook de buren kwamen supporteren en hadden vrienden en familie opgetrommeld want “Eric ging varen met een ballon zonder mand!” De eerste poging mislukte omdat de schakels van het harnas niet wilden sluiten en toen het eindelijk zover was, was de ballon zo afgekoeld dat bijbranden niet meer ging. De tweede poging ging veel vlotter. Tijdens de vlucht zag ik overal verwonderde mensen onder mij, tientallen auto’s die toeterden bij het zien van die vreemde balloncombinatie. Het is trouwens een heel vreemd

gevoel om tussen je benen de bomen, huizen en straten te zien passeren. De kers op de taart kwam toen ik opeens onder mij in een weiland tussen de bossen drie herten met prachtig gewei zag grazen. Rustig keken ze even omhoog naar dat gekke ding, maar graasden dan rustig verder. Dit is vliegen als een vogel !!!

Het militaire domein van Leopoldsburg kwam in zicht en dus moest ik op zoek gaan naar een landingsplaats. De snelheid was intussen opgelopen tot een dikke 10 knopen en dus zocht ik naar een grote wei. (Want hoe gaat de landing bij deze snelheid zijn?) Zoals altijd in dergelijke situaties zijn er dan geen grote weiden voor je, maar enkel kleine lapjes met prikdraad en dergelijke er omheen. Enkel een niet afgedaan maïsveld en … het schietveld van de militairen. Mijn voorkeur ging toch naar de maïs tot grote ontgoocheling van mijn volgers die juist onder mij doorgereden waren en mij zagen verdwijnen tussen de hoge maïsplanten. Enkele meters voor de maïs had ik mijn waakvlam al afgesloten en met open valscherm zakte ik tussen de planten in. Na vier meter lag ik stil op mijn rug en met een platte ballon boven op de maïsstengels. Slechts een 20-tal planten vernield want je hebt

geen mand bij je die in ieder geval een spoor van minstens een meter breedte trekt. Omdat de ballon op de stengels bleef liggen konden we hem nog droog inpakken ook. De landbouwer, die verwachte dat we met een mand en dergelijke uit de brousse zouden komen, geloofde zijn ogen niet toen we met onze rugzak en de gasfles met brander erop opnieuw voor hem stonden. Zoals bij zweefvliegen is het niet de eerste solovlucht die indruk op je maakt, maar wel de tweede. Tijdens de eerste doe je alles volgens de regels en blijft er weinig tijd over om te genieten. Tijdens de tweede realiseer je hoe zalig het is om “te kunnen vliegen als een vogel!” Met dank aan Lucien Van Rossum voor het ter beschikking stellen van de OO-BRV, een Thunder&Colt 17 A uit 1988.   Eric Martens

     
 

20

Texaco Elburg Ballooning

Tekst: Jan van Loo, Foto: Erik Jan Doornewaard

 
     

Op zaterdag 28 mei 2005 zullen voor de achtste keer zo’n 35 heteluchtballonnen opstijgen vanaf het terrein achter het Gemeentehuis in Elburg. Naast de traditionele ballonnen zullen er ook een aantal zogenaamde Special Shape ballonnen opstijgen. Daarnaast zijn er plannen om op 28 mei rond de klok van 22.30 uur een Night-glow te presenteren. Bij een Night-glow staan de ballonnen op rij opgesteld en worden beurtelings op het ritme van muziek opgelicht. Een fantastisch schouwspel om de reuze ‘lampionnen’ te zien oplichten. Alle informatie staat op onze website. Je kunt ook telefonisch contact opnemen met Jan van Loo (0525-684340) of Marien Pruis. (0525-684903)

  

Jan van Loo

     
 

21

Freedom is in the Air

Tekst en Foto's: Ben Bläss

 
     

