Hot Air Magazine 83 - April 2009 - Jaargang 7

 
   
Friesland Cup 2009
 
Tekst en Foto's: Bennie Bos
 

Op vrijdag 20 maart stond de zon precies boven de evenaar, het begin van de astronomische lente. En welk mooier begin konden we ons wensen dan enkele dagen met het meest zonnige weer. We hadden er allemaal op gehoopt want die zaterdag stond sinds 5 jaar weer de officiële Fryslan Cup gepland. De organisatie was in

handen van enkele fanatieke Friezen, Hylke Feenstra en Johannes Kooistra. Hylke stelde zijn wedstrijdteam nauwkeurig samen: Eddy, Ilse en mijzelf. En wat een vakkundige keuze, we bleken wat humor betreft alle 4 op 1 kaarsrechte kromme lijn te liggen. Voor deze wedstrijd mocht Hylke een ballon van zijn werkgever Greetzz gebruiken, de mooie gele Zespri ballon, een typje 105. Ron Kleinsmit stelde de prachtige ruimte beschikbaar van zijn ballonbedrijf Dreamflights in Oudehaske, een mooie uitvalsbasis met voldoende parkeerruimte. De zaal ging al om 05.00 uur open. Met een uur rijden en de wakkerwordtijd inbegrepen stond ik dus al om 03.00 uur naast mijn nest. Dochter Nienke was een dag eerder vanuit de mooiste stad aan de Maas naar Emmen gekomen en had nog 2 andere Belgische observers meegenomen 

die de nacht bij ons konden doorbrengen om zo niet al heel vroeg te moeten vertrekken vanaf de zuidkant van Nederland. Omdat er te weinig observers voor de wedstrijd waren, werden deze mensen ingedeeld in meetteams. Van tevoren werden ze nog kort geïnstrueerd door Nederlands Chief Observer Marléne Cornelis.

  
    

Event Directrices Sanne Haarhuis en Judith ten Brummelhuis deelden de task en meteosheets uit, er prijkten maar liefst 4 opdrachten op het papier. Wakker waren ze blijkbaar ook nog niet helemaal want de sheet vermeldde een eveningflight maar dat borduurde Sanne snel weer recht. Een Hesitation Waltz met keuze uit 2

doelen, 2 maal een Judge Decleared Goal en als afsluiting een Maximum Distance. Met elk van de gedropte markers was maximaal 1000 punten te verdienen. Bij elke opdracht dient de piloot volgens de tasksheet in dit geval gebruik te maken van een zogenaamde Gravity Marker Drop waar het verzwaarde gedeelte van de marker over de rand van de mand moet hangen en van binnen de mand moet worden losgelaten. Er mag geen vinger buiten de mand steken. Sanne demonstreerde de juiste methode nog even door in de ballonmand te klimmen in de hoek van de zaal. Gooien met markers om je afwijking te corrigeren was er dus vanochtend niet bij, uiterst nauwkeurig navigeren naar de doelen was een must. Een mand van 10 bij 10 meter zou hier uitkomst bieden. Voor de 4e opdracht gold de

landingsplek als mark, diegene die het verst verwijderd vanaf de startplaats zijn ballon weer aan de grond zette, kon hier 1000 punten pakken. Uiteraard met enkele restricties, de paarse lijn op de kaart was out of bounds, er overheen landen leverde een nul score op. Ook was er een maximale tijd van 4 uur ingesteld voor het zoeken naar de markers. Aangezien de landing in dit geval ook als mark telde, kon je dus niet langer dan 4 uur varen. Qua gasvoorziening aan boord is dat ook wel een beetje te lang.

    
   

Alle deelnemers maakten hun kaarten in orde. Een aantal teams stoeiden even met het opzoeken van de genoemde coördinaten, voor een aantal was het alweer een tijdje geleden. Maar dat was geen probleem, een dergelijke wedstrijd is ideaal voor de nieuwkomers in de wedstrijdwereld. Er werd voor de ochtendvaart

gekozen voor een Common Launch Point op het Internationaal Bedrijventerrein Friesland in Heerenveen. Het aangevroren veld was groot genoeg voor de 15 deelnemers. 2 teams waren speciaal uit België gekomen voor deze wedstrijd in het hoge noorden van Nederland. Met elkaar de handen uit de mouwen, zodat het lichaam weer op temperatuur komt. Inmiddels laat de zon zich ook van haar vriendelijkste kant zien. Een enkel team rijdt zijn bus tot op de assen vast op een lager gelegen drassig stuk van het veld en een verslaggever van een plaatselijke krant stelt nog wat kritische vragen aan onze piloot terwijl wij de ballon opbouwen. Een claxon signaal geeft het begin van de launchperiode aan wat betekent dat tussen nu en een half uur gestart kan worden. De rode Cock’s racerballon uit

België stijgt als eerste rond 7.45 uur op en al gauw volgt de rest. Eddy en ik gaan met Hylke mee de lucht in, onze steun en toeverlaat Ilse volgt met de Mercedes bus met aanhanger. Over de velden hangt een prachtige mystieke sfeer door een dun laagje grondmist, dit beloofd een bijzondere vaart te worden.

   
   

Op het industrieterrein stoppen diverse auto’s die dit onverwachte schouwspel met nieuwsgierigheid gadeslaan. De snelweg langs Heerenveen komt achter ons in zicht, de medewerkers van circus Renz uit Berlijn zijn al vroeg uit de veren om de grote tent op te bouwen. We verlaten de boundary van het startveld

en maken ons op voor het eerste doel. Het is even puzzelen met het wegennet onder je voeten en de lijntjes op de kaart waar het doel exact moet liggen maar al snel zien we het meetteam op een kruising staan en kan ik via de lens van de camera het met verf afgespoten doelkruis zien liggen. Belangrijk is nu te weten wat de wind op de verschillende hoogtes doet. Duidelijk zichtbaar is de rook uit de schoorstenen, deze staat in vergelijking met onze vaarrichting onder een hoek van ongeveer 90 graden naar links. Bij het wedstrijdvaren is het de ideale situatie dat je de marker het nauwkeurigst kunt droppen als je laag boven het doel zit. Dat betekende voor ons dus, het doel hoog aan de rechterkant naderen, op het juiste moment de ballon laten zakken en dan met de bodemwind haaksom

laag naar het doel varen en je marker midden op het kruis leggen. Awel, dat midden op het kruis leggen is de droom van de meeste piloten. Ik heb heel wat ballonnen het jojo effect zien vertonen rond het doel.
De één na de andere ballon komt even bij ons in de buurt hangen, zoekende naar de juiste winden en is dan even later ook zo weer verdwenen. Een wonderbaarlijke ochtend, een vaart voor de top 10.

  
  

Ann Herdewijn komt hoog in de lucht even gezellig bij ons buurten, maar ook zij was de koffie vergeten. Het lukt ons niet om rechts van het doel terecht te komen, dus de eerste marker zal er van hoog uit moeten. Laag onder ons hangt Bert Stuiver met zijn Kubicek Racer en we bedachten nu eindelijk wat het kenteken

van zijn ballon betekende (PH-BZS) “Bert Zonder Stuiver”. Maar met al die gekheid had Bert het wel goed voor elkaar want zijn marker viel op slechts 5.62 meter van het hart van het doelkruis, enkel voorbij gestreefd door Ann Herdewijn met 3.71 meter. Omdat Hylke van hoog moest droppen wordt de nauwkeurigheid een stuk minder wat je vaak direct terugziet in de score, in ons geval 50 meter afstand. Daar kregen we nog 533 punten voor van de maximale 1000. 4 deelnemers werden in deze eerste opdracht ook nog gestraft voor een te late start. Ik vertelde al dat er een startvenster van een half uur was, iedereen die hier geen rekening mee hield en te laat startte, kreeg strafpunten per te late minuut. Het houdt de spanning er natuurlijk wel in. De eerste markers zijn allemaal gegooid en het

meetteam kan aan het werk. Alle markers die binnen 200 meter van het doel vallen, en in dit geval waren ze dat allemaal, worden keurig door het meetteam opgemeten. Op naar doel numero 2. We hadden honger gekregen van de gezonde spanning, maar gelukkig had Miranda een paar Liga’s (ook gezond) meegegeven aan vriendje Eddy. Al snel zie we de lange ochtendschaduwen van het volgende meetteam op doel 2 opduiken.

