Uitgave 35 - April 2005 - Jaargang 3

 

1

Paasweekend in Dusseldorf

Tekst en Foto's: Bennie Bos

 
    

Reikhalzend werd er weer naar uitgekeken, de eerste grote gasballonwedstrijd van 2005. Hoe dichter het naar het paasweekend liep, des te vaker kwam de zon dagelijks te voorschijn en werd de stemming er dus niet minder om. Nauwlettend hield ik de weersvoorspellingen in de gaten. Gaat de colonne richting Nederland of . .

De Duitse weersdienst liet ons over de windrichting in grote onzekerheid. Wel zeker is dat er regelmatig zonnige perioden voorspeld zijn en dat de wind in het paasweekend matig zou zijn. We moeten het dus maar rustig afwachten. Deze elfde gasballon Landesmeisterschaft stond gepland op het terrein van de Dusseldorfer Aero Club in Eller, een mooi terrein waar ik wel eens vaker geweest was. Ondertussen was het bericht binnen gekomen dat de Challenge bij ons in Odoorn voor het weekend was gecanceld maar dat hield tevens in dat ik me nu niet meer hoefde te haasten om daar naderhand nog te crewen. Eén dag voor de start wordt ik in de ochtend gebeld door Rainer. Hij blijkt met zijn gasballon in de lucht te hangen ter hoogte van Emmer Compascuum en vervolgde zijn track richting Veendam en Groningen. Hij was dus al even stiekem aan het oefenen. Het is een snelle vaart en de wind

nam alleen maar toe in verband met de bui die later op die dag aangekondigd was. Uiteindelijk is hij boven in Groningen geland bij het plaatsje Warffum. Kijken of hij in de wedstrijd ook zoveel geluk heeft. Blijkbaar bestond er nog enige twijfel bij de organisatie over het weer want veel later dan gepland die avond werd de

Go beslissing genomen. Vrijdag in de vroege middag, gewapend met camera en crewhandschoenen ging het richting zuiden, het was niet druk op de Duitse autobaan, het was vandaag namelijk Goede Vrijdag en dan heb je amper vrachtverkeer. Halverwege zie ik in de verte voor me een pimpelpaarse aanhanger, Ballonteam Herkenhoff. Ik zal Rainer de volgende keer een spuitbusje met een fatsoenlijke kleur meenemen. Luid toeterend scheuren we hem voorbij. We arriveerden gelijktijdig met de dames van de catering en, Yes, dozen vol met Duitse worst!!! Niet dat ik daarvoor kom, maar het maakt het leven een stuk aangenamer, nietwaar. Klusjes zijn er genoeg te doen, de loods moet aangeveegd, tafels en stoelen moeten worden klaargezet, de vrolijk gekleurde ballonvlaggen moeten op hun plaats en de paashaas krijgt zoals elk jaar weer een touw om zijn nek en komt aan de dakrand te hangen. Inmiddels arriveren

de eerste teams en begroet iedereen elkaar weer met een knuffel en (soms) een zoen. Het motregende af en toe maar dat leverde geen problemen op. Het enige nadeel was dat de volgauto's al gauw vast kwamen te zitten op het grasveld. Daarom werd besloten dat de aanhangers met de hand naar de startplaats geduwd moeten worden. Geen probleem, iedereen hielp elkaar netjes mee.

   

  

Onze "Karstadt" zou als eerste worden geinflate. De zandzakken die gebruikt moesten worden om de ballon voor de start aan de grond te houden, mochten we lenen uit de schuur van de club, daar lagen ze gevuld klaar. De zakken die meegingen op de vaart moesten we nog wel zelf vullen, maar als je de smaak éénmaal te

pakken hebt, is dat ook zo gepiept. Ballon klaar, net erover, en zakken aan de uiteinden. In verband met een klein buitje dekt Rainer het houten ventiel nog even af en gooien we de sleepkabel weer in de aanhanger. Koud is het echter niet. De laatste meteovoorspellingen wezen op een wind naar het noorden-westen tot noorden, en dus Nederland in. Als het weer droog is kan de gaskraan open en langzaam komt er leven in het vormeloze mormel. Ondertussen arriveerden ook de gasten uit Frankrijk, met als piloot één van de gebroeders Leys. 19 ballonnen stonden gepland, één had inmiddels afgezegd. Voor België verschenen de Miche en de Belgica 2 aan de start. Crew op Miche was mijn Belgische vriend Gino, hij had even tijd vrij kunnen maken en de organisatie van de grote meeting in Waregem volgende maand even aan de kant gelegd. Onvoorstelbaar hoe die man kan zandscheppen, het

was alsof het kind in hem even weer boven kwam daar in die grote zandbak, achteraf vertelde hij me dat hij 3 kilo was kwijtgeraakt. Het wordt inmiddels donker en er wordt nu hard gewerkt om de ballonnen te vullen. Om ruimte te maken worden een aantal ballonnen naar de naastgelegen tennisbaan geduwd.

   

   

De eerste lange briefing geeft toch wel aan dat het weer toch nog wel roet in het eten kan gooien. Om 23.00 uur staat een extra briefing gepland. Ik loop een paar bekende Nederlanders tegen het lijf die vandaag de gelukkige taak hebben om als ballast te mogen dienen op één van de ballonnen. Ze ontdekken al snel de

warme worst. Ze zullen het nodig hebben op hun lange tocht. Ondertussen brengen we de mand onder de "Karstadt" waarna de ballon op hoogte kan worden gebracht en de piloot zijn apparatuur kan installeren. En dan is er altijd wel iemand die zich met andermans zaken bemoeid.  Ik heb geleerd om de zandzakken van binnenuit aan de lussen van de mand te haken, zodat de punten de mand niet kunnen beschadigen. Nu staat er weer zo'n oude Duitse piloot achter mij die vind dat dat andersom moet, anders kun je er tegen aan lopen, ga fietsen. Willie Eimers nodigt iedereen uit om de doop mee te maken van de nieuwe D-OOWS, een redelijk kleine Warsteiner met een inhoud van 640 m3. Gasballon deskundigen gebroeders Buyle voorzagen mij van alle info omtrent deze nieuwkomer. De ballon werd 10 jaar geleden aangekocht door Warsteiner, en zal worden uitgebaat door een groep van 10 piloten

onder de naam Startplatzgemeinschaft Gladbeck. De aankoop van de mand, zandzakken, vulsysteem, sleepkoord, aanhanger, luchtwaardigheid en de verzekering word gedragen door deze 10 mensen, waaronder 4 Belgische piloten, te weten Bob Berben, Philippe de Cock, Luc van Geyte en Ronny van Havere. Onder de resterende namen bevinden zich Willie Eimers, Bernd Landsmann, Ullrich Seel en de huidige wereldkampioen op hetelucht, Markus Pieper.

     

    

Diverse mensen kwamen aan het woord, voor de Nederlandstaligen deed Philippe zijn praatje en sprak Bob een stukje in het Frans. In de toekomst zal deze ballon, die "Gladbeck" werd gedoopt, beurtelings gevaren worden door de mensen uit deze groep. De eerste 2 vaarten werden reeds vorig jaar uitgevoerd door Luc,

Ronny en Philippe. Dankzij dergelijke initiatieven hebben de Belgen in ieder geval al 4 gasballonnen om deel te nemen aan het Belgisch Kampioenschap gasballonvaren. De naam "Gladbeck" heeft natuurlijk alles te maken met het nieuwe opstijgterrein in de gelijknamige plaats. Volgens de gebroeders Buyle zou de loods er reeds staan en is de vergunning om een vertakking op de gasleiding te maken ook al binnen. Het startveld ligt vlak achter een vestiging van de hotelketen v/d Valk. Lijkt mij geen verkeerde keuze. Rond 23.00 vind de tweede briefing plaats en ook hier nemen ze de tijd voor. Op dat moment staan er 12 ballonnen overeind. Wederom een pracht gezicht waarbij af en toe de volle maan zich ook nog even laat zien tussen de bewolking door. Het wachten duurt weer lang maar de worst is nog lang niet op. Als uiteindelijk de piloten weer naar buiten komen, zeggen de uitdrukkingen op hun gezicht genoeg. Kort

gezegd, de wedstrijd is afgeblazen omdat er her en der CB's aan het opbouwen zijn en er bijna geen wind meer is waardoor de ballonnen boven Dusseldorf, Essen en Dortmund zouden blijven hangen. Tevens is er mistvorming voorspeld in de vroege ochtend met een zicht van minder dan 500 meter. Bijzonder spijtig voor al

het werk wat er verricht is. De piloten krijgen de vrije hand om toch te gaan varen als ze dat willen, maar niemand maakt van deze optie gebruik. Het enige voordeel van dit gebeuren is nu dat we 12 ballonnen tegelijk zien "landen" die allemaal leeg moeten en ingepakt moeten worden. Het gaat nu allemaal heel snel, een massa mensen komt op de been en de één na de andere ballon stort in. Ik verbaas me over de reactie van een netloze ballon na een 100% rip. Binnen enkele seconden wordt zo'n ballon de helft kleiner. Ik trek mijn handschoenen maar weer aan want Rainer is inmiddels ook aan het rippen. Het leeg laten lopen van een ballon met net gaat echter een stuk moeizamer. De houten klep gaat open en we wachten tot de ballon zijn vorm verliest. Daarna trekken we zoveel van het net naar beneden totdat we bij het houten ventiel kunnen. We draaien de vele vleugelmoeren los waardoor er een groter gat

ontstaat, het leeglopen gaat nu een stuk sneller. Het net kan eraf en het is dan nog een heel gedoe om de natte ballon te veranderen in een handzaam pakket. Alle teams zijn bezig om hun zandzakken weer te lozen en dat moet gebeuren op de parkeerplaats. De weinige karretjes zijn nu natuurlijk allemaal bezet, maar gelukkig liggen we vooraan en zijn na enig sjouwwerk onze voorraad snel kwijt. Het is middernacht en het bruist van de activiteit. "Frei Bier fur Jeden" klinkt het na afloop. De herkansing staat gepland tijdens het Pinksterweekend. Tegen die tijd zal de worstvoorraad ook wel weer zijn aangevuld.   Bennie Bos

     
 

2

De Global Hilton, het verhaal

Tekst en Foto's: Dick Rutan

 
     

Tijdens de pogingen om als eerste met een ballon rond de wereld te reizen zijn in de loop der jaren aardig wat dingen misgegaan, sommige situaties waren ronduit levensgevaarlijk. Een van die levensbedreigende momenten wordt beschreven door Dick Rutan, ex. Kolonel bij de Amerikaanse luchtmacht. Ik heb contact gezocht met Mr. Rutan en de gebruikte foto's komen dan ook uit zijn eigen privé archief. . . . . . . . . . . . . . .