Het grootste ballonevenement ter wereld, de Albuquerque International Balloon Fiesta, opgestart in 1971 ter gelegenheid van een verjaardagspartijtje, is een droom voor iedere ballonfreak, crewlid, piloot en toeschouwer. Eenmaal gegrepen door de betovering op het immens grote opstijgterrein en de ongekende

variaties aan kleuren en vormen, verlang je telkens weer naar dit evenement, dat alle Europese proporties te buiten gaat. De betovering heeft ook de enkele Nederlandse teams in haar greep gehad: Hans van Hoesel, Ton Rentier, Harry Velthoven en Koos Palte. Elk jaar komt de organisatie met nieuwe verrassingen. Inmiddels is de eerste vrijdag als openingsdag aan het evenement toegevoegd. Op de zaterdag vindt voor de 9e keer de America`s Challenge plaats, een gasballonwedstrijd met dit jaar achttien verschillende teams. De Amerikaanse teams doen aan deze wedstrijd mee, om zich voor de Gordon-Bennett-Race volgend jaar in Albuquerque te kwalificeren. Deze teams varen allemaal met helium gevulde ballons. Het terrein voor de ballons, die met waterstof gevuld worden, is uitsluitend voor de ballonteams, voorzien van een rode band om hun arm, toegankelijk. Weer een souvenir voor mijn

verzameling…  Het overzicht op afstand kent dit jaar een verrassing van de bovenste plank. Op korte afstand van de opbouw van de met waterstof gevulde gasballons gebeurt het inflaten van honderd heteluchtballons. Zoiets kent zijn weerga in de wereld niet. In het donker van de nacht worden de gasballons naar een bordes

gedragen, introduceert mede oprichter Tom Rutherford piloten en copiloten, met assistentie van mijn persoontje, en begeleid door de desbetreffende volksliederen en een groot enthousiasme en applaus van het verrassend talrijke publiek verdwijnen de gasballons langzaam uit het zicht. Gordon-Bennett-winnaar Richard Abruzzo met Gary Johnson als copiloot uit Albuquerque wint ook dit jaar weer de America`s Challenge voor de gebroeders David en Alan Levin (USA) en Gerd Strasmann met zijn copiloot Rainer Herkenhoff (Duitsland). In 2002 legden Richard Abruzzo en Gary Johnson de verreweg langste afstand af ( 2797,08 km) en landen op nog geen 30 km van de Oostkust van Amerika in de buurt van Washington D.C. Dat is op één na de langste afstand ooit tijdens de America`s Challenge afgelegd. Tijdens de prijsuitreiking blijkt dat ex-gouverneur van New Mexico Gary Johnson dit jaar de

Mount Everest beklommen heeft. Onder de deelnemers bevindt zich ook Jo Kittinger uit de Verenigde Staten, die gezien wordt als een van de helden in de geschiedenis van de luchtvaart. Hij was piloot in het Amerikaanse leger (US Airforce), die meer dan 15000 vlieguren in ca. 68 verschillende vliegtuigen heeft

afgelegd. Op 16 augustus 1960 heeft hij een ongeëvenaard wereldrecord opgesteld, dat vrijwel nooit meer verbeterd zal worden. Hij steeg in een gasballon op tot een hoogte van 32000 m en verliet de capsule met een parachute. Tijdens de vrije val, die 7,5 minuten heeft geduurd, doorbrak hij de geluidsbarrière en bereikte een snelheid van 1150 km per uur… en is veilig geland. Wat een avontuur! Hoogtepunt elk jaar is de Key Grab, een traditie die in 1978 al begon. Maar ook de Special Shape Rodeo met schitterende special shapes is niet te versmaden. Wat te denken van een engel en duivel en een vogelverschrikker, allemaal afkomstig uit Brazilië. Volgend jaar wacht de opening van het nieuwe – aan de ingang van de Ballonfiësta gelegen- Anderson-Abruzzo Albuquerque International Balloon Museum. Weer iets om er naar uit te kijken. Op de laatste dag van de Ballonfiësta – het was rond half

negen in de ochtend- raakte piloot Bill Chapel met Smokey Bear een 195 m hoge zendmast van op zes na de sterkste radiozender van Amerika. Freedom is in the air- het motto van de Ballonfiësta dit jaar- kon je wel heel letterlijk opvatten. Bij het raken van de mast scheurde Smokey Bear dusdanig, dat de mand nog geen

