Lorraine Mondial Air Ballons 2009
 
Tekst: Bennie Bos, Foto's: Nienke en Bennie Bos
 

Als ik dit verslag begin te schrijven, zit ik met de laptop op schoot aan de rand van ons zwembad in het zonnige Frankrijk, de inmiddels beroemde Lorraine Mondial Air ballons 2009 is in volle gang. Het feest wat maar liefst 10 dagen gaat duren, en een feest is het zeker hier midden in het prachtige Lorraine. Honderden vrolijk

gekleurde luchtballonnen op een immens groot startterrein, een verlaten Nato vliegbasis in the middle of nowhere. Sporen van de recessie zijn hier niet te proeven, het lijkt alsof al die duizenden crewleden en hun piloten toe zijn aan een relaxte meeting waarbij ze even de zorgen van alledag kunnen vergeten. Want uiteraard voelt een ballonvaarder het nu ook in zijn portemonnee dat potentiële klanten toch graag wat meer zekerheid over hun toekomst willen hebben en het geplande ballonvaartje liever een jaartje uitstellen. Deze meeting is een feest van weerzien van de vele bekenden uit alle delen van de wereld. Op vrijdag 24 juli arriveren we op de basis waar we direct inchecken bij de balie van de genodigde pers, allemaal prima in orde. Met de juiste badges heb je

daarna dan toegang tot het vip terras alwaar ook het perscentrum is gevestigd, ditmaal in een authentieke rode Engelse dubbeldekker. Maar de bekende Franse slag blijft altijd merkbaar want ook dit jaar ontstaan er weer problemen bij het inchecken van de vele piloten. Heeft de organisatie 2 jaar de tijd en dan nog werken de computers niet correct op het moment dat honderden piloten zich komen inschrijven.

    
    

Vanavond blijft het echter rustig op het startveld want de briefing wijst uit dat er te veel wind blijft staan en dat er nog een kansje op regen is, de regen die later op de avond aan het welkomsdiner bij onze hospita naar beneden komt. Na een goede, uiteraard korte nachtrust sta ik op zaterdagochtend in het donker in de

boomgaard tussen de Frans sprekende vleermuizen de weersituatie te bekijken. De bovenwind gaat me veel te snel en ik zie donkere luchten voorbij schieten. Daar hoef ik de computer niet voor aan te zetten, ik laat het bed dus maar niet koud worden.
‘s Middags staat er een lange rij voor de balie van de pilot check-in. De computers werkten inmiddels maar de rij gaat tergend langzaam vooruit. Met het oog op hele mooie vaarten in het verschiet maken de piloten zich daar echter niet zo erg druk over. Ik sprak later een Zwitserse piloot die 4,5 uur in de rij had gestaan. Binnen in hangar 610 vermaakt de 7 jarige zoon van Gordon Bennett gasballonvaarder Benoit Simeons, Tanguy, het publiek met zijn eigen model ballon. De lucht buiten de immense hangar begint er steeds vriendelijker uit te zien maar vadertje wind

heeft er nog steeds zin in. Rond 20.30 uur word via de 130.20 frequentie toestemming gegeven om te inflaten en te vertrekken. Ondanks de redelijke wind maken een dikke honderd teams van de mogelijkheid gebruik om op te stijgen. Het gaat richting het oosten waar men nogal veel bos tegen komt.

    
    

Er is dit jaar echter een ander probleem. Enige tijd geleden heeft het hier langere tijd behoorlijk geregend en daardoor hebben veel boeren hun koren nog niet van het land gehaald. Grote stukken zijn al wel geoogst maar veel potentiële landingsplekken zijn dit jaar niet beschikbaar. Het publiek staat in grote drommen te

kijken en geniet van de ballonnen die over hun heen varen. Achter op het veld wordt de ballon uitgeladen welke ik vandaag graag zou willen zien, de “La Haut” ballon. En dat is Frans voor “UP”, de nieuwe animatiefilm van Disney/Pixar. De animatiefilm gaat over de oude Carl Frederiksen en hij heeft zijn overleden vrouw beloofd om ooit de binnenlanden van Zuid-Amerika te gaan ontdekken. Carl doet dit door miljoenen kleine ballonnetjes aan zijn huis te knopen en daarmee op te stijgen voor het grote avontuur. De animatie film werd gedraaid tijdens de opening van het filmfestival in Cannes en was direct een groot succes en ook in Amerika is de film met enthousiasme ontvangen. De Europese promotietour is in handen van de firma Beatwax en zij bestelden deze ballon bij Cameron Balloons. Tegen 21.15 uur,