De Global Hilton ballon werd in de winter van 1998 gebruikt in een poging om samen met co-piloot Dave Melton de verhalen van Jules Verne te verwezelijken. De zilveren Roziere kolos had een hoogte van 170 foot en bevatte een heliumcel met een inhoud van 420.000 cubic feet. De drukcapsule, die gemaakt was van carbon fiber, bood plaats aan 2 personen en had een diameter van 8 foot. Aan boord was een zogenaamd "closed loop cycle", een systeem waarin we gedurende 18 dagen in leven konden blijven. Als startlocatie was gekozen voor het Balloon Fiesta Park in Albuquerque, de plaats van de grootste ballonfiesta ter wereld. Dit leek ons de beste plaats voor het begin van de eerste ballonvaart rond de wereld. Toen op 9 januari 1998 de weerssituatie geschikt bleek te zijn, werd het helium in de ballon gepompt. Ongeveer 45% van de 420.000 cubic feet helium was nodig om de ballon met een gewicht van 12.000 pond te laten stijgen en zo verdwenen we in de koude en donkere nacht boven Albuquerque. Tijdens het stijgen zou het helium uitzetten tot zijn volle omvang, dit moest ongeveer het geval zijn op 28.000 foot hoogte, wat onze geplande vaarhoogte was. De start en de klim verliepen volgens plan en we stegen met 263 foot per minuut. We kwamen level op 27.500 foot en verbleven daar inmiddels 12 minuten totdat de problemen begonnen. We hoorden plotseling enkele onheilspellende geluiden en voelden een lichte schok waarna de ballon plotseling doorsteeg naar 32.200 foot. De stijging was het gevolg van een gescheurde gascel. Het gas stroomde naar het ondergelegen hetelucht gedeelte en kon daar nog verder uitzetten. Onmiddellijk zonden we een noodsignaal uit op de Air Traffic Control (ATC) frequency. De ballon begon te dalen doordat helium begon te lekken omdat de normale

ballonstof natuurlijk niet geschikt was om helium binnen te houden. We keken door de ballonopening omhoog en zagen een catastrofale scheur aan de onderkant van de heliumcel. Het is belangrijk om te vermelden dat de cel niet alleen aan de onderkant schade had, maar ook aan de bovenkant ontstonden diverse grote gaten.

De daling ging gelukkig rustig en werd redelijk gecompenseerd door de opkomende zon die het helium opwarmde waardoor het uitzette en meer draagvermogen kreeg. Op 12.000 foot haalden we de druk van de capsule en openden het luik. We probeerden zoveel mogelijk foto’s te maken van de schade. We moesten na gaan denken over de landing, maar dat kon wel eens heel lastig gaan worden. We waren loodzwaar omdat we nog bijna alle propaanflessen vol hadden en de grondwind volgens de crew in een volgauto behoorlijk was. Onder die omstandigheden was een normale landing bijna zelfmoord. De wind zou zelfs nog aantrekken in de loop van de dag, dus we moesten wat anders bedenken. Een Roziere ballon met een scheur onderin de gascel zou in principe enkele dagen in de lucht

kunnen blijven, net als een normale gasballon, die van onderen ook open is. Echter, tijdens de steeds doorzettende daling hoorden we regelmatig de meest rare en enge geluiden uit de ballon komen. Toen we rond de grens van 22.000 foot een krakend en scheurend geluid hoorden, begon de ballon snel om zijn as te

draaien. Dit was een indicatie voor een scheur in de bovenkant van de ballon en dat bracht ons grote bezorgdheid. Het was de vraag of er nog enige constructie in de ballon zat. Plannen werden gemaakt, landen met deze windsnelheid was niet mogelijk, het lozen van helium en propaan was ook geen optie. Het zou eenvoudig te lang duren om alles weg te pompen. Er zat maar een ding op, we moesten de ballon verlaten. Dit werd echter pas besloten na grondig overleg met de grondteams, de ballon zou namelijk onbestuurbaar worden en uit zichzelf moeten landden. Gelukkig was het gebied in onze vaarrichting amper bewoond. We hielpen elkaar met het aantrekken van de parachutes, controleerden deze nog éénmaal en oefenden met

het trekken van het ripkoord. We hielpen elkaar om boven op de capsule te klimmen en stonden boven op de propaantanks. Ik trok de handbediende klep van de heliumcel open via de riplijn en bond dit touw vast aan de capsule zodat het open bleef staan en het helium snel weg zou vloeien. We wilden zeker weten dat de ballon

in hetzelfde onbewoonde gebied zou neerkomen als waar wij zouden landden. Nadat we waren gesprongen zagen we de ballon dalen. De ongecontroleerde landing van de ballon was heftig, de helft van de propaantanks werden van de capsule afgerukt waardoor de ballon door gewichtsverlies weer de hoogte in ging. Na enkele verdere harde landingen waarbij nog meer tanks sneuvelden raakte het een hoogspanningskabel wat de overgebleven propaan liet branden en waardoor de capsule volledig afbrandde. Door het contact met de hoogspanningskabels werd de ballon van de capsule gescheiden en kwam deze 3 mijl verderop terecht. De ballon werd teruggebracht naar Albuquerque voor nader grondig onderzoek. Dave blesseerde zijn heup terwijl ik de pech had om boven op een cactus terecht te komen.  De grote vragen tijdens het debriefen waren: “was ons besluit om de ballon te

verlaten de juiste beslissing?, hadden we de juiste mensen aan de grond die ons voorzagen van meteo, technische informatie en klopte de communicatie? en hadden we alle mogelijke scenario’s goed op een rijtje gezet en de goede eruit gekozen?. Een groot punt van aandacht moet de landing zijn van een onbemande

ballon. Nadat de heliumklep was vastgezet en de ballon snel daalde, raakte deze de grond waardoor een aantal flessen los sloegen en de ballon weer het luchtruim koos. Dit mag niet gebeuren. De ballon mag niet de mogelijkheid hebben om weer op te stijgen. Dit zouden we kunnen oplossen door een groot rippaneel aan te brengen wat op het moment van grondcontact direct veel helium weg laat vloeien. Van te voren waren er allerlei noodsituaties bedacht waarin we terecht zouden kunnen komen. Niemand hield er echter rekening mee dat dit direct na de start zou kunnen gebeuren. We kwamen werkelijk in een “Doomsday” situatie terecht. De meest ongunstige omstandigheid die je kunt tegenkomen en waarschijnlijk is hier ook niks voor te bedenken. Je moet er mee handelen op het moment dat het je overkomt. Eén van de meest gestelde vragen, en dan meestal door piloten van vliegtuigen was,

“waarom niet de brandstof lozen?”. We hadden 20 grote propaanflessen aan boord met elk een gewicht van 350 pond. Als een fles los zou worden gekoppeld, zou dit een soort schokgolf door de ballon sturen. Nadat de scheurende geluiden begonnen, moesten we er niet aan denken om schokgolven te produceren.

    

    

Daarbij komt natuurlijk het verlies aan gewicht wat een enorme invloed zou hebben gehad op onze vaarhoogte. De tanks leeg laten lopen zou, zoals gezegd, veel te veel tijd kosten. Als we voor die oplossing hadden gekozen, dan zouden we daar tot in de nacht mee bezig geweest zijn en konden we pas de volgende ochtend landen. Tegen die tijd zouden we al boven de Atlantische Oceaan gezeten hebben. Ons besluit om de ballon te verlaten was de enige juiste. Op de fotocompilatie hierboven zie je mij in betere tijden in de capsule, de restanten van dezelfde capsule en het begin van de scheuren in de gascel.   Dick Rutan

     
 

3

"Spring is in the Air" why should I

Tekst: Bennie Bos, Foto's: Eric Martens

 
     

  

Ons Eric had eind maart duidelijk de Lente in de bol. Het was prachtig voorjaarsweer en nog redelijk koel, dus het kleinste hoppertje van Belgie kon de lucht in. Zie de man genieten.

     
 

4

Aanbieding Regatta Ballonnen

Tekst en Foto's: Lindstrand Balloons UK

 
     

Lindstrand Balloons biedt ballonvaarders een speciale "budget balloon kit" genaamd de "Regatta". De set is gebaseerd op onze B-type enveloppe met een nieuw type mand. De enveloppen zijn verkrijgbaar in de types: 69B, 77B, 90B en 105B. We hebben een nieuwe mand ontwikkeld genaamd "The Henley". We bieden dit jaar 10 van deze sets aan, kijk op onze website voor de beschikbaarheid. Als prijsvoorbeeld, een complete 77B (ready to fly) voor 12.000 Engelse Ponden. Bijgeleverd worden 2 gasflessen van 50 liter inclusief covers en een enkele brander. Kijk op onze website voor de aanbieding. Tevens hebben we een promotie op onze 150A en 310A type. Deze aanbieding en prijzen kun je hier vinden. Ook hier geld voor dit jaar een limiet van 10 stuks. Op deze sites kun je direct zien hoeveel er nog beschikbaar zijn.  Lindstrand Balloons.