halve meter naast de zendmast bleef hangen. Het publiek hield de adem in. Bill en zijn twee passagiers, een jochie van 9 en een jongen van 14 jaar, klommen bibberend uit de mand de zwenkende mast in en klauterden vanaf een duizelingwekkende hoogte naar beneden. Om niet geëlektrocuteerd te worden, bevrijdde de brandweer de drie uit de zeer benarde positie. De beelden gingen om de hele wereld. Heel ontroerend was de (afscheids)blik van Bill naar boven toen hij weer vaste grond onder zijn voeten had. Zijn levenswerk, waar hij altijd zo zuinig op geweest was, hing op grote hoogte aan flarden. Smokey Bear (een klein beertje) werd jaren geleden tijdens een bosbrand in Californië voor 70% verbrand en weer opgekalefaterd. Toen de beer jaren later overleed, is de vriendenclub “Vrienden van Smokey Bear” in het leven geroepen. Smokey Bear werd het symbool voor de brandpreventie, om kinderen duidelijk te maken,

niet met vuur in het bos te gaan spelen. Om e.e.a. te visualiseren, werd Smokey Bear 1993 als special shape op het terrein van de Ballonfiësta in Albuquerque ten doop gehouden. Toen ik het terrein opkwam, kon ik mijn ogen niet geloven. Dwars over het terrein stonden tientallen trailers. Deze waren gevuld met taarten van een

Nederlandse sponsor voor de aanwezige 50.000 toeschouwers, die op een super groot stuk taart getrakteerd werden. Op de avond van de doop was er een receptie, voor die ik door mijn Amerikaanse gastheer, die met Bill al jaren bevriend is, uitgenodigd werd. Bill Chapel, de piloot, wilde zo graag een keer met Smokey Bear in Europa ballonvaren. Op 20 juli 1995 landde Bill met zijn crew op Schiphol. Ik had Staatsbosbeheer en het bestuur van de Friese Ballonfeesten in Joure kunnen overhalen, om de droom van Bill werkelijkheid te laten worden. Op zaterdag 22 juli organiseerde Staatsbosbeheer in het Drentse Grollo een open dag voor het hele gezin met o.a. het blussen van een brand met blusvliegtuigen, spuitdemonstraties en nog veel meer. Ter afsluiting steeg Smokey Bear met een tv-ploeg aan boord

op voor zijn eerste ballonvaart in Europa. De woensdag daarna was Smokey Bear een

opvallende verschijning op de Friese Ballonfeesten. Achter Smokey Bear verschuilt een boeiend verhaal en dat spreekt kinderen en volwassenen aan. Bill heeft in de loop der jaren honderdduizenden van kilometers afgelegd, om scholen te bezoeken en de kinderen op het gevaar van spelen met vuur in het bos te wijzen.

  

   

Daarna maakte hij een korte vaart met Smokey Bear. De special shape is twaalf jaar oud geworden, ietsje verbleekt, maar hij had nog jaren kunnen blijven varen, ware het niet dat het noodlot heeft toegeslagen. Smokey Bear heeft vele harten gestolen en zal als symbool de geschiedenis ingaan. Inmiddels is een grote inzamelingsactie begonnen, om Smokey Bear te laten voortleven. Wie weet komt, nu old Smokey ter ziele is, eens het jonkie weer naar Nederland…  Ben Bläss

     
 

22

Duitse Gasballon te Koop

Tekst en Foto's: Bennie Bos

 
     

    

De "Karstadt" is te koop. Je kunt de ballon met het kenteken D-OARH nu zeer gunstig in je bezit krijgen.  Deze "Karstadt" lichtgewicht netballon van het merk "Wörner" heeft al meegedaan aan de Gordon Bennett race, is in uitstekende conditie en heeft sinds de bouw in 1989 ongeveer 100 vaarten gemaakt.

   

     

De ballon beschikt over een houten ventiel en met een volume van 1050 M3 kan de piloot 4 passagiers mee omhoog nemen. De ballon is vaar-klaar en compleet met de mand, loadring, net en sleepkabel. De vraagprijs is 7500 euro. Je kunt contact opnemen met Rainer Herkenhoff via e-mail of hem natuurlijk gewoon even bellen op zijn mobiele nummer  0049 172 291 791 2.