     
   

De kop d’r weer bij mannen want er moet gescoord worden. Ach, we krijgen nog even visite in de vorm van huidig Nederlands kampioen Jan Oudenampsen, wat gezellie. De witte marker is aan de beurt en we komen redelijk laag op het doel. Dat doet die knappe Fries nog niet eens zo verkeerd. De marker valt en zo te zien aan de andere witte markers op de grond scoren we als beste, althans op dit moment.

    
   

Achter ons begint Jan Fokken flink te jojo-en (links) en presteert het om toch nog dichterbij te komen, de ervaring is duidelijk zichtbaar. De ballon snel laten vallen en vlak boven de grond weer opvangen, prachtig gedaan. Jan scoorde op 31.77 meter en wij op 40.60 meter. Helaas snoepte Jarno Doornewaard met

startnummer 13 daar nog 60 centimeter van af, wat ons op deze task op de derde plaats zette, al met al een mooie prestatie. Met 2,5 knoopjes op de GPS kabbelen we verder richting het derde doel, waar mijn dochter Nienke het meetteam leidde. Oei, die Rick de Groot komt wel erg dicht bij ons hangen. "Goedemorgen mannen", "goedemorgen", klinkt het alsof we gewoon naast elkaar op de grond staan. Deze piloot met weelderige haardos geeft ons een mooie drukker, stof tegen stof, precies de goede kant op richting het doel, en Hylke bedankt hem daar vriendelijk voor. Maar helaas moet Hylke wel weer vanaf hoog gooien. We zien de marker wegdrijven aan de verkeerde kant van de boerderij in wat lijkt een aantal hokken. Nienke vertelde me later dat het hier een hondenfokkerij betrof en dat onze marker

tussen de vele hondendrollen lag. Wat een schitterende hobby is dit toch. 70 meter van het doel, daar scoor je niet veel punten mee. Huib Holsteijn en zijn kompaan Jean Louis Becker, leggen de marker het beste weg, op 10.13 meter. Well done guys. Zo’n glad hoofd glijd blijkbaar toch beter richting doel.

     
   

Op naar de laatste opdracht, de Maximum Distance. De langste afstand tussen startveld en landingsplaats binnen het wedstrijdgebied pakt hier 1000 punten. We zoeken nu een snellere wind op en met 10 knopen gaat het richting Frederiksoord, alwaar we al snel de ballonbasis van IkeAir ontdekken. (linksonder)

   
    

Ike kennende zat hij nog aan zijn eitje. Na een vaart van 2,5 uur begint de gasvoorraad wel zo’n beetje op te raken en Hylke besluit dat we maar eens weer een bezoek moeten brengen aan moeder Aarde. De Schotse Hooglanders die langs de meanderende Vledder Aa staan te grazen kijken niet op of om als we ze

even kortstondig met de schaduw van de ballon in het donker zetten. Veldjes om te landen zijn er genoeg, maar we moeten nog even in de lucht blijven. Vlak voor ons is startnummer 13 namelijk met de landing bezig en we zouden gek zijn als we niet een klein stukje verder zouden varen, ook al was het maar 13 meter. Jarno zet zijn ballon aan de grond en de crew is ter plaatse om het vaartuig naar de weg te slepen. Ze moeten echter nog even wachten tot wij gepasseerd zijn, tenslotte komen wij ook nog van rechts. Hylke plant de Zespri ballon in het volgende weiland, mooi in Drenthe. Ilse stond ons al op te wachten. We slepen de ballon door de lucht richting de ingang van het weiland en pakken daar de boel weer in. Het landingscoördinaat wordt nog even opgemeten met de GPS. Het team is in een melige

bui, vooral Eddy was enkel nog te kalmeren door hem af en toe een pilletje te geven. Dat het gewoon een
Tic Tac was, had hij niet eens door. Onderweg op de snelweg halen we een ander ballonteam in. Zullen we eens gaan “Moonen”, klonk het (blote kont tegen het raam). Daredevils als we zijn bleef de spijkerbroek wel aan, maar we spraken af dat we het de volgende keer wilden proberen in onze Borat slip, kruislings achter.

      
    

Terug op de Kleinsmit basis worden alle resultaten overhandigd aan de officials. Wij rijden nog even naar Joure om de gastanks te vullen en de prijzen voor de winnaars op te halen. Als ik die middag nog even een kopje koffie ga scoren bij Ike, merk ik dat de wind behoorlijk in kracht is toegenomen. Om 16.15 uur is er weer briefing en het gevreesde wordt bewaarheid. De wind is te sterk om veilig te kunnen varen en om die

reden wordt de avondvaart helaas gecanceld. Het geplande Chinees eten wordt naar voren geschoven zodat we al om 17.00 uur kunnen aanschuiven. Tussen het eten door volgt de prijsuitreiking. Organisator Hylke Feenstra dankt iedereen voor deelname en bedankt zeer spontaan ook nog even zijn fanatieke crew, hij was door ons nadrukkelijk van tevoren gewaarschuwd dat hij dit zeker niet mocht vergeten. Op plaats 3 eindigde Johannes Kooistra en was daarmee gelijk de beste Fries, Bert Stuiver pakte plaats 2 met maar 30 punten verschil op de koploper in de ranking. Huib Holsteijn en Jean Louis Becker wonnen deze leuke wedstrijd. Het is geweldig om te zien welk enthousiasme deze 2 nieuwkomers in de wedstrijdwereld uitstralen. Ik weet dat er een grote drempel is voor piloten om aan een wedstrijd mee te

doen en vaak denkt men ook dat de ballon niet geschikt is maar als je een type 77, 90 of 105 in de schuur hebt liggen of je kunt een dergelijke ballon lenen van een collega ballonvaarder, doe dan gewoon eens een keer mee en proef de sfeer. Wil je meer weten over wedstrijdvaren, kijk dan op de website van de Dutch Balloon Competition Club of voor België op de site van de Belgian Balloon Federation.    Bennie Bos

 
 
   

El Rocio, Doñana National Park

 
Tekst: Dirk Jan Burgers, Foto's: Erwin Mensink
 

Op 30 januari 2009 vertrok een IkeAir team richting El Rocio-Spanje, voor de viering van het 40-jarig bestaan van het natuurgebied Coto Doñana. Eind januari vertrokken Ike Visser en Erwin Mensink uit Frederiksoord met Amersfoort als tussenstop waar ik (Dirk Jan Burgers) werd opgepikt. Eindbestemming; El Rocio, Spanje, ruim

2400 km toeren. Bewapend met 2 ballonnen met het bekende Panda logo van het Wereld Natuur Fonds. Reden voor deze trip was het 40-jarig bestaan van Coto Doñana, een natuurgebied, ongeveer 3 keer zo groot als Texel. 40 jaar geleden startte het Wereld natuur Fonds hier hun eerste natuur- beschermingsproject. Op dit moment is Coto Doñana het grootste, schoonste en oudste natuurgebied van Europa. En ter gelegenheid van dit jubileum mochten wij vanuit het park opstijgen. Uiteraard met de nodige WNF vips en pers. Onderweg bleek Ike een heuse globetrotter en Frankofiel want hij nam ons mee naar een mooi Chateau voor de eerste overnachting. Voor mijn gevoel in de middle of nowhere. Zelden zo’n schitterend onderhouden Chateau gezien met mooie vijvers en parken rondom. Dit bleek later ook een geliefde opstijglocatie voor ballonnen te zijn. Om tijd te winnen, als dat al

mogelijk is, besloten we de volgende dag vroeg te ontbijten en te vertrekken. De enige die uitgeslapen was, was Ike hoewel hij toch een heel oerwoud in die nacht heeft weten plat te leggen. Goed dat het WNF dat nooit geweten heeft. Het is altijd wel leuk om medelanders te ontmoeten als je ver van huis bent, zeker als

het een konvooi betreft van 5, wat oudere terreinwagens met allerlei stickers op in elkaar geflanste bagageboxen. Het bleek een project te zijn van stichting M.O.E.T. die scholen in Burkina Faso heeft helpen te bouwen. En daar moesten deze auto’s ook naar toe. Dat is toch net wat verder dan de Playa’s van Spanje. Via “de bekende route naar het strand” kwamen we omstreeks 20:00 uur in Spanje aan en besloten toen om de nacht maar door te rijden om zo vroeg mogelijk in El Rocio aan te komen. Hopende dat we snel in onze hotelkamers zouden kunnen om nog een beetje bij te slapen. De nachtelijke rit ging vrij voorspoedig hoewel de buitentemperatuur akelig dicht bij het vriespunt kwam. Ik had nog net niet de korte broek meegenomen maar deze temperaturen had ik ook weer niet in mijn herinnering bij het zonnige zuiden. In één van de nachtelijke uurtjes op zoek naar een