     
 

5

Nieuwe website over Cloudhoppers

Tekst: Steve Roake, Foto: Ernie Hartt

 
   

Hallo ballonvrienden, ik ben de webmaster van een nieuwe website over alles wat te maken heeft met Cloudhoppers, solo en duozitters. Mijn naam is Steve Roake en ik beheer de Yahoo Cloudhopper nieuwslijst. Deze is beschikbaar voor piloten, fans en iedereen die geïnteresseerd is in hoppers. We hebben inmiddels 66 leden wereldwijd en de informatielijst loopt al een jaar met leden uit Mexico, Engeland, Frankrijk, Nederland en Amerika. Ik wil iedereen uitnodigen om de website te bezoeken en zich eventueel in te schrijven op de lijst. Op de website vindt je veel informatie, nieuws en historie. Tevens vind je er vele foto's van hoppers en staan er nog een paar leuke ballonnen te koop. Steve Roake

     
 

6

Alpenvaart Zwitserland-Italie

Tekst en Foto's: Stefan Zeberli

 
     

Op 10 maart maakten we een prachtige Alpenvaart vanuit Zwitserland naar Italië met een heteluchtballon tijdens een bijna 4 uur durende vaart. Onze start vond plaats onder de zojuist opengebroken hemel. De bodemtemperatuur ligt rond het vriespunt en de laatste sneeuwvlokken bereiken hun einddoel. Het enige wat

nog blijft zijn een aantal cumulus wolken op vrij lage hoogte. We stijgen snel door en bereiken pas op 2,5 kilometer hoogte de jetwind. Deze neemt al gauw toe waardoor we op 3 kilometer reeds een snelheid oppakken van 55 km/h waarmee we naar Glarnerland koersen. Onder ons presenteert zich een fantastisch winterlandschap welke door de vele cumuluswolken zeer veel indruk maakt. Westelijk van de lijn Schaffhausen – Glarus is de lucht zo droog dat er al geen cumulus meer kan ontstaan.  Rond de klok van 11 bevinden we ons bij Schonengrond op een hoogte van 4,5 kilometer en is de eerste fles met propaan leeg. Hij heeft het een half uur vol gehouden en dat inclusief de start en de snelle stijging. Voor ons duikt een indrukwekkende bergwereld op. We hebben een ongestoord bergzicht op de Matterhorn en de Mont Blanc tot ver in Oostenrijk. Ook het gigantische Bernina massief verrijst indrukwekkend uit de

omliggende bergen. We varen door naar de richting Lugano, onze koers heeft zich iets meer naar het zuiden verlegt met onder ons de diepblauwe Walensee waarin we aan de overkant een groot schip herkennen. Het is zeer interessant om te zien hoe langs de verderop gelegen bergketen de wolken lang de randen tuimelen. Als

we in de richting van Italië kijken, kunnen we reeds de vlaktes herkennen. We hebben een ontzettend helder zicht zonder nevel, zelfs op de Povlakte. Het is 11.40 uur en de tweede fles geeft aan dat hij leeg is. We zitten op een hoogte van 5,5 kilometer bij de skiregio Elm. Deze fles heeft het 40 minuten uitgehouden en zo kom ik op een gemiddeld verbruik van 30 Kg/h De bewolking die we achter ons gelaten hebben lost zich nu ook steeds meer op. Simon heeft de ballon goed in de vingers en vaart zeer precies level op FL 180. De mensen van de luchtverkeersleiding zijn erg aardig. Zurich Delta, waar het vandaag verbazend rustig is, coördineert onze verdere vaart prima. Omdat de vaarrichting steeds verder naar het westen draait, besluit ik om naar FL 195 te gaan en krijg daarvoor ook toestemming. Maar ook op 6,1 kilometer hoogte is de richting hetzelfde en direct vraag ik weer

toestemming om terug te zakken naar FL180. We overvaren het gebied Flims, Llanz en gaan richting de Oberalps. Onder ons ligt de Piz Aul met een hoogte van 3121 meter maar vanaf ons plekje komt hij ons helemaal niet zo hoog voor. Voor het eerst vaar ik nu recht over het Valsertal, waar ik in mijn schooltijd 2 maal ben geweest op skivakantie. Vele dingen die ik zie kan ik me nog herinneren.

    

    

Om 12.30 uur is de derde fles ook leeg, 50 minuten gebruikt. Mijn passagiers Ernst en Heidebrun beginnen aan hun brood. Ook de maag van Simon begint te rammelen en hij slaat 3 broodjes achterover. Simon staat voortdurend foto’s te maken, hij heeft er al 300. Ik geef hem een compliment dat hij zo strak kan varen

terwijl hij ook nog steeds fotografeert. Terwijl ondertussen de vierde fles de geest geeft, vaar ik recht over de plek waar ik vorige week nog geland ben na een Alpenvaart. Voor ons duikt het prachtige meer van Tessins op, indrukwekkend en overweldigend. Ten westen van ons zien we nu ook weer de Matterhorn opduiken, welke een hele tijd achter een grote bergketen schuilging. Bij de verkeersleiding van Mailand vraag ik toestemming voor FL 170 omdat ik vermoede dat het iets lager meer naar links zou gaan zodat we recht boven het vliegveld van Lugano uitkomen. De verkeersleiding geeft mij alle vrijheid om naar eigen inzicht een daling in te zetten. We komen precies voor een groot bos bij Binago in de buurt van de vaste grond waarna een licht thermische bodemwind ons netjes richting dorp blaast. We landden bij Briosco op een prachtig groot veld van 200 bij 500 meter, er staan maar een

paar bomen. Het is 15 graden en direct trek ik de ballon leeg omdat ik al rekening hou met de thermische wind. We pakken de ballon in en weldra verschijnt ook ons volgteam. Gezamenlijk drinken we een glaasje sekt en beginnen weer aan de terugreis. We hebben met de ballon meer dan 200 kilometer afgelegd. Tijdens een etentje bij een restaurant onderweg kijken we terug op alweer een geweldige Alpenvaart.  Stefan Zeberli

     
 

7

Lindstrand Holland

Tekst: Pieter Kooistra, Foto's: website en Johan Hetebrij

 
     

Dealerschap Lindstrand nu bij één dealer. Bij het aangaan van het dealerschap van UM door Ad Ballon is het dealerschap van Lindstrand Balloons eind september vorig jaar gebleven bij Pieter Kooistra. Sinds het aangaan van het dealerschap van Lindstrand half jaren 90 was Pieter al een subdealer van Lindstrand in het noorden van het land. De beslissing om het dealerschap alleen door te zetten is heel simpel:

    

    

Lindstrand maakt de beste ballons. Het merk is sterk, innovatief, en vooruitstrevend. Sinds de overname door Cameron is Lindstrand zich nog steeds (meer) aan het onderscheiden. Voorbeelden zijn de Sloggi ballon, de eerste volledig digitaal geprinte ballon en de mand met de glazen bodem. En vergeet niet de grootste passagiersballon ter wereld, de 600-C. Het laat zien wat Lindstrand in eigen huis heeft. Nieuwe ideeën worden op dit moment ontwikkeld maar het is nog te vroeg om daar iets over te zeggen. Prijstechnisch doet Lindstrand ook goed mee. Lindstrand heeft de prijzen van een aantal producten drastisch verlaagd, het is ballonvaarders dus zeker aan te raden een offerte aan te vragen ter vergelijking met de goedkopere merken. Misschien kan er wel een A merk ballon worden gevaren voor de prijs van een B merk zonder dat men het weet!.  Pieter Kooistra   Lindstrand Holland

     
 

8

Ballon in gebruik genomen

Tekst: Theme Park Vision, Foto: Etrecreatief

 
     

Disney Village te Disneyland Resort Paris opent in April de grootste kabelballon ter wereld. Deze ballon werd gebouwd ter ere van het honderd jarig jubileum van Jules Verne's overlijden. Maar waarom wordt Jules Verne vereerd met een luchtballon? Wel, in 1783 steeg te Parijs de eerste luchtballon op. Een eeuw later maakte Jules Verne het luchtballonvaren tot een populaire sport door zijn boeken "Vijf weken in een luchtballon" en "De reis om de wereld in 80 dagen". Daarom viert men de schrijver met deze ballon. Toch mag deze verering

tegenstrijdig worden genoemd, vermits eind 2004 er twee attracties gewijd aan Jules Verne ("Le Visionarium" en "Space Mountain - De la Terre à la Lune") uit het park zijn verwijderd. Enkel "Les Mystères du Nautilus" en de het citaat vooraan in Discoveryland doen ons nog terugdenken aan deze visionair… De ballon is gebouwd door het Franse bedrijf "Aerophile S.A." dat momenteel al 30 op gas werkende ballonsystemen heeft geïntroduceerd (waaronder die aan het Brussel Noord station). Maar voor de versie van Disney hebben ze toch hun grenzen verlegd, het is namelijk de grootste ter wereld geworden. Om een idee te geven, een zeil van 1600m², een diameter van 23 meter, een omtrek van 73 meter, een hoogte van 36 meter en een maximaal bereikbare hoogte in de lucht van 150 meter. Het opstijgplatform van de ballon bevind zich op Lake Disney, en zal van daaruit zijn passagiers

100 meter de lucht innemen waar het oog tot 20 km ver kan rijken. Naast een prachtig uitzicht over de Disney parken zal men ook de hotels, Val d'Europe en de hele omgeving kunnen bekijken vanuit een wel zeer uniek perspectief. De ballon kan maximaal 30 personen vervoeren (afhankelijk van de windkracht). Eén sessie duurt ongeveer zeven minuten en kost je €12 (€6 voor een kind). Ongeveer 6 maal per uur vaart de ballon uit en zal alle dagen geopend zijn vanaf 9 april. Op 19 Maart werd PanoraMagique voor het eerst getest.