   

    

Dus heb je plannen in die richting, dit is je kans om geschikt aan een gasballon te komen. De vereniging waar Rainer bij aangesloten is, de Ballonclub Teuto, zal je tevens graag willen opleiden tot gasballonpiloot. Dat kan je dan mooi op je eigen ballon doen en nog wel vlak over de Nederlandse grens.  Bennie Bos

     
 

23

Transport Propaanflessen, de regelgeving

Tekst: Monique Hoogeslag, Foto's: Bennie Bos

 
     

Samengevat op verzoek van Bennie Bos door Monique Hoogeslag van Wilco Air BV die haar best heeft gedaan deze samenvatting naar eer en geweten zo goed mogelijk op te stellen. Aan dit verslag kunnen geen rechten worden ontleend. Mochten er vragen over zijn, dan zal Monique ze proberen te beantwoorden. . . . . . . .

Voor het vervoer van propaan flessen over de weg, worden aan het transport en deze flessen eisen gesteld, die onder andere afkomstig zijn van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat, afdeling transport gevaarlijke stoffen. De huidige in Nederland gebruikte propaanflessen die voor de ballonvaart worden toegepast, voldoen uiteraard aan de eisen die de ballon-fabrikanten en de Divisie Luchtvaart hieraan stellen. Deze flessen voldoen echter NIET aan de eisen voor het transport over de weg. Dit is overigens niet nieuw. De flessen hebben nooit aan deze zogenaamde "ADR" eisen voldaan. Wat is dan wel nieuw? Twee zaken: 1) Nieuwe tanks: Internationaal is afgesproken dat nieuw te fabriceren gasflessen uitsluitend mogen worden gebouwd als deze voldoen aan de ADR specificatie. Dit betekent dat gasflessen met een productie datum NA 01-07-2004 aan de nieuwe product-specificatie moeten

voldoen. Voor zover mij bekend voldoen alleen de nieuwe flessen van Cameron Balloons Ltd. en Schroeder aan deze eisen. 2) Bestaande tanks: Er is internationaal een soort overgangsregeling (uitzondering) voorgesteld voor bestaande in de ballonvaart gebruikte gasflessen. Deze zogenaamde Multi Laterale

overeenkomst, de "M160" is door vrijwel alle ons omringende landen ondertekend, echter NOG NIET door Nederland. Strikt formeel is het op dit moment in Nederland dus niet toegestaan om met de bestaande propaantanks voor ballonvaren over de weg te rijden. Er wordt op dit moment bij het Ministerie druk uitgeoefend om de M160 ook te ondertekenen. Als dit gebeurt kunnen we in ieder geval tot 30/06/07 weer legaal de weg op. Samengevat voldoen de bestaande propaan tanks dus WEL aan de luchtwaardigheids-eisen maar NIET aan de transport eisen zoals vastgelegd in de ADR (transport gevaarlijke stoffen). In landen als o.a. België, Duitsland, Luxemburg, Engeland, Oostenrijk en Zwitserland is dit inmiddels wel officieel geregeld door ondertekening van de M-160 overeenkomst.

      

Monique Hoogeslag (Wilco Air BV)   E-Mail

     
 

24

Ballonvaarder opgepakt

Tekst: Het belang van Limburg

 
     

Een 60 jarige inwoner van Zutendaal (wie kan dat geweest zijn :-) en een 40 jarige Amsterdammer zijn donderdag in het Nederlandse Den Haag opgepakt voor overtreding van de luchtvaartwet. De ballonvaarders voeren met een Greenpeace ballon boven het Binnenhof, waar een internationale top plaatsvond tussen de Europese leiders en de Russische president Poetin. Het duo werd aangehouden toen het landde op een voetbalterrein, ze waren zonder toestemming boven Den Haag gaan hangen met hun protestballon. Onder de ballon hing een spandoek met de tekst "EU & Russia: Push Bush to beat the heat". Greenpeace wil dat de Europese Unie en Rusland er bij de VS op aandringen het Kyoto-klimaatverdrag te ondertekenen, dat gaat over de vermindering van de uitstoot van koolstofdioxide. Na verhoor zijn de mannen naar huis gestuurd.    Krant, Het Belang van Limburg