benzinepomp begon het zelfs te sneeuwen. Omstreeks 07:00 uur op 1 februari kwamen we aan in Sevilla. Hier zouden we die middag ook gas moeten tanken bij de locale ballonvaarder Jésus Gonzalez. Vanuit Sevilla is het nog een kleine 3 kwartier naar El Rocio. Ondertussen was het zachtjes regenen en waaien opgehouden en

ging het behoorlijk te keer. Met deze omstandigheden zagen we de landingsopties behoorlijk verwateren. Zeker die roodachtige blubber massa zal de mooie zwart witte panda veranderen in een bruintje beer. Aangekomen in El Rocio keken we onze ogen uit. Het bleek een stadje te zijn met alleen maar zandwegen. Die zandwegen leken nu wel kleine riviertjes en het plein voor de grote kerk van El Rocio was veranderd in een grote vijver. Gezien het weer hadden we onze plannen al getrokken maar de ballonvaarder uit Sevilla belde ons en wist te vertellen dat een ochtendvaart er wellicht wel in zou zitten. Dat zou betekenen dat we die middag nog moesten tanken. Na een kort tukkie zijn we weer naar Sevilla getogen waar we bij afrit 6 opgepikt werden door iemand van Green Aerostat, de plaatselijke ballonclub. Wij dachten een half uurtje nodig te hebben om te tanken maar dat werden 4

lange uren. Het tanken gebeurd zonder pomp en puur door de druk van de “moederfles” wordt je eigen fles gevuld. Bij een graad of 7-8 is de druk ook niet meer je dat dus dit duurde een eeuwigheid. In de zomer geen enkel probleem vertelde Jésus nog. Maar goed, wij konden weer terug naar El Rocio met gevulde flessen en

ook wat meer kennis van het te bevaren gebied. Afspraak was dat we om 06:00 uur contact zouden hebben met Jésus Gonzalez die op zijn beurt eerst inlichtingen over het weer had ingewonnen. Die avond na een ecologische verantwoord diner op tijd naar de hotelkamers, benieuwd naar de volgende ochtend. De telefoon bleef akelig stil de volgende morgen. Uiteindelijk bleek dat Jésus het toch niet verstandig vond om te gaan varen. Te veel wind op lage hoogte en uit de verkeerde richting. Op de grond was er weinig te merken van de wind. De uitlopers van de rivier waren als een spiegel en de zonsopgang was erg fraai. We waren uitgenodigd om het park, dan maar te voet, te gaan bezoeken. Een gigantisch mooi gebied met veel verschillende vogels en het belangrijke leefgebied voor de lynx. Tijdens de lunch kregen we het idee om de kleine ballon die middag bij goed weer op te zetten. Jésus zou

toestemming vragen aan de locale autoriteit en zelf ook een ballonnetje tonen. Die middag stonden we helemaal paraat te wachten op toestemming van de gemeente en ondertussen was een ballonteam uit Sevilla ook gearriveerd. Gelukkig, we kregen toestemming om op het plein de ballonnen op te zetten. Dit was vooral goed voor de pers om zodoende een goede link te maken tussen de ballonnen en het WWF en natuurlijk

het park Coto Doñana. Wat schetste onze verbazing. De Spaanse WWF organisatie hadden die avond een zeer belangrijke pers presentatie en zagen de ballon eerder als een extra aanleiding om de strak georganiseerde avond uit te laten lopen. Het is enorm jammer dat ze het fraaie foto/pers moment van de Panda hebben gemist. Wanneer ze ons de kans hadden gegeven, was de media een dag later gevuld geweest met ongetwijfeld fraaie foto's van de Panda ballon. De dag erop hebben we de Panda nog wel opgezet, maar zonder de beoogde pers. Terwijl juist de pers was geïnviteerd om unieke beelden van de Panda ballon te kunnen maken. Aan ons heeft het niet gelegen. Gelukkig zijn er waardevolle contacten gelegd voor evenementen later dit jaar. Voor de terugweg werd ons geadviseerd via Barcelona te gaan vanwege sneeuwval ten westen van Madrid. Zo gezegd zo gedaan en dit gaf ons de mogelijkheid om

Ultra Magic een bezoek te brengen. Donderdagmorgen waren we om 08:00 uur terplekke en getuige van het testinflaten van een nieuwe 425 voor Kapadocie. Het was voor mij de eerste keer in een ballonfabriek en ik vond het erg indrukwekkend. Al die lappen stof, half afgebouwde manden, branders, flessen. Erg gaaf. Tevens hebben we voor Ad Haarhuis nog wat dingetjes kunnen meenemen die we vrijdag nog even in Breda hebben afgeleverd. Al met al hebben we een enorme afstand gereden maar hele leuke mensen ontmoet en mooie en indrukwekkende dingen gezien en bovenal heel veel plezier gehad. Klap erop!!   Dirk Jan Burgers

 
 
   
1938: Hemelvaart met Rosalie
 
Tekst: Han Nabben
 

Het is Hemelvaart, 1938. Vanaf het Olympiaplein in Amsterdam vindt onder zonnige weersomstandigheden de eerste vaart plaats met de door gasfabrikant G.L. Loos gesponsorde nieuw waterstofballon van de Nederlandsche Ballonsport Vereeniging (NBV) met registratie PH-AHE. Aan boord van de ballon: de Franse balloncommandant Pierre Jacquet en passagier Erik Jans, de secretaris van de vereniging. De ballon maakt reclame voor de nieuwe MGM-film Rosalie, met in de hoofdrollen Eleanor Powell en Nelson Eddy. Voorafgaand aan de vaart wordt de nieuwe ballon – in aanwezigheid van de beide voorzitters van de locale afdelingen van de NBV, de heren Den Outer en Boesman van respectievelijk de Amsterdamse en de Haagse onderafdeling – gedoopt met de toepasselijke naam Rosalie. Onder muzikale begeleiding stijgt de Rosalie statig op waarna Erik Jans gedurende de vaart twee kilogram aan strooibiljetten uitwerpt om reclame te maken voor de nieuwe film. Na ruim een uur zet Jacquet de ballon weer aan de grond in Wijdewormer bij Purmerend. Op 5 juni van hetzelfde jaar wordt de ballon vlak voor een opstijging vanaf vliegveld Eelde omgedoopt tot de Abraham Hopman, uiteraard genoemd naar de eerste Nederlandse ballonvaarder die 134 jaar eerder met zijn zelfgebouwde ballon Lust tot Onderzoek was opgestegen in Rotterdam. Ballonvaarder van de nieuwe ballon is dan het zojuist gebrevetteerde NBV-lid F.L.M. Focquin de Grave.
Hij en Jo Boesman waren op dat moment de enige gebrevetteerde ballonvaarders in Nederland.  
Han Nabben

 
 
   
In Memoriam: Fred de Ruiter
 
Tekst en Foto: Peter van Harten
 

Na een lang gevecht heeft Fred op 48-jarige leeftijd verloren van zijn slopende ziekte: een hersentumor, welke ruim een jaar geleden bij hem is ontdekt. We missen in Fred een enorm gewaardeerd crewlid van ons ballonteam. Heel veel mooie momenten hebben we met hem mogen meemaken. Elke keer weer genoten wij met Fred van onze hobby en passie. Ik heb met Fred veel mooie avonturen beleefd in binnen- en buitenland. Want door het ballonvaren kreeg ook Fred de smaak van reizen te pakken. Zoals naar Portugal waar hij drie jaren achtereen meeging. Mooie herinneringen heb ik aan de nachtvaart die Fred, Jenny en ik daar maakten. En die keer dat we een tractor moesten ‘stelen’ om maar het land uit te komen… Eén van mijn allereerste zelfstandige ballonvaarten was met Fred als crew. Ik moest in Leersum opstijgen, en omdat er die avond niemand kon crewen, bedacht Jenny indertijd dat haar man

het misschien wel leuk zou vinden om mee te gaan. En zo is Fred sinds 1996 betrokken bij ons ballonteam. Fred, bedankt voor alles ! Bedankt voor je inzet en geduld, bedankt voor je enthousiasme telkens weer. Bedankt ook voor de vriendschap die we hebben opgebouwd en die ik met Jenny, Berry en Eelco nog lang hoop te hebben. Peter van Harten Barneveld,  2 maart 2009. Condoleance-register: www.fredderuiter.nl