Theme Park Vision

     
 

9

Nieuwe special shape gedoopt

Tekst: Bennie Bos, Foto's: Ultra Magic

 
     

In de Ultra Magic fabriek is onlangs weer een nieuwe special shape gebouwd. Deze draak is inmiddels al in zijn nieuwe thuisland Japan aangekomen alwaar hij gedoopt is tijdens de opening van de grote Aichi Expo. Josep Llado Costa, één van de opperhoofden van de UM fabriek vertelde mij dat de ballon nu al een groot succes is in Japan. Tijdens de opening van de Expo is er veel media aandacht van kranten en tv geweest voor deze schoonheid. Het ontwerp is van het Yamamoto Kansai team, het Kansai merk is erg bekend in de kleding en Fashion wereld. Eind november vorig jaar kwam het ontwerp binnen in de ballonfabriek in Spanje en moest er hard gewerkt worden om de ballon op tijd klaar te hebben. De eerste testvaart was op 20 februari, samen met het design team en de directeur van de Expo. De Ultra Magic dealer van Japan, Masashiko Fujita, welbekend in de wedstrijdwereld met zijn prachtige

camouflagebroek, had de eer de ballon te varen. Op onderstaande foto zie je een stuk uit een Japanse krant tijdens de opening van de Expo en het originele ontwerp in 3D van de ballon. Helaas maar waar, we zullen de ballon waarschijnlijk wel nooit in Europa te zien krijgen.   Bennie Bos

    

     
 

10

Loggers te huur

Tekst: Bennie Bos, Foto: DBCC

 
     

Organiseer jij een ballonwedstrijd en heb je daarvoor loggers nodig, weet dan dat de Dutch Balloon Competition Club deze verhuurd als ze zelf niet gebruikt worden. Met een logger kun je na de wedstrijd precies de plaats en hoogte bekijken waar de ballon heeft gevaren. De DBCC is in het bezit van 25 loggers van het type Garmin Geko 210 in een aluminium koffer. Elk apparaat is geplaatst in een sterk kunststof kastje met daaraan een carabiner zodat de loggers gemakkelijk aan een ring in de ballon kan worden gehangen. De loggers zijn te huur voor 10 euro per stuk per evenement. Wel moeten alle 25 loggers tegelijk worden gehuurd. De koffer bevat tevens 2 download kabels voor een seriële computer aansluiting (RS232). Bij de huur zitten geen batterijen. Kijk voor de rest van de voorwaarden even op de site van de DBCC.   Bennie Bos

     
 

11

Spotters Corner

 
     

Ultra Magic Racer MV 65, Engeland

Kubicek BB60, Duitsland

Firefly 90, USA

       

Kubicek BB42Z, Zwitserland

Lindstrand 317A, Engeland

Cameron Concept 70, Frankrijk

    

Kubicek BB70, Duitsland

Cameron A-300, Engeland

Ultra Magic M-77, Spanje

   

Kubicek BB26, Frankrijk

Lindstrand 120A, Frankrijk

Kubicek BB60, Zwitserland

  

Ultra Magic N-250, Turkije

Ultra Magic N-250, Turkije

Ultra Magic M-90, Turkije

    

Ultra Magic Racer MV-77,

Lindsay Muir, Engeland

Lindstrand 180-A, Belgie

    

Ultra Magic S-105, Frankrijk

   

   

Ultra Magic N-300, Belgie OO-BQE

Ultra Magic N-180, Canada

Kubicek BB37, Oostenrijk

   

Ultra Magic N-180, Belgie, OO-BQC, een prachtige aanwinst van mijn grote vriend Gino Ciers uit Belgie.

De ballon zal tijdens de meeting in Waregem worden gedoopt en ik zal hem persoonlijk testen.

Ultra Magic M-145, de nieuwe ballon van Marc Verhelst uit Belgie. Op 21 April wordt deze feestelijk gedoopt in Beveren-Waas. Kenteken is OO-BWH

    

   

Ultra Magic M-77, Spanje

Ultra Magic Racer MV-77, USA

Ultra Magic M-90, USA

    

Cameron A-415

Firefly 120, USA

Cameron Z-250, Engeland

    

Cameron A-275, Engeland

   

Schroeder Fire Balloons

G45/24, Nederland PH-ISS

Firefly 77, USA

    

   

Kubicek BB30Z, Portugal

Cameron A-250, Zweden

Lindstrand 330A, Engeland

 

Kubicek BB30Z, Duitsland

Firefly 90, USA

Cameron Z-77, Frankrijk

   

Kubicek BB37, Duitsland

Ultra Magic M-77, Engeland

Kubicek BB37, Duitsland

   

Ultra Magic Z-90, Japan

Firefly 90, USA

Firefly 90, USA

    

   

"Een nieuw project, en nog nuttelozer dan het vorige", zoals hijzelf zegt. Jon Radowski is een echte doe het zelver. Hij heeft in zijn leven al vele ballonnen gebouwd en is altijd in voor een geintje. Bovenstaande creatie wordt zijn nieuwste, de Nail. Waarschijnlijk maakt hij hierna een ballon met een pijl erdoor en daarna één met pleisters erop, Ha. De ballon met een inhoud van 42.000 cubic feet is al klaar en er wordt hard gewerkt aan de appendages. Een mandje heeft Jon niet nodig, een simpele Kliko bak voldoet uitstekend, inclusief de originele wielen en de deksel. Met deze blauwe bak is Jon erg populair op ballonfestivals. Bij elke ballonstart zet de piloot het afval buiten. Volgens Jon kan hij straks normaal met de ballon varen, zolang niemand het maar in zijn hoofd haalt om die enorme piercing eruit te trekken.

   

En ook Nederland is binnenkort weer een Ultra Magic MV-65 Racer rijker. De ballon met drie verschillende zijkanten is besteld door Ad Ballon, Nederlandse dealer van het merk. De ballon gaat varen onder het kenteken PH-ABR en dat zal ongetwijfeld zo iets betekenen als Ad Ballon Racer. (Altijd Beter in de Ranking)

     
 

12

Grootste ballonbedrijf

Tekst: Bennie Bos en Clayton Priddle, Foto's: HotAir.com.au

 
     

Hallo Clayton, ik hoorde het gerucht dat jullie de allergrootste passagiers ballonvaartcompany ter wereld runnen, kan dat verhaal kloppen? Dat heb je goed gehoord Bennie, ik durf te zeggen dat Hot Air Cairns in Australie zonder enige twijfel de meeste passagiers ter wereld vervoerd op jaarbasis. Op dit moment

gebruiken we daarvoor 11 ballonnen. De meeste zijn van het type 400 en ook hebben we de grootste van Australie, een 450. Het afgelopen jaar vervoerden we met onze ballonnen 24.000 passagiers. Kun je aangeven met hoeveel mensen je deze klus uitvoert? We hebben het hele jaar door 38 mensen in dienst, een aantal daarvan zijn piloten en de meeste van hen hebben ongeveer 3000 vaaruren, enkelen zelfs 4000. In Nederland hebben we een 530, in Zweden vaart er zelfs een 600, hebben jullie plannen om nog groter te gaan dan de 450?? Op dit moment is de 450 de grootste van Australië met een capaciteit van 20 passagiers plus piloot. We hebben op dit moment geen ambities om een grotere ballon te bestellen, dit is voor ons op dit moment het ideale formaat. Maar wie weet . . . in de toekomst?? Hoe is het gebied waar jullie normaal varen, zijn er plaatsen die speciaal interessant zijn voor de passagiers? Het

gebied waar we varen heet de Mareeba Vallei, het is eigenlijk een landgoed van gemeenschappelijke boeren met allerlei soorten gewas en Australisch Bush gebied. Passagiers genieten van de natuur met daarin kangaroes, Walibi’s, vogels enz . .  een prachtig gebied om te varen. Kunnen jullie altijd varen of ben je ook

seizoen gebonden zoals bij ons? Wij varen 365 dagen per jaar waarvan er gemiddeld 20 tot 25 door weersomstandigheden utvallen, dus op de schaal van continuïteit zitten we in een bijzonder ballonvriendelijk gebied. Het is bij ons alleen mogelijk om vroeg in de ochtend te varen. Jullie varen ook met een special shape, de ballon in de vorm van een Koala. Dat moet toch in Australië een enorm succes zijn. Heb je gezien dat ze de oren verwijderd hebben van de Nederlandse Koala? Wij zijn de ontwerpers van de eerste passagiers vervoerende Koala, een Cameron A 315 en hebben veel tijd gestoken in het ontwerp van de ballon. Het was en is nog steeds de eerste special shape met een grootte 315 die ooit in Australie heeft gevaren. We hebben hem onlangs verkocht naar een ander ballonbedrijf in het zuiden van ons land. Het verwonderd mij niets dat ze de oren hebben verwijderd van de Nederlandse Koala, het is het meest lastige aan de ballon, tijdens het varen en ook bij het inpakken. Onze oren zaten steeds vol met stenen, één van onze opstijglocaties bevind zich in een steengroeve. We moesten de oren elke dag leeghalen. Maar na 750 uur en 7 jaren later is de ballon nog steeds luchtwaardig en vaart nog

regelmatig. Nog plannen voor een nieuwe special? Special shapes in een commercieel bedrijf is erg moeilijk, nee ik denk niet dat we er weer een aanschaffen. Bezoeken jullie ook buitenlandse meetings of wedstrijden? Het is zo druk bij ons bedrijf dat we daar al helemaal niet aan toe komen, we zijn niet eens naar de Wereldkampioenschappen in ons land geweest het afgelopen jaar.

   

  

Wat kun je de Nederlandse en Belgische toeristen aanbevelen die een bezoek aan Australië brengen? Cairns loopt voorop in vele zaken, we hebben natuurlijk het indrukwekkende Great Barrier Reef, werelds langste Skyrail, veel werelderfgoed, een heleboel mooie gebieden en natuurlijk het grootste ballonbedrijf ter wereld. Met alle plezier geven we passagiers die jouw magazine even noemen bij de boeking 10 procent korting op een ballonvaart.  www.hotair.com.au    Clayton Priddle General Manager Hot Air Cairns Australia.