het begint al wat te schemeren, komt de bijzondere ballon uit de zak. De gehele ballon is geprint met kleine ballonnetje en daarop zijn maar liefst 540 losse ballonnetjes genaaid. Hulde aan de naaister bij Cameron. Om de film zo echt mogelijk te benaderen heeft men het huis van Carl nagebouwd als cold-inflatable welke rond de mand wordt gemonteerd. Via een interne ventilator wordt het ding op druk gehouden.

   
     

De piloot rest een klein beetje zicht via een soort horregazen paneel. Bij de landing zal hij het geheel wel open maken. Het ziet er allemaal indrukwekkend uit en lijkt zeer goed op de animatie. Het is al te laat om nog te varen maar de piloot mag nog wel opstijgen als hij ook weer op het startveld land. Dat is geen probleem

want het veld is kilometers lang. Als een nightglower hangt de ballon in de lucht, een uitzonderlijk gezicht. Die avond werd in de openlucht de landelijke première van de Franstalige versie van de film vertoond aan de aanwezige bezoekers. Ik wacht wel op de Engelse versie, helaas komt deze pas in Oktober bij ons in de bioscoop. De organisatie beloofde tijdens de briefing al prachtige omstandigheden voor de zondagochtend, en wat hadden ze daar gelijk in. Bijna geen wind en een Blue Sky. En dat kwam prachtig uit want de ochtend was gereserveerd voor een nieuwe recordpoging van de Line-up. De ballonnen worden opgebouwd naast zowel de runway als ook de taxiway en dit zijn banen van enkele kilometers lengte. De Oostenrijkse piloot Hans Pravda vertoont zijn favoriete truc waarmee hij

een karretje laat rijden voorgedreven door de ventilator en heeft daarmee weer de lachers aan zijn zijde. Alle teams zoeken een plekje en langzaam ontstaan er 2 lange gekleurde rijen met opbollende ballonnen. Om 07.37 uur wordt ergens een startsignaal gegeven, waar precies is ook dit jaar weer niet helemaal duidelijk, want aan de kop van de rij gaan de ballonnen ineens omhoog. Dan rijdt er een toeterende auto langs.

   
    

Even later zet een ieder zijn brander stevig in de ballon en kan het spektakel van de ochtend beginnen. Onder bijna windloze omstandigheden is het een choreografie waarbij je mond openvalt. Dit is zo mooi om te zien, honderden ballonnen drijven langzaam over de startbaan en contrasteren prachtig met de blauwe

achtergrond. Tussen de menigte staat de Space Shuttle special shape welke gevaren wordt door Mike Shrum, een schitterende eyecatcher. Het complete gezelschap drijft over het prachtige gebied aan de noordkant van de basis met zijn kleine boerendorpjes waar het deze ochtend even heel druk werd in de straten. Na het ontbijt duik ik op ons buitenterras op de bank en laat de oogleden even zakken. Na een uurtje wordt ik gewekt door vrolijk rammelende kerkklokken, het is immers zondag en de dienst in het kleine plaatselijke kerkje was net voorbij. De temperatuur loopt lekker op en het water van ons zwembad nodigt uit tot een duik. De dooie vliegjes op het wateroppervlak worden vlak voor mijn ogen uit het water gevist door hele snelle zwaluwen. Op de zondagavond briefing komt de organisatie met de

blijde boodschap dat er vandaag 2 records zijn verbroken. Allereerst telde men vanochtend vanuit de helikopter maar liefst 329 ballonnen bij de Line-up en ook was er in de hele geschiedenis van deze meeting nog nooit zoveel gas doorheen gegaan. Het weer was nog steeds op zijn allerbest en er was dus geen reden om niet te gaan varen. Boven op de ballonmand rijden we het veld weer op en kiest iedereen een royaal plekje om op te bouwen. Af en toe scheurt de politie voorbij op snelle motoren.