 
 
   
Bella Italia
 
Tekst en Foto's: Hans Kordel
 

4 jaren zijn inmiddels verstreken sinds onze theoriecursus bij Schroeder Fire Balloons voor Alpenvaarten. Meer dan 40 piloten met min of meer Alpenervaring hadden zich destijds voor deze cursus in onze standplaats Schweich aangemeld. Maar wat is het mooiste voorspel zonder een hoogtepunt. Sinds de cursus vonden er

jaarlijks 1 of 2 echte oversteken plaats. Het doel was om telkens zoveel mogelijk informatie en bewustzijn op elkaar over te brengen. Ook in deze tijd waarin bijna niets meer bijzonder lijkt, is een oversteek van de Alpen naar Italië een onvergetelijke belevenis. Men moet zich er echter terdege van bewust zijn dat deze reis worden ondernomen met enkel een stuk stof en een rieten mandje. Er waren in het begin wel bedenkingen. Startplannen moeten namelijk op het laatste moment gemaakt worden. Kan een deelnemer op zeer korte termijn zijn plannen omgooien en gereed staan voor een start? Het wordt ook al problematisch als zich teveel deelnemers in één keer aanmelden. Meestal ontstond er echter een groep van 6 tot 10 ballonteams, een ideale groep. Eén van onze vaste regels was, 2 piloten in de mand waarvan 1 de Engelse luchtvaarttaal goed machtig moet zijn. Bij elke vorige start troffen we het mooiste

startvenster en was Petrus ons net zo goed gezind als intensieve weerstudies, het nodige fingerspitzengefühl en geduld. Een startvenster is extreem kort, niet langer als een dag en het opent zich zelden als men de grensmogelijkheden niet meetelt. Met andere woorden, als het pudding begint te regenen, moet je de lepel al

in de hand hebben. Ditmaal heb ik mijn team snel kunnen samenstellen maar omdat ik wat langer twijfelde over de goede windrichting en de windsterkte, was de tijd tot aan de start nog korter dan normaal. Op vrijdag de dertiende februari 2009 ging de email naar alle mogelijke deelnemers. Ideale omstandigheden voor komende zondag, geen wind aan de bodem bij start en landing, lage luchtvochtigheid in Italië waardoor weinig kans op mist. De laatste controletips werden doorgemaild. Toen ik op vrijdag mijn co-piloot belde ging dat gesprek ongeveer zo. „Goedemorgen Eugen, hoe gaat het“, „ik lig in bed met koppijn“. Bij elke ander persoon was het gesprek nu over maar niet bij iemand uit de Eifel, „We gaan de Alpen over“, Die koppijn voel ik al bijna niet meer !!!“. Ook bij Jörg Zwilling hoefde ik maar één keer te vragen. De verdere voorbereidingen liepen vanzelf. Ik controleer

alles strak aan de hand van mijn notitieboekje waar alles in details in staat, van de voorbereiding tot aan de start. We troffen elkaar op zaterdag om de taken te verdelen. Bert bemoeide zich met het vliegplan, Michi met de startplaats en ik werd benoemd tot woordvoerder op de radio voor alle 8 ballonnen. Zo kan een ieder ontspannen van het uitzicht genieten. We moesten onze startplek een heel stuk naar het oosten verleggen,
in Rosenheim, om uiteindelijk niet in de verboden sector Alpha terecht te komen.

     
      

We hadden de tijd, omdat de hoogtewind pas tegen 08.00 uur zou aantrekken. In een vestiging van
Mc Donalds in de buurt van onze startplaats sterkten we onze magen in de vroege ochtend en bestudeerden nogmaals op het aanwezige internet in grootformaat de weersprognose. Klokslag 09.30 uur stijgt de eerste

ballon op, de rest volgt met tussenpauze’s van 2 minuten. Tussen 5.000 en 5.600 meter lag onze ideale hoogte voor onze doelstelling. De GPS gaf een richting van 205 graden aan, de gekozen startplaats was helemaal prima, er zat echter niet veel stuurreserve meer in. De radio en het grondstation gaven ook geen enkel probleem, de controller van Innsbruck was de rustheid zelve. Onze FB-6 brander gaf ons de nodige zekerheid. Ondanks de geringe stikstofdruk van 5-6 bar was de capaciteit toereikend. Het is mooi als men op zijn materiaal kan vertrouwen en kan genieten van de dingen die de natuur bied, het uitzicht was grandioos. De tijd vloog voorbij als in een droom. We werden van de control tower in het Italiaanse Padua doorgezet naar de toren van Garda APP. Alles verliep zo gladjes, hier moest nog wat fout gaan. Even later een oproep: Garda meldde: D-OTON, no radar contact. Dat was

toch niet mogelijk, onze nieuwe Mode-S-Transponder leek normaal te werken. Maar, geen probleem. We hadden een reserve transponder aan boord maar ook deze was niet zichtbaar op de radar. Enkele spannende minuten gingen voorbij totdat Garda zich weer meldde met het bericht dat zijn apparatuur er uit lag.

   
   

Dat betekent dat wij nu af en toe onze positie, hoogte en beoogde landingsplaats moesten doorgeven. Alles ging zonder hectiek, omdat alle deelnemers zich aan de regels hielden. Ik verzekerde de man in de toren dat niemand van onze groep de sector Alpha zou raken. Er was lichte thermiek, eigenlijk niet noemenswaardig.

Enkele weken later zag dat er wel anders uit. Het was een onbeschrijfelijk gevoel als je terugkeek naar het noorden. Ondanks dat het redelijk koel was, verwarmde de zon ons aangenaam. Nadat ik zeker wist dat alle ballonnen weer veilig aan de grond stonden, gaf ik dit door aan Bert. Hij meldde het vluchtplan af in Munchen. Ik deed het zelfde volgens afspraak bij Villafranca. Tijdens onze vaart hadden we een temperatuur van 30 graden onder nul, wat onze draagkracht zeer ten goede kwam. In mijn ballon met een inhoud van 4.250 m3, gemaakt van speciale isolerende stof, hadden we nog genoeg gasreserve over. We zijn met 7 VA 70 flessen gestart en hadden na de 5 uur durende vaart nog wel 3,5 uur door kunnen varen. Helaas zouden we dan wel in de Alpha sector terecht zijn gekomen welke zuidelijk van ons een boog maakt. In plaats van 7 waren dus ook 5 flessen voldoende geweest maar ik land liever

met een niet te lichte ballon. Een Alpenvaart is geen tovenarij maar er staan wel diverse vallen opgesteld waarin je gemakkelijk kunt trappen. Een piloot biechtte mij tijdens het avondeten op dat hij mijn tip over het controleren van zijn zuurstoffles niet had uitgevoerd, zijn fles stond inderdaad te lekken. Goddank had hij een tweede fles meegenomen. Een andere piloot moest op het startveld nog stikstof lenen van andere teams

omdat hij dit vergeten was. Je moet met dit soort vaarten gewoon altijd werken met een checklist, hoe ervaren je ook bent. Bij een andere piloot knalde de blindstop uit een Y-koppeling van zijn zuurstofvoorziening. Hij kwam daar pas achter toen zijn passagier meldde dat hij duizelig werd. Een dergelijke Y koppeling moet men verwijderen of het niet gebruikte gat afdichten met een stuk siliconenslang wat omgeknikt en dichtgebonden is. Voor alle deelnemers afzonderlijk had deze vaart een andere betekenis. Voor mij is het niet enkel de vaart op zich maar ook de voorbereiding en de voorpret, het korte samenzijn in Italie met het gemeenschappelijke avondeten, de terugreis en de herinnering aan alles. Het is ook een mooie training voor hersenen en geest. Op de terugweg in de VW bus hebben we meer gelachen dan bij het carnaval.   Hans Kordel

 
 