     
 

13

Transcrossing Portugal

Tekst: Benoit Siméons, Foto's: Benoit Siméons, Joao Nuno Ferreira en Realizar

 
     

Met grote trots, veel emotie en inmiddels met weemoed kijken we terug op de avonturen die ons de Portugese Hot Air Balloon Transcrossing gebracht hebben in zijn negende editie. Het evenement werd wederom perfect georganiseerd door een enthousiast team van de firma Realizar.

    

   

Het ontwaken van het landschap tijdens de koude ochtenduren, het weerzien bij de warme maaltijden, de universele taal van het ballonvaren, het enthousiasme van elke verwelkoming en de droevenis bij het afscheid, is voor ons de reden dat we al sind 1997, jaar na jaar, weer terugkeren. In dit land, dat we bijna “ons Portugal” noemen, ontmoetten we oude vrienden en maken we nieuwe onder de deenemende teams.

   

    

Samen beleven we unieke en magische momenten. Net als bij alle grote dingen is het verhaal van de Transcrossing samen te vatten in enkele simpele woorden: Droom, Actie, Mysterie, Verrassing, Vriendschap, Werk, Betrokkenheid en Overwinning. Er zijn vele verhalen over vaarten en landingen, reddingen en avonturen, in foto’s, gedichten en tekeningen. Door de jaren heen heeft iedere deelnemer hier wel zijn eigen bijzondere belevenis meegemaakt. In het jaar 2005 heeft de Duitser Rainer Ullrich prachtige tekeningen gemaakt over deze magnifieke week. Dit jaar namen 26 teams vanuit geheel Europa deel aan deze familie ambiance. We maakten niet minder dan 12 vaarten onder prachtige weersomstandigheden.

  

  

Tijdens de Transcrossing deden we onder andere de volgende plaatsen aan: Bragança, Foz Côa, Fundão, Ponte de Sôr en Évora. We hadden zelfs de mogelijkheid om op te stijgen bij de tempels van Diana in Evora. Aangezien de Transcrossing elk jaar iets speciaals bied, was er dit jaar een nachtvaart race vanaf het vliegveld van Evora. Deze vaart zal door ons allemaal niet snel vergeten worden. Een vriendschappelijke wedstrijd werd georganiseerd en gewonnen door Anibal Soares met zijn UM demonstrator. Bij de volgende editie van de Transcrossing vieren we het tiende jaar en we verwachten dat dit een onvergetelijk moment zal worden.   Benoit Simeons

     
 

14

Voorbereiding loopt voorspoedig

Tekst en Foto: Jan van Loo

 
     

28 mei is het weer zover, het jaarlijks terugkerend evenement: TEXACO Elburg Ballooning. Ook dit jaar zal het evenement weer plaats vinden op het terrein achter het Gemeentehuis in Oostendorp. De voorbereidingen

zijn in volle gang en lopen voorspoedig. Diverse ballonvaarders hebben zich alweer aangemeld om met hun ballon naar Elburg af te reizen. En niet alleen uit Nederland. Ook de Belgische Calimero ballon geeft weer acte de presence.  Bijzonder fraai zijn de twee (door de RABO bank gesponsorde) ballonnen “Oons Kearlke" en "Oons Wiefke". Oons Kearlke (Twents voor “ons kereltje”) is een olijk mannetje met een gekleurd petje op. Vrolijk lachend kijkt hij in het rond. Oons Wiefke (“ons meisje”) is zijn vrouwelijke wederhelft en zij is getooid met vlechtjes en een kleurige strik met linten.  Beide ballonnen zijn officieel door de burgermeester van Enschede in de echt verbonden tijdens een huwelijksplechtigheid in het Volkspark in Enschede.  En wat te denken van een ballon in de vorm van een Kikker? Het aantal beschikbare plaatsen in de ballonnen is beperkt. De prijs van een ballonvaart bedraagt 160 euro. Er zijn

cadeaubonnen beschikbaar, ook leuk om weg te geven als  verjaardagcadeau. Wilt u meevaren met één van de ballonnen neem dan contact op met Jan van Loo (0525-684340) of kijk op Internet  Jan van Loo

     
 

15

Lesvaarten in Duitsland

Tekst en Foto's: Brian Critelli

 
     

Het volgende verhaal speelde zich af in de zomer van vorig jaar. Brian Critelli uit Amerika wilde graag de aantekeningen op zijn brevet om met een gasballon te mogen varen. Omdat het nemen van lessen in Amerika peperduur is, voornamelijk door het feit dat ze daar gebruik maken van helium, besloot hij een reisje naar

Duitsland te maken waar men gewoon met het veel goedkopere waterstof vaart. Het verhaal gaat over de drie lesvaarten die hij maakte bij Willy Eimers. . . . Willy belde om 05.00 op om te vertellen dat het weer opgeklaard was en dat we konden varen. Binnen 45 minuten hadden we ons aangekleed, waren we naar zijn huis gereden om de ballon op te halen en reden de 20 kilometer naar het startveld. We hadden precies een uur nodig om de ballon vaarklaar te hebben. Het hele proces ging in volle sprint door 5 mensen. Uitladen, aankoppelen, uitvouwen, 40 zandzakken vullen, ballon met gas vullen, apparatuur en mensen aan boord en weg. Op de foto zie je instructeur Wille Eimers, Phil Mc.Nutt en mijzelf. Het was geen mooie dag, mistig, lage bewolking en redelijke wind. We vertrokken met 10 knopen en hadden de rest van de vaart gemiddeld een snelheid van 30-40 mijl per uur. In de 5 uren dat we in de

lucht waren, legden we een afstand af van 160 mijl. Gedurende 2 uren van deze vaart hingen we in de wolken omdat we over gecontroleerd luchtruim kwamen. Een mooie oefening voor mij om level te varen. We maakten gebruik van een transponder en spraken regelmatig met de verkeersleiding. Voor diegene die nog

nooit in de wolken heeft gevaren, het is een geweldige belevenis. Het is een heerlijk gevoel om volledig omringd te zijn door spierwitte wolken. Ik leerde ook dat het voor gasballonnen niet anders is dan met heteluchtballonnen als het om hoogspanningskabels gaat. De ballon volgt altijd de kabels, het zal wel één van de wetten van de natuur zijn. Tijdens deze lesvaart leerde ik om met de parachute te werken. Dit is de klep die gas laat ontsnappen en waarmee je dus kunt dalen. Willie leerde ons dat de klep op 3 manieren geopend kan worden. 1%, 10% en 100%. Je opent de klep 5-15 seconden waarna de ballon reageert afhankelijk van hoe ver je hem los hebt getrokken. Bij 1% hoor je een zacht gesis van het ontsnappen van het waterstofgas. Op het moment dat de ballon dan begint te dalen, kun je dit opvangen door 1 tot 4 scheppen zand overboord te gooien. Rip je vaker,

moet er dus meer zand overboord om de val weer te stoppen. Tussen het openen van de klep moet je de ballon 15 seconden de tijd geven om te reageren. Dit lijkt een eeuwigheid als je al dicht bij de grond bent. Als je de klep op 10% open trekt, hoor je het gas heel duidelijk stromen. Je voelt aan het bedieningtouw ook

duidelijk de klep opengaan. Bij een 10% rip ben je 1 tot 2 volle zakken nodig om de val weer te compenseren. Bij een 100% rip zie je de onderkant van de ballon naar binnen bewegen, alsof hij naar het hart wordt gezogen. Deze handeling gebruik je echter enkel bij een noodgeval of bij de landing als je ongeveer 15 voet boven de grond hangt. Doe je dit op hoogte, dan kost je dat zeker 5 tot 7 zakken om te herstellen. Tijdens deze vaart maakte ik 6 landingen en mocht ook de uiteindelijke landing doen. Het was een keurige gentlemans landing met 5mph. Het veld was omgeven door grote bomen. De voorlaatste landing die mijn vriend Phil maakte was met 20 mph, bomen kunnen dus echt wel je vriend zijn. Donderdagochtend (nacht) belde Willie om 04.00 op om te melden dat de voorspelling helder weer gaf tot ongeveer 13.00 uur in de middag waarna er zich onweer zou opbouwen. Om 06.00 waren we op het veld en een uur later hingen we weer, het was een prachtige dag om te varen. Een paar kleine wolkjes en geen nevel of mist zoals op de vorige vaart. Ik kreeg nu de kans om het gebied goed te bekijken en

overal waar ik keek zag ik de gele koolzaadvelden. Duitsland is een prachtig land. Tijdens een van mijn tussenlandingen wilde ik een Splash and Dash doen maar mijn instructeur was daar geheel niet blij mee en gooide snel wat ballast overboord om zeker te zijn dat ik zijn mandje niet in een meertje neerzette. Tijdens

deze vaart leerde ik weer een aantal belangrijke lessen over gasballonnen. De eerste had te maken met samenwerking. In een heteluchtballon bediend de piloot de gashandels van de brander en wordt er enkel van de passagiers verwacht dat ze mede opletten op obstakels. Het is volledig aan de piloot om de ballon te landen zonder hulp. Bij gasballonnen word dit niet aangemoedigd. Er wordt van de piloot verwacht dat hij de ballon landt, maar het zeker belangrijk om de passagiers te betrekken bij het droppen van ballast of het losgooien van de sleepkabel. De piloot kan zich dan volledig concentreren op het bedienen van de klep en het gebruik van de zandschep. Het is puur een veiligheidzaak. Het was voor mij erg wennen om zo te werken. Ik wilde niemand om hulp vragen, ik wilde het zelf doen. Op deze manier liep ik echter steeds achter de feiten aan. Met de aanwezige hulp had ik de zaken veel sneller onder controle. Ik vond dit een zeer belangrijke les. Gewoon de juiste commando’s geven, ¼ zak, ½ zak, hele zak enz. Je moet er echter ook goed voor waken dat ze precies doen wat je zegt. Een beetje meer zand om de daalsnelheid iets meer af te remmen resulteert weer in het opnieuw opstijgen van de ballon en een verprutste landing. Tijdens deze vaart leerde ik ook een belangrijke les over geduld. Een van de favoriete zinnen van Willie was: “Je hebt de tijd”. Deze les begon rond het middaguur toen de thermiek actief