   
  

De ballonnen stijgen snel achter elkaar op en drijven noordwaarts. Langs de startbaan rent een ree voorbij die eventjes de weg kwijt is bij al dit geweld. Gino bouwt zijn rode paardje vlak bij het publiek op en drijft laag over het veld, een mooie actie. Ik spreek nog even met Mike Shrum, de piloot van de Space Shuttle

welke opgebouwd wordt voor de reusachtige hangar. Mike blijkt een grote fan van mijn foto’s te zijn en dat is natuurlijk altijd leuk om te horen. De enorme hangar is nieuw op deze locatie. Ik heb ooit eens melding gemaakt van een Zeppelin die tijdens een storm van zijn mast is gerukt en daarna volledig vernield werd. Het blijkt dat het ding in deze hangar heeft gestaan, een hele grote garage die nu niet meer gebruikt wordt. Maar . . . er staan grote plannen op papier om van dit gebied een zogenaamde Aircraft Industrie te maken onder de naam Chambley Planet’Air. De tekeningen die ik gezien heb zijn erg ambitieus, dus we zullen zien. Als de meeste ballonnen vertrokken zijn ontstaat er toch een probleem in de afvoer van de volgwagens. Het loopt volledig vast met als gevolg dat de meeste

volgers pas in het schemerdonker achter hun ballon aan kunnen die allang aan de grond staat. Ondanks dat veel teams nachtwerk hebben moeten leveren om hun ballon te retrieven, staat iedereen de volgende ochtend gewoon weer om 06.00 uur bij de briefing. Iedereen komt hier om te varen en slapen kan altijd overdag. Nienke en ik gaan deze ochtend varen met Gino Ciers in de Supra Bazar ballon.

    
    

Net als gisteren is er weinig wind en een blue sky. We stijgen aan de goede kant van de grote groep ballonnen op en ik heb voor het camerawerk de zon netjes in de rug. Vooral de plaatjes van groepen ballonnen boven de kleine dorpjes vind ik prachtig. Af en toe stijgen we wat hoger waarbij we een deel van

de ballonnen inhalen en ik weer vers fotovoer voor mijn lens krijg. Ballonteams van vele nationaliteiten waarbij naast Fransen het hoge aandeel aan Engelsen opvalt. De ballonnen zoeken hun landingsplaats nauwkeurig uit. Lang niet al het koren is van het veld zoals ik al vertelde en op de gemaaide koolzaadvelden staan afgemaaide stelen van zo’n 30 cm hoog waarmee je de ballonstof behoorlijk kunt beschadigen. Na een lange vaart eindigt onze reis in een kort stoppelveld waar de dames van ons gezelschap direct beginnen met het voorbereiden van een landelijk ontbijt. Tafel en stoelen worden uitgeklapt, er wordt met een gaspotje koffie gezet en het stokbrood wordt gesneden. We laten het ons in deze landelijke omgeving onder een brandende zon tussen de nog

hangende ballonnen goed smaken. Op de ochtendbriefing werd al een mogelijk onweer voor de avond genoemd. Wel, het klopte inderdaad dus de vaart werd gecanceld maar dat geeft mij mooi de gelegenheid om het verslag bij te werken. . . is er nog koffie?

    
     

En als dan de volgende ochtend in alle vroegte die verschrikkelijke wekker veel te vroeg weer zijn irritante deuntje begint te ratelen, staat alweer de volgende vaart op het programma. Wat hebben we het toch slecht. Ditmaal waren Nienke en ik uitgenodigd door de organisatie om met hun mee te varen. Dat moet dan

even heel officieel met een knalgeel “Presse” hesje omdat het voor fotografen “gevaarlijk” is tussen de ballonnen terwijl overal kleine koters van teamleden rondrennen, lachen. De steward brengt ons naar een Franse piloot en we stappen in de “Europa” ballon. Blauw met het ronde sterren logo. Ook bij het ballonvaren gaat bij deze mensen alles met de Franse slag en maakt men zich niet gauw druk. Voor ons gevoel moeten ze elke handeling elke keer weer overdenken. We stijgen rustig op, onder ons vaart Patricia Struijk in de nieuwe duo-hopper PH-SJK, vernoemd naar haar vader Sjaak. Met haar Pipi Langkous staartjes en de beentjes vrolijk wapperend drijft ze heel laag over de startbaan, vlak over de hoofden van enkele verdwaalde fietsers. We treffen wederom ideale omstandigheden om ballonnen te

fotograferen en drijven laag over het dorp Chambley, het dorp dat het dichtst bij de basis ligt en daarom ook vaak genoemd wordt als de locatie. Bijna elk dorp heeft hier een eigen kerkje en ik hoop altijd op een foto van de kerktoren met ballonnen en dat lukte dit keer uitzonderlijk mooi.