   
Aanmelden Friese Ballonfeesten
 
Tekst: Stichting Friese Ballonfeesten, Foto: Bennie Bos
 

Dit jaar worden van 22 tot en met 26 juli voor de
24e keer de Friese Ballonfeesten georganiseerd.
Het grootste ballonevenement van Nederland vindt wederom plaats op de prachtige locatie aan de Harddraversweg in Joure. Vanaf de Nutsbaan zullen vijf avonden lang onder de luide toejuichingen van duizenden toeschouwers 35 heteluchtballonnen, waaronder een groot aantal special shapes, opstijgen. De piloten en hun crews uit binnen- en buitenland komen graag naar Joure. Veel gehoorde steekwoorden zijn: gezelligheid, goede organisatie en gemoedelijkheid. Wil jij met je team ook deelnemen aan dit prachtige ballonspektakel in Friesland, meld je dan bij Daan Elfring via e-mail of Rik Kornet via e-mail

Stichting Friese Ballonfeesten

 
 
   
Flytec 6040
 
Tekst: Bennie Bos, Foto's: Flytec en Bennie Bos
 

Flytec uit Zwitserland presenteert deze speciaal voor de ballonvaarder ontwikkelde Flytec 6040.
Uiteraard lees je eenvoudig je positie en de enveloppe temperatuur af, zie je hoe snel je stijgt of daalt maar zie je ook in één oogopslag de windrichting en snelheid op verschillende hoogtes, en dat is een zeer fraaie optie. Ik ben nog op zoek naar een piloot die het apparaat inmiddels in gebruik heeft en nodig hem of haar graag uit om een ervaringsverslagje te schrijven. Bennie Bos

 
 
   
Gasballon boven Nederland
 
Tekst en Foto's: Gino Ciers
 

In mijn laatste mail een maand geleden vertelde ik dat er een gasballon op koers naar Nederland kwam.
Hierbij het verslag van de Belgische gasballonpiloot Gino Ciers. . . . .

   
    

Het werd dringend tijd! Na 2 maanden zonder “gasballonnen” (wegens slecht weer of geen tijd) wou ik dringend nog eens gaan trainen vanuit Gladbeck. Het weekend zag er niet slecht uit dus vertrokken wij op zaterdagnamiddag 28-02-09 naar ons clubhuis (Willi’s Wiese) te Gladbeck, nabij Düsseldorf in Duitsland. Daar

aangekomen belde Willi ons op dat hij de zondagmorgen tegen 07:30 uur zou komen, samen met zijn zoon Benjamin. Na een rustige nacht (buiten het snurken dan) waren we al vroeg in de weer met het klaarmaken van onze trots: de Belgica II gasballon. Het opbouwen verliep vlekkeloos deze keer, en na een deugddoend ontbijt was alles klaar voor take off. Wel moesten we nog even wachten tot het zonnetje eindelijk door het lage wolkendek piepte maar omstreeks 09:30 uur konden we probleemloos opstijgen. Mijn vrouw Nele zag deze ballon voor het eerst en maakte ook haar eerste vaart in een gasballon, samen met Anita. Willi, Benni en Leon waren ook aan boord dus voldoende ballast in onze kleine mand. Het werd een perfecte trainingsvaart met niet teveel wind en stabiel weer, ik kon dus veel approaches maken en zelfs 2 proeflandingen. We zijn ettelijke malen heen en weer

over de grenslijn van D met NL gegaan, daar we deze mooi volgden. Toen de zon wat meer doorbrak konden we boven de wolken stijgen, machtig, wat een zicht, lekker warm in de zon! Helaas was onze vreugde van korte duur want we moesten terug inzakken omdat het wolkendek dicht ging onder ons.

Beneden gekomen zagen we dat in het waterrijke Nederland de zichtbaarheid er niet beter op werd.
De mist nam toe en de wind werd onregelmatiger.
We besloten dan maar om rustig een goede, droge landingsplaats te zoeken, temeer daar onze volgwagen nu onder ons reed (goed gedaan, Christiaan). Ik slaagde erin om een mooie landing te maken op een grote wei. Onze jeep kon tot naast ons rijden en de vriendelijke eigenaar had daar geen problemen mee. Het opvouwen van de ballon was dan ook snel gebeurd en we lagen vlak naast de snelweg, dus de terugreis verliep ook probleemloos. Nooit vergeet ik de woorden van Willi toen we daar op bijna 1 km hoogte boven de wolken gingen: “Vergeet niet dat deze ballon waarschijnlijk de ENIGE gasballon is die vandaag in de lucht zit, en dat in de hele wereld”. Ik word steeds trotser dat ik nu ook behoor bij die happy few… gasballonpiloten.
Gino Ciers

   

 
 
   
20 mm Release
 
Tekst: Cameron Balloon Promotions, Foto: Bennie Bos
 

Cameron Balloons Limited zit in de eindfase van het testen van een 20mm dik quick-release touw, als aanvulling op de reeds bestaande touwen. Men hoopt hiermee tegemoet te komen aan de wens van een aantal operators in Europa. Tevens zullen de touwen worden voorzien van een label met serienummer en fabricagedatum zodat deze ook bij de jaarlijkse inspectie een duidelijker onderdeel zijn van de te inspecteren onderdelen.
Cameron Balloon Promotions (E-mail Nederland)

 
 
   
Ballonbasar
 
Tekst: Bennie Bos, Screendump: Ballonbasar
 

In Duitsland is begin maart een nieuwe website gelanceerd met de titel “Ballonbasar”, een advertentie site voor alles wat met ballonvaren te maken heeft. Complete ballonnen, losse enveloppes, manden, branders, radio’s, gasflessen enz. Nederlands piloot Piet Hooijen plaatste zijn “Postbank” ballon op deze site en verkocht hem na 47 uur, een record. Elke dag komen er nieuwe artikelen bij. Ook jij kunt er gratis met je overbodige spullen adverteren. Compleet met foto’s. Je kunt je tevens aanmelden voor de newsletter om niks te missen. Iniatiefnemer Ruthard B. Wolf nodigt jullie uit voor een kijkje op www.ballonbasar.de   Bennie Bos

 
 
   
Seppelin
 
Tekst: Omroep Friesland
 

Ach, moeilijk is het niet, een bericht van Omroep Friesland, gewoon even proberen te lezen:
-
Foar de seppelinfluchten boppe de Waadsee binne al hûnderten belangstellenden. Dat seit de Stichting Zeppelin Waddenvluchten. It is de bedoeling dat op 22 augustus de earste seppelinflucht plakfynt. In kaartsje kostet sa'n 290 euro. De stichting is noch drok dwaande om de lêste fergunningen rûn te krijen mei de gemeente Harns. It is noch net bekend wannear't belangstellenden boeke kinne. Der binne 1900 plakken beskikber. Omrop Fryslân

 
 
   
Grootste maan op aarde
 
Tekst: Bennie Bos, Foto's: G.E.O-Ballooning en Gasometer
 

      

De Duitsers noemen hem “Die Tonne”. De werkelijke benaming is “Gasometer”, een voormalige gasopslagtank in het Duitse Oberhausen met een hoogte van maar liefst 117 meter en een diameter van 67 meter. In 2004 heb ik hier Betrand Piccard en Brian Jones ontmoet, de piloten die met de Breitling Orbiter ballon rond de wereld zijn gevaren. De ballon was toen in zijn geheel opgehangen in het binnenste van de tank. Op 2 April start in de “Gasometer” de expositie “Sternstunden – Wunder des Sonnensystems”. Hiervoor maakt men gebruik van een enorme ballon die gemaakt is door G.E.O-Ballooning uit Lübeck. Zij bouwden de ballon met een diameter van 25 meter uit voorbedrukte stof. Het gasdichte binnenwerk is gerealiseerd bij Ballonbau Wörner, de bekendste gasballonbouwer. De ballon komt binnenin de tank te hangen en stelt de maan voor. Meer informatie op de website van de Gasometer.    Bennie Bos 

    

 
 