     
 

25

Ballonvaardersdag KBBF

Tekst en Foto's: Bennie Bos

 
     

“Zet de plezante muts op, laat uw zorgen thuis, help ons deze dag een succes te maken”, dat was de boodschap die alle bezoekers van de ballonvaardersdag in het Belgische Berlare meekregen. En plezant was het zeker. Berlare ligt een half uurtje zuidelijk van Antwerpen en de Festivalhal was dankzij de

routebeschrijving, compleet met foto’s, gemakkelijk te vinden. De dag werd voor de vierde keer georganiseerd door de KBBF, de Koninklijke Belgische Ballonvaartfederatie. Het is zaterdag 4 december rond drie uur in de middag als we de ruime parkeerplaats aan het Donkmeer opdraaien en direct al een “Lindstrand” hopper in de lucht zien hangen. De Belgische dealer maakte op deze manier heel mooi van de gelegenheid gebruik om zijn merk te promoten. Op het kleine veldje daarnaast waren de modelhobbyisten druk doende met de miniballonnen, van enige afstand niet van echt te onderscheiden. De broodjes worst met uitjes bij de ingang waren moeilijk te weerstaan. Eenmaal binnen troffen we al direct een prettige sfeer en een hoop mensen op de been. Nou ja, op de been, op één na dan. Nancy van Huffelen was ook gekomen en moest het nog met een looprekje doen. Zoals jullie allemaal weten heeft

Nancy een spijtig ongeluk gehad tijdens de wereldkampioenschappen gasballonvaren in Duitsland. Ze vertelde me het positieve nieuws dat het met haar benen weer de goede kant op ging, weliswaar langzaam. Ik was verbaasd over de aanwezigheid van de volgende persoon die ik tegen het lijf liep. Don Cameron himself. Hij

was speciaal voor deze dag uit het Engelse Bristol gekomen en deed samen met onze eigen Monique Hoogeslag de presentatie voor Cameron Balloons. Een waar kunstwerkje hadden de gebroeders Buyle opgebouwd rond het thema gasballonvaren. Twee gasmanden stonden helemaal opgetuigd, compleet met alle apparatuur. De “Belgica 2”  en de “Miche” waren lijfelijk aanwezig. Zelfs de zandzakken waren gevuld maar voelden wel een beetje lichter aan dan normaal. Langs de wanden heel veel beeldmateriaal en mappen vol foto’s uit de persoonlijke collectie van Luc en Donald. Samen met de tentoongestelde onderdelen uit de collectie van de diverse Belgische gasvaarders en een videoshow over de laatste Gordon Bennett werd hier een perfecte sfeer rond het thema gasballonvaren weergegeven. Petje af. Een van die gaspiloten stond op de volgende stand, de Belgische dealer Benoit Simeons, de man met de

eeuwige glimlach. Hij was blij met mijn komst en gaf mij als teken van vriendschap het boek “Africa in a Balloon”. Dit boek verteld over een groep vrienden die een ballon bouwden en daarmee in 1980 een 45 weken durende toer dwars door Africa maakten. De landingsplaats werd de opstijgplaats voor de volgende vaart.

     

     

Soms moest men 100 kilometer rijden om weer ergens propaan te bemachtigen. Onder deze groep jonge mensen bevonden zich ook de Spaanse broers Llado Costa. Deze heren waren zo gefascineerd door het ballonvaren dat ze later het merk Ultra Magic hebben opgericht. Een prachtig boek maar niet compleet zonder