  
 

Ook Bertrand Piccard drijft voorbij met zijn nieuwe replica van de Breitling Orbiter. Veel dorpsbewoners komen in deze vroege uren naar buiten en genieten van het schouwspel. Een enkeling neemt niet eens de moeite kleren aan te trekken en staat pontificaal in zijn onderbroekje te kijken. Af en toe drijven we over een veld

met zonnebloemen of maïs maar duidelijk is te zien dat alles laat is dit jaar. De boeren zijn op hun landerijen druk doende om het koren te maaien of binnen te halen. We landden uiteindelijk in een mooi kort stoppelveld waarna de Franse crew weer in geheel eigen stijl de boel inpakt en opruimt. Het wordt voor ons al mooi een gewoonte om na de ochtendvaart even weer te gaan pitten want het vroege opstaan begint zijn tol te eisen. Nienke gaat die avond weer crewen bij haar vrienden met de “Grand Brittania”, de mooie ballon met de Engelse vlag erop. Ik loop nog even langs bij Josep Llado Costa want hij is hier met zijn nieuwe Duo hopper. Op zich niks bijzonders, zij het niet dat de top van deze ballon is uitgevoerd met de nieuwe Aerofabrix stof en die is wel heel bijzonder. De stof bestaat uit

twee lagen met daartussen hele kleine bolletje wat de lagen van elkaar scheid waardoor er een isolerende laag ontstaat en deze ballon extreem zuinig maakt. Ik wacht de start van de ballonnen af en spring dan in mijn auto om het geheel eens buiten de basis te gaan bekijken. Ik rij een heuvel op waar het zwart ziet van het volk, de inlanders weten natuurlijk precies waar de beste plekken zijn.

    
     

Er staat over deze heuvel een redelijke versnelling van de wind en alles schiet voorbij. Ik zie een kleine ballon aankomen met een 1 persoons mandje er onder. De piloot zwaait met de ene hand naar de menigte en maakt foto’s met de andere hand, multifunctioneel, het zou haast een vrouw kunnen zijn. “Willie”, roep ik een keer.

“Hey Bennie”. Ontzettend grappig om elkaar zo tegen te komen, het was de Duitse gasballonvaarder Wilhelm Eimers. Ik rij een klein weggetje in waarvan ik denk goed zicht te hebben op de aanstormende troepen maar de weg blijkt na 500 meter dood te lopen bij een paardenstal. Ook enkele ballonteams maken dezelfde fout en moeten moeite doen om de wagen met aanhanger te keren. De story continues want ook de volgende ochtend een Blue Sky en Zero voelbare wind. Ditmaal had ik een uitnodiging in mijn zak van mijn Italiaanse vriend en fotograaf Antonio Biasioli om met zijn landgenoot de piloot Mirko mee te varen. Mirko is tandarts en dat is een goed betaalde baan in Italië zodat hij zich een splinternieuwe ballon kan veroorloven. Hij heeft gekozen voor een Ultra Magic Z-90 maar dan de banen diagonaal zoals je

heel vaak bij Amerikaanse ballonnen ziet. Met een druk op de knop schuift het zeil van de aanhanger automatisch open waarna crew Antonio met een motortrekkertje de ballon naar buiten rijd. Strak voor elkaar hoor. Genietend van het mooie weer schuiven we over de wijdse vlakte en in de velden zie ik de ballon van de Engelsen waar mijn dochter in mee vaart heel laag boven de weg hangen.

    
    

De kleuren van onze ballon zijn uitgekozen door Mirko’s vrouw, Eliza en omdat haar bijnaam “Sisi” is, hebben ze de ballon ook zo gedoopt. We trekken samen door de Franse blauwe lucht met een andere Italiaanse ballon en regelmatig klinken er temperamentvolle woorden op de privé frequentie. Beide ballonnen landden in

het zelfde veld en de opper Italiaan stelt zich aan me voor. Ondanks dat de beste man geen woord Engels spreekt en ik niet verder kom dan “Ciao”, komen we er wel uit. Zijn naam is Jaaan Carlos, Jan met een lange aaa. Hij is vervent motorrijder en heeft al in vele delen van de wereld getoerd. Beide groepen drinken na afloop een slok Italiaanse champagne met enkele zoute crackers. s‘Middags een heerlijke duik in het heldere water van ons zwembad met de zon op onze bakkes gevolgd door pruimen eten en pitten spugen in de boomgaard. Als middag/avond eten heb ik een heerlijke Quiche Lorraine bereid, dat wil zeggen, in de oven geschoven. Als toetje 1 pruim te veel van de boom geplukt, aj. We rijden voor de avondvaart weer naar Dampvitoux toe, bij mijn Oostenrijkse vrienden al omgedoopt tot de tekst