   
Beginnersgeluk bestaat niet
 
Tekst: Jean Louis Becker, Foto's: Bennie Bos en Jean Louis Becker
 

Huib Holstein heeft mij in 2007 opgeleid tot wat ik nu ben geworden in de ballonvaartwereld. Samen zijn we werkzaam bij A3 ballon en ik loop al jaren te zeuren dat we samen wedstrijden moeten gaan varen. Huib wist dit tot voorkort tegen te houden maar gelukkig gaf Hylke nog een onverwachts zetje waarna Huib mij belde

om samen mee te doen aan de Friesland Cup. Dat wij verdacht veel op elkaar lijken is een feit, maar ik sta met niemand zo relaxed in de mand als samen met Huib. We houden elkaar perfect in ballans en alles gaat zeer vanzelfsprekend. Gezien de aanmelding op het laatste moment was, hebben we ons niet echt goed voorbereid, maar met behulp van onze sponsor A3 ballon en een enorme dosis enthousiasme begonnen we aan ons grote avontuur. Ik wist gelijk waarom ik al die tijd zo had lopen zeuren bij Huib om aan wedstrijden mee te gaan doen. Vanaf het moment dat we begonnen merk ik bij mezelf de spanning en gedrevenheid om te winnen. Wat me opviel was de zeer open en collegiale sfeer die er bij de briefing heerste en de mogelijkheid om op het laatste moment nog wat te leren van een aantal van

de pro’s. Op het startveld voel je bij jezelf de spanning, het onbekende trekt en we gaan er voor. Samen met onze altijd vrolijke Ri-Ja Voortman als crew, waren we er helemaal klaar voor. Op het startveld heerste al een behoorlijke drukte, maar iedereen was beleefd en hielp elkaar even de juiste plek te vinden. We hebben het er

over gehad om niet als eerste te starten maar toen we de ballon al rechtop hadden staan was er niets wat tegen ons zei dat we niet als 4e konden vertrekken. We waren op weg en zagen gelijk dat de eerste task in onze mogelijkheden lag en er genoeg sturing was om even lekker te stoeien om onze eerste marker te droppen. Ondanks het feit dat we precies boven het doel hingen viel de marker toch nog 15 meter verder en bleef hangen in een boom. Blij waren we toch gezien er maar een paar concurrenten in de buurt hingen. Op naar de volgende task en ook die was al zichtbaar. Met behulp van onze GPS kwamen wij ook hier perfect boven het punt uit. Ook hier dreef de marker weer een eind weg gezien we op 2000 ft zaten toen wij deze dropten. Bij de 3e task zaten we gezien de

wind niet perfect boven de kruising maar daardoor had de marker net de juiste afwijking om precies op het doel neer te vallen. Task 4, de Maximum Distance binnen de op de kaart aangegeven grenzen. Klimmend naar 5000ft zagen wij alle ballonnen hangen en voeren wij met een knoop of 12 richting Steenwijk. Het was al een

schitterende ochtend maar vooral dit was een plaatje. Om 09:00 uur rinkelt mijn telefoon en ik zag dat het precies 21 maart 09:00 uur was, de dag waarop de Breitling Orbiter geland was na hun 20 dagen reis rond de wereld. Ik heb het boek recentelijk nog gelezen en vind dit een absolute aanrader. We voeren richting de aangegeven grenzen van de kaart en zagen aan ballonnen die lager hingen dat de wind daar behoorlijk zou krimpen. Oostelijk van Steenwijk zijn wij ingezakt en hebben ons in het uiterste puntje van de kaart laten drukken totdat we globaal 10 meter van de op de kaart gemarkeerde grens af stonden. Vlak bij een schitterende golfbaan en midden in een stuk heide, keken we elkaar lachend aan en wisten dat we het uiterste uit deze vaart hadden gehaald. Terug bleken

we het nog niet eens zo slecht te hebben gedaan. Op task 1 werden we 4e, op task 2 pakten we de 12e plaats, op task 3 plaats nummer 1 en op de Maximum Distance plaats 2. Dat bracht ons bovenaan de rankinglijst. Ik kwam lachend op Huib aflopen en vertelde dat wij eerste stonden en hij wilde het gewoon niet

geloven. We keken elkaar lachend aan en wisten dat we nu niet overmoedig moesten worden aangezien wij ook in de middag nog een wedstrijd zouden hebben. Ondanks het schitterende weer begon de wind steeds meer toe te nemen en besloot de wedstrijdleiding de middag vaart niet meer te doen. Dat betekende dat wij hadden gewonnen!! ondanks onze magere kennis van het wedstrijd varen. Na een heerlijke Chinese maaltijd en de prijsuitreiking gingen wij zeer voldaan terug naar huis. We willen alle overige deelnemers bedanken voor hun hulp en gemeende felicitaties, maar vooral de wedstrijdleiding en alle vrijwilligers die deze dag mogelijk hebben gemaakt. Persoonlijk kocht ik morgen een racer en ging ik mij verdiepen in deze mooie sport. Er zullen in ieder geval weinig wedstrijden zijn waar jullie me niet zullen zien. Het NK komt er aan dus wie weet.  
Jean Louis Becker

 
 
   
Sponsor FAI
 
Tekst: Max Bishop, Foto: Nienke Bos
 

Rolex, wereldleider op het gebied van exclusieve horloges, heeft bekend gemaakt dat het de officiële sponsor is geworden van de Fédération Aéronautique Internationale (FAI), de wereld luchtsport federatie. De FAI is opgericht in 1905 en vormt de body van alle soorten luchtsporten waaronder ballonvaren, gliding, aerobatics enz. Rolex wil de FAI ondersteunen bij deze uitdagende en opwindende luchtsporten waarbij technologie gecombineerd wordt met avontuur. Rolex wil haar naam graag samen zien met de prestigieuze prijzen welke door de FAI worden uitgereikt. Voorgaande winnaars van de FAI Gold Medals zijn onder andere Lindbergh, Mermoz, Tupolev, Gagarin en vrij recentelijk de multi winnaar FAI wereld record-houder Steve Fossett.
FAI President, Pierre Portmann zegt “we zijn zeer verheugd om samen genoemd te worden met de grootste naam in time-keeping.

Tijd en precisie zijn 2 zeer belangrijke factoren in de luchtvaart. Rolex is de ideale partner voor ons”.
Max Bishop
, Secretaris Generaal FAI

 
 
   
LUXGSM-World Balloon Trophy 2009
 
Tekst: Jean Claude Weber, Foto: Johan Hetebrij
 

Enkele weken geleden is op de vergadering in Lausanne door de FAI Ballooning Commission besloten dat de LUXGSM – World Balloon Trophy 2009 de status van Category 1 Event krijgt. Zoals je mogelijk weet staat dit evenement bekend als een serieuze competitie en wordt het dit jaar voor de 14e keer georganiseerd en al voor de 5e keer in Echternach op de grens van Luxemburg en Duitsland. Ondanks de economische wereldcrisis is de organisatie er in geslaagd om voldoende sponsoren te vinden om deze wedstrijd van hoge kwaliteit plaats te laten vinden van 29 juli t/m 2 augustus, vlak voor de Europese kampioenschappen welke gehouden worden van 21 t/m 30 augustus in Brisac, Frankrijk. De World Balloon Trophy is dus de uitgelezen kans voor de deelnemers aan het EK om nog even goed te oefenen maar ook

zeker geschikt voor piloten die graag willen deelnemen aan een competatief sport evenement. Dit jaar zullen de splinternieuwe en door de CIA ontwikkelde en gesponsorde ballonloggers worden getest, mogelijk worden ze de standaard voor toekomstige wedstrijden. Heb je interesse om deel te nemen kijk dan even voor alle documenten op onze website. De sluitingsdatum voor registratie is 31 mei. Het aantal deelnemers is begrenst op 30 ballonteams.   Jean Claude Weber

 
 
   
Reusachtige Ooievaar in Joure
 
Tekst: Stichting Friese Ballonfeesten
 

Over een paar maanden wordt in Joure een reusachtige ooievaar verwacht. Of deze vliegende postbode een blijde boodschap mee zal brengen is nog niet bekend. De ooievaar is afkomstig uit Zuid Amerika, om precies te zijn Brazilië. Daar zag de vogel in 2008 het levenslicht. Deze met hetelucht gevulde uiver vliegt aan op Joure voor de 24e editie van de Friese Ballonfeesten, van 22 tot en met 26 juli. Het is één van het grote aantal special shapes dat jaarlijks naar het grootste ballonevenement van Nederland komt. Voor een heteluchtballon uit Brazilië is het voor het eerst dat de overtocht naar Friesland wordt gemaakt. Voor alle informatie over de editie 2009 op onze website.
-
-
-
-

Stichting Friese Ballonfeesten

 
 