handtekening van . . . . de persoon die achter mij aan een tafeltje zat in gesprek met piloot Bob Berben. Een zekere Carles Llado Costa was speciaal voor deze meeting overgekomen uit Igualada. Het was leuk zowel Bob als Carles weer te ontmoeten, alhoewel ik een week geleden ook al met Carles had gesproken in Breda. Een bijzonder plezierige man en het was hem dan ook een genoegen het boek over zijn beginjaren in de ballonvaart te tekenen. De Ultra Magic stand van Benoit was een prima plek om te vertoeven want de balie was voorzien van schaaltjes worst, kaas en bovendien . . . een biertap. Op de foto hiernaast demonstreert Simeons Junior nog even hoe je een brander bediend. Het weerzien van vele bekenden gaf deze middag een prettige sfeer. Zo trof ik in de Kubicek stand mijn Tjechische vriend Michael Suchy aan, salesmanager in het ballonbedrijf in Brno, de plaats waar ik elk jaar ga varen met Eric

Martens. Michael vertelde over de voortgang van het nieuwe ballonpand en liet daarbij enkele foto’s zien. Tijdens de Balloon Jam in juni kunnen we daar nog een openingsfeestje verwachten. Aangezien men in Belgie nog op zoek is naar een dealer voor Kubicek was de Nederlandse dealer Niels Kon aanwezig om samen met

Michael (foto hiernaast) informatie te verstrekken over hun producten. Op de achtergrond werden met een projector een aantal fraaie Kubicek ballonnen getoond. Leuk om te zien dat er ook een aantal van mijn foto’s werden gebruikt. Jos Ruymen en zijn lieve Marlénekke gaven acte de presence met hun verzameling oude prentkaarten. Niet voor de verkoop of ruil maar puur om te tonen wat er allemaal te verzamelen valt in ballonland. Nienke was ondertussen druk doende met het ruilen van het dubbele materiaal wat ze de laatste week uit haar verzameling had gehaald en voor de speciale vrienden hadden we nog een paar mooie kalenders meegenomen die door een ieder in dank als geschenk werd aangenomen. Van de gasboys Buyle kregen we ieder een klein flesje zand met daaraan een miniscuul schepje en een kaartje. Het was het zand wat aan boord was bij de eerste vaart van een nieuwe Duitse

gasballon. Bijzonder leuk gemaakt. Bij de trap werd een markergooiwedstrijd georganiseerd en uiteraard konden de bezoekers aan deze ballonvaardersdag verder genieten van diverse stands van onder andere dealers van vlucht instrumenten en luchtvaartverzekeringen maar was er ook de mogelijkheid om dingen te ruilen en vele artikelen te kopen. Zo kocht ik bij Hans van Hoesel (de wandbordengigant) een prachtig bord wat in 1983 was uitgegeven door Wedgewood met een afbeelding van 200 jaar ballonvaart.

  

  

Ik had nog wat foto’s nodig als begeleiding van dit verslag en vond zelfs de heren Cameron en Llado Costa bereid om gebroederlijk op de digitale chip te gaan. Nummer 1 en nummer 2 op de ranglijst van ballonverkoop over de gehele wereld. Een bijzonder geslaagde dag en een aanrader voor iedereen die iets met ballonnen heeft. Volgende keer weer.   Bennie Bos

     
 

26

Tot Slot

Tekst: Bennie Bos, Screendump: Blaser

 
     

Tot slot een zeer leuke tip van Martijn Wirken. Hij ontdekte dat je op de site van Blaser, via de knoppen Fun en daarna Shopping, de prachtige ballonkalender 2005 kunt bestellen voor nop. Op deze pagina staat tevens een DVD die je ook kunt aanklikken en als je dan naar de prijs kijkt, zie je tot je verbazing dat het nog steeds niks kost. De DVD is absoluut de moeite waard met super ballon opnames. De foto hiernaast is een screendump daarvan. Eén opmerking, er is van één persoon bekend dat hij een rekening van de douane kreeg van 9,90 euro. Alle anderen hebben het gratis thuisgekregen . . . . . . . Ik wens een ieder van jullie zeer fijne kerstdagen en een geweldig begin van 2005 en hoop jullie spoedig weer te zien, te horen of met jullie te mailen. Contact is zeer eenvoudig, een email is zo geschreven. Denk even aan mij als je leuke verhalen of foto's hebt. Vriendelijke groeten, Bennie Bos