“Ich dampf wie du”. Dit is het laatste dorpje voor we de basis op kunnen rijden via de teamingang, onder bewaking van een stuk of 10 gendarmes waarbij ik steeds weer aan Louis de Funes moet denken. Eénmaal binnen volgt er nogmaals controle op de autosticker door mensen van de organisatie en bij de volgende
Y-splitsing wederom controle door een Fransoos die bij elke auto weer opnieuw moet bedenken welke auto naar welke parkeerplaats moet terwijl hij daarbij enkel de keuze heeft tussen 3 soorten parkeerstickers.

   
   

Het weer ziet er nog goed uit, de wind is echter wel aanwezig. De nightglow en de start van de gasballonnen had men gisteren echter al 24 uur doorgeschoven omdat er een kleine dip in het weer zou komen. Binnen in de antieke hangar 610 vermaken een aantal Belgen het publiek met hun modelballonnen. Als de stof per

ongeluk even het ijzeren frame raakt, dwarrelt er allerlei zwarte troep naar beneden. Buiten betrekt de lucht en ook op de briefing wordt duidelijk dat er twijfel is, maar de piloten worden vooralsnog het veld op gestuurd. We rijden zoals elke keer achter op de open aanhanger in de mand het veld op, pakken het spul uit en wachten op de groene vlag op de toren. Piloot Hans heeft er totaal geen vertrouwen in. “Dit gaat vanavond niet goed komen”, zegt hij. Vanaf de kop van het veld vertrekt de Vos ballon en deze schiet als een speer naar het noorden. De bewolking trekt helemaal dicht en begint er dreigend uit te zien. Weldra verschijnt ook de zwarte vlag in top, er zal wijselijk niet meer worden gevaren vanavond. Gino was begonnen zijn paard te inflaten en zet deze nog even recht voor de vele toeschouwers. Het veld

loopt langzaam leeg. De dip zou ook in de ochtend nog aanwezig zijn en we besluiten geen wekker te zetten. Uitslapen is in deze fase van de meeting ook wel even welkom. Dat geeft dan mooi weer de gelegenheid om wat aan sightseeing te doen en zo staan we de donderdagochtend al om 10.00 uur op de markt in Nancy waar we Engelse vrienden ontmoeten en samen met hen de dag doorbrengen. Een prachtige stad met zijn schitterende Place Stanislas met gouden poorten, zijn oude Jugendstil gebouwen, zijn kleurrijke markt en de smakelijke vitrines van de vele patisserieën, om je vingers bij af te likken.

    
    

Deze middag begint men op het veld met het vullen van 3 gasballonnen, welke in ieder geval de hele komende nacht in de lucht zullen blijven. Vanavond ga ik met Hans Pravda mee omhoog in “Flecki”, een ballon gemaakt van allerlei random genaaide stof, althans zo lijkt het. Een ballon gebouwd bij de Oostenrijkse fabrikant

“Schön Ballon”. Hans is wedstrijd piloot en doet hier ook mee aan de competitie. Op dit moment staat hij tweede op de ranking, vlak achter Törsten Mönch, voormalig mandenvlechter bij Schroeder balloons. Hans heeft bij de vorige Mondial in 2007 de wedstrijd gewonnen en zou graag zien dat Törsten ditmaal zou winnen. “Ik zal het hem echter heel moeilijk gaan maken”. Na de briefing gaan we kijken hoever het staat met de gasballonnen en dat schiet al mooi op, de ballonnen zullen rond 21.00 uur starten. Het trekt de aandacht van vele heteluchtpiloten. Het is vanavond niet het mooiste weer wat we kunnen wensen en dat merk je direct aan het aantal teams wat op het veld verschijnt. Daar moet ik wel bij vermelden dat zeker 50 teams buiten het veld zullen starten voor een Fly-in. Een beetje krom bedacht

want net vandaag staan daar . . . inderdaad, gasballonnen gevuld met waterstofgas. “Flecki” stijgt op en vanuit de lucht zie ik een aantal Nederlandse ballonnen die gisteren aangekomen zijn. Peter van Harten met zijn hopper hopt vrolijk door de lucht en ook Mees van Dijk met de “Trappen” ballon verschijnt ten tonele.