   
Stunt op grote hoogte
 
Tekst: Bennie Bos, Foto: Donna Walsh
 

Piloot Rick Walczak wil met zijn ballon gaan tetheren. Op zich is dit niks bijzonders, het gebeurt dagelijks dat ballonvaarders hun ballon aan een touw oplaten. Rick zoekt het echter hogerop. Hij heeft zelfs de toestemming al binnen. Menig ballonvaarder zal jaloers zijn als ik vertel dat Rick zijn ballon zal tetheren op de Petronas Towers in Kuala Lumpur, Maleisië. Hij wil de stunt uitvoeren met zijn Coffee Mug special shape, de ballon in de vorm van een Nescafé koffie beker. Rick kreeg groen licht van de eigenaren van het gebouw en de stunt is nu gepland voor de tweede week van April. Bedenk even dat het gebouw maar liefst 400 meter hoog is. De ballon is al ter plaatse.
-
-
-
-
-
-
-

Bennie Bos

 
 
   
Ballonmeeting Maleisië
 
Tekst: Marc Verhelst, Foto's: Peter van Harten
 

Toen Filip Audenaert in augustus 2008 mij vertelde dat hij zich ging inschrijven voor de meetings in Thailand en Maleisië, hadden wij ook zin om hier aan deel te nemen. Het nodige werd gedaan en toen was het afwachten op verdere informatie. Toen er eind oktober een mail kwam dat Maleisië wegens te weinig

sponsoring niet door zou gaan, maar Thailand wel, was onze zin over omdat wij in enkel Thailand geen belangstelling hadden omdat we reeds 2 keer hier geweest waren. Eind februari 2009 begonnen we met onze verhuizing en dachten een rustig wintereinde te mogen verwachten toen er een bericht binnen kwam dat wij ingeschreven waren voor Maleisië en dat deze meeting doorging van 19 tot 23 maart 2009. Weg rust en nu alles in gang zetten (bedankt Filip). Er waren 16 teams uitgenodigd waaronder 5 Belgen en 2 noorderburen. Ons plan was om te vertrekken op 16 maart en terug te keren op 26 maart. Onze ballonnen werden verzonden op 11 maart. Alles klopte als een bus. Wij werden netjes thuis afgehaald (voor een oudere man wordt wel iets extra gedaan) en reden naar Calais. We namen in Londen het vliegtuig tot in Qatar en vanaf daar reisden wij verder tot in Kuala Lumpur waar men ons op stond te

wachten om ons met een busje naar het prachtige 6 sterren hotel te brengen. Dit was dag 1, 16 maart.
Dag 2: Een beetje bekomen van onze trip en van de warmte, het was 35 graden. Die avond een openingsdiner met alles erop en aan. Op dag 3 stonden we om 05.30 uur op, voor ons hotel stonden 16 chauffeurs met pick-ups en onze ballons erop. Om 07.00 uur de eerste briefing op het opstijgterrein, kort maar goed: “Allemaal welkom, goede weersverwachtingen, dit zijn de passagiers (allemaal pers) . . . .”

  
     

We maakten een mooie vaart en gingen vervolgens naar ons hotel om te rusten. Die middag werden wij blij verrast door het bezoek van de Belgische Ambassadeur. s’Avonds rond 18.30 uur weer gevaren over de stad Putrajaya met zeer veel toeschouwers. Op dag 4 hebben we niet gevaren omdat de moslims die dag niet

mochten werken, wel hebben we onze special shape Mauriske nog even rechtgezet. Er volgden 2 dagen met veel wind maar op dag 7 stonden in de ochtend 2 zonen van de koning van Maleisië zoals afgesproken bij onze ballon om mee te varen. Plots zag één van de zonen Nelly het olifantje staan, vond het een mooie kleur en wilde met deze ballon meevaren. Heel de troep met veiligheidsmensen en al naar Nelly. Deze kon slechts 2 passagiers varen en zo zijn ze dan maar meegevaren met de Pauw. Die avond maakte ik een vaart met de zoon van de eerste minister, een mooie vaart. Vervolgens reden wij naar het verzendingsbedrijf om al onze equipement terug naar België te sturen want het zat erop. Terug in het hotel zagen wij de eerste invasie van het F1 circus. BMW en de andere team begonnen er hun intrek te nemen om de voorbereidingen te treffen voor de grote prijs F1 van

Maleisië. Op dag 8 werden wij ontvangen op de ambassade met een zeer goed diner, spijtig genoeg lieten enkele Belgen deze kans voorbij gaan en lagen nog in hun bedje na een nachtje stappen. s’Avond zijn wij een stapje in het nachtleven gaan zetten en naar de hoogste gebouwen van de wereld gaan kijken, zeer indrukwekkend. Op dag 9 trokken we de jungle in en pakten daarna onze spullen voor de terugreis.   
Marc Verhelst

     

 
 
   
Tuned by JLO
 
Tekst en Foto's: Jean Louis Becker
 

Vorig jaar mei startte Jean Louis Becker met zijn eigen webshop onder de naam Tunedbyjlo. Een naam die niet is ontstaan uit toevalligheden. In de parachute spring wereld werd mijn naam al jaren afgekort tot Jlo en gezien ik ook al een aantal jaren speciale camerahelmen voor parachute springers maakte was je al snel
ge-tuned by Jlo als je met één van mijn helmen op de dropzone liep.

   
    

Het werd op een gegeven moment mijn specialiteit om op maat gemaakte toepassingen voor mijn klanten te maken. Vaak in eerste instantie door de vraag van de klant maar ook door mijn inmiddels 15 jaar ervaring in de springwereld. Eind 2007 haalde ik na jaren uit heteluchtballonnen te zijn gesprongen, mijn ballon brevet en

ben ik commercieel gaan varen bij A3 ballon. Ook hierin zag ik al snel mogelijkheden tot verbetering van bestaande toepassingen. Al snel stond ik bekend als een echte gadget-man en had ik het als beginnend ballonvaarder al erg goed voor elkaar op het gebied van de apparatuur. Bestaande toepassingen waarvan ik vond dat ze beter konden begon ik uit te bouwen en kwam al snel op een statief waarbij het mogelijk was om je hoogtemeter en GPS in oogopslag uit te lezen. Zie afbeelding boven links. Vaak genoeg staan je passagiers voor je instrumenten of maak de zon het display onleesbaar. Je hoogtemeter en GPS samen op een statief aan het branderframe geeft je de mogelijkheid dit op alle mogelijke manieren te draaien en zorgt er voor dat je in een oogopslag al je vluchtinformatie hebt. Ik lever dit statief bij nieuw aangeschafte instrumenten, maar bouw ook uw bestaande GPS en hoogtemeters om tot een mooi geheel. Gezien ik in het begin voornamelijk VIP vaarten deed, vond ik het leuk om van mijn passagiers de mooiste foto’s te maken.
Ik ontwikkelde een statief waarbij je een

bestaande camera 4 meter buiten de mand kunt hangen en waarbij je schitterende foto’s kunt maken.
Zie foto boven rechts en het resultaat hierboven. De camera is zowel dwars als rechtop te monteren en geeft je de mogelijkheid om aan te passen aan de breedte van de mand. Belangrijk hierbij is dat je een groothoek lens gebruikt van rond de 10 mm en dat de camera een IR of aansluiting tot afstandsbediening heeft. Als je de passagiers een dergelijke foto na de vaart (desnoods tegen betaling) mee kunt geven hangt deze voor lange tijd bij de mensen thuis. Het statief geeft ook de mogelijkheid een videocamera te plaatsen.

    

         

Ik maak sinds kort custom transpondertassen voor vaste bevestiging in de mand. Ik verkoop speciale sets voor het nachtballonvaren met daarin alle benodigde verlichting die vereist is bij het maken van een nachtvaart en een speciaal gemaakte VHF set waarbij de losse antenne en radiotas de nieuwe en bestaande Icom radio’s tot een droom maken om mee te werken. Beter ontvangst en een goede veilige bevestiging van je radio aan een van de poles. Kijk eens op mijn website en daag mij rustig uit om iets te maken wat allang op de markt had moeten zijn. Mijn website is te vinden op www.tunedbyjlo.com
Ook ben ik bereikbaar via email.   Jean Louis Becker

 
 
   
Vliegend kunstwerk
 
Tekst en Foto's: Bennie Bos
 

Nederland is een bijzonder kunstobject rijker. Mag ik jullie voorstellen, de G-HEAD. Een droom die ontstaan is in het hoofd van de Zweedse artiest Peter Hellbom. Een kunstwerk van lucht, nu een prachtig nieuw project van IkeAir. Peter bouwde veel hoofd sculpturen, hoofdzakelijk van lood, aluminium, staal, ijs etc.