begon te worden. Ik voelde dat ik alles goed onder controle had. Phil en ik hadden een aantal goede tussenlandingen gemaakt en we vroegen ons net af of het zou gaan regenen omdat het wolkendek zich rond ons begon te sluiten. Net op het moment dat ik de rol van piloot overnam van Phil, begon de ballon te rock

and rollen. We kwamen in een klein thermiekje terecht. De ballon begon om zijn as te draaien, de onderkant van de ballon werd ingedeukt door de opstijgende thermiek en veroorzaakte rare geluiden. Het ene moment steeg de ballon snel en het volgende moment daalde deze weer net zo snel. Ik werd nerveus want ik hou er niet van als ik de zaak niet meer onder controle heb. Willie sprak weer de wijze woorden: “Je hebt de tijd” waarmee hij bedoelt dat ik moet relaxen en de ballon zijn gang moet laten gaan. Ik had nog 8 zandzakken over toen ik aan de uiteindelijke landing begon. We waren nu in heuvelachtig gebied en na het passeren van een hele grote heuvel zette ik mijn daling in naar een open veld in de vallei onder ons. De ballon had een mooie daling en mijn passagiers stonden klaar met de zandzakken om deze te droppen op het moment als ik dat nodig zou vinden. Toen ik het veld naderde en

de laatste bomenrij passeerde, dacht ik nog dat het een makkie zou worden. Vlak voordat ik de ballon aan de grond wilde zetten, werden we door de thermiek opgepakt en teruggebracht naar de heuvel waar we net overheen waren gekomen. Op de top van die heuvel bediende ik het ventiel en zette een tweede poging in.

En weer op hetzelfde moment draaide de wind om en bracht mij weer omhoog de heuvel op. Dit geintje kostte mij 5 van 8 zandzakken. Normaal hebben piloten 6 zakken nodig om veilig te kunnen landen. Ervaren piloten landden liever ook niet met minder dan 5 zakken . . . en ik had er nog maar 3. Willie vroeg mij nu voorzichtig of ik “hulp wilde”. Daarna zei hij: “Ik ben nu de piloot”. Door het verlies van de 5 zakken zand steeg de ballon op naar 2000 voet en precies in de thermische laag die we net gepaseerd waren. Hier leerde ik wat Willie bedoelde met “Je hebt de tijd”. Met gasballonnen is er een ballans op welke tijd van de dag je land, hoeveel zand je nog hebt, onder welke condities je vaart en hoe hard de landing zal zijn. Ik moest ontspannen, de ballon zien en voelen. Het steeg naar de hoogte die hijzelf wilde en daalde weer naar het patroon van de thermiek. Bij elke thermiekbel steeg de ballon enkele honderden voet en daalde daarna weer dezelfde afstand plus iets meer. Bij elke daling kwamen we dus dichter bij de grond zonder het ventiel te gebruiken en zonder onze schaarse voorraad ballast aan te spreken. Dit proces duurde ongeveer een half uur. Toen we op 150 voet zaten, moesten we klaarstaan om het resterende zand overboord te gooien op zijn commando. Ik had een volle zak, willie had ook een volle zak en het zand wat nog in de hopper zat. De hopper is een soort omgevouwen doek waar je gemakkelijker zand uitschept. Phil zat klaar om de sleepkabel te laten vallen. Ik vertrouwde volledig op deze piloot, ware het niet dat een boer een huis van 2 verdiepingen in onze vaarrichting had gebouwd. Onze mand bevond zich al lager als het dak. Toen het erop leek dat we het dak van het huis zouden raken, verzocht Willie mij een halve zak leeg te

schudden. Doordat we weer iets stegen, kwamen we net langs het dak. Nog 2,5 zandzak over. Op 1000 voet opende Willie het ventiel en daalden we snel waarna we op het laatst het resterende zand en de sleepkabel overboord gooiden. We kwamen terecht in een veld met koeien. Volgens Willie was dit geen wenselijke

landing. 3 zakken zand voor de landing is te weinig, je hebt geen enkele marge meer voor fouten. Je weet nooit hoe het terrein er uit ziet waar je moet landen. Ballast in de mand betekent veiligheid en opties, geen zand betekent geen opties. Zaterdag was een drukke dag en we konden niet varen voor 17.30 in de middag. Willie checkte de condities van dat moment. De regen was weggetrokken en de wind was er uitgezakt. We zouden nu opstijgen met een kleine gasballon met een inhoud van 500 m3. Binnen 45 minuten stond deze klaar en konden we vertrekken. Het was een prachtige avondvaart met niet minder dan 8 hetelucht ballonnen in ons zicht. De maximale windsnelheid was ongeveer 15 mph. Ik landde de ballon na 2,5 uur toen er nog maar 3 mph stond. Deze ballon was erg leuk om mee te varen. Hij reageerde heel snel na het uitwerpen van 2 scheppen zand. We hoefden geen grote

hoeveelheden ballast af te werpen. We maakten 15 uren in 3 vaarten onder diverse omstandigheden. Ik leerde dat gasballonnen het goed doen met hogere windsnelheden en vond het werkelijk een genot om met dit type luchtvaartuig te varen. Ik moet nog veel leren maar voel me daar erg zeker over omdat ik weet hoe de bediening werkt en hoe ik moet landen. Ik denk dat ik nog vaker in Duitsland kom om te oefenen. 

Brian Critelli

     
 

16

Bronsbergen Ballooning

Tekst: Marjolein de Jong, Foto: Bennie Bos

 
     

Bronsbergen Ballooning vind weer plaats in zutphen op vrijdag 1 en zaterdag 2 juli 2005. Uiteraard wordt het evenement weer gehouden bij Fort Bronsbergen, maar dit keer is het startveld gelijk naast de plas, om alles

wat centraler te houden. Ook is er veel te doen voor het publiek: Braderie rond de plas, grote tent met muziek, genoeg te eten en te drinken en voor de kids natuurlijk ook weer van alles. Dus feest alom. Ook worden de VIP's / Sponsoren weer ontvangen in Fort Bronsbergen met een borrel en een heerlijk warm/koud buffet. Na de vaart is er een apres ballooning party met hapjes en live muziek. Voor een klein bedrag aan inschrijfgeld kan je sponsor meedoen, dit is inclusief eten en drinken vooraf aan de vaart voor piloot en crew, toegang tot de apres ballooning party voor piloot en crew en gas voor de ballon. Voor VIP's en sponsoren kunnen VIP kaarten besteld worden voor buffet enz. Natuurlijk zijn er ook ballonnen welkom om passagiers voor de organisatie te varen. Informatie bij Future Fun Ballooning, Marjolein de Jong 0315 - 382102 / info@futurefun.nl

     
 

17

LTO en Ballonvaarders sluiten akkoord

Persbericht: LTO en Ballonvaarders, Foto's: Nienke Bos

 
     

LTO Nederland en de ballonvaartorganisaties Koninklijke Nederlandse Vereniging voor de Luchtvaart, Afdeling Ballonvaren en  de Professionele Ballonvaarders Nederland hebben na jarenlange onderhandelingen een convenant ondertekend dat voorziet in een gedragscode voor boeren en ballonvaarders en een financiële

regeling. De gedragscode voor boeren en ballonvaarders was in 2000 al door de ballonvaartorganisaties dwingend opgelegd aan haar leden. In het huidige convenant zijn ook afspraken gemaakt over een cadeauregeling dan wel een financiële vergoeding voor agrariërs en over de instelling van contactpersonen en een centraal meldpunt voor de afhandeling van incidenten. LTO NEDERLAND, KNVvL en PBN stelden een aantal jaren geleden reeds gezamenlijk vast dat de ontwikkelingen in de ballonvaart het wenselijk maakten om tot een gedragscode te komen waarin rechten en plichten van boeren en ballonvaarders zouden worden vastgelegd. In de loop van een aantal jaren is het aantal ballonvaarten in Nederland gestegen tot 8 à 9.000 vaarten per jaar. Het toegenomen aantal vaarten leidde tot meer landingen bij boeren en maakte overleg over gedragsregels wenselijk.  In 

2002 werden LTO Nederland, KNVvL en PBN het eens over een gedragscode voor boeren en ballonvaarders. Het convenant werd door de ballonvaartorganisaties dwingend opgelegd aan haar leden met uitzondering van een financiële paragraaf waarover geen overeenstemming kon worden bereikt. In het convenant dat nu is

ondertekend zijn alle partijen overeengekomen dat een boer kan kiezen tussen het in ontvangst nemen van een passend cadeau of een financiële vergoeding. Het is in Nederland gebruikelijk dat ballonvaarders na de landing een geschenk aanbieden aan de landbouwer, als dank voor een landing en een gastvrije ontvangst. Een bergingsvergoeding is niet verplicht en heeft geen wettelijke basis; maar als de landbouwer een cadeau in enige vorm niet op prijs stelt en in plaats daarvan een andersoortige tegemoetkoming voorstaat, dan adviseren LTO NEDERLAND, KNVvL en PBN om de volgende uitgangspunten te hanteren: De ballonvaarder betaalt, indien niet anders mogelijk, een geldbedrag vrijwillig en als teken van goede wil als geen andere tegemoetkoming door de landbouwer wordt geaccepteerd. Rekening houdend met het feit dat ballons qua volume c.q. aantal

vervoerde passagiers kunnen verschillen, zijn de ballonvaartorganisaties en LTO NEDERLAND de volgende richtbedragen overeengekomen: Een basisbedrag van € 25 ,= voor een ballon met 6 personen ( 5 passagiers plus de piloot). Voor iedere passagier minder dan 6 personen wordt € 2,50 per passagier minder gerekend, en

voor iedere passagier meer dan 6 personen € 2,50 meer. De landbouwer tekent voor ontvangst van de geldelijke betaling een kwitantie (in tweevoud) die beide partijen kunnen gebruiken voor hun administratie. Indien een betaling door de landbouwer wordt verlangd en wordt betaald volgens het bovenstaande tarief, verleent de landbouwer vervolgens volledige medewerking aan de berging van de ballon. Indien boeren of ballonpiloten geen overeenstemming kunnen bereiken over de wederzijdse rechten of plichten, over vergoeding van schade of over de berging van de ballon, dan kunnen zij een beroep doen op contactpersonen in de regio. LTO NEDERLAND, KNVvL en PBN zetten gezamenlijk een centraal meldpunt op dat kan bemiddelen bij geschillen. Het convenant is op 3 maart 2005 door alle betrokken partijen ondertekend en is met ingang van die datum van kracht. LTO Nederland, KNVvL en

PBN zullen twee maal per jaar de afspraken evalueren. Er is overeengekomen dat de hoogte van eventuele financiële vergoedingen gelden voor de komende drie jaar. Voor nadere informatie:

LTO NEDERLAND - Jan Heijkoop.