    
    

We drijven laag over het grote publiek en als Hans een handvol stickers overboord gooit, wordt men hevig enthousiast en begint driftig te zwaaien, prachtig. Het is voor Hans moeilijk te peilen waar de vosballon is gebleven want er liggen nog wat heuvels op onze route. De richting is de grote stad Metz en daar ligt ook

veel bos. Hij wil ook niet te hoog gaan varen om meer zicht te krijgen want dan veranderd zijn koers te veel. Törsten hangt vlak naast ons en probeert ook zoveel mogelijk zijn huidige koers vast te houden. Laag over het bos en dan op zoek naar de blauwe vosballon. De zon gaat inmiddels schuil achter een laagje bewolking en dat maakt het er niet gemakkelijker op. Uiteindelijk zien we het kruis achter de gelande vosballon liggen en kan Hans zijn verdere koers bepalen. Ik ben blij dat ik mijn trui mee heb, want bij het aansnijden van de diverse windrichtingen ontstaat behoorlijke koude lucht. Hans gooit zijn marker net iets te laat want deze drijft zo’n 20 meter te ver af. Törsten komt mooi laag op het doel en mikt een stuk beter maar knalt vlak daarna aan de grond, en dat zal hem zeker

strafpunten opleveren. We zullen zien hoe dit verder af loopt. De grote stad Metz is verderop duidelijk zichtbaar maar zover zullen we niet meer gaan want het begint als mooi duister te worden. Hans zet de ballon in een immens groot veld aan de grond en geeft de landingscoördinaten door aan de volgwagen, anders zijn we bijna onmogelijk te vinden. Enkele Frans sprekende wandelaarsters helpen ons met het inpakken en weldra hobbelen we over een weg met gaten waarin je wel een koe zou kunnen begraven weer richting de ballonbasis, onderweg nog een gasballon tegen de donkere avondhemel spottend. Op het veld staan zo’n 50 ballonnen hun best te doen om het publiek te vermaken met de nightglow.

   
   

De volgende ochtend, het is inmiddels vrijdag. Althans dan denk ik, want in deze vredige omgeving ben je totaal niet meer bezig met datum of tijd. Ik ga omhoog met de Belgische piloot Eddy Degryze. Het is prachtig stuurbaar op deze mooie ochtend met meer dan 100 graden afwijking en we drijven recht over het dorpje

“ich dampf wie du” waar een verliefd stelletje achter de boerderij boven op een enorme stapel strorollen staat te kijken. Eddy maakt mooi gebruik van de sturing en zo zigzaggen we door de massa ballonnen recht op de spoorlijn af. Enkele honderden meters voor ons zie ik vele ballonnen boven het spoor hangen net op het moment dat de TGV passeert welke vrolijk toetert naar al dat moois in de lucht. Het mooie aan deze omgeving is dat er bijna overal laag gevaren kan worden en je zo zelfs gesprekken kunt voeren met mensen aan de grond of bijvoorbeeld vlak langs auto’s kunt drijven. Nienke sprak onderweg vanuit de mand nog even 1 op 1 met Antonio terwijl hij zijn ballon aan het volgen was. Als we na afloop weer in ons huisje zijn kunnen we genieten van een heerlijk ontbijtje onder het genot

van een langspeelplaat van Dalida want we hebben nog een ouderwetse pick-up met een stapel lp’s. Onze huisbaas was vanochtend een ontbijtje gaan brengen bij een Engels team wat enkele weilanden verder was geland, iets wat zeer gewaardeerd werd.