In 1981 ontving hij een prijs om zijn droom van het vliegende hoofd te realiseren. In het grootste geheim hebben we vorig jaar september de ballon opgebouwd in de tuin van ballonbasis IkeAir in Frederiksoord en ik beloof je, de “Wauw” factor is hoog. Toen Peter de ballon in 1981 wilde laten bouwen, leefden we nog in een hele andere wereld, computers kwamen er nog niet aan te pas. Hij nam contact op met Per Lindstrand van Thunder & Colt in Engeland om te vragen of zij hem konden helpen met zijn droom. Uitdagingen waren Per Lindstrand niet vreemd maar het bouwen van een hoofd, wat duizend keer groter was dan het voorbeeld en dat enkel mocht bestaan uit de kleur wit en gemaakt moest zijn van lucht en nylon, daar moest de grote ballonmeester ook wel even enkele nachten over

slapen. Per Lindstrand nam uiteindelijk de uitdaging aan om deze special shape te bouwen. Peter Hellbom had echter niet genoeg geld om dit enorme project volledig te bekostigen en sloot daarom een deal met Per om als tegenprestatie portretten van sjeiks te schilderen op ballonnen voor de markt in het Midden-Oosten.

     
     

Per ging met het ontwerp naar de University waar men als één van de eersten de mogelijkheid had om een 3D scan te maken, het vliegende hoofd werd de eerste ballon die met de computer is ontwikkeld. Het resultaat is verbluffend, de droom van Peter werd bewaarheid. Hij creëerde een vliegend kunstwerk, de ballon is een

icoon geworden. Het hoofd kreeg het prachtige kenteken G-HEAD en werd geregistreerd als Colt AX7 Flying Head met serienummer 304. De eerste inflate vond plaats op de laatste dag van 1984, 31 december. In het logboek staat vermeld “Inflation for the final riggings of the eyes, nose and ears."
1 Hour, 35 minutes. Het eerste bewijs van luchtvaardigheid werd afgegeven op 1 april 1985, precies 24 jaar geleden. De HEAD bestaat uit 2 ballonnen. Een binnenballon met een inhoud van 56.000 cubic feet en een buitenballon, het gezicht met een inhoud van 77.000 cubic feet. Bovenop het hoofd zit een ovale parachute. De binnenballon kent maar 600 panelen, maar de buitenballon telt exact 2731 stukjes stof welke allemaal zichtbaar aan de binnen en buitenkant genummerd zijn. Daarbij komen

nog eens 2546 stukken stof als verbinding tussen de binnen en buitenballon. Door het eigen gewicht van de ballon kan deze enkel gevaren worden door een piloot in een lichte mand zonder verdere passagiers.
Op 3 maart 1985 werd de ballon voor het eerst geinflate voor de pers en de media in Stockholm.

    
    

De ballon is op 15 juni 1985 officieel gedoopt in Chateau de Balleroy in Frankrijk en maakte daar zijn Maiden Flight. Het kunstproject van Peter Hellbom was geslaagd waarna de ballon uit het zicht verdween. In juli 1987 nam het ballonbedrijf Far & Flyg uit Zweden contact op met Peter om te vragen of de ballon toevallig te koop

zou zijn. Peter had geld nodig voor verdere projecten dus die optie stond open. De vraagprijs was echter behoorlijk hoog en dus werd er een sponsor gezocht om de begroting sluitend te maken met als resultaat dat er even later een grote banner van Compac Computers op de ballon prijkte. Bijna een geval van heiligschennis, maar de enige optie voor het Zweedse bedrijf om de ballon te kopen. Het kunstwerk veranderde helaas in een commercieel product. Op het moment dat de ballon over ging naar de nieuwe Zweedse eigenaar had hij 5 uur en 42 minuten op de teller staan. In 2008 ging de ballon over in Nederlandse handen, IkeAir ziet zichzelf als conservator van dit bijzondere kunstwerk, één van de meest bijzondere luchtballonnen ooit gebouwd. De HEAD ligt al een half jaar in ons kikkerlandje maar dat

hebben we geheim weten te houden. Op 19 september 2008 was het zover, we gingen de HEAD voor de eerste keer bekijken. We trekken een zware zak van 220 kilo uit de aanhanger, zeer benieuwd wat er uit deze hoop stof zal ontstaan. We zien wat verbrande panelen aan de onderzijde, er missen 2 staalkabels maar voor de rest gaat het opbouwen net als bij elke andere ballon.

    
   

We snappen dat we hier iets heel bijzonders aan het opbouwen zijn maar beseffen we eigenlijk wel waar we hier naar kijken? In de ballon zien we vele ronde openingen die de warme lucht tussen de binnen en buitenballon laten stromen. De parachute is ovaal en het valt me op dat ik deze chute er wat moeizaam in 

krijg, het lijkt alsof hij net iets te klein is. Als het hoofd overeind komt, staan alle 4 aanwezigen enigst bedwelmt te kijken. Ineens zien we de droom van Peter Hellbom voor onze ogen en begrijpen de passie van de man. Als je de ballon van zeer dichtbij bekijkt zie je duidelijk de nummers op alle panelen staan, heel bijzonder. We trekken de ballon weer plat want er moet een zogenaamde grabtest gedaan worden. Hierbij wordt een stuk stof ingeklemd en strakgetrokken. Als de stof bij een bepaalde kracht niet scheurt is hij geslaagd voor de test. Het laatste bewijs van luchtvaardigheid stamde namelijk nog uit 1997 en de G-HEAD was allang uitgeschreven uit de CAA registration list. De vernieuwde versie van de parachute die er in 1996 ingebouwd was, voldeed niet aan de verwachtingen, hij was inderdaad te

klein. Omdat Cameron Balloons nu de eigenaar is van Thunder & Colt, is de HEAD naar de fabriek in Bristol gestuurd waar de parachute vernieuwd is, de beschadigde panelen vervangen, de onbrekende staalkabels gemonteerd en de ballon in zijn geheel weer opgefrist. De eerste impressie van Cameron na deze arbeid was dat de ballon in verrassende goede conditie is. Het is nu 1 april 2009 en de G-HEAD is ready to fly.

     
   

De hoop is dat de droom van Peter Hellbom voortleeft. Evenementen met een artistieke en culturele insteek of bewustzijn voor de natuur hebben de aandacht. Ook vaarten over bijzondere steden horen tot de opties. De G-HEAD blijft reclamevrij en zal in principe niet op grote ballonfestivals verschijnen maar zijn act solo uitvoeren. Je kunt contact opnemen met Ike Visser voor de condities. Bezoek de splinternieuwe website van IkeAir voor de contactgegevens en kijk nog even hier voor een kort filmpje van de HEAD.   Bennie Bos

 
 
   
Tot Slot
 
Tekst: Bennie Bos
 

# Op de foto de "droom" van elke piloot die met een cloudhopper vaart, veiligheidsschoenen verplicht dus.
# Bij de Gordon Bennett gasballonrace welke in September zal starten vanuit Genève, nemen 19 teams deel. Voor België staat 1 team ingeschreven, voor Nederland geen. De Duitser Markus Haggeny zal de taak van Event Director gaan vervullen.
# Een 8 minuten durende video over de "Stuttgart Linde Open" gasballonwedstrijd, bekijk het hier.
# De overige onderdelen op deze website zijn weer up to date, "Ballooning Pictures" en "Ballooning Video"
Voor deze maand staan er al een paar mooie ballonfestivals gepland, kijk daarvoor even op de "Ballonkalender". Het onderdeel "Nieuwe Ballonnen" wordt zelfs geupdate zodra de foto's van de fabrikanten binnen komen. Ook de visual van de ballon die jij net besteld hebt is zeer welkom en wordt direct geplaatst, mailen dus die visual !!
# Neem even contact met me op als je denkt dat je leuke informatie of mogelijk zelfs een verslag hebt wat je met ballonvarend Nederland en België wilt delen. Alle piloten, crew en fans zullen het lezen.
Ik stel daarvoor graag ruimte in het magazine beschikbaar. Het verslag hoeft zeker niet 100% te zijn, ik help je graag om het mooi leesbaar te maken.
Ik bijt niet, stuur gewoon eens een mailtje naar het bekende adres: info@hotair.nl   Bennie Bos