KNVvL, Afdeling Ballonvaren Joop de Wilde (033-4942126/06-53264063).

PBN - John Weerdenburg (06 - 53462484) 

Het volledige akkoord kun je hier lezen.

     
 

18

"I want to touch the face of God"

Tekst: Bennie Bos, Foto: BBC News, Visual: Cameron Balloons UK

 
     

Een indiase industrialist en avonturier heeft zichzelf een nieuw doel gezet, een nieuw wereld hoogterecord met een ballon. Textiel magnaat Vijaypat Singhania is van plan de grens van 70,000 feet (21,336 meter) te doorbreken. Het bestaande record ligt in handen van ballonvaarder Per Lindstrand, welke een hoogte van

64,997 feet op zijn naam heeft staan. Dit record stamt uit 1988. De recordpoging zal plaats vinden in November in Azad Maidan, in de buurt van de west-Indiase stad Bombay. De 67 jarige Mr Singhania zal in een drukcabine omhoog gaan en noemt zijn project MI 70K (Mission Impossible 70,000). De vaart zal 5 uur gaan duren, 3 uur omhoog en 2 uur om weer naar beneden te komen. Officials van de FAI zullen aanwezig zijn om het record te controleren. Minstens 17 luchtvaarders hebben geprobeerd om het record van Lindstrand te doen sneuvelen. Brian Milton, de man die de coordinatie doet, vertelde aan de BBC dat Vijay gaat voor de hoogste score. “Dit is het zwaargewicht kampioenschap van hetelucht ballonnen. Hij is de Indiase Steve Fosset”. Het project is goedgekeurd door de Indiase regering. Vijay vertelde aan de media: ”Ik ben mijn hele leven al avontuurlijk ingesteld en wil nu iets doen ter glorie

van India. Ik ben de laatste 8 jaar met dit project bezig geweest. Ik kies voor India omdat het mijn thuis is en dat het op de World Aviation Map moet komen te staan. Als ik het overleef, zal ik op een afstand tussen de 80 en 100 mijl weer aan de grond komen”. Om alles goed te laten verlopen zal Vijay worden bijgestaan

door 2 bekende experts op ballongebied, namelijk Andy Elson en Colin Prescot. “Als ik hiermee succesvol ben, dan wil ik graag een poging doen met een Roziere ballon (combinatie gas en hetelucht) om daarmee een hoogte te bereiken van 130.000 feet. De Nasa heeft mij beloofd dat ze de persoon die daar in slaagt, de status van astronaut geven” aldus Singhania. Mocht er onderweg iets mis gaan dan kan Vijay de capsule scheiden van de ballon en met een parachute landen. Het meest bijzonder aan dit verhaal is de ballon die gebruikt gaat worden. Men spreekt over een inhoud van 1.6 miljoen Cubic feet. Dat bestaat niet, dacht ik. In Zweden vaart de grootste hetelucht ballon ter wereld en dat is een 600, dus met een inhoud van 600.000 Cubic feet. Dan zou dit een 1600 zijn, ofwel met een inhoud van meer dan 45.000 kubieke meter en dat voor 1 piloot. Dat bestaat gewoon niet. Of toch?? . . . . . Ik besloot contact op te nemen met de firma die de ballon gaat bouwen en sprak hierover met Hannah Cameron, dochter van Don. Zij bevestigde het hele verhaal en kon mij melden dat het inderdaad om een Cameron Z-1600 gaat. Ongelofelijk. Op het moment was men nog niet begonnen met de bouw van de enveloppe, maar de visual was al wel klaar en die kun je hiernaast aanschouwen. De drukcapsule zal gebouwd gaan worden door “Flying Pictures”. Hoeveel mensen zouden theoretisch met een dergelijk ballon omhoog kunnen . . . 80 man?? Hij moet dat dan compenseren met een enorm contragewicht aan de capsule. Deze capsule zal uitgerust worden met 48 branders. 40 branders zullen een toevoer krijgen van kerosine om te stijgen en de

resterende 8 worden gevoed met propaangas voor een langzame daling, aldus de berichten.Het lijkt mij onmogelijk met een dergelijke ballon te varen. De top van de ballon zal zo’n oppervlakte hebben dat de zon de lucht in de ballon zoveel zal verwarmen dat deze waarschijnlijk niet meer uit zichzelf zal dalen. Vijay zal dus rippend naar beneden moeten komen. Meer achtergrondinfo in het volgende magazine.   Bennie Bos

     
 

19

Ballonvaren in het land van de Smile

tekst en Foto's: Marcel  Pijnappel

 
     

    

Ballonvaren in Nederland is een belevenis. Hangend aan een grote bel warme lucht, langzaam drijvend door de lucht. Genietend van het steeds wisselende landschap. Ballonvaren in Nederland is kicken. Ballonvaren aan het andere einde van de wereld is nog veel specialer, een ander landschap, andere omstandigheden, en de

boeiende reacties van omstanders, mensen die nog nooit eerder een luchtballon hebben gezien. Marcel en Jenny Pijnappel reisden afgelopen februari af naar de Filippijnen om daar op uitnodiging van de organisatie deel te nemen aan de 9e editie van the Philipine International Ballonfiësta. Hier een reisverslag van deze bijzondere belevenis. Joy Roa is de gedreven organisator van het dit jaar voor de 9e keer gehouden ballonfiësta. Hij is een van de 4 Filipino’s die in het bezit zijn van een ballonvaarderbrevet, en Marcel ontmoette hem in 1995 op de ballonfiësta in Bristol. Contacten werden gelegd, en al spoedig volgde er een uitnodiging om in de Filippijnen te komen ballonvaren. Helaas is die deelname er nooit van gekomen, maar Marcel bleef wel nauwe contacten onderhouden met Joy. Van ballonvaren in de Filippijnen is het echter nooit gekomen. Ook voor de fiësta van 2005 ontvingen

Jenny en Marcel een uitnodiging, en zij besloten een familiebezoek (Jenny is Filippina) te combineren met de deelname aan de ballonfiësta. Het evenement werd evenals de voorgaande edities gehouden op de Clark airbase in de provincie Panpanga, zo’n 100 km ten noorden van Manilla. De Clark airbase was indertijd de

grootse Amerikaanse airbase  buiten de VS. Vanwege de strategische ligging was dit een enorm belangrijk steunpunt voor de Amerikanen. Er waren zo’n 5000 Amerikanen gelegerd. De luchtmachtbasis was zeer goed geoutilleerd en beschikte over zulke grote en sterke start- landings- en taxibanen dat zelfs de spaceshuttle er in geval van nood zou kunnen landen. In 1991 hebben de Amerikanen de Filippijnen verlaten, en zo werd de basis een soort van spookstad. Veel leegstaande huizen, flatgebouwen en grootwinkelbedrijven staan er te wachten op betere tijden. Het provinciaal bestuur van Pampanga is momenteel druk bezig om nieuw leven in te blazen in met name de airbase. Om het gebied te promoten steunen zij ook de ballonfiësta die er mede voor zorgdraagt dat de Clark airbase  en het omliggende economische gebied wederom op de kaart wordt gezet, en internationale attentie krijgt. Het nu in

ontwikkeling zijnde grootste passagiersvliegtuig (airbus A380 die 555 passagiers kan vervoeren) kan niet worden ontvangen op de nationale luchthaven in Manilla omdat start en landingsbanen te dicht op de taxibanen liggen. Bovendien zijn start- en landingsbanen ook niet lang genoeg. De luchthaven van Manilla ligt

middenin de metropool Manilla, en uitbreiding is dus uitgesloten; bovendien is het verkeer in Manilla zodanig druk dat het soms nauwelijks mogelijk is om de luchthaven te bereiken. Grote kansen dus voor Clark airbase, waar ruim voldoende ruimte is om zelfs de grootste vliegtuigen te kunnen ontvangen. Ook UPS (United Parcel Service), die wij kennen van de grote bruine vracht- en bestelwagens met de gouden letters, hebben ervoor gekozen om hun hoofdvestiging voor het verre oosten op de Clark airbase te vestigen. UPS vliegt met eigen vrachtvliegtuigen en zodoende is de Clark Airbase een prima locatie. Er is UPS veel aan gelegen dat het gebied verder wordt doorontwikkeld, vandaar dat zij ook hun welwillende medewerking hebben verleend aan de ballonfiësta middels een erg belangrijke vorm van sponsoring. UPS zorgde er namelijk als hoofdsponsor voor dat de deelnemende ballonnen en

bijbehorende apparatuur en equipement werden getransporteerd naar de Clark airbase. Een bijdrage van enorm belang voor het evenement. Een ballon met mand en bijbehorende spullen weegt ongeveer 250 kg en is behoorlijk groot qua omvang. De kosten van het invliegen van 20 ballonnen zou voor een organisatie van