   
   

Vrijdagavond een vaart met de Zwitser Stefan Walchli, Stefu voor vrienden. Op de briefing vertelde men dat er nergens meer wind zou staan dan 5 knopen, op het veld was dat echter toch wel ietsje meer. Stefan wilde iets bijzonders doen, samen met zijn vader Heinz die op een andere ballon vaart. Morgen, 1 augustus is

het een nationale feestdag in Zwitserland en volgens de traditie wil men de vlag hijsen. Er wordt een lang touw uitgerold en in het midden wordt de vlag vastgeknoopt. Het touw zal tussen beide manden komen te hangen. In verband met de heersende wind wacht Stefu daarom nog even met inflaten en kan ik mooi mijn dochter nog even uitzwaaien die met Peter Michiels opstijgt. Van enige stuurbaarheid is vanavond weinig merkbaar en de hele colonne gaat richting de grote kaasfabriek. Gino heeft ondertussen zijn prachtige rode paardje opgezet en drijft heel mooi laag voor het Vipterras langs. Wij stijgen nu ook op en vader en zoon proberen zoveel mogelijk synchroon te varen in verband met het touw wat onze manden verbindt. Dat gaat helemaal goed en het ziet er leuk uit. Buiten het veld laat paps het

touw los en halen wij de vlag binnen want er komt een stukje bos op ons pad en we willen uiteraard niet het risico lopen ergens vast te lopen. Achter ons op het veld zie ik nog dat Mike zijn Space Shuttle inflate. Naast hem liggen Ernest Lee met zijn dinoballon en ook de Maskot hopper met zijn rode slaapmuts wordt geinflate.

   
    

Stefu had gehoopt dat de richting naar het grote meer van Lachaussée zou zijn want hij is een fervent "splasher" maar alle ballonnen drijven daaraan voorbij. Midden in het bos ontdekken we echter een klein meertje en hij begint al te glunderen, “tot aan je knieën Bennie ??”. “Knal em er maar in”, antwoordt ik.

   
   

In het veld achter het meertje zijn diverse ballonnen geland en de crews kijken ineens op als er een ballon aankomt die wel erg dicht bij het water komt. Stefu zet de mand zeer beheerst op het wateroppervlak neer en we drijven het hele meer over naar de overkant, werkelijk schitterend. Als we nog nadruppelend weer

opstijgen krijgen we applaus van onze toeschouwers. Rondom de kaasfabriek is het een drukte van belang, het staat er vol met ballonnen. Als één van de laatsten drijven we laag tussen de bolletjes door waarna onze piloot een prachtige dameslanding uitvoert. Bij het inpakken komen er wat Franse bewoners kijken. De tekst die ze spreken “Personal gratuit” begrijp ik nog wel en met vele handen is het ballonnetje zo ingepakt waarna Stefans zoontje iedereen bedankt met een prachtige pin van de ballon. Nienke stond inmiddels ook aan de grond en Peter was net bezig de gast van vanavond, een dame van het park Lac de Madine, een pin op haar gevulde truitje te spelden, de snoepert. Nienke ging zaterdagochtend nog een keer de lucht in en ik genoot nog even met beide voetjes op de startbaan

van het schouwspel op het veld. Ditmaal tussen de honderden ballonnen een groep hoppers uit Engeland en 3 ballonnen met de glimmende zilveren Aerofabrix stof. Overdag brengen we een bezoek aan het stadje Pont a Moesson waar een mooie tentoonstelling werd gehouden over parfum. Op zaterdagmiddag is het erg druk met

bezoekers. Helaas worden veel huisjes verhuurt van zaterdag tot zaterdag wat automatisch inhoudt dat veel teams deze ochtend al zijn vertrokken. Duidelijk is te zien dat meer dan de helft al niet meer aanwezig is. Ook ons team heeft het wel gezien want het is snikheet met zo’n 30 graden. “We laten de ballon mooi in de zak” zegt de piloot en we voegen ons bij de andere teams die midden op het veld staan te picknicken. En ik moet je zeggen, een biertje en een lekker worstje gaat er ook best in als om je heen de ballonnen opstijgen. De Mondial Air Ballons is elke keer weer een meeting waar we 2 jaar naar uitkijken en staat absoluut en eenzaam aan de top van mooiste ballonevenementen. Een meeting met ontelbare, onbetaalbare en emotionele momenten. Stress bestaat hier niet, vriendschap

staat hoog in het vaandel en voor het maken van ballonfoto’s ben ik hier in de hemel. Uiteraard vind je nog veel meer foto's achter de knop "Ballooning Pictures", proef nu de uitzonderlijke sfeer van deze bijzondere ballonmeeting, leun achterover en bekijk hier de foto's. Chambley, see you in 2011.    Bennie Bos