een ballonfiësta onbetaalbaar zijn. Dankzij de fantastische hulp van UPS was het mogelijk om met onze eigen Pijnappel Suzuki ballon te varen in de Filippijnen. Het was een internationaal gebeuren op de Filippijnen. Deelnemers waren er uit Korea, Japan, Noorwegen, Engeland, Amerika, Duitsland, Hongarije en wij als enige team uit Nederland. Een groot international en vooral bont gezelschap. Dat ballonvaart verbroederd bleek ook wel weer uit de drie dagen dat het evenement duurde; we kwamen als onbekenden, en namen afscheid van alle internationale teams als goede vrienden. Het landschap is fabeltastisch, de reacties van de vele toeschouwers zijn hartverwarmend. Velen van hen hebben nog nooit een heteluchtballon gezien, en de oohhhs en aahhhs zijn er dan ook in grote getale. De eerste ballonvaart was op 11 februari om 07.00 ’s ochtends. Vroeg uit de veren dus, de briefing begint (tegen de Filippijnse gewoonte in) stipt op tijd. Wat onwennig vanwege het vroege tijdstip van opstaan (04.45 uur, en om 05.30 uur eerste briefing) staan wij in de grote hangar van het sportvlieggedeelte van Clark Airbase. Joy Roa houdt een wel erg simpele briefing: “the weather is fine, have a nice flight”!! Tijdens de fiësta is er een soft competition, een vossenjacht. Natuurlijk is Joy de “vos”en stijgt als eerste op. Weldra volgen alle ballonnen en wij gaan als laatste. Ik huldig altijd de gedachte : “of als eerste, of als laatste de lucht in wil je tenminste de meeste attentiewaarde genereren”. Het bleek een goede keuze, omdat wij de volgende dag prominent met onze ballon op de voorpagina van de  Phillipine Star prijkten. Het opstijgen is een feest, niet in de

laatste plaats omdat het voor ons alweer een poosje geleden is dat wij in Nederland hebben gevaren. En nu dus op de Filippijnen. Best wel aardig voor op je palmares. Het inmiddels toegestroomde publiek reageert fantastisch, ze zwaaien en roepen enthousiast naar ons. Voor velen van hen is het de eerste keer dat ze een

dergelijk schouwspel zien, ballonnen zijn immers geen dagelijkse kost op de Filippijnen. Ook voor ons is het een enerverende ervaring; een prachtig tropisch landschap in de nabijheid van Mount Pinatubo, de vulkaan die in 1991 behoorlijk van zich deed spreken, en het gehele gebied bedekte met een dikke laag as. Het uitzicht was zo fenomenaal dat wij helemaal vergaten te kijken waar de vos ging landen. We zaten daarom zodanig ver van hem af dat we niet eens een marker hebben gegooid. Na een bijzondere vaart van 40 minuten vonden wij een geschikt veld om te landen, en de eerste vaart was een feit. Crewleden zijn zoals wij allen weten erg belangrijk in de ballonvaart. Zonder crew kan er nu eenmaal niet worden gevaren. De organisatie had ook hier uitstekend voor gezorgd. Onze crew bestond uit een aantal zeer enthousiaste vrijwilligers, gerekruteerd uit de plaatselijke 4WD vereniging. Wij hadden het

geluk dat onze crew al een aantal malen had geholpen bij voorgaande edities van het evenement, en wij konden dus beschikken over ervaren helpers en volgers. Oude fourwheeldrives, met antieke en gammele open aanhangertjes voldeden prima, en onze crew had er ook duidelijk plezier in. Ze waren binnen een minuut na de landing bij ons. Na de vaart weer even gas tanken, en daarna even een ontbijtje scoren in de plaatselijke Mac. Donalds. Met 12 man ontbijten met alles erop en eraan voor 800 Peso, omgerekend ongeveer € 12,00.

  

   

De hele dag de tijd waren er allerlei andere luchtvaartactiviteiten op het terrein te aanschouwen. En er was nogal wat: ultra lights, parachutisten, motorvliegtuigen, motorgliders, sky divers, aerobatics, vlieger demonstraties, radiografisch bestuurde vliegtuigen en helicopters. Het was genoeg om de gehele dag door te

komen en toeschouwers kwamen er dan ook in groten getale. Natuurlijk was er op het gehele feestterrein voldoende te eten en te drinken te koop, terwijl er ook dagelijks diverse optredens door artiesten werden verzorgd. De organisatie had kosten noch moeite gespaard om er voor een groot publiek een aantrekkelijk en dagvullende happening van te maken. De eerste vaart was een succes en we konden haast niet wachten tot de volgende dag want er zouden diverse zwagers en schoonzusjes ervaren waar hun zus en zwager in Holland zo druk mee zijn in Nederland. Geen van allen hadden ooit een ballon in het echt gezien, laat staan dat ze er ooit hadden ingezeten. De tweede dag (12 februari) zou een zeer bijzondere worden in de 9 jarige geschiedenis van de Philippine Hot-air Balloon Fiesta. Na opstijging bleek er een BOX te zijn. Een box is een meteorologisch verschijnsel dat er voor zorgt dat de

wind in de onderste luchtlagen een 180 graden andere richting heeft dan de wind in hogere luchtlagen. Dat betekende dus dat onze koers bij opstijging pal west was. Toen wij hoger gingen werden wij richting het oosten geblazen, en bij het dalen gingen wij wederom richting het westen. Dit hield dus in dat wij weer

precies op het startveld terug kwamen. Wij noemden het een Reuzenrad-vaartje, we hadden dus een reusachtige cirkel in de lucht beschreven. Dit kwam natuurlijk goed uit want wij hadden 8 familieleden die mee wilden varen, terwijl er in ons mandje maar plaats voor vier personen was. Normaal gesproken maak je dan een tussenlanding onderweg om de passagiers te wisselen, maar dit is vaak wel een beetje lastig voor de crew die dan wel precies op tijd bij de ballon moet zijn. Nu konden de volgers dus lekker op het vertrekpunt blijven staan om te kijken naar de ballonnen die allemaal het zelfde trucje uit konden halen. Rondje varen, tussenlanding, passagiers wisselen en nog een keer hetzelfde kunstje. Het was in de geschiedenis van de Philippine Balloon Fiesta de eerste keer dat er een box gevaren kon worden. De derde en tevens laatste vaart was er een die absoluut in mijn persoonlijke top 3 van

mooiste vaarten ooit zal komen te staan. Wij startten als laatste en hebben ruim anderhalf uur doorgevaren. De meeste piloten waren al lang geland, maar de omstandigheden bleven zodanig goed dat wij nog even doorgingen. De fraaiste landschappen schoven als een film onder ons door. Zorgvuldig gecultiveerde

rijstvelden, riviertjes, weggetjes, dorpjes en dat alles van een onbedorven schoonheid. Ballonnen zijn een onbekend fenomeen in de Filippijnen; rondom Clark Airfield echter zijn mensen ze wel gewend van de laatste 8 ballonfiësta’s. Meestal werden er vaarten gemaakt van 30 a 40 minuten bij een snelheid van maximum 20 km per uur. Dus de bewoners die in een straal van 10 a 15 km van de airbase wonen zouden ooit wel een ballon hebben kunnen zien. Wij voeren 25 km per uur en legden dus in anderhalf uur bijna 40 km af, en kwamen daardoor terecht op een plaats waar nog nooit een ballon was geweest. Binnen 3 minuten stonden er 200 kinderen aan het mandje, terwijl even later ook de papa’s, mama’s, opa’s en oma’s even poolshoogte kwamen nemen. Ze dachten dat we gecrashed waren, maar we konden ze overtuigen van het tegendeel. Er volgde een ongekende gastvrijheid; de landeigenaar bood

bezorgd onderdak aan voor Marcel, omdat de zon wel te warm voor hem zou zijn. Het was echter pas 10 uur in de ochtend, en de zon was nog lang niet op volle sterkte. We moesten natuurlijk even binnen komen, koffie drinken en volgens Filippijnse traditie iets eten. Na anderhalf uur was het hoogste tijd om afscheid te

nemen van deze fantastische mensen want we hadden nog minstens anderhalf uur nodig voor de terugreis naar Clark.Het was alweer onze derde en laatste vaart op de Filippijnen. Volgend jaar weer? Het was eigenlijk te kort, we hadden meer willen (er)varen. Het was niet alleen onze gedachte, van de andere deelnemers hoorden we hetzelfde. Laat de fiësta volgend jaar minimaal een dag langer duren, of mogelijk twee. Een mooier compliment kan een organisator niet krijgen. Het was een voorrecht om te mogen varen in het land van de Smile. We denken er nog heel vaak aan terug . . . met een smile. Wij zouden graag nog een woord van dank willen uitspreken aan onze goede vriend en collega Ton Rentier. Buiten het feit dat hij ons nog wel eens voorziet van spectaculaire e-mails, heeft hij voor ons tijdens onze vliegreis (met de KLM) ook het nodige weten te betekenen. Hartelijk dank hiervoor Ton. 

Jenny en Marcel Pijnappel

     
 

20

Tot Slot

Tekst en Foto: Bennie Bos

 
     

De komende weken op het programma: Op 23 en 24 April de grote meeting in Waregem met op zondagavond 75 ballonnen. Dan natuurlijk de Nederlandse Kampioenschappen welke gehouden worden in Friesland van 21 t/m 24 April. Voor deze wedstrijd hebben zich 17 deelnemers ingeschreven. Nienke vond een leuk ballonspel op Internet en daagt iedereen uit haar van de eerste plaats te verstoten. Kijk op deze website bij "pilotenspiel". Nog een tipje voor het bekijken van websites. Als je op de knop F11 drukt, wordt je scherm een stuk groter. Nogmaals drukken veranderd het beeld weer naar normaal. Het seizoen mag wat mij betreft beginnen en gezien het aantal nieuwe ballonnen in de Spotters Corner van dit magazine, heeft een ieder er weer het volste vertrouwen in. Laat het een mooie zomer worden. Heb je een leuk verhaal, heb je deelgenomen aan een buitenlandse meeting of heb je gewoon iets leuks te vertellen, schroom dan zeker niet om een email te sturen naar info@hotair.nl  Ik antwoordt altijd terug. Vriendelijke groeten, Bennie